II SA/Po 808/24

Dnia 13 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rurarz-Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 roku sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 11 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga J. J. (zwanej dalej "wnioskodawczynią" lub "skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 11 września 2024 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") z dnia 2 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącej pomocy finansowej. Zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie orzeczenia sądowe powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia. Dnia 25 listopada 2022 r. wnioskodawczyni zawnioskowała do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie [...] o przyznanie jej pomocy finansowej. Wnioskodawczyni utrudniała jednak próby nawiązania kontaktu, szczególnie w odniesieniu do wywiadu środowiskowego. Decyzją z dnia 24 stycznia 2023 r., nr [...], Prezydent odmówił przyznania wnioskodawczyni pomocy finansowej. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez nią, decyzją z dnia 29 sierpnia 2023 r., nr [...], Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO w zasadzie zgodziło się z twierdzeniem Prezydenta, że brak współpracy z organami pomocowymi jest równoznaczne z odmową przyznania pomocy finansowej, ale nie jest w zupełności pewne, czy postawa wnioskodawczyni oznacza odmowę współdziałania. To należało ustalić. Wnioskodawczyni jest bowiem osobą bardzo schorowaną, porusza się za pomocą balkonika. Nie miała ona możliwości odebrania korespondencji z urzędu pocztowego. W dniu 4 września 2023 r. miał odbyć się wywiad środowiskowy, ale wnioskodawczyni nie wyraziła zgody na jego przeprowadzenie. Powiedziała tylko, że potrzebuje pieniędzy na remont kuchni, żadnych dokumentów sama nie podpisze i, że wyśle stosowne pismo do urzędu. Obecni przy tej rozmowie była córka i zięć wnioskodawczyni. Córka – T. M. – powiedziała, że jej matka wszystkich traktuje oschle. Ma pretensje, że musi sama zostawać w domu. Pismem z dnia 6 września 2023 r. Prezydent wezwał wnioskodawczynię do nawiązania kontaktu w związku z jej wnioskiem. Wnioskodawczyni wskazała, że poddaje się różnym badaniom, dla ustalenia jej stanu zdrowia. Zasadniczo oczekuje asystenta dla osoby niewidomej, aby mogła brać udział w wydarzeniach kulturalnych. Przez długi czas wnioskodawczyni nie miała telefonu, aby móc się umówić z urzędnikiem na wywiad środowiskowy. Dnia 3 października 2023 r. wnioskodawczyni skontaktowała się z pracownikiem socjalnym i nie wyraziła zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, gdyż źle się czuje. Wnioskodawczyni nie wie, na co miałaby być wnioskowana pomoc finansowa. Może to być na remont kuchni. Musi ona jednak znaleźć osobę, która wyceni remont. Następnie złoży stosowny wniosek. Decyzją z dnia 2 listopada 2023 r., nr [...], Prezydent odmówił przyznania wnioskodawczyni pomocy finansowej. Organ wskazał następujący powód wydania takiej decyzji – niemożność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z winy wnioskodawczyni. Wywiad środowiskowy przeprowadza się, aby poznać sytuację wnioskodawcy – jego sytuację finansową, rodzinną i osobistą. Całkowity brak zainteresowania udziałem w wywiadzie stanowi brak współdziałania z organem pomocowym, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.s."). Ponadto z art. 107 ust. 4a u.p.s. wynika, że odmowa wzięcia udziału w wywiadzie środowiskowym albo jego aktualizacji jest samodzielną przesłanką do odmowy przyznania jakiejkolwiek pomocy. Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Wnioskodawczyni uznała decyzję za krzywdzącą, ponieważ odmawia jej się przyznania pomocy finansowej. Pracownik socjalny nie zna warunków, w jakich wnioskodawczyni ma egzystować. Wszystko jest zrujnowane. Podobno wywiad został przeprowadzony, ale bez świadka, co dla wnioskodawczyni jest niedopuszczalne, gdyż wnioskodawczyni jest niewidoma na prawe oko. Na lewe widzi nieznacznie. Decyzją z dnia 11 września 2024 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że pracownik socjalny Prezydenta dołożył najwyższej staranności, aby przeprowadzić wywiad środowiskowy z wnioskodawczynią. Kontaktował się z nią zarówno pisemnie, jak i telefonicznie. Każda nieudana próba kontaktu została utrwalona notatkami służbowymi, gdzie postawa wnioskodawczyni została opisana. Wnioskodawczyni odmawia umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z przyczyn znanych tylko jej. Wywiad ten jest niezbędny, aby poznać sytuację wnioskodawczyni. Bez tego nie da się wydać decyzji pozytywnej. SKO zwróciło uwagę, że wnioskodawczyni nawet nie wie, jakie są jej oczekiwania. Raz wspomina o asystencie do udziału w wydarzeniach kulturalnych, by za chwilę wnioskować o środki na remont kuchni. Ostatecznie wnioskodawczyni nie sprecyzowała nawet przedmiotu swoich oczekiwań. Z wyłącznej woli wnioskodawczyni nie udało się przeprowadzić wywiadu środowiskowego, a tym samym należało wydać decyzję, jak to uczynił Prezydent. Twierdzenie wnioskodawczyni, że nie utrudniała przeprowadzenia wywiadu środowiskowego jest całkowicie sprzeczne z ustaleniami faktycznymi. Jak wynika z art. 4, art. 11 oraz art. 106 u.p.s., każdy kto oczekuje pomocy z systemu pomocy społecznej, musi wykazywać wolę do współpracy, aby wyjść z trudnych okoliczności życiowych. Po stronie wnioskodawczyni tej współpracy nie było na żadnym etapie. SKO podniosło, że próba odbycia wywiadu środowiskowego miała miejsce w obecności córki i zięcia wnioskodawczyni. Współlokatorzy także nie podjęli działań, aby pomóc wnioskodawczyni w sprecyzowaniu jej potrzeb. Skarżąca, działając samodzielnie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżąca jeszcze raz opisała to jak żyje. Porusza się za pomocą chodzika, jest członkiem Polskiego Związku Niewidomych. Jej córka także jest niewidoma. Zapadłe decyzje krzywdzą wnioskodawczynię i jej córkę. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji. Na rozprawę w dniu 13 marca 2025 r. nikt się nie stawił, pomimo prawidłowego zawiadomienia stron o terminie posiedzenia. Wyrok został ogłoszony po zamknięciu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Sądowa kontrola obejmuje swoją kognicją m.in. decyzje administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, choćby nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy u.p.s. Analizę o motywach zapadłej decyzji, a będącej przedmiotem skargi należy rozpocząć od zwrócenia uwagi, że instytucja prawna, jaką jest pomoc społeczna, stanowi przejaw subsydiarnej działalności państwa. Rolą państwa jest udzielanie pomocy osobom potrzebującym, które z uwagi na niekorzystne zdarzenia, jakie wystąpiły w ich życiu, znalazły się w trudnej sytuacji. Zgodnie z art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP władze publiczne zapewniają pomoc osobom z niepełnosprawnościami prowadząc politykę społeczną, w której uwzględnia się potrzeby wynikające z trudnej sytuacji materialnej. Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę na słowo "pomoc", które oznacza "wspieranie kogoś fizycznie lub moralnie, wsparcie, ratunek" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 717). Słownikowe znaczenie "pomocy" prowadzi do wniosku, że jej celem jest wsparcie, ułatwienie osiągnięcia jakiegoś zamierzonego celu, a nie wyręczanie osoby podejmującej starania. Podobnie jest w przypadku pomocy społecznej, której cele zostały określone w art. 2 ust. 1 u.p.s. Powołany przepis stanowi: "Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości". Ustawodawca sam podkreśla, że polityka społeczna nie prowadzi do wyręczenia osoby potrzebującej, tylko do umożliwienia jej przezwyciężenia trudności życiowych. Osoba potrzebująca musi samodzielnie uporać się z tymi trudnościami, a władze publiczne mają na celu udzielenie wsparcia, którego katalog rozmaitych form określają przepisy u.p.s. Twierdzenie Sądu znajduje poparcie w treści art. 3 i art. 4 u.p.s. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy spo-łecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.s., przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Ustawodawca, który jest racjonalny, zdaje sobie sprawę z tego, że wszystkie podmioty, które zostały desygnowane w art. 2 ust. 2 u.p.s. do sprawowania polityki społecznej, posiadają ograniczone zasoby do udzielania rzeczonej pomocy. Jest to okoliczność bezsporna. Mimo to, podmioty te powinny starać się tak nimi gospodarować, aby pomoc mogła być udzielana. To jednak nie oznacza, że zakres pomocy ma odpowiadać zakresowi potrzeb wynikających z trudności, w jakich znalazła się osoba potrzebująca, a szczególnie, gdy subiektywnie wycenia swoje potrzeby. Osoba taka jest zobowiązana, na podstawie art. 4 u.p.s., do współdziałania w rozwiązywaniu jej trudności życiowych. Wszystkie dotychczasowe twierdzenia Sądu w składzie orzekającym znajdują potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej. "Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów pomocy społecznej jest zatem wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem. Funkcji tej nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem stałego dostarczania środków pieniężnych w wysokości satysfakcjonującej wnioskodawców oraz zaspokajania wszystkich ich oczekiwań zmierzających do podwyższenia standardu codziennego funkcjonowania beneficjentów pomocy społecznej." (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 825/21). Pomoc społeczna nie służy stałemu zaspokajaniu wszelkich oczekiwań osób o to wnioskujących, lecz jedynie wspieraniu ich do czasu uzyskania przez te osoby możliwości samodzielnego zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 3038/19). Wobec wyjaśnienia istoty pomocy społecznej, należy przejść do wyjaśnienia sposobów korzystania z jej zasobów. Ustawodawca wyniósł do rangi zasady systemu pomocy społecznej przepis art. 4 u.p.s., który stanowi o obowiązku współdziałania osoby pozostającej w trudnej sytuacji życiowej z organami pomocowymi. System pomocy społecznej nie jest od wyręczania swoich destynatariuszy, ale udziela on wsparcia, co już było powyżej podkreślane. Brak tego współdziałania z organami czy też jego przedstawicielami, np. pracownikami socjalnymi w jakiejkolwiek postaci, może skutkować odmową udzielenia wnioskowanej pomocy (zob. art. 11 ust. 2 u.p.s.). Skoro udział wnioskodawcy w przezwyciężaniu trudności życiowych jest wymagany przez ustawodawcę, to rolą organów administracji publicznej jest zbadanie sytuacji majątkowej, osobistej i życiowej takiego wnioskodawcy (art. 107 ust. 1 u.p.s.), gdyż to dzięki temu będzie można dostosować właściwy poziom pomocy. W tym celu należy każdorazowo przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy, a wnioskodawca ma obowiązek poddać się temu wywiadowi. Ustalenia poczynione w tym wywiadzie są niezbędne do wydania decyzji o przyznaniu pomocy albo odmowie przyznania jej (art. 106 ust. 4 u.p.s.). Jeżeli tego wywiadu nie uda się przeprowadzić, to nie można wydać decyzji pozytywnej. O tym mowa jest wprost w art. 107 ust. 4a u.p.s. Powołany przepis stanowi: "Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej". Uznając zatem za art. 4 u.p.s., że wnioskodawca ma obowiązek współdziałania z organami pomocowymi, a podstawą do przyznania jakiejkolwiek pomocy z systemu pomocy społecznej jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, to: "Pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną, jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. Jednoznaczna odmowa zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, obliguje organ do odmownego załatwienia wniosku, zgodnie z art. 107 ust. 4a u.p.s." (wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1966/19). Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest obligatoryjną czynnością organu przed dokonaniem rozstrzygnięcia w sprawie w drodze decyzji administracyjnej przyznającej prawo do świadczenia z pomocy społecznej lub takiego prawa odmawiającej. Utrudnianie lub uniemożliwianie przez wnioskodawcę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji może być potraktowane jako brak jego współdziałania z pracownikiem socjalnym, a przez to może prowadzić do odmowy przyznania świadczenia (zob. wyrok NSA z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 939/22). Nie można czynności wywiadu środowiskowego zastąpić innymi środkami dowodowymi, co oznacza, że strona musi liczyć się z koniecznością ścisłej aktywności podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt I OSK 325/24). W przepisie art. 107 ust. 4a u.p.s. ustawodawca wspomina, że niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego determinuje wydanie przez organ pomocy decyzji o odmowie udzielenia danej formy wsparcia. Warto zastanowić się nad tym, czym jest niewyrażenie zgody. Brak zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego może przejawiać się nie tylko w jedno-znacznym formułowaniu odmowy udziału w jego przeprowadzeniu, ale także w unikaniu ustalenia miejsca i terminu jego przeprowadzenia, czy też unie-możliwiania organowi niezbędnego kontaktu ze stroną w celu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 977/22). Przenosząc wszystkie powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że odmowa przyznania skarżącej pomocy społecznej jest wręcz oczywiście prawidłowym rozstrzygnięciem ze strony organów administracji publicznej. Całkowicie bierna postawa skarżącej, a także systematycznie utrudniające organowi pomocowemu przeprowadzenie wywiadu środowiskowego mogła skutkować tylko takim załatwieniem sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, po wydaniu przez SKO decyzji kasatoryjnej, pracownicy socjalni w imieniu Prezydenta, podjęli starania w celu przeprowadzenia wywiadu środo-wiskowego. Przede wszystkim podjęto próbę ustalenia, jakie w zasadzie skarżąca ma oczekiwania od systemu pomocy społecznej. Skarżąca do dzisiaj nie potrafiła wskazać swoich potrzeb – raz miała to być pomoc w formie asystenta, który miałby umożliwiać skarżącej udział w wydarzeniach kulturalnych, a innym razem miała to być pomoc na remont kuchni. Od razu trzeba zaznaczyć, że to nie skarżąca ma kompetencję do decydowania o poziomie udzielanej jej pomocy, tylko czyni to organ pomocowy. Wycena, jaką zamierzała zlecić fachowcowi nie mogła mieć żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Powracając do rozważań nad uniemożliwieniem przez skarżącą przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, należy stwierdzić, że cała wina za wydaną niekorzystną dla niej decyzję spoczywa na skarżącej. Na dzień 4 września 2023 r. zaplanowano wywiad środowiskowy, ale z przyczyn nikomu nieznanych skarżąca odmówiła zgody na jego przeprowadzenie. Sąd przypomina tylko, że przeprowadzenie wywiadu jest obowiązkowe, nie można uchylić się od niego. Nieakceptowalna jest przy tym argumentacja, jaka zdaje się wyłaniać z pism skarżącej, że obawia się ona podpisania czegokolwiek. Co więcej, podczas wizyty pracownika socjalnego obecni byli córka i zięć skarżącej. Domownicy mogli być przecież obecni podczas wywiadu i wspomóc skarżącą. Samo traktowanie córki i pracowników socjalnych przez skarżącą wskazuje na brak woli współdziałania z kimkolwiek. Pracownik socjalny nadal podejmował starania o kontakt ze skarżącą. Czynił to na piśmie, ale także podejmował próby kontaktu telefonicznego. Argumentacja, iż skarżąca poddaje się bliżej niesprecyzowanym badaniom w odniesieniu do nieznanych nikomu chorób nie może prowadzić do uniemożliwienia prze-prowadzenia wywiadu środowiskowego. Badania lekarskie mogą co najwyżej oddalić w czasie wywiad, ale nie mogą go uniemożliwiać. Brak telefonu nie jest także przeszkodą w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Skarżąca mogła korespondencyjnie skontaktować się z Prezydentem, mogła skorzystać z pomocy córki albo zięcia. Wreszcie mogła umówić się z pracownikiem socjalnym, kiedy ostatni raz był w jej mieszkaniu. Wszystkich tych działań skarżąca zaniechała z powodów znanych tylko jej. Kolejny kontakt między skarżącą a Prezydentem miał miejsce w dniu 3 października 2023 r., ale ponownie skarżąca odmówiła przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Tym razem złe samopoczucie było przeszkodą do dopełnienia obowiązku ustawowego polegającego na przeprowadzeniu wywiadu środo-wiskowego. Zdaniem Sądu, postawa skarżącej wskazuje na rzeczywisty brak chęci uzyskania pomocy. Chęć uzyskanie takowej sprawia, że osoba zainteresowana podejmuje, czasami nawet wbrew własnemu komfortowi, działania zmierzające do uczynienia wszystkiego, czego oczekuje organ pomocowy. Sąd w składzie orzekającym nie ma najmniejszych wątpliwości co do trafności zaskarżonej decyzji. Kolegium prawidłowo wyłożyło istotę pomocy społecznej oraz obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Prawidłowo także oceniono postawę Prezydenta w postępowaniu rozpoznawczym. Argumentacja przedstawiona w skardze jest oczywiście nieuzasadniona. Twierdzenie, iż skarżąca i jej córka czują się pokrzywdzone jest bezpodstawne. Nawet jeśli skarżąca i jej córka są osobami niewidomymi (w całości czy częściowo), to nie daje to podstaw do zwolnienia się z obowiązku poddania wywiadowi środowiskowemu. Sąd zaakceptowałby tę argumentację, gdyby kontakt pomiędzy skarżącą a Prezydentem lub SKO był tylko korespondencyjny czy nawet telefoniczny. W niniejszej sprawie jednak pracownik socjalny był w mieszkaniu skarżącej i mogła ona skorzystać z tej dogodnej okazji. Sąd nie dopuszcza argumentacji słusznościowej, że odmowa przyznania skarżącej pomocy sprowadzi szkodę na nią i jej niewidomą córkę. Udzielenie pomocy z systemu pomocy społecznej jest uwarunkowane przeprowadzeniem wywiadu środowiskowego. Jeżeli nie ma wywiadu to nie ma pomocy. Skarżąca rozumiała i rozumie to nadal, ale z własnej woli nie poddała się temu wywiadowi i musi teraz ponieść tego konsekwencje w postaci odmowy przyznania świadczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. Kierując się przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji lub poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.