II SA/Po 692/24

Dnia 11 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2024 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "SKO") decyzją z 21 czerwca 2024 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: "strona") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 17 sierpnia 2023 r., nr [...], w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. W dniu 5 maja 2023 r. do [...] Centrum Świadczeń wpłynął wniosek strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na brata P. K.. Prezydent Miasta [...] decyzją z 17 sierpnia 2023 r., nr [...], na podstawie m.in. art. 2, art. 3, art. 17, art. 20, art. 24, art. 26, art. 32 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390, ze zm., dalej: "u.ś.r.") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "K.p.a."), odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Kolegium – wydając podaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję – wskazało, że warunkiem, którego nie spełnił wnioskodawca jest okoliczność, iż rodzice P. K. nie legitymują się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym, ojciec do lutego 2023 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne na syna, zaś matka ma lekki stopień niepełnosprawności i pracuje. Organ II instancji stwierdził, że ugruntowana jest linia orzecznicza, że dopóki osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie istnieje możliwość, aby dalsi krewni uzyskali prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto, SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że opieka wnioskodawcy nad bratem nie jest stała i długotrwała. W skierowanej do tut. Sądu skardze A. K., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. wydanie decyzji z naruszeniem art. 8 § 2 K.p.a. przez odmowę przyznania świadczenie w szczególności wobec odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym dotyczących przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz opiekuna w osobie brata, 2. naruszenie prawa materialnego w postaci wadliwej wykładni i zastosowania przepisów u.ś.r. w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 4 i 1a u.ś.r., 3. wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, art 80 oraz 81a § 1 K.p.a., przez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek niewystarczającej weryfikacji stanu faktycznego, a w konsekwencji wadliwych ustaleń co do rzeczywistego stanu zdrowia P. K. i zakresu potrzebnej opieki: zakresu faktycznie sprawowanej opieki przez skarżącego, porzucenia pracy zarobkowej przez skarżącego, niemożności sprawowania opieki przez innych członków rodziny, - brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka M. K. w trakcie wywiadu środowiskowego, pomimo posiadania przez nią istotnej wiedzy co do okoliczności dotyczących zdrowia P. K., zakresu sprawowanej opieki przez skarżącego, niemożności sprawowania opieki przez innych członków rodziny, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony, w szczególności rzekomego ograniczonego zakresu faktycznie potrzebnej opieki i rzekomej samodzielności P. K., co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie z 16 października 2024 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, tj. :1) zaświadczenia lekarskiego z 15 października 2024 r. dotyczącego M. K. – matki skarżącego, 2) zaświadczenia lekarskiego z 15 czerwca 2024 r. dotyczącego M. K., 3) wyników rezonansu magnetycznego dotyczących M. K., 4) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności M. K. – matki skarżącego, orzeczenie z 29 września 2023 r. Ad. 1) i 2) – na okoliczność ustalenia aktualnego stanu zdrowia matki skarżącego, a w konsekwencji ustalenia faktycznej niemożności sprawowania osobistej opieki nad synem P. K. w zakresie niezbędnym dla jego prawidłowego funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący w petitum skargi zwrócił się o wdrożenie rzeczonego trybu, zaś Kolegium nie zażądało przeprowadzenia rozprawy. Ziściły się zatem przesłanki do zastosowania ostatnio przywołanej regulacji. Jak wynika z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw wyrażonej w art. 10 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 czerwca 2024 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przesłanką odmowy przyznania skarżącemu A. K. świadczenia pielęgnacyjnego, o które ubiegał się w związku ze sprawowaniem opieki nad bratem P. K., było niespełnienie warunku z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2024 r. Od razu wyjaśnić należy, że wobec wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, a więc przed nowelizacją z 1 stycznia 2024 r. dokonaną na mocy art. 43 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1429, dalej: "u.ś.w."), konieczne było rozważenie, czy skarżący nabył prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do 31 grudnia 2023 r., a więc czy najpóźniej do tego dnia spełnił wszelkie warunki wynikające z art. 17 u.ś.r. w brzmieniu wówczas obowiązującym, niezbędne do przyznania tego świadczenia. Stanowisko to wynika z wykładni przepisu przejściowego ujętego w art. 63 ust. 1 u.ś.w., zgodnie z którym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że skarżący nie spełnił wszystkich warunków z art. 17 u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznego dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jak przewidziano natomiast w art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W sprawie poddanej kontroli tut. Sądu bezsporne pozostaje to, że skarżący, jako brat osoby wymagającej opieki, zalicza się do kategorii osób mogących ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem tejże opieki stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Oznacza to, że do nabycia prawa do tego świadczenia spełnione być muszą także wszystkie warunki określone w przywołanym powyżej art. 17 ust. 1a u.ś.r. Tymczasem z równie bezspornych okoliczności faktycznych, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, wynika, iż rodzice osoby wymagającej opieki nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Matka M. K. legitymuje się jedynie orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. W sprawie nie budzi wobec tego wątpliwości, że warunek z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. nie został spełniony, a co za tym idzie skarżący nie nabył prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący zwrócił uwagę na to, że zarówno ojciec W. K., jak i matka M. K. nie mają realnej możliwości sprawowania opieki nad P. K., akcentując przy tym zwłaszcza okoliczności związane z ich złym stanem zdrowia. Zdaniem skarżącego organy powinny przeprowadzić dalsze czynności wyjaśniające w tym przedmiocie. Wskazać trzeba, że z uwagi na bezsporną okoliczność nie legitymowania się przez rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wspomniane okoliczności faktyczne – na które powołuje się skarżący – pozostają bez znaczenia dla oceny zastosowania art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., ergo nie można czynić organom skutecznego zarzutu, jakoby nie podejmując postępowania wyjaśniającego celem ich ustalenia dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane były różne poglądy odnośnie wykładni art. 17 ust. 1a u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. Według pierwszego stanowiska prawo do świadczenia pielęgnacyjnego innych osób z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2809 ze zm., dalej: "K.r.o.") ciąży obowiązek alimentacyjny względem podopiecznego w dalszej kolejności, powstaje nie tylko w sytuacji, gdy osoby zobowiązane do alimentacji w bliższym stopniu oraz współmałżonek osoby wymagającej wsparcia legitymują się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale także wówczas, gdy osoby te z przyczyn obiektywnych nie są w stanie realnie sprawować opieki (zob. m.in. wyroki NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 829/16, z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1939/18, z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1115/19, z 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2831/19, z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2161/20, dostępne w CBOSA na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach drugiego stanowiska przyjęto, iż uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego tych osób powstaje tylko wtedy, gdy osoby zobowiązane do alimentacji w bliższym stopniu oraz współmałżonek osoby wymagającej wsparcia legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (zob. wyroki NSA z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2392/20, z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 371/21, CBOSA). Wynikające stąd rozbieżności zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22 (CBOSA), w której stwierdzono m.in., że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). NSA w uchwale tej podniósł, że z punktu widzenia języka kryterium legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jakim ustawodawca posłużył się w art. 17 ust. 1a u.ś.r., nie jest wyrażeniem nieostrym czy wieloznacznym. Pod względem językowym przepis ten nie budzi wątpliwości, ustawodawca posłużył się określeniem należącym do języka prawnego, legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oznacza legitymowanie się orzeczeniem wydanym przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w przewidzianym przez prawo trybie lub orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS zrównanym z takim orzeczeniem właściwego zespołu. Legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest zatem faktem instytucjonalnym. NSA dostrzegł, że skoro pod względem językowym przepis ten nie może być uznany za rodzący wątpliwości, to decyzja o odstąpieniu od tego rozumienia pod wpływem argumentów systemowych, funkcjonalnych czy celowościowych może być podjęta na dostatecznie silnie umotywowanej podstawie, spójnie i konsekwentnie przemawiającej za takim odstąpieniem. Zdaniem NSA nie zachodzą jednak okoliczności wskazujące na błąd legislacyjny czy poddające w wątpliwość racjonalność albo celowość przyjętego rozwiązania, na co wskazuje historia zmian legislacyjnych. NSA nie uznał także, by za odstąpieniem od wykładni językowej art. 17 ust. 1a u.ś.r. przemawiały względy związane z wymogami zachowania spójności systemowej – również w wymiarze konstytucyjnym. W ujęciu systemowym wewnętrznym, obejmującym ustawę o świadczeniach rodzinnych, związanie kwestii dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego z kryterium orzeczonego stopnia znacznej niepełnosprawności nie prowadzi do dezintegracji regulacji i nie narusza jej spójności. W aspekcie zewnętrznym – w kontekście przepisów K.r.o. – w uchwale zwrócono zaś uwagę na ograniczony charakter występującego w tym względzie związku normatywnego. NSA stwierdził, że w kwestii kolejności dostępu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca nie odsyła do przepisów K.r.o., a ustawa zawiera własną regulację, która nie jest aktualnie w pełni koherentna z modelem przyjętym w przepisach K.r.o., co bynajmniej nie świadczy o braku spójności systemowej. Koherencja taka nie jest wszak konieczna – brak jest odesłania do stosowania przepisów tego kodeksu w szerszym zakresie, a przedmiot regulacji obu aktów prawnych jest różny. W kwestii kryteriów i przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ustawa o świadczeniach rodzinnych ma charakter autonomiczny i brak podstaw do przyjmowania, że art. 17 ust. 1a u.ś.r. powinien być interpretowany z uwzględnieniem art. 132 K.r.o. i wskazanych w nim przesłanek odnoszących się do braku możliwości lub nadmiernych trudności w zadośćuczynieniu obowiązkom alimentacyjnym. Odnosząc się natomiast do kontekstu systemowego jaki tworzą dla przepisów ustawy normy Konstytucji RP – w tym przypadku jej art. 2, art. 18, art. 32, art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 – w cytowanej uchwale uznano, że w rozważanym przypadku nie ma miejsca rażące naruszenie przepisów ustawy zasadniczej, prowadzące do sprzeczności z chronionymi przez nią wartościami. Podkreślono między innymi, że limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane nie może zostać uznane za rażące naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji na uznaniu organu. Regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym ustawodawca był uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu tych świadczeń. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Powołana powyżej uchwała NSA ma charakter wiążący w sprawie niniejszej, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 zd. 1 P.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści tej ostatniej regulacji wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy powinny je respektować (por. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14,CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przy uwzględnieniu całokształtu jej okoliczności faktycznych, związany jest stanowiskiem wyrażonym w uchwale NSA z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22 i nie znalazł podstaw do wystąpienia o jej reasumpcję. Powyższe czyni niezasadną argumentację skarżącego. Skoro rodzice osoby wymagającej opieki bezspornie nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to w świetle art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. brak było podstaw do przyznania na rzecz skarżącego, będącego bratem tej osoby, świadczenia pielęgnacyjnego. Dopiero w przypadku orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności rodziców otworzyłaby się dla skarżącego możliwość skutecznego ubiegania się o rzeczone świadczenie. Bez znaczenia pozostają w konsekwencji inne przyczyny, dla których rodzice nie sprawują opieki nad osobą, która opieki tej wymaga. W kontrolowanej sprawie nie doszło zatem ani do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a pkt 1 u.ś.r., ani do naruszenia w tym zakresie przywołanych w skardze przepisów postępowania, to jest art. 8 § 2 K.p.a., jak również art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, art. 80 oraz art. 81a § 1 K.p.a. Zaprezentowanej powyżej wykładni nie może podważyć przywołane przez skarżącego w treści skargi orzecznictwo, pochodzące sprzed uchwały NSA. Okolicznością, która mogłaby prowadzić do powstania prawa skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego, była okoliczność legitymowania się przez rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przeprowadzenie środków dowodowych na okoliczność braku rzeczywistej możliwości sprawowania przez tych rodziców opieki nad drugim z synów – P. K., w świetle przyjętej wykładni art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., nie zmierzało do wykazania istotnych dla rozpoznania tej sprawy okoliczności faktycznych. Ponownego podkreślenia wymaga, że nie jest w niej kwestionowane to, iż rodzice osoby wymagającej opieki nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Matka ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Zgodzić trzeba się z tym, iż w zaskarżonej decyzji arbitralnie przy tym podważono to, że P. K. nie wymaga stałej opieki, skoro okoliczność ta znajduje potwierdzenie w wydanym wobec brata skarżącego orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zaistniałe w tym względzie uchybienia procesowe, to jest naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a., pozostają jednak bez wpływu na wynik sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, o czym powyżej wspomniano już wielokrotnie, że skarżący nie spełnił warunku z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. Nie znajdowały uzasadnionych podstaw zawarte w piśmie procesowym z 16 października 2024 r. wnioski dowodowe. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przedstawione wraz z rzeczonym pismem kserokopie dokumentów, a także nie zawierające podpisu zaświadczenie lekarskie z 15 października 2024 r., nie zmierzają do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do prawidłowości poddanej kontroli sądowej decyzji organu administracji. Orzeczenie z 29 września 2023 r. potwierdza jedynie, że M. K. legitymuje się lekkim stopniem niepełnosprawności. Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.