II SA/Po 794/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jolanty Werle-Binas sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) nr (...), (...) w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ E.Podrazik W dniu (...) 2005 r. "A" wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu biurowego na działce nr (...) przy ul. (...) w P. Pismem z dnia (...) 2005 r. inwestor sprecyzował, iż planowany obiekt ma być budynkiem biurowo-usługowym. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia (...) 2005 r., na podstawie art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku biurowo-usługowego na przedmiotowej działce. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podał, iż w wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, że planowana inwestycja spełnia warunki i wymagania kształtowania zabudowy określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. K., podnosząc, iż działka na której ma być lokalizowana inwestycja jest mała i bardzo wąska. Decyzja przewidywała możliwość zabudowy 100% powierzchni działki, co mogło skutkować pogorszeniem i tak niskiego standardu sąsiedniego budynku mieszkalnego, którego jest współwłaścicielem. Ponadto odwołująca oświadczyła, iż zgadza się na zabudowę części działki oraz na wysokość obiektu identyczną co front nieruchomości przy ul. (...). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że sąsiedzi nie mają prawa do władczego ingerowania w treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy, decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich, decyzja taka rozstrzyga wyłącznie sprawy związane z badaniem zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że badanie zgodności zamierzenia z przepisami dotyczącymi zapewnienia odpowiedniej ilości światła następuje w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę. Nadto podkreślono, że M. K. zaakceptowała wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy, w której ustalono na działce (...) zabudowę pięciokondygnacyjną, co powoduje, iż jej uwagi prezentowane w niniejszym postępowaniu są niezasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało nadto, że odwołująca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o jej prawie do roszczenia ograniczenia intensywności zabudowy na działce nr (...), zamierzenie zostało pozytywnie zaopiniowane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, a art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) nakazuje brać pod uwagę przede wszystkim interes inwestora. Na powyższą decyzję M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc, iż zaskarżona decyzja jest w swej treści tożsama z wcześniej wydaną decyzją Prezydenta Miasta P. nr (...) z dnia (...) 2005 r., w której ustalono dla tego samego wnioskodawcy warunki zabudowy dla budynku biurowego. Wnioskodawca nie jest inwestorem, nie będzie więc mógł uzyskać pozwolenia na budowę. Wyrokiem z dnia 09 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Po 291/06 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego winni być właściciele nieruchomości przy ul. (...) (działka nr (...)), bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji (działka nr (...)), tym bardziej, iż planowane zamierzenie inwestycyjne miałoby być realizowane w granicy wymienionych działek. Właścicielami działki nr (...) pozostawali: M. K., M. K., R. K., W. K., M. K., M. S. i K. O. Pomimo prawidłowego ustalenia przez organ I instancji kręgu osób mających przymiot strony, wymienione powyżej osoby bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji, co stanowiło przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Organ odwoławczy wymienionego naruszenia przepisów postępowania nie wyeliminował, co więcej decyzja tego organu nie została doręczona współwłaścicielom działki nr (...) przy ul. (...). Ponadto Sąd stwierdził, iż uzasadnienie decyzji Kolegium jest wyjątkowo lakoniczne i nie pozwala na uznanie, iż organ rozpoznał sprawę. Naruszona została zasada prawdy obiektywnej oraz zasada dwuinstancyjności, bowiem Kolegium odniosło się wyłącznie do zarzutów odwołującej się, nie dokonując pogłębionej analizy zgromadzonego w sprawie materiału. Organ z jednej strony ograniczył się do marginalizowania pozycji prawnej stron nie będących inwestorem, a z drugiej w ogóle nie analizował poszczególnych elementów wniosku o ustalenie warunków zabudowy pod kątem ich zgodności z prawem i pod kątem spełnienia wymogów z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niesłuszny był również wyrażony przez Kolegium pogląd, iż decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga wyłącznie sprawy związane z badaniem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z istniejącym ładem przestrzennym, a badanie zgodności zamierzenia z przepisami dotyczącymi zapewnienia odpowiedniej ilości światła następuje w następnym postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowania inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym. Nie oznacza to jednak, iż w tym postępowaniu organy zwolnione są od analizy tych wymagań. Twierdzenie, iż wskazane wymogi mogą być ustalane tylko w pozwoleniu na budowę było zbyt daleko idące. Skoro w art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wskazano, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, to taka decyzja winna uwzględniać też wymogi wynikające z ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie można było także abstrahować od tego, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest aktem władczym, wydawanym w sferze zagospodarowania przestrzennego. Mając to na uwadze, należy uznać, iż winna ona zapewniać ład przestrzenny w całej problematyce przewidzianej w tej decyzji przez art. 54 pkt 2 ustawy. Konkretne ustalenia zawarte w decyzji winny zatem wynikać również z ustaw, będących przepisami szczególnymi w stosunku do regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeń wydanych na podstawie tych ustaw. W art. 54 pkt 2d ustawy wyraźnie wskazano także, że w decyzji ustalającej warunki zagospodarowania należy też określić wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, które są zawarte m.in. w przepisach prawa budowlanego i aktów wykonawczych. Wprowadzenie do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie zapisu o obowiązku stosowania w fazie procesu budowlanego odpowiednich przepisów budowlanych (w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) nie można było przedmiotowej sprawie uznać za wystarczające. Sąd podkreślił również, że niezasadny jest pogląd wyrażony przez Kolegium, iż art. 7 kpa nakazuje przede wszystkim uwzględniać interes inwestora. Wręcz przeciwnie - z powołanego przepisu wyraźnie wynika nakaz brania pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Obowiązek uwzględniania interesu osób trzecich wyraźnie wskazano w art. 54 pkt 2d oraz art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że nie można różnicować znaczenia interesu osoby inicjującej postępowanie i innych stron postępowania. W przypadku, gdy w sprawie występuje wiele stron, których interesy są sprzeczne, organ jest zobowiązany z urzędu ustalić słuszny interes stron. W uzasadnieniu wyroku wskazano także, iż w sprawie nie doszło do naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Wcześniejsze postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu miało bowiem inny zakres przedmiotowy - dotyczyło budynku biurowego; inaczej ustalono liczbę kondygnacji od strony ul. (...) oraz inaczej uregulowano w niej geometrię dachu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydało decyzję z dnia (...) 2007 r., w której utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2005 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż działka objęta wnioskiem ma szerokość 5,5 m i położona jest pomiędzy dwoma kamienicami. Analiza urbanistyczna została przeprowadzona zgodnie z wymogami stosownego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Potwierdziła ona możliwość realizacji planowanej zabudowy. Wyniki analizy zostały włączone do treści projektu decyzji o warunkach zabudowy, przygotowanego przez uprawnionego urbanistę. Organ ustalił krąg współwłaścicieli działek przy ul. (...) i doręczył im odpis decyzji organu I instancji. W dalszej części uzasadnienia Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2006 r., sygn. II SA/Po 553/06, i stwierdziło, że treść decyzji o warunkach zabudowy wymaga jedynie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji, kwestie usytuowania planowanej inwestycji w granicy z działką sąsiednią oraz dotyczące dostępu naturalnego światła do znajdującego się tam budynku mieszkalnego mogą być podnoszone dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Planowana zabudowa w niczym nie umniejsza możliwości korzystania z istniejącej zabudowy sąsiadów, w tym skarżącej. Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. K., podnosząc, że organ odwoławczy w ogóle nie rozpoznał sprawy zakończonej decyzją organu I instancji. Wskazała, iż nie zna orzeczenia WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2006 r., ale wyrok ten nie zapadł w przedmiotowej sprawie i nie wiąże Kolegium. Ponownie podniosła, iż teren inwestycji ma zostać zabudowany w 100% oraz że kwestionuje wysokość zabudowy (ilość kondygnacji). Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 457/07, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) 2007 r. została uchylona. Zdaniem Sądu organ Kolegium rozpatrując przedmiotową sprawę nie oparło się na zaleceniach zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 listopada 2006 r. i nie dokonało analizy planowanej inwestycji pod względem możliwości spełnienia przez nią wymogów wynikających z przepisów odrębnych, a dotyczących zacienienia (przesłaniania) i nasłonecznienia. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyraziło stanowisko ewidentnie sprzeczne z wytycznymi zawartymi w wiążącym je wyroku Sądu, stwierdzając, iż treść decyzji o warunkach zabudowy wymaga jedynie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji natomiast kwestia dotycząca dostępu naturalnego światła do znajdującego się na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego może być podnoszona dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Sąd wskazał również, że Kolegium nie odniosło się w jakikolwiek sposób do rozbieżności pomiędzy treścią decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2005 r. w zakresie dopuszczalnej liczby kondygnacji części budynku w środkowej części działki (części C) a wynikami analizy urbanistycznej z dnia (...) 2005 r. będącej podstawą decyzji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy przez Kolegium inwestor L. T. pismem z dnia (...) 2008 r. przedłożył sporządzone przez architektów F. K. i P. C. opinię urbanistyczną oraz opinię architektoniczną, których głównym przedmiotem była ocena zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2005 r. Z załączonych opinii wynikało, iż możliwe jest w przypadku działki (...) usytuowanie budynku w granicach tej działki oraz, że odległości pomiędzy planowanym a istniejącym budynkiem są zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto wskazano, że rozbieżność pomiędzy decyzją Prezydenta Miasta P. a wynikami analizy urbanistycznej przygotowanej w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji co do dopuszczalnej ilości kondygnacji w części "C" działki dla której wydano już decyzję o warunkach zabudowy jest nieporozumieniem, bowiem, jak stwierdzono pierwotnej analizie, ze względu na różnicę wysokości kondygnacji i obowiązujące standardy istnieje możliwość zwiększenia ilości kondygnacji w budynku nowoprojektowanym przy jednoczesnym zachowaniu gzymsów, kalenicy kontynuujących zabudowę na działce (...) i (...). Pismem z dnia (...) 2008 r. do udziału w postępowaniu zgłosiła się spółka "B" Sp. z o.o. w P. wskazując, iż aktem notarialnym z dnia (...) 2008 r. stała się ona właścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. (...), nr geodezyjny (...), w sprawie której toczy się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia (...) 2008 r., nr (...), (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2007 r. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wyjaśniono wszytki sporne kwestie. Odnośnie dopuszczalnej wysokości kondygnacji organ II instancji wskazał, iż zgodnie z analizą urbanistyczną sporządzoną na potrzeby prowadzonego postępowania możliwe było zwiększenie ilości kondygnacji przy jednoczesnym zachowaniu gzymsów, kalenicy kontynuujących zabudowę na działce (...) i (...). Kwestia zaciemnienia (przesłanienania) nowo projektowanej zabudowy i jej zgodności z przepisami właściwymi w tej sprawie, została wyjaśniona w przedstawionej opinii architektonicznej, która wskazała, że parametry dla nowej zabudowy zostały określone poprawnie i zgodnie z przepisami prawa budowlanego, a w szczególności z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kolegium podkreśliło, że warunki określone w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2005 r. nie mają charakteru abstrakcyjnego i możliwe jest zaprojektowanie obiektu zgodnego z ustaleniami decyzji oraz wymaganiami prawa budowlanego. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2008 r., decyzja z dnia (...) 2005 r., nr (...) o warunkach zabudowy dla L. T. została przeniesiona na "B" Sp. z.o.o. w P. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. K. podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności decyzja została wydana na podstawie dowodu, o którego dopuszczeniu strony postępowanie nie zostały poinformowane. Skarżąca podtrzymała również wcześniejsze zarzuty wydania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego oraz stwierdziła, że organy, w przedmiotowej sprawie, orzekają tendencyjnie bez badania uzasadnionego interesu prawnego stron i osób trzecich. M. K. nie zgodziła się również z argumentacją Kolegium, które stwierdziło iż to istniejący budynek będzie większym stopniu rzucał cień na budynek projektowany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia (...) 2009 r. prezes "B " Sp. z.o.o. w P. wskazał, iż spółka przejęła skarżoną decyzję od L. T., jednocześnie rezygnując z przejęcia praw autorskich do koncepcji zabudowy będącej w aktach sprawy. Dlatego dopiero na etapie prac projektowych zostanie podjęta decyzja jak zaprojektować budynek i jego funkcje zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, także w zakresie zacienienia. Ponadto wskazana ilość kondygnacji w skarżonej decyzji jest ilością maksymalną. Na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. swój udział w sprawie zgłosiła Prokurator Prokuratury Apelacyjnej J. W.-B., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 10, art. 73 par. 2 oraz art. 74 kpa, a także brak krytycznej oceny opinii przedłożonych przez strony stanowiących dokument prywatny w kontekście § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie Prokurator nie zgłosił żadnych zarzutów merytorycznych dotyczących opinii w zakresie zacienienia, natomiast podkreślił, że ogólne sformułowania zawarte w opiniach przeniesione do treści decyzji Kolegium mogą rzutować na dalszy tok postępowania administracyjnego na etapie ubiegania się o pozowanie na budowę. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że co do zasady, na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania czy projektowana inwestycja spełnia wymagania określonym w przepisach techniczno-budowlanych. Kompetencje powyższe leżą w wyłącznej gestii organów uprawnionych do wydania pozwolenia na budowę - dopiero podczas prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane dokonuje się kontroli zgodności przedstawionego projektu budowlanego z przepisami prawa zawierającymi normy dotyczące warunków technicznych i usytuowania projektowanych budynków. Jednocześnie art. 54 pkt 2 lit d w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązek zawarcia, w treści decyzji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W konsekwencji w trakcie trwającego postępowania o ustalenie warunków zabudowy organy zobowiązane są do stania na straży interesów osób trzecich, co obejmuje konieczność zachowania zgodność wydanej decyzji o warunkach zabudowy ze wszystkimi aktami prawa powszechnie obowiązującego, w tym i z przepisami Prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 03 października 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 571/07). Udzielona w powyższym przypadku ochrona ma charakter ograniczony i odnosi się do stwierdzenia, czy ze względu na obowiązujące przepisy prawa budowlanego projektowana inwestycja, poprzez ingerencję w obowiązujący ład przestrzenny, nie naruszy prawnie chronionych interesów osób trzecich. Jak wyżej wskazano ochrona powyższa nie może być jednak rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów architektoniczno - budowlanych, takich jak odległość usytuowania planowanej inwestycji od działek sąsiednich, czy też warunków technicznych jakim planowana inwestycja ma odpowiadać. Przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie obiektu biurowego na działce nr (...) przy ul. (...) w P., ze względu na swoją lokalizację - umieszczenie pomiędzy dwoma istniejącymi budynkami, na działce, która jest bardzo wąska - jedynie 5,7 m - i długa - około 51,5 m – powoduje, że ewentualna ingerencja w istniejący ład przestrzenny terenów (...) musi być niezwykle wyważona. Stąd, jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 09 listopada 2006 r., organy prowadzące postępowanie nie mogły abstrahować od tego, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest aktem władczym, wydawanym w sferze zagospodarowania przestrzennego, która powinna zapewniać ład przestrzenny w całej problematyce przewidzianej w tej decyzji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy umożliwia bowiem inwestorowi podjęcie dalszych kroków zmierzających do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym prowadzone postępowanie powinno w pierwszej kolejności powinno zmierzać do odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja jest w ogóle możliwa do zrealizowania na przedmiotowej działce, a dopiero w dalszej kolejności powinna wskazać jaki sposób zagospodarowania przestrzennego danej nieruchomości będzie zgodny z przestrzenią go otaczającą. Z materiału dowodowego uzupełnionego w ponowionym postępowaniu przed organem II instancji o opinię urbanistyczną oraz opinię architektoniczną z (...) 2008 r. wynika, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację istniejącej zabudowy. W szczególności planowana inwestycja może zostać umiejscowiona na działce oznaczonej nr (...) z zachowaniem istniejącej linii zabudowy, wymaganych przepisami Prawa budowlanego odległości pomiędzy budynkami, z prawidłową wielkością i wysokością zabudowy oraz nie spowoduje niezgodnego z przepisami ograniczenia nasłonecznienia budynków sąsiadujących. Tym samym rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2005 r. ustalająca warunki zabudowy w przedmiotowej sprawie spełniają ustawowy wymóg dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do kwestii ewentualnej sprzeczności między sporządzoną w sprawie analizą urbanistyczną z dnia (...) 2005 r. a decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) 2005 r. w zakresie maksymalnej ilości kondygnacji planowanej inwestycji, Sąd stwierdza, ze sprzeczność powyższa nie zachodzi. Zgodnie z wymienioną analizą urbanistyczną sporządzoną na potrzeby prowadzonego postępowania możliwe było zwiększenie ilości kondygnacji przy jednoczesnym zachowaniu gzymsów kalenicy kontynuujących zabudowę na działce (...) i (...). Decydująca znaczenie w powyższym przypadku ma tym samym nie ilość kondygnacji, lecz wysokość planowanego budynku, która nie może przekroczyć wysokości nieruchomości sąsiednich. W toku ponownego rozpatrywania sprawy przez Kolegium istotnie nie powiadomiono skarżącej M. K. o uzupełnieniu postępowania dowodowego o wymienione opinie architektoniczną i urbanistyczną z (...) 2008 r., skarżąca o przeprowadzeniu takich dowodów dowiedziała się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Kolegium dopuściło się więc naruszenia dyspozycji art. 10 kpa. Powyższe naruszenie przepisów postępowania w ocenie Sądu nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca ani w skardze, ani też w dalszym toku postępowania przed sądem - pomimo upływu kilku miesięcy od daty wydania zaskarżonej decyzji i wniesienia skargi - nie zakwestionowała merytorycznej poprawności sporządzonych opinii, nie przedstawiła w tym zakresie żadnych konkretnych zarzutów. Również Prokurator, który zgłosił swój udział w sprawie na etapie postępowania przed sądem, nie podniósł tego rodzaju zastrzeżeń odnośnie obu opinii. Sąd z urzędu badając poprawność wymienionych prywatnych opinii, które organ odwoławczy zaliczył w poczet dowodów, nie dopatrzył się w nich błędów logicznych, czy merytorycznych. Wskazać należy, że wymienione opinie miały znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jedynie w zakresie analizy możliwości zapewnienia przez planowaną inwestycją naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku sąsiednim. Natomiast podstawą do określenia w decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) 2005 r. konkretnych warunków w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego była wiążąca dla organów administracji analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego, która została przeprowadzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i która wskazała jaki rodzaj inwestycji będzie zgodny z wymaganiami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgłaszane przez Prokuratora zastrzeżenia, co do braku krytycznej oceny przedstawionych opinii oraz ich wiążącego, w dalszym toku postępowania, charakteru, nie znajdują oparcia. Podkreślenia wymaga, że ocena konkretnych rozwiązań dotyczących warunków technicznych, jakie powinny być spełnione przez planowaną inwestycję będzie miała miejsce podczas prowadzenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Dla organów powyższych wiążąca jest decyzja z dnia (...) 2005 r. o ustalająca warunki zabudowy dla planowanej na działce nr (...) inwestycji. Sąd wskazuje, że decyzja powyższa zawiera jedynie ogólne wymagania, jakie planowany budynek biurowy musi spełniać dla zapewnienia ładu przestrzennego terenu (...). Jednocześnie przedłożona przez inwestora w toku niniejszego postępowania koncepcja architektoniczna nie jest częścią decyzji o warunkach zabudowy i przedstawione w niej rozwiązania nie oznaczają, że inwestycja, która ewentualnie otrzyma pozwolenie na budowę będzie jej odpowiadała. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2005 r. została podjęta prawidłowo, w oparciu o właściwe przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. Zarówno decyzja organu II instancji jak i decyzja Prezydenta nie naruszają interesów osób trzecich i właściwie wskazują, iż na działce nr (...) przy ul. (...) w P. możliwe jest usytuowanie budynku biurowego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalano. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ E.Podrazik MK