II SA/Po 721/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg J. M. i N. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. M. kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz na rzecz skarżącej N. M. kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Burmistrz K. decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust.1, art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), a także § 2 ust. 1 pkt 42, § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Z 2016 r. poz. 71 ze zm., dalej: rozporządzenie) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), wydał M. M. środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz punktu zbierania złomu przy ul. [...] w m. K. - dz. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 42 i § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przeprowadzenie oceny jej oddziaływania na środowisko wymagane jest obligatoryjnie. Następnie podał, że uzyskano pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: RDOŚ) i pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: PPIS). Burmistrz wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt. 1a u.u.i.ś. umożliwił udział społeczeństwa poprzez umieszczenie stosownej informacji na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w K. i na tablicy ogłoszeń Urzędu. W stosunku do zamierzonej inwestycji uczestnik postępowania J. M. wniósł sprzeciw. Z uwagami wystąpili też właściciele sąsiednich działek: J. M., N. M., M. Z., M. Z., B. Z., G. K., J. K., E. M., J. M. i S. M.. Autorzy uwag zaprotestowali przeciwko realizacji planowanej inwestycji ponieważ, ich zdaniem, eksploatacja stacji demontażu i punktu skupu złomu w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej spowoduje przekroczenie norm hałasu, zanieczyszczenie atmosfery, zagrożenie pożarowe i wybuchowe, skażenie ziemi, wód i niszczenie krajobrazu. Burmistrz K. stwierdził, że wszelkie uwagi zostały wzięte pod uwagę w toku przeprowadzonego postępowania oraz przy wydaniu decyzji. Następnie wyjaśnił, że niniejsze przedsięwzięcie będzie realizowane na działce nr [...] w K. o pow. [...] ha, stanowiącej obecnie grunty orne. Planowane prace obejmują budowę budynku stacji demontażu o pow. ok. 240 m2, utwardzenie terenu o powierzchni ok. 600 m2 oraz budowę niezbędnej infrastruktury towarzyszącej m.in. ujęcia wody, wewnętrznej kanalizacji ścieków przemysłowych, zbiornika na ścieki bytowe i przemysłowe oraz płotu. W budynku będą zlokalizowane następujące sektory stacji demontażu: sektor usuwania z pojazdów elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, sektor demontażu z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, sektor magazynowania wymontowanych z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia. Sektor magazynowania odpadów pochodzących z demontażu pojazdów będzie się znajdował częściowo w budynku, a częściowo na utwardzonym placu. Sektory przyjmowania i magazynowania przyjętych pojazdów będą zlokalizowane na zewnątrz budynku na utwardzonym lub uszczelnionym placu. Na przedmiotowej działce inwestor zamierza również prowadzić punkt zbierania złomu. Plac magazynowy pod odpady zostanie utwardzony. Zbierane odpady nie będą przetwarzane. Na terenie stacji demontażu pojazdów prowadzony będzie demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji o kodzie 16 01 04, w maksymalnej ilości do 1000 Mg/rok. Inwestor nie planuje przyjmować i przetwarzać wyeksploatowanych pojazdów o kodzie 16 01 06. Ustalono, że w związku z przedmiotowym przedsięwzięciem wytwarzane będą odpady niebezpieczne i inne. Inwestor w uzupełnieniach do raportu wyjaśnił, że wytwarzane na etapie eksploatacji odpady, z wyjątkiem zużytych opon i zbiorników z gazem, będą magazynowane odrębnie w odpowiednich do danego rodzaju odpadów pojemnikach usytuowanych wewnątrz budynku na utwardzonej powierzchni, co zostało zapisane jako jeden z warunków niniejszego postanowienia. Ponadto, na terenie zakładu Inwestor planuje zbieranie odpadów o kodach: 02 01 10, 12 01 01, 12 01 03, 15 01 04, 16 01 17, 16 01 18, 17 04 01, 17 04 02, 17 04 03, 17 04 04, 17 04 05, 17 04 06, 17 04 07, 19 10 01, 19 10 02, 19 12 02, 19 12 03, 20 01 40. Burmistrz wskazał, że w celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego RDOŚ nałożył na inwestora obowiązek magazynowania odpadów zbieranych w szczelnych kontenerach na utwardzonym terenie oraz do wyposażenia zakładu w sorbenty służące do neutralizacji wycieków paliw i płynów eksploatacyjnych. Wytwarzane odpady powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi. Jeżeli z przyczyn technologicznych odzysk odpadów nie będzie możliwy lub nie będzie uzasadniony z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych odpady mogą być unieszkodliwiane. Wskazano, że przy założeniu, że inwestor będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z warunkami niniejszej decyzji inwestycja nie będzie naruszać prawa w zakresie gospodarki odpadami. Następnie organ prowadzący postępowanie wskazał, że z informacji przedstawionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika, że część działki nr [...] znajduje się na terenie określonym jako MNU - tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy i tereny usługowe. Większa część działki nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest ona oznaczona jako R - tereny rolnicze. Tereny sąsiednie to również tereny mieszkaniowo - usługowe. Najbliższe tereny wymagające ochrony akustycznej - tereny mieszkaniowo - usługowe położone są w odległości ok. 25 m. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112 ze zm.) dopuszczalny poziom hałasu na ww. terenach wynosi 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Burmistrz stwierdził, że z przedstawionej dokumentacji wynika, że głównymi źródłami hałasu na terenie przedmiotowej inwestycji będą prace związane z demontażem pojazdów, wykonywane wewnątrz hali demontażu. Hala wyposażona będzie w następujące urządzenia: podnośnik kolumnowy, klucz udarowy, nożyce do cięcia blach, szlifierkę kątową, wiertarko - wkrętarkę, kompresor, obrotnicę samochodową i kruszarkę do szyi). Prace wykonywane będą wyłącznie w porze dziennej, przy zamkniętych oknach i drzwiach hali. Inwestor oświadczył, że konstrukcja ścian budynku zapewni izolacyjność akustyczną na poziomie 46 dB. Źródłami hałasu mającymi wpływ na środowisko będzie także ruch pojazdów oraz praca wózka widłowego. Oceniając oddziaływania związane z ruchem pojazdów w raporcie przyjęto, że dobowe natężenia ruchu pojazdów wyniesie: 1 pojazd ciężarowy, 2 pojazdy dostawcze i do 10 pojazdów osobowych. Wózek widłowy używany będzie do 1 h/dziennie. Ewentualna emisja hałasu może wiązać się też z przyjmowaniem i przeładunkiem złomu. Organ wskazał, że w uzupełnieniu do raportu z 14 grudnia 2015 r. podano, iż na terenie stacji nie planuje się wykorzystywania maszyn czy urządzeń do przeładunku złomu. Z uwagi na skalę przedsięwzięcia złom będzie ręcznie umieszczony bezpośrednio w kontenerach, które po zapełnieniu będą odbierane przez podmioty zewnętrzne. Jednocześnie wskazano, że mimo tego, iż inwestor nie przewiduje wykorzystywania urządzeń do przeładunku złomu, obliczenia wykonano dla hipotetycznej sytuacji, w której zastosowana zostanie ładowarka złomu. Celem ograniczenia emisji hałasu na tereny najbliższej zabudowy mieszkaniowo-usługowej, wzdłuż granicy nieruchomości, od strony płd-wsch. i płd-zach. zostanie zlokalizowany płot betonowy o wysokości minimum 2 m, w dwóch odcinkach o długości 60 m i 28 m. Odpowiadając na protesty mieszkańców dotyczące przekroczenia norm hałasu Burmistrz stwierdził, że analiza akustyczna załączona do raportu wykazała, iż, przy zachowaniu rozwiązań zaproponowanych przez inwestora oraz warunków wpisanych do niniejszej decyzji, poziom hałasu na granicy terenów chronionych wyniesie do 37 dB. Zatem inwestycja nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną. W symulacji propagacji hałasu przyjęto, że zakład będzie pracował wyłącznie w porze dziennej, a prace związane z demontażem będą prowadzone wewnątrz budynku o określonej izolacyjności ścian zewnętrznych, przy zamkniętych oknach i drzwiach, oraz założono zastosowanie ogrodzenia w postaci pełnego płotu betonowego. Celem dotrzymania tych założeń powyższe warunki zostały wpisane do niniejszego postanowienia. Następnie wskazano, że na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia źródłem emisji substancji do powietrza będą procesy spalania paliw w silnikach pojazdów poruszających się po terenie zakładu, kocioł opalany węglem kamiennym o maksymalnej mocy 20 kW oraz proces cięcia większych części metalowych z wykorzystaniem palnika acetylenowego. Z uwagi na niewielkie planowanie natężenia ruchu pojazdów po terenie inwestycji oraz fakt, że jest z nim związana tzw. niska emisja (mała wysokość wylotu spalin), w obliczeniach rozprzestrzeniania substancji w powietrzu pominięto emisję ze źródeł w ruchu. Czynności związane z substancjami zubożającymi warstwę ozonową należy wykonywać zgodnie z zapisami ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. Z 2015 r. poz 881 ze zm.). Przewiduje się również, iż osuszanie pojazdów z płynów eksploatacyjnych wykonywane będzie z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu wyposażonego w pochłaniacze par. Burmistrz uznał, że przedstawione procesy nie będą stanowiły źródła emisji substancji do powietrza. Punkt zbierania złomu planowany w ramach przedmiotowej inwestycji nie będzie źródłem emisji substancji do powietrza, gdyż odpady nie będą poddawane cięciu lub zgniataniu za pomocą jakichkolwiek maszyn, czy urządzeń, tylko będą bezpośrednio kierowane do specjalistycznych kontenerów. Zdaniem organu z wykonanych obliczeń rozprzestrzeniania w powietrzu substancji wprowadzanych do powietrza z ww. źródeł emisji, wynika iż emisje te nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U z 2010 r. Nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz, że będą dotrzymam standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 i w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Z 2012 r., poz. 1031), a w związku z tym spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach. Reasumując Burmistrz K. uznał, że przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie zainwestowania. Dalej organ wyjaśnił, że inwestycja zlokalizowana będzie poza obszarami głównych zbiorników wód podziemnych, a na analizowanym terenie główny użytkowy poziom wodonośny to piętro czwartorzędowe dobrze izolowane od powierzchni terenu utworami słabo przepuszczalnymi, głównie glinami zwałowymi. Najbliższe ujęcia wody zlokalizowane są w odległości kilku kilometrów od terenu inwestycji. Najbliższy ciek wodny - Dopływ z S. - przepływa w odległości ok. 0,7 km od planowanej stacji. W ramach eksploatacji planowanego przedsięwzięcia woda będzie pobierana głównie na cele socjalno-bytowe i porządkowe. Inwestor oświadczył, że planuje wykonać własne ujęcie wód podziemnych zlokalizowane na działce inwestycyjnej. Organ stwierdził, że budowa tego ujęcia nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie zaznaczył, że niezależnie od ilości pobieranej wody, przed rozpoczęciem eksploatacji przedsięwzięcia, inwestor winien uzyskać pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód - pobór wód podziemnych na potrzeby działalności gospodarczej. Stwierdzono, że budynek stacji demontażu pojazdów będzie posiadał szczelną posadzkę wyposażoną w system zbierania ścieków z mycia. Sektory przyjmowania i magazynowania przyjętych pojazdów będą posiadały szczelne podłoże również wyposażone w system zbierania ścieków przemysłowych - zanieczyszczonych wód opadowych i roztopowych. Ścieki przemysłowe będą oczyszczane w separatorze substancji ropopochodnych i odprowadzane, tak jak ścieki bytowe, do szczelnego bezodpływowego zbiornika, a następnie będą wywożone do oczyszczalni ścieków. W związku z tym, że ścieki przemysłowe z terenu stacji mogą zawierać substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, przed rozpoczęciem eksploatacji Burmistrz nakazał uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie tych ścieków do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów. Jednocześnie inwestor oświadczył, że w chwili obecnej podłączenie nieruchomości do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej jest ekonomicznie nieuzasadnione - przyłącze wybudowane przez inwestora musiałoby mieć długość ok. 80 m. Jeśli w przyszłości zaistnieje taka możliwość, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) obowiązkiem właściciela nieruchomości będzie przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Dlatego Burmistrz nałożył warunek, który zobowiązuje inwestora w pierwszej kolejności do odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej, a tylko w braku takiej możliwości do gromadzenia ich w szczelnych zbiornikach bezodpływowych i zapewnienia ich do wywozu przez uprawniony podmiot do oczyszczalni ścieków. Wody opadowe i roztopowe z dachu budynku oraz powierzchni utwardzonych mają zaś być odprowadzane w sposób niezorganizowany do gruntu. Aby zapobiec spływaniu zanieczyszczonych wód opadowych i roztopowych z sektorów przyjmowania i magazynowania pojazdów na pozostałe tereny inwestor zamierza uszczelnione strefy o powierzchni ok. 330 m2 otoczyć krawężnikami, a ich nawierzchnię odpowiednio wyprofilować. Rozwiązania to znalazło odzwierciedlenie w warunkach decyzji. Zobowiązano też inwestora do zapewnienia takiej przepustowości separatora, który pozwoli na oczyszczenie wszystkich ścieków przemysłowych powstających w wyniku eksploatacji inwestycji. Rozwiązania dotyczące zagospodarowania ścieków przemysłowych organ uznał za zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.). Ponadto inwestor oświadczył, że odpady zbierane w ramach eksploatacji punktu skupu złomu będą magazynowane w szczelnych kontenerach ustawionych na utwardzonej nawierzchni, pod planowanym zadaszeniem, co pozwoli uniknąć powstawania wód odciekowych i zabezpieczy złoża odpadów przed opadami atmosferycznymi i topniejącym śniegiem oraz rozprzestrzenianiem się ewentualnych odcieków w środowisku. Burmistrz stwierdził, że zgodnie z art. 81 ust. 3 u.u.i.ś. przeanalizowano wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na cele środowiskowe zawarte w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Inwestycja położona będzie w obrębie [...] nr [...] o dobrym stanie ilościowym i chemicznym, niezagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych dla niej wyznaczonych. Przedsięwzięcie będzie realizowane w zlewni [...], statusie "silnie zmieniona część wód" o złym stanie, zagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych z uwagi na fakt, że część powierzchni zlewni zajmują obszary szczególnie narażone na zanieczyszczenia związkami azotu pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz ze względu na planowaną budowę zbiornika Orla Klatka. Przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na ciekach i w ramach jego funkcjonowania nie będą wprowadzane bezpośrednio do wód powierzchniowych żadne substancje. Po przeanalizowaniu materiałów dotyczących budowy geologicznej, warunków hydrogeologicznych, uwzględniając lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia poza obszarami wodno-błotnymi, strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych, wziąwszy pod uwagę rodzaj przedmiotowego przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, w tym rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i magazynowania oraz postępowania z odpadami Burmistrz uznał, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody podziemne i powierzchniowe. W związku z tym stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Następnie wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie ma charakter lokalny i nie przewiduje się, by mogło mieć wpływ na zmianę klimatu w skali globalnej. Biorąc pod uwagę jego charakter i brak znaczących źródeł emisji substancji do powietrza, nie przewiduje się jego znaczącego wpływu na klimat. Budynek stacji nie będzie wymagał stosowania systemów chłodzenia (klimatyzacji), ani w części produkcyjnej ani w części socjalnej. Transport towarzyszący przedsięwzięciu będzie stosunkowo niewielki. Uwzględniając przewidywany zakres i technologię prac budowlanych oraz technologię prac zakładu, lokalizację inwestycji, sposób zasilania w energię oraz przyjęte rozwiązania nie przewiduje się, aby na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji wystąpiły problemy z adaptacją do postępujących zmian klimatu. Organ stwierdził też, że realizacja inwestycji nie będzie wiązała się z wycinką drzew ani krzewów, a na działce inwestycyjnej i w jej okolicy nie występują kompleksy leśne, zadrzewienia, łąki, wody powierzchniowe ani tereny podmokłe. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w nieleśnej części dwóch obszarów Natura 2000, tj. obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla [...]. Zgodnie z informacjami pochodzącymi z dokumentacji do planów zadań ochronnych tych obszarów Natura 2000, w obrębie przedmiotowej działki nie stwierdzono występowania gatunków, siedlisk gatunków lub siedlisk przyrodniczych stanowiących przedmioty ochrony ww. obszarów Natura 2000. W związku z tym nie przewiduje się negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na przedmioty ochrony ww. obszarów Natura 2000, integralność obszarów Natura 2000 lub ich powiązanie z innymi obszarami. Mając na uwadze lokalizację przedsięwzięcia na terenie przekształconym antropogenicznie, przy uwzględnieniu przepisów ochrony gatunkowej zdaniem Burmistrza nie przewiduje się znacząco negatywnego oddziaływania inwestycji na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji na środowisko przyrodnicze, w tym na krajobraz i bioróżnorodność. Inwestycja nie powinna także spowodować nadmiernej eksploatacji lub niewłaściwego wykorzystania zasobów przyrodniczych, czy przyczynić się do rozprzestrzeniania się gatunków obcych. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. M. i N. M.. J. M. zarzucił organowi I instancji: - naruszenie art. 49 K.p.a. poprzez wadliwe pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia ostatniego dnia publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, a nie od daty obwieszczenia o wydaniu decyzji, - brak wyjaśnienia, że liczba stron przekracza 20 osób i konieczności zastosowania art. 74 ust. 3 u.u.i.ś., - naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. poprzez brak informacji w decyzji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; - naruszenie art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez zezwolenie na przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w obrębie terenu, dla którego w części miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu przewiduje przeznaczenie pod mieszkalnictwo i usługi (MNU), a w części zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewidują przeznaczenie działki jako teren rolniczy (R) - upraw rolnych, łąk, pastwisk. Odwołująca N. M. zarzuciła Burmistrzowi K. naruszenie: - art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 37 u.u.i.ś. poprzez nieodniesienie się przez organ do wniosków składanych w trakcie konsultacji społecznych, - art. 6 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie interesu osób trzecich, które nabyły działki zgodnie z ich przeznaczeniem w planie miejscowym i nie mogli przewidzieć wydania takiej decyzji. Odwołująca wyjaśniła, że w przedmiotowym postępowaniu nie przeprowadzono jakichkolwiek konsultacji społecznych, przeciwnie organ starał się utrzymać planowaną inwestycję w tajemnicy. Tymczasem zgodnie z art. 6 ust. 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (tzw. Konwencji z Aarhus) każda ze stron umożliwi udział społeczeństwa na tyle wcześnie, że wszystkie warianty są jeszcze możliwe, a udział społeczeństwa może być skuteczny. Organ ograniczył zaś udział społeczeństwa w postępowaniu do wywieszenia obwieszczenia Burmistrza na tablicy ogłoszeń i informacji na stronie internetowej, o wszczęciu postępowania o wydanie warunków środowiskowych. Odwołująca wskazała, że organ nie odpowiedział jej, ani pozostałym dziesięciu właścicielom sąsiednich działek na wnioski i uwagi, które złożyli w trakcie postępowania. Nadto podniosła, że wystarczającym powodem, dla którego organ powinien był wydać negatywną decyzję był brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego planu miejscowego i studium. Wskazała też, że działka, na której planuje się inwestycję leży w obszarze Natura 2000, a w tego rodzaju obszarach zabrania się podejmowania działań mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zdaniem N. M. RDOŚ dostosował wyniki badań do potrzeb inwestora m.in. wyrażając zgodę na wybudowanie przez inwestora studni, pomimo jej braku w raporcie, budowę płotu i wprowadzenie obowiązku pracy zakładu przy zamkniętych oknach, a także ręczny załadunek złomu, by ograniczyć hałas oraz przechowywanie złomu w szczelnych kontenerach pod zadaszeniem, by nie doprowadzić do skażenia wód gruntowych poprzez wody ociekowe pochodzące ze złomu. W ten sposób, jak podniosła odwołująca, można zgodzić się na każdego rodzaju inwestycję i wykazać spełnienie norm środowiskowych. Nadto odwołująca wskazała, że inwestycja ma powstać w sąsiedztwie osiedla domów jednorodzinnych, z placem zabaw dla dzieci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...],[...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium na wstępie stwierdziło, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego i jedynie w przedmiotowej sprawie, z uwagi na fakt, że tylko niewielka cześć działki nr [...] o pow. 5.2715 ha objęta jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uprawnia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym ocena odnośnie spełnienia warunków wymaganych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie spełnienia wymagali "dobrego sąsiedztwa" będzie miała miejsce w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza żadnych praw osób trzecich, nie daje bowiem podstaw do realizacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy zaznaczył, że stosownie do art. 63 ust. 3 u.p.z.p., jeżeli decyzja o warunkach zabudowy powoduje obniżenie wartości nieruchomości przepisy art. 36 i 37 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio, a koszty realizacji roszczeń ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego Kolegium uznało zarzuty co do miejsca lokalizacji za bezzasadne. Następnie organ II instancji stwierdził, że w świetle art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, to właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie. Jeżeli więc żadna z okoliczności (czyli tak jak w omawianej sprawie) nie zachodzi, organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Zdaniem Kolegium organ I instancji przeprowadził przedmiotowe postępowanie w sposób zgodny z przepisami ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania umieszczono na stronie BIP i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w K.. Obwieszczeniem z dnia [...] 2016 r. zawiadomiono o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ oraz opinią PPIS. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 pkt 42 rozporządzenia. Dlatego zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. obligatoryjne było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Podstawą zaś analizy i oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko był raport oddziaływania na środowisko przedłożony przez inwestora. Kolegium zważyło, że PPIS w swej opinii z dnia [...] 2015 r. zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia przedstawione w raporcie, stwierdzając, że wynikłe w czasie budowy, eksploatacji i potencjalnej likwidacji projektowanej inwestycji powstałe uciążliwości środowiska przyrodniczego nie wykraczają poza teren objęty opracowaniem, a w jego granicach nie wpłyną znacząco na zdrowie ludzi oraz środowisko. Realizacja przedsięwzięcia zgodnie z obowiązującym prawem nie powinna stanowić na etapach realizacji i eksploatacji zagrożenia dla zdrowia i warunków życia ludzi. Przedłożony raport oraz uzupełnienia z grudnia 2015 r. i lutego 2016 r., został uzgodniony przez RDOŚ (postanowienie z dnia [...] 2016r.), przy czym określono warunki realizacji przedsięwzięcia, przy których spełnieniu przedsięwzięcie nie powinno w sposób negatywny oddziaływać na środowisko we wszystkich aspektach. Kolegium uznało, że warunki realizacji przedsięwzięcia wynikające z uzgodnienia RDOŚ zostały przeniesione do decyzji, co pozwala przyjąć, że przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi, a także nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska i w tym obszarów Natura 2000. Zaznaczono przy tym, że uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez wyspecjalizowane organy (RDOŚ i PPIS) wiąże organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Reasumując Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowa inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych odpowiednich przepisach prawa dotyczących zanieczyszczenia atmosfery, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz postępowania z odpadami. N. M. i J. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. N. M. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie - art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. polegające na niezapewnieniu skarżącemu i pozostałym stronom czynnego udziału w całym postępowaniu administracyjnym oraz możliwości zapoznawania się z zebranym w sprawie materiałem, jak również wypowiadania się co do zgromadzonych dowodów; - art. 8 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na argumentacji organu I instancji, bez poddania jej wnikliwej i specjalistycznej weryfikacji, a tylko aprobacie i uznaniu, że uzyskane opinie i raporty są pełne i zasadne, co poważnie zagraża zaufaniu skarżącego i pozostałych stron do rozstrzygnięcia, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w wyniku braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz niezbadania stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego Kolegium bezpodstawnie stwierdziło, że organ I instancji dopełnił wszystkich obowiązków wynikających z u.u.i.ś. ; - art. 40 § 1 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 4 u.u.i.ś. art. 49 K.p.a. przez niestwierdzenie, że organ I instancji nie dokonał prawidłowego doręczenia skarżącemu oraz innym stronom opinii PPIS z dnia [...] 2015 r.; - art. 106 § 2 K.p.a. przez niestwierdzenie, że organ I instancji nie zawiadomił prawidłowo skarżącej oraz pozostałych stron o zwróceniu się do RDOŚ z wnioskiem o uzgodnienie oraz do PPIS z wnioskiem o wydanie opinii sanitarnej (brak informacji w obwieszczeniu o podjętych czynnościach); - art. 136 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przy jednoczesnym braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, które było konieczne z uwagi na okoliczności sprawy przedstawione w uzasadnieniu odwołania; - art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 49 K.p.a. poprzez niestwierdzenie, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni w zakresie obliczania terminu na wniesienie odwołania w przypadku doręczenia stronom decyzji w trybie art. 49 k.p.a., w wyniku czego w przedmiotowej decyzji znalazło się błędne pouczenie o terminie, w jakim stronom przysługuje odwołanie; - art. 33 u.u.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. poprzez pominięcie, że organ I instancji naruszył obowiązki informacyjne, gdyż ograniczył się do opublikowania informacji w BIP oraz w urzędzie miasta, pomijając obowiązek zamieszczenia informacji w lokalnej prasie oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia, do czego obligowały go przepisy art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś.; - art. 37 u.u.i.ś. poprzez niestwierdzenie, że organ I instancji uchybił obowiązkom w zakresie należytego zebrania i rozpatrzenia uwag zgłaszanych w trakcie konsultacji społecznych, jak również odniesienia się do nich w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji; - art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niestwierdzenie, że decyzja Burmistrza K. nie zawiera informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu administracyjnym; - art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez brak analizy treści raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i wydania na jego podstawie pozytywnego rozstrzygnięcia o dopuszczalności wydania przedmiotowej decyzji, pomimo że jest on niepełny i nierzetelny, a ponadto nie zawiera wymaganych przepisami art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. wariantów (wariantu alternatywnego dla propozycji wnioskodawcy oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska — mimo wyodrębnia w raporcie pozycji określanych mianem wariantów); - art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa decyzja może być wydana w sytuacji, gdy tylko niewielka część terenu inwestycji jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 82 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 u.u.i.ś. poprzez niestwierdzenie, że RDOŚ powinien był w uzgodnieniu stwierdzić konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z racji tego, że posiadane dane nt. przedsięwzięcia nie pozwalały wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, a ponadto z uwagi na fakt, że istnieje możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody; - art. 96 ust. 1 u.u.i.ś. oraz art. 96 ust. 3 u.u.i.ś. poprzez pominięcie, że organ I instancji nie dokonał wystarczającej analizy wpływu inwestycji na nieleśną część obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla [...]; - art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. 2015 poz. 1651 ze zm., dalej: u.o.p.) poprzez nieuwzględnienie, że przepisy prawa zabraniają podejmowania jakichkolwiek działań, które mogą osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, a w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. W świetle przedstawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z dnia [...] 2016 r., wstrzymanie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący J. M. podniósł zarzuty tożsame do przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zaznaczając, że Kolegium do zarzutów tych się nie odniosło lub odniosło lakonicznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) poprzez nierozpatrzenie ponownie sprawy, w tym brak oceny wszystkich podniesionych w odwołaniach zarzutów. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.u.i.ś. poprzez niewłaściwe podanie informacji do publicznej wiadomości o czynnościach podejmowanych w zakończonym postępowaniu, w szczególności brak obwieszczeń w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz w prasie o odpowiednim zasięgu. Zaznaczył, że powyższego wymogu nie spełnia umieszczenie informacji tylko w Internecie (Biuletyn Informacji Publicznej) oraz na tablicy ogłoszeń znajdującej się w siedzibie organu. Jednocześnie skarżący zastrzegł, że powiadomień do publicznej wiadomości informacji nie należy mylić z zawiadamianiem, o którym mowa w art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. Skarżący zarzucił też Burmistrzowi K. naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 16 u.u.i.ś. poprzez niezawarcie w publicznie dostępnych wykazach informacji o sporządzonym w niniejszej sprawie raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Podniósł przy tym, że Kolegium nie odniosło się zaś do tej kwestii. Zdaniem skarżącego podanie w decyzji organu I instancji tylko kodów odpadów nie spełnia wymogów art. 7-9 K.p.a., albowiem decyzja powinna być zrozumiała dla wszystkich - ogólnie rozumianego społeczeństwa, nie zaś tylko dla specjalistów. Skarżący podniósł też naruszenie art. 33 ust. 1 u.u.i.ś. polegające na braku oddzielnych powiadomień o podjęciu każdej z czynności procesowych wskazanych w tym przepisie. Wyjaśnił, że Burmistrz K. wydał tylko trzy zawiadomienia – obwieszczenia (z dnia 13 października 2015 r., 31 marca 2016 r. oraz z dnia [...] 2016 r.), nie powiadamiając stron postępowania o zwróceniu się do RDOŚ z wnioskiem o uzgodnienie, a do PPIS z prośbą o wydanie opinii, ani o wydaniu przez PPIS opinii z dnia [...] 2015 r. W ocenie J. M. przedstawiony przez inwestora raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko nie spełnia wymogu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś., albowiem nie przedstawia opisu analizowanych wariantów inwestycji. Ponadto zdaniem skarżącego organ I instancji powinien był wydając decyzję z dnia [...] 2016 r. wyjaśnić, dlaczego odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej (art. 82 ust. 1 pkt 5). Nie wyjaśnił też, dlaczego nie przeprowadził oceny na podstawie art. 96-103 u.u.i.ś. tj. oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w sytuacji, gdy tern objęty inwestycją zlokalizowany jest w granicach dwóch obszarów tego rodzaju. Kończąc skarżący podniósł też, że Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się do zarzutów N. M. w stosunku do postanowienia uzgadniającego RDOŚ. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 31 października 2016 r. Sąd połączył do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi N. M. (sygn. akt II SA/Po 722/16) ze sprawą ze skargi J. M. (sygn. akt II SA/Po 721/16). Następnie postanowieniem z tego samego dnia odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Dokonując oceny wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów orzekających Sąd uznał, że skargi J. M. i N. M. zasługują na uwzględnienie, choć Sąd nie podzielił wszystkich podniesionych w nich zarzutów. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz punktu zbierania złomu przy ul. [...] w K. na terenie działki nr [...]. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Poza sporem w rozpoznawanej sprawie była okoliczność, że przedmiotowe, zamierzone przez M. M., przedsięwzięcie polegające na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz punktu zbierania złomu jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko określonym w § 2 pkt 42 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: rozporządzenie) tj. stacją demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 140 i 933). W myśl art. 3 pkt 10 ostatnio powołanej ustawy przez stację demontażu rozumie się zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności: a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu; We wniosku z dnia 28 września 2015 r. inwestor podał, że wnosi o ustalenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właśnie dla stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz punktu zbierania złomu (...). Zważywszy, że wymieniony we wniosku jako element inwestycji "punkt zbierania złomu" kwalifikowany jest wedle § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zastosowanie w sprawie znalazł przepis § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, który określa, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Oznacza to m.in., że jeżeli wnioskodawca zamierza w ramach jednej inwestycji połączyć realizację przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (stacja demontażu pojazdów) z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (punkt zbierania odpadów) to inwestycję tę kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższą kwalifikacją przedsięwzięcia zastosowanie w niniejszej sprawie znalazł przepis art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zważyć w tym miejscu należy, że z uzgodnienia RDOŚ z dnia [...] 2016 r. wydanego w niniejszej sprawie wynika, że inwestor zaplanował lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia w nieleśnej części obszarów Natura 2000, to jest obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] PLB300007 i obszaru mającego znaczenie dla [...] [...] Skarżący J. M. podniósł zaś zarzut braku przeprowadzenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie oceny oddziaływania na Obszar Natura 2000 i braku wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowano przepisów art. 96-103 u.u.i.ś. Należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 59 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wymaga realizacja przedsięwzięcia nie będącego m.in. przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony albo 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1. W sytuacji zaś, gdy przedsięwzięcie zalicza się do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko obligatoryjnie, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji nie znajdują zastosowania przepisy Rozdziału 5 zatytułowanego. "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000", tj. przepisy art. 96-103 u.u.i.ś. Już z samego przepisu art. 96 ust. 1 u.u.i.ś. wynika, że przepisy tego Rozdziału stosuje się do przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony. Tymczasem przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i stosuje się do niego szerszą procedurę – oceny oddziaływania na środowisko. Należy bowiem zaznaczyć, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest oceną ograniczoną do badania oddziaływania przedsięwzięcia tylko na obszar Natura 2000 (art. 3 ust. 1 pkt 7 u.u.i.ś.). Tymczasem w niniejszej sprawie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zobowiązany był – stosownie do przepisów art. 60 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. – do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie zaś do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmuje w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zdaniem Sądu kluczową wadą wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów I i II instancji był brak prawidłowej oceny zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z obowiązującym dla terenu objętego inwestycją ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zważyć należy, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Istotnym dla oceny zgodności, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, jest fakt, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 u.u.i.ś.). Tym samym wniosek inwestora, w tym jego treść w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia jest dla organów orzekających wiążąca. W niniejszej sprawie inwestor M. M. składając wniosek z dnia 28 września 2015 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określił lokalizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz punktu zbierania złomu podając adres "przy ul. [...] w miejscowości K." oraz precyzując, że chodzi o działkę nr [...], ark. mapy [...], obręb Miasto K.. Jednakowo lokalizację przedsięwzięcia podano w załączonym do wniosku raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (k. 5 raportu). Jednocześnie w raporcie wskazano, że "miejsce planowanej inwestycji nie jest objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestor wystąpi do Burmistrza K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy". Burmistrz K. w piśmie do RDOŚ z dnia 25 listopada 2015 r. podał, że część działki nr [...] znajduje się na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako MNU – tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy i tereny usługowe, zaś większość działki wraz z częścią, na której ma powstać przedmiotowa inwestycja nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. Dodano, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest ona oznaczona jako R – tereny rolnicze. Decyzją z dnia [...] 2016 r. Burmistrz K. wydał M. M. środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, określając jego lokalizację "przy ul. [...] w m. K. – dz. nr [...] K.." W stanowiącej załącznik do decyzji, zgodnie z art. 82 ust. 3 u.u.i.ś., charakterystyce przedsięwzięcia, nie wskazano, aby przedmiotowa stacja demontażu pojazdów wraz z punktem zbierania złomu miała zostać zlokalizowana w części nieruchomości nr [...] nieobjętej obowiązującym planem miejscowym. Organ I instancji ograniczył się do podania, że przedsięwzięcie będzie realizowane na działce nr [...], obręb miasto K. o pow. [...] ha, stanowiącej obecnie grunty rolne. Równocześnie, pomimo braku sprecyzowania tak we wniosku o wydanie decyzji, jak i w samej decyzji części działki nr [...], na której inwestor planuje zlokalizować przedsięwzięcie, organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji nie dokonał oceny zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym. Ograniczył się jedynie do podania, że z informacji przedstawionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika, że część działki nr [...] znajduje się na terenie określonym jako MNU – tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy i tereny usługowe. Większa zaś część działki nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego, a w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest ona oznaczona jako R – tereny rolnicze. Z kolei organ odwoławczy mierząc się z zarzutem niezgodności przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego planu miejscowego wskazał, że skoro tylko niewielka część działki nr [...] o pow. [...] ha objęta jest zapisami planu, inwestor uprawniony jest do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że tym samym ocena odnośnie spełnienia warunków wymaganych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie spełnienia wymagań "dobrego sąsiedztwa" będzie miała miejsce w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem Sądu stanowiska organów obu instancji są błędne. Zważywszy, że inwestor nie sprecyzował we wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie zamierza zlokalizować w obrębie części działki nr [...] nieobjętej obowiązującym planem miejscowym, jak również nie wskazał powyższego na załączniku graficznym obejmującym teren inwestycji (k. 199 akt organu I instancji), a decyzja Burmistrza K. z dnia [...] 2016 r. określa miejsce przedsięwzięcia jako działkę nr [...], a nie jej część, to obowiązkiem organów obu instancji (Kolegium z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności – art. 15 K.p.a.) była ocena, o której mowa w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zakresie zgodności przedsięwzięcia z zapisami planu. W ocenie Sądu już tylko powyższe uchybienie przepisowi art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. miało istotny wpływ na wynik i samodzielnie uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W kontekście postawionych przez skarżących zarzutów niezapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w zakończonym postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań należy zaś wyjaśnić, na czym ten udział zgodnie z przepisami u.u.i.ś. powinien polegać. Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podobnie przepis art. 30 ust. 1 u.u.i.ś. określa, że organy administracji właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Precyzując zapewnienie tegoż udziału polega na podaniu do publicznej informacji - ogólnie rzecz ujmując - o postępowaniu dotyczącym przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (art. 33 i art. 38 u.u.i.ś.) oraz umożliwienie składania uwag i wniosków społeczeństwu (art. 34 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś.), a co za tym idzie ich rozpatrzenia przez organ prowadzący postępowanie (art. 37 pkt 1 i 2 u.u.i.ś.). Przepis art. 33 ust. 1 u.u.i.ś. zobowiązuje organ właściwy do wydania decyzji, aby przed jej wydaniem, bez zbędnej zwłoki, podał do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone. Należy przy tym zaznaczyć, czego nie dostrzegły organy orzekające w niniejszej sprawie, a co trafnie podnieśli skarżący, że podanie do publicznej informacji i szerzej - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań nie jest tożsame z zastosowaniem art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. tj. trybu zawiadamiania o decyzji i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania zgodnie z art. 49 K.p.a. Przez podanie do publicznej informacji należy rozumieć, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś.: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Zawiadamianie w trybie art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. dotyczy zaś szczególnej formy zawiadamiania stron postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy liczba stron przekracza 20. Podania do publicznej informacji nie należy mylić z powiadamianiem stron postępowania (w przypadku gdy ich liczba przekracza 20) o czynnościach postępowania w drodze obwieszczeń. Ogłoszenie podające do publicznej wiadomości informacje w ramach udziału społeczeństwa skierowane jest do ogółu społeczeństwa, nie tylko do stron postępowania (J. Jendrośka, Obowiązek powiadamiania społeczeństwa w nowych przepisach o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko [w:] Prawo i Środowisko 2009, nr 1, s. 57). Nie znajduje tutaj zastosowania art. 49 K.p.a., który dotyczy wyłącznie stron postępowania. W świetle przytoczonych przepisów zarówno o udziale społeczeństwa w postępowaniu, w tym o podaniu do publicznej informacji, jak i o możliwości zastosowania trybu zawiadamiania o decyzji i innych czynnościach uznać należy, iż organ odwoławczy dopuścił się szeregu naruszeń przepisów postępowania, z których co najmniej część mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a., której emanację w postępowaniu wyjaśniającym stanowią przepisy art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., organ odwoławczy powinien był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy okoliczność zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania została udowodniona. Wyraz temu organ odwoławczy powinien dać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium ograniczyło się do stwierdzenia, że organ I instancji przeprowadził przedmiotowe postępowanie w sposób zgodny z przepisami u.u.i.ś. wyjaśniając, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania umieszczono na stronie BIP i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w K., a obwieszczeniem z dnia [...] 2016 r. zawiadomiono o wydaniu decyzji dla planowanego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz z uzgodnieniem dokonanym przez RDOŚ i opinią PPIS. Również organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2016 r. jedynie lakonicznie podał, że w trakcie prowadzonego postępowania, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. umożliwiony został udział społeczeństwa poprzez umieszczenie stosownej informacji na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w K. i na tablicy ogłoszeń tut. Urzędu. Dodano, że w stosunku do zamierzonej inwestycji wpłynęły wnioski i zamierzenia, przekazano je RDOŚ i wszystkie uwagi zostały wzięte pod uwagę w toku przeprowadzonego postępowania oraz przy wydaniu decyzji. Zdaniem Sądu twierdzenia organów obu instancji należało uznać za gołosłowne i nie odpowiadające normom określonym w powołanych przepisach u.u.i.ś. Po pierwsze, z akt sprawy nie wynika, by organy zastosowały się do obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu. Wbrew przepisom art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. informacji o: przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy (tj. wnioskiem inwestora wraz z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko oraz z uzgodnieniem RDOŚ i opinią PPIS) oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania, a także organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków nie udostępniono prawidłowo na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Burmistrza K., nie ogłoszono prawidłowo w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a także w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Akta administracyjne wskazują, że Burmistrz K. ograniczył się do zawiadomienia w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miejskiego oraz w Biuletynie Informacji Publicznej pozostałych – poza inwestorem – stron postępowania o wszczęciu postępowania i o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia (z dnia 13 października 2016 r.), o wydaniu przez RDOŚ w dniu [...] 2016 r. postanowienia uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz o możliwości stron biorących udział w postępowaniu zapoznania się z jego treścią oraz z aktami sprawy w siedzibie organu (z dnia 31 marca 2016 r.), a następnie o wydaniu w dniu [...] 2016 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (z dnia 29.04.2016 r.). Stwierdzić należy, że wymienione obwieszczenia i ogłoszenia w BIP oraz na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu I instancji nie wyczerpały znamion zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu. Po pierwsze informacji o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, o treści wniosku wraz z raportem, o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i złożenia uwag i wniosków nie ogłoszono w wymaganych formach przewidzianych w art. 3 ust. 1 pkt 11 lit.) c u.u.i.ś. przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz w prasie o odpowiednim zasięgu. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. nie pozostawia zaś właściwemu organowi możliwości wyboru jednej z form informowania społeczeństwa o prowadzonym postępowanie, lecz nakazuje, by podał informacje we wszystkich formach wymienionych w tym przepisie. Należy jednak mieć na względzie, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. nie zawiera normy prawnej, która wskazywałaby, iż naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Oznacza to, iż ewentualne naruszenie zasad postępowania musi podlegać ocenie, pod kątem ustalenia, czy owe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu 4 września 2013 r., II SA/Po 823/12, Lex nr 1393296). W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżących, udział społeczeństwa został zapewniony, o czym świadczy liczba wniosków i uwag, w tym N. M. i J. M., zgłoszonych w toku postępowania. Zważyć należy, że po pierwszym obwieszczeniu i ogłoszeniu na stronie BIP o wszczęciu postępowania (z dnia 13 października 2015 r.) wpłynęły wnioski: J. M., N. M., M. Z., J. K., G. K., M. Z., J. M., E. M., M. Z., S. M.. Choć przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2016 r. Burmistrz K. nie podał do publicznej wiadomości informacji o treści uzgodnienia RDOŚ z dnia [...] 2016 r. i opinii PPIS z dnia [...] 2015 r., a informację o tych aktach upublicznił dopiero łącznie z informacją o wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie (obwieszczenie z dnia 29. kwietnia 2016 r.), to wziąwszy pod uwagę, że stosownie do przepisu art. 77 ust. 7 u.u.i.ś. uzgodnienia i opinie nie podlegają zaskarżeniu w drodze zażalenia, a postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 K.p.a.), nie można stwierdzić, że naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 lit. b) i art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. mogło mieć istotny wpływu na wynik sprawy. W tym też kontekście Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przez organy orzekające art. 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a. oraz art. 106 § 2 K.p.a. Sąd uznał zaś, że na uwzględnienie zasługuje zarzut skarżących braku wyjaśnienia przez organy orzekającej zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. w zw. z art. 49 K.p.a. Zgodnie z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. Tym samym strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. Zważyć należy, że z powołanego art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. wyraźnie wynika, że aby móc zastosować dyspozycję normy w nim zawartej organ zobowiązany jest ustalić, że ziściła się jej hipoteza – przekroczenia liczy 20. stron postępowania. W niniejszej sprawie organy, z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.) nie ustaliły i nie udokumentowały kręgu stron postępowania. Akta sprawy nie zawierają imiennej listy stron postępowania, a wydane w sprawie decyzje rozważań w zakresie upoważniających do uznania, że doszło do przekroczenia liczby 20. stron. Zdaniem Sądu naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2016 r. (sygn. akt II OSK 1622/14, LEX nr 2114326), zgodnie z którym doręczenie przez obwieszczenie chroni adresatów decyzji w znacznie mniejszym stopniu niż w przypadku doręczeń dokonywanych osobiście. Przepisy dopuszczające doręczenie przez obwieszczenie wprowadzają tzw. fikcję doręczenia, co jednoznacznie wynika z użytych w nich zwrotów "doręczenie uważa się za dokonane", "decyzję (...) uważa się za doręczoną". Przyjęcie tej fikcji powoduje, że z upływem terminu określonego w przepisie następuje wskazany w ustawie skutek. Zapewnia to organowi administracji stanowczy wpływ na tok postępowania, a w konsekwencji służy realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego. Określona w art. 49 K.p.a. forma doręczenia decyzji jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zważywszy zatem, że art. 49 K.p.a. może mieć w sprawach o środowiskowe uwarunkowania zastosowanie wyjątkowe - jedynie w przypadku ustalenia, że liczba stron przekracza 20., a zarówno dla legalności postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), jak i postępowania sądowoadministracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.) relewantne jest prawidłowe ustalenie kręgu stron i zapewnienie im możności czynnego udziału w postępowaniu na każdym etapie, Sąd uznał, że brak wyjaśnień organów orzekających w tym zakresie mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, zważywszy, że organ I instancji nie ustalił kręgu stron postępowania, a w konsekwencji nie stwierdził, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. i możność zawiadamiania o czynnościach w postępowaniu wedle trybu określonego w art. 49 K.p.a. Sąd uchylił się od oceny przedwczesnych zarzutów naruszenia art. 40 § 1 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. i art. 49 K.p.a., a także art. 106 § 2 K.p.a. Sąd podzielił także zarzut naruszenia przez organy orzekające przepisu art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniach wydanych decyzji informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W tym zakresie organy dopuściły się również naruszenia przepisu art. 37 pkt 1 i 2 u.u.i.ś., który nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie: 1) rozpatrzyć uwagi i wnioski, a 2) w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a., podać informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Należy zaznaczyć, że powołane obowiązki wynikają wprost z przepisów art. 85 ust. 2 pkt 1 i art. 37 pkt 2 u.u.i.ś. i uzupełniają wymagania w zakresie uzasadnienia decyzji środowiskowej ponad wymagania określone w art. 107 K.p.a. Jak przyjmuje się w doktrynie brak odniesienia się do któregoś z dowodów wskazanych w art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. skutkować będzie naruszeniem ogólnej zasady postępowania administracyjnego wynikającej z art. 8 K.p.a., to jest zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, może także stanowić naruszenie wynikającej z art. 10 K.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co może bezpośrednio rzutować na prawidłowość wydanych decyzji (K. Gruszecki, Komentarz do art. 85 ustawy o udostępnianiu ..., źródło: Lex Omega, stan prawny na: 2013.01.31). Mówiąc zaś o uwagach i wnioskach zgłaszanych przez społeczeństwo, w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że art.. 37 u.u.i.ś. dotyczy tych zainteresowanych podmiotów, które mają w tej sprawie interes faktyczny lub innych adresatów nawet niemających tego interesu. To, że ktoś ma w konkretnej sprawie interes prawny, ponieważ jest stroną postępowania w świetle art. 28 K.p.a., nie oznacza braku możliwości skorzystania przez niego także z tej procedury dotyczącej udziału społeczeństwa (vide: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., II OSK 3/11, LEX nr 992537). Zważywszy, że wnioski i uwagi do wniosku inwestora złożyli liczni mieszkańcy (skarżący, M. Z., M. Z., B. Z., G. K., J. K., E. M., J. M. i S. M.), obowiązkiem organów I i II instancji było ich rozpatrzenie i odniesienie się do nich w uzasadnieniach decyzji. Tymczasem Burmistrz K. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2016 r. ograniczył się li tylko do podania, że wszelkie uwagi zostały wzięte pod uwagę w toku przeprowadzonego postępowania oraz przy wydaniu decyzji. Z kolei Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się zarówno do zarzutu odwołujących naruszenia przez organ I instancji art. 85 ust. 2 pkt 1 i art. 37 u.u.i.ś. w omawianym zakresie, jak i samo nie podjęło próby konwalidowania tychże uchybień. W ocenie Sądu obowiązkiem Burmistrza K. jako organu, który przeprowadził postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymagające udziału społeczeństwa było w świetle przytoczonych przepisów nie tylko stwierdzenie, czy zgłoszone uwagi i wnioski zostały wzięte pod uwagę, ale też w jaki sposób dokonał tego organ oraz w jakim zakresie je uwzględnił. Rozważań w tym zakresie zaś zabrakło, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił zarzutów i argumentacji skarżących o konieczności zapewnienia zgodności przedsięwzięcia z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. obliguje organ wydający decyzję do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, nie zaś z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co wynika z charakteru studium, które nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie może stanowić podstawy wydawania decyzji o administracyjnej i ma znaczenie tylko przy sporządzaniu planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2176/15, LEX nr 2083437). Sąd nie podzielił także argumentacji skarżących co do naruszenia przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. poprzez zaakceptowanie sporządzonego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z pominięciem opisu analizowanych wariantów. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Należy mieć na uwadze, że raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko musi zawierać opis analizowanych wariantów. Dotyczy to więc nie tylko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, lecz także racjonalnego wariantu alternatywnego, jak i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska łącznie oczywiście z uzasadnieniem ich wyboru por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1376/12 – orzeczenie dostępne jw.). W świetle przywołanego przepisu nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane. Wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie może być bowiem uznany za racjonalny wariant alternatywny wobec wariantu wnioskodawcy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 864/10, dostępny jw.). Trzeba mieć przy tym na względzie, że środowisko stanowi dobro publiczne, natomiast jego ochrona, zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji RP jest obowiązkiem władz publicznych. Dlatego inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, a nie tylko wariantu, którym inwestor jest zainteresowany (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Po 190/14, dostępny jw.). Sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska zawiera opis trzech wariantów: niepodejmowania przedsięwzięcia, przedsięwzięcia w kształcie realizowanym, przedsięwzięcia w tym samym kształcie, lecz na innych gruntach należących do inwestora. Autor raportu przedstawił następnie wariant najkorzystniejszy dla środowiska (planowane zamierzenie w aktualnej lokalizacji) oraz wyczerpująco uzasadnił wybrany wariant, z wyszczególnieniem oddziaływania na ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, na dobra materialne, na zabytki i krajobraz kulturowy, a także w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony Obszar Natura 2000 (s. 161-168 raportu). Sąd pragnie zauważyć, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2213/13 oraz z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1586/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje bowiem szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 602/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zważywszy, że sporządzony w niniejszej sprawie raport zawiera opis analizowanych wariantów wraz z uzasadnieniem ich wyboru Sąd uznał, że wymóg art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. został spełniony. Sąd podzielił zaś zarzut skarżącej N. M., iż organy orzekające z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. nie dokonały oceny przedłożonego przez inwestora, a następnie uzupełnionego, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Szczegółową zawartość raportu określa przepis art. 66 ust. 1 pkt 1-20 u.u.i.ś. Ponadto, zgodnie z art. 66 ust. 6 u.u.i.ś. raport powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. W judykaturze przyjmuje się, że raport, chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalistyczne, musi być kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że powinien uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle art. 66 u.u.i.ś., ponieważ jest kluczowym dowodem w sprawie. Do raportu stosuje się wszystkie zasady postępowania dowodowego, dlatego w razie wątpliwości w zakresie istotnych okoliczności sprawy organ może wezwać inwestora do uzupełnienia raportu lub może sięgnąć do innych środków dowodowych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 1086/15, LEX nr 21052180). Niemniej sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Wnioski raportu sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zaś zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1076/15, LEX nr 2118230). Nie oznacza to jednak, że organy orzekające nie powinny były zbadać, czy przedstawiony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne wynikające z art. 61 ust. 1 u.u.i.ś.. W piśmiennictwie wyraźnie nawiązuje się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, według którego w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej; obligująca organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym w praktyce, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ musi samodzielnie ocenić raport. Jest to ważne, gdyż ze względu na cel prowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, kończącego się wydaniem decyzji, etap ten jest najbardziej właściwy do oceny konkretnych wymagań ochrony środowiskowa (por. A. Kozieradzka-Federczyk, Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, ZNSA 2012, nr 1, s. 41-56 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych; K. Gruszecki, Komentarz do art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, System Informacji Prawnej Lex pkt 1, 2, 3, 4 oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). W ocenie Sądu takiej oceny w niniejszej sprawie organy orzekające nie przeprowadziły. Burmistrz K., jak i Kolegium w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć nie zbadali, czy sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera niezbędne, wymagane prawem, elementy. W miejsce tego, uchylając się od oceny, powołały się na wiążące stanowisko organu uzgadniającego (RDOŚ), wydane na podstawie art. 77 ust. 3 u.u.i.ś. Biorąc zaś pod uwagę, że powołane postanowienie uzgadniające nie jest zaskarżalne, to na organie administracji wydającym decyzję w sprawie ciąży obowiązek weryfikacji stanowiska organu współdziałającego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 89/16, dostępny j.w.), w tym oceny przedstawionego przez stronę raportu. Brak takiej oceny stanowi podstawę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W ramach powyższej oceny powinna znaleźć się odpowiedź organów na formułowany przez skarżącą N. M. zarzut negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na przedmioty ochrony Obszarów Natura 2000, w obrębie których przewiduje się lokalizację stacji demontażu pojazdów wraz z punktem zbierania złomu. Skarżąca faktycznie zarzuciła organom orzekającym naruszenie art. 33 ust. u.o.p. Ów przepis stanowi, że zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. W powołanym przepisie ustawodawca określił, jakiego rodzaju działania mogą w praktyce wywierać negatywny wpływ na składniki środowiska przyrodniczego, chronione poprzez wyznaczenie obszaru Natura 2000. Katalog tych działań ma charakter otwarty, na co wskazuje posłużenie się w tym przepisie zwrotem "w szczególności". Jednocześnie należy zauważyć, że nie wszystkie negatywne oddziaływania będą uniemożliwiały realizację przedsięwzięcia, ale tylko te, których skala oddziaływania będzie uznana za znaczącą. W orzecznictwie przyjmuje się, że z art. 33 u.o.p. nie wynika zakaz podejmowania przedsięwzięć, które oddziaływałyby na obszar Natura 2000 w jakikolwiek negatywny sposób, a wyłącznie takich przedsięwzięć, które oddziaływałyby na ten obszar w sposób znacząco negatywny (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2010 r., IV SA/Wa 602/10, LEX nr 821213; wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., II OSK 2561/10, LEX nr 992529). Posłużenie się nieostrym pojęciem "znaczącego negatywnego oddziaływania" oznacza, że w zależności od konkretnej sytuacji może mu być nadawany inny zakres znaczeniowy. Jak wskazuje się w doktrynie, dlatego też w każdym przypadku dokonywania takiej oceny organ administracji prowadzący postępowanie powinien precyzyjnie wskazać, czym kierował się w tym zakresie (A. Habuda, Decyzje w ochronie (w:) Prawo i polityka w ochronie środowiska, red. H. Lisicka, Wrocław 2006, s. 63-71). Należy stwierdzić, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika wprost, jakie przedsięwzięcia mogą w znacząco negatywny sposób oddziaływać na obszary Natura 2000. Pewną praktyczną pomocą w tym zakresie może być odwołanie się do wynikającej z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r. , poz. 672 ze zm, dalej: p.o.ś.) oraz art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu UE (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) zasady przezorności. Jeżeli zatem z przeprowadzonej oceny będzie wynikało, że zagrożenia dla obszarów Natura 2000, wiążące się z realizacją planowanego przedsięwzięcia, będą znaczne, to organ wydający decyzję stanowiącą podstawę jego realizacji powinien podjąć środki zaradcze, w przeciwnym razie nie będzie można przyjąć, że realizował on w praktyce zasadę przezorności (K. Gruszecki, Ograniczenia prawne w realizacji inwestycji w związku z wyznaczeniem obszarów Natura 2000, ZNSA 2011, nr 2, s. 42). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż bezspornym jest fakt, że inwestor przewidział realizację swego przedsięwzięcia, zakwalifikowanego jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w obrębie dwóch obszarów Natura 2000 tj. obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla [...] [...] Zarówno w uzgodnieniu RDOŚ, jak i powtórzonym za nim stanowisku Burmistrza K. zawartym w decyzji z dnia [...] 2016 r. ograniczono się zaś do stwierdzenia, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w nieleśnej części tychże dwóch obszarów Natura 2000 i zgodnie z informacjami pochodzącymi z dokumentacji do planów zadań ochronnych ww. obszarów Natura 2000, w obrębie przedmiotowej działki nie stwierdzono występowania gatunków, siedlisk gatunków lub siedlisk przyrodniczych stanowiących przedmioty ochrony ww. obszarów Natura 2000. W związku z tym nie przewiduje się negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na przedmioty ochrony ww. obszarów Natura 2000, integralność obszarów Natura 2000 lub ich powiązanie z innymi obszarami. W ocenie Sądu w świetle przepisu art. 33 ust. 1 u.o.p. wyjaśnienia te są dalece niewyczerpujące. Należy zwrócić uwagę, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym (art. 4 ust. 1 u.o.p.), w tym o wyznaczone obszary specjalnej ochrony ptaków (art. 5 pkt 2b u.o.p.) i projektowane specjalne obszary ochrony siedlisk (art. 5 pkt 2c u.o.p.), które występują na tym terenie, jako ustawowo usankcjonowane formy ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.o.p.). Zgodnie z art. 28 ust. 5 u.o.p. regionalny dyrektor ochrony środowiska ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia, plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, kierując się koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. W myśl art. 29 ust. 8 u.o.p. plan ochrony dla obszaru Natura 2000 zawiera: 1) opis granic obszaru i mapę obszaru Natura 2000; 2) identyfikację istniejących i potencjalnych zagrożeń dla zachowania właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, oraz gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk będących przedmiotami ochrony; 3) określenie warunków utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000, zachowania integralności obszaru Natura 2000 oraz spójności sieci obszarów Natura 2000, odnoszących się w szczególności do: a) innych form ochrony przyrody, pokrywających się z obszarem Natura 2000, b) zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności terenów lokalizacji zabudowy możliwej bez szkody dla obszaru Natura 2000, infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, infrastruktury turystycznej i edukacyjnej, a także obszarów, które powinny być zalesione oraz obszarów wyłączonych z zalesiania, c) zagospodarowania obszarów morskich, d) gospodarowania wodami, e) gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej, f) śródlądowych wód powierzchniowych płynących, w których powinna być zachowana lub odtworzona możliwość wędrówki ryb i innych organizmów wodnych; 4) wskazania do zmian w istniejących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, planach zagospodarowania przestrzennego województw oraz planach zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, jeżeli są niezbędne dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których wyznaczono obszar Natura 2000; 5) określenie działań ochronnych dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000, ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich realizację; 6) wskaźniki właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych lub gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk, będących przedmiotami ochrony; 7) określenie sposobów monitoringu realizacji zadań ochronnych oraz ich skutków; 8) określenie sposobów monitoringu stanu ochrony siedlisk przyrodniczych lub gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk, będących przedmiotami ochrony. Zważywszy na rangę planu ochrony dla obszaru Natura 2000 (akt prawa miejscowego), jak i szczegółowe regulacje w nim zawarte, służące niczemu innemu jak zagwarantowaniu możliwie precyzyjnej i trwałej ochrony siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, będących przedmiotem ochrony, należy stwierdzić, że wyjaśnienia organów orzekających w kontekście zgodności planowanej inwestycji z art. 33 ust. 1 u.o.p. powinny być rzetelniejsze. Trzeba też dostrzec, że w przedstawionym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jego autor stosunkowo szeroko przedstawił przedmiot ochrony obu obszarów Natura 2000 ("Płyta K. " i "[...]" – s. 164-168 raportu), by następnie lakonicznie skonstatować, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na ustanowione w obrębie miasta i gminy K. pomniki przyrody i obszary chronione, a w szczególności na gatunki, siedliska przyrodnicze lub siedliska gatunków roślin i zwierząt, stanowiących przedmioty ochrony ww. obszarów Natura 2000, ani pogorszenie integralności ww. obszarów Natura 2000 lub ich powiązania z innymi obszarami. W ocenie Sądu, zważywszy na fakt, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rozważania organów obu instancji oraz organu uzgadniającego - RDOŚ, powinny szczegółowo, z odniesieniem do planów ochrony dla ww. obszarów Natura 2000, wyjaśniać stronom, jak i biorącemu udział w postępowaniu społeczeństwu relacje zagrożeń wynikających z realizacji przedmiotowego zamierzenia do przyjętej dla tego terenu formy i przedmiotów ochrony przyrody. Brak takich wyjaśnień zdaniem Sądu pozwala uznać ocenę organów za dowolną. Należało zgodzić się zaś ze skarżącymi, że obowiązkiem organu I instancji było wyjaśnienie, dlaczego nie nałożył na inwestora w wydanej decyzji obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej. Przepis art. 82 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. określa, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje jednoznacznie, że nałożenie takiego obowiązku nie ma charakteru obligatoryjnego. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "może" wskazuje, że od uznania właściwego organu administracji zależy, czy taki obowiązek nałoży na Inwestora. Powyższe nie oznacza oczywiście dowolności po stronie organu, bowiem nakłada obowiązek uzasadnienia zajętego stanowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 107/16, dostępny j.w.). Zważyć należy, iż przepisy art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. nie ustanawiają wprost obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powyższego uzasadnienia. Jednocześnie z art. 83 ust. 1 u.u.i.ś. wynika, że w analizie porealizacyjnej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Analiza porealizacyjna ma zatem na celu ograniczenie rzeczywistych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Jej sporządzenie jest w interesie właścicieli tych nieruchomości, a więc także – w niniejszej sprawie - skarżących, a zasadność sporządzenia, mając na uwadze wielkość przedmiotowej inwestycji nie powinna budzić wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2169/11, LEX nr 1152144). W ocenie Sądu, mając na względzie powyższe, a także to, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do znacząco zawsze mogących oddziaływać na środowisko i inwestor planuje je zlokalizować w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obowiązkiem organu I instancji było co najmniej podanie powodów, dla których odstąpił od nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej. Uchybienie w tym zakresie świadczy o naruszeniu zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 K.p.a. Reasumując, Sąd uznał, że naruszenie powołanych w powyższym uzasadnieniu przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien w szczególności, uwzględniwszy – stosownie do art. 153 P.p.s.a. - ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu wyroku, ustalić precyzyjnie krąg stron postępowania, zastosować przepisy o udziale społeczeństwa w postępowaniu, ocenić zgodność lokalizacji inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego oraz ponowić, w zakresie spełnienia wymogów art. 33 ust. 1 u.o.p., uzgodnienie z RDOŚ. Wyniki swojego postępowania organ winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 K.p.a. i pozwalającym na ocenę czy w przy prowadzeniu postępowania zachowane zostały wymogi wynikające z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804) zasądził od organu na rzecz skarżącego J. M. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (jako sumę kwot: [...] zł – wpisu od skargi, [...] zł – opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i [...] zł – wynagrodzenia pełnomocnika). Zaś na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej N. M. zwrot kosztów sądowych w kwocie [...]zł.