II SA/Po 823/12

Dnia 04 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 września 2013 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia (...) roku nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) maja 2011 r., nr (...), o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Wójt Gminy O., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 82 oraz art. 85 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 Nr 199, poz. 1227, ze zm.), a także § 3 ust. 1 pkt. 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 Nr 213, poz. 1397 ze zm.), oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. i przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie biogazowni rolniczej o mocy od 1,2 MW do docelowej mocy 1,9 MW" położonego na działkach o nr ew. (...) i (...) w m. D. (obręb D.) gmina O. W powołanej powyżej decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Następnie przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego wskazując, że z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powołanego powyższej przedsięwzięcia wystąpił, w dniu (...) października 2010 r. inwestor – "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. Planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zaliczona została jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Przepisy powołanego powyżej rozporządzenia stosowano w przedmiotowej sprawie na podstawie § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z którym przepisy dotychczasowe należało stosować do wniosków złożonych przed wejściem w życie rozporządzenia z 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia (...) grudnia 2010 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011 r., uznał, że dla planowanego przedsięwzięcia sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest wymagane. Mając powyższe na względzie Wójt Gminy O. postanowieniem z dnia (...) lutego 2011 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Prowadzone postępowanie zostało następnie zawieszone postanowieniem z dnia (...) marca 2011 r., a w dniu (...) czerwca 2011 r., po przedłożeniu przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zostało ono podjęte. Postanowieniem z dnia (...) lipca 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismami z dnia (...) lipca 2011 r. oraz (...) sierpnia 2011 r., wezwał inwestora do uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a następnie postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji. W toku prowadzonego postępowania organ, w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poinformował społeczeństwo o wszczęciu postępowania, organie administracji właściwym do wydania decyzji, oraz o organach biorących udział w ocenie oddziaływania na środowisko właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnienia, jak również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a przed wydaniem decyzji, obwieszczeniem z dnia (...) stycznia 2012 r. zawiadomiono strony postępowania o zgromadzonych w sprawie materiałach oraz o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że zgodnie z informacjami zawartymi w Raporcie, planowane przedsięwzięcie położone jest poza obszarami głównych zbiorników wód podziemnych oraz poza strefami ochronnymi ujęć wód podziemnych. Inwestor planuje pobierać wodę na cele socjalno – bytowe oraz technologiczne z wodociągu gminnego. Ścieki bytowe odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego. Według inwestora podczas eksploatacji planowanego przedsięwzięcia nie będą powstawały ścieki przemysłowe. Wody opadowe i roztopowe z dachów będą odprowadzane w sposób niezorganizowany do gruntu na terenie nieruchomości, natomiast ścieki pochodzące z powierzchni dróg dojazdowych oraz placów manewrowych ujmowane będą systemem wewnętrznej kanalizacji deszczowej i po podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych odprowadzone do rowu melioracyjnego. Inwestor przewidział, że wody opadowe i roztopowe ze strefy silosów na kiszonkę, zostaną odprowadzone odrębną kanalizacją wraz z sokami kiszonkowymi do zbiornika wstępnego. Jak wyjaśniono, obowiązkiem inwestora będzie sprawdzenie szczelności instalacji przed jej oddaniem do użytkowania oraz uszczelnienie powierzchni w rejonie prowadzenia załadunku substratów, odbioru produktu pofermentacyjnego oraz w pozostałych miejscach narażonych na zanieczyszczenia w związku z funkcjonowaniem biogazowni. Ponadto inwestor został zobowiązany do zapewnienia szczelności zbiorników fermentacyjnych, pofermentacyjnych, zbiornika wstępnego oraz silosu na kiszonkę. W decyzji określono, że gnojowica dostarczana na teren biogazowni musi być przeładowywana za pomocą szczelnych rurociągów do zbiornika wstępnego. Inwestor musi również zapewnić taką objętość zbiornika pofermentacyjnego, aby możliwe było magazynowanie produktu pofermentacyjnego przez co najmniej 4 miesiące. Organ I instancji ustalił warunki dotyczące konieczności zastosowania tłumików akustycznych na układzie wydechowym spalin z kogeneratora, umieszczenia silników mieszadeł w obudowie dźwiękochłonnej, umieszczenia kogeneratorów w zabudowie kontenerowej, oraz konieczność prowadzenia ruchu pojazdów ciężarowych wyłącznie w porze dnia tj. w godzinach 6.00 – 22.00. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w przedstawionym Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeanalizowano wpływ planowanego inwestycji na stan zanieczyszczenia powietrza. Jak wyjaśniono, w trakcie eksploatacji wystąpi emisja zorganizowana zanieczyszczeń do powietrza z agregatu kogeneracyjnego i pochodnych, wykorzystywanych do spalania biogazu. Emisja niezorganizowana związana będzie ze spalaniem paliw z pojazdów poruszających się po terenie zakładu oraz z emisją substancji odorowych występującą podczas przeładunku substratów. Z przedstawionych w raporcie obliczeń rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu wynika, że spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w obowiązujących przepisach – nie zostaną przekroczone dopuszczalne wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalne częstości przekroczeń określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r., Nr 16, poz. 87) oraz, że zachowane zostaną standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 03 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2008 r. Nr 47 poz. 281). W celu ograniczenia niezorganizowanej emisji substancji do powietrza zobowiązano inwestora do magazynowania kiszonki w silosach pod przykryciem, oraz wykonania szczelnego i zamkniętego zbiornika na gnojowicę. Na inwestora został również nałożony obowiązek stosowania biofiltra podczas procesu suszenia osadu pofermentacyjnego, o sprawności oczyszczania nie mniejszej niż 90%. Zgodnie z założeniami zbiorniki fermentacyjne muszą być zamknięte i wyposażone w membranę do magazynowania biogazu. Jak wyjaśniono planowane odsiarczanie biogazu zapewni ograniczenie do śladowych ilości emisji tlenków siarki, natomiast ograniczenie negatywnego oddziaływania metanu na warstwę ozonową atmosfery w przypadku ewentualnej awarii modułu kogeneracyjnego zapewni pochodnia gazowa. W decyzji środowiskowej wskazano również, że ciecze z beztlenowego rozkładu gnojowicy, odpady roślinne lub rośliny, przefermentowane odpady z beztlenowego rozkładu odpadów roślinnych i zwierzęcych przekazywane będą jako nawóz innym podmiotom, przy spełnieniu wymagań określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147 poz. 1033), a w przypadku niespełnienia warunków określonych dla nawozów organicznych masy pofermentacyjne muszą trafiać do podmiotów posiadających stosowne zezwolenia do gospodarowania tego typu odpadami. Na inwestora nałożono obowiązek selektywnego magazynowania odpadów w wyodrębnionych miejscach zabezpieczonych przed przedostaniem się zanieczyszczeń do środowiska gruntowo - wodnego. Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu "A" (dla którego nie ma aktualnie obowiązujących zakazów) oraz w odległości około 700 m od obszaru Natura 2000). W przedstawionym Raporcie odniesiono się do ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na gatunki, siedliska i obszary objęte ochroną. Analizując zgromadzoną dokumentację oraz biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia podniesiono, że nie przewiduje się jej negatywnego wpływu na obszary chronione, w tym na obszar Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszaru Natura 2000 lub jego powiązań z innymi obszarami. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. N., M. W., D. B., J. M., M. P., S. M., K. H., S. B., E. W. i J. W. W ocenie skarżących planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na mieszkańców terenów sąsiadujących zarówno poprzez emisję zapachów wydawanych przez osad pofermentacyjnych, jak i wzmożony ruch samochodów ciężarowych dowożących surowiec niezbędny do funkcjonowania biogazowi. Jak podniesiono, organy ochrony środowiska nie dokonały prawidłowej oceny oddziaływania biogazowi na ludzi z uwagi na brak przepisów dotyczących emisji zapachowych związanych z planowaną inwestycją. Nie oznacza to jednakże, że powyższe, niekorzystne następstwa związane z emisjami nie nastąpią. Dlatego też, w ocenie skarżących, przy wydawaniu decyzji niezbędne było uwzględnienie interesów mieszkańców wsi. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że planowana inwestycja powinna być zlokalizowana co najmniej 300 m od najbliższej zabudowy, a transport surowca nie powinien odbywać się przez wieś, a więc przez tereny zabudowane. Podniesiono, że w raporcie brak jest informacji o rzece S., chociaż inwestycja zlokalizowana jest w odległości 1 km od rzeki oraz wskazano, że inwestycja leży w odległości 170 m od obszaru Natura 2000, a nie, jak wskazano w raporcie, w odległości 700 m. Dodatkowo wyjaśniono, że obszar Natura 2000 leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "A". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy C. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśniono, że analiza przedłożonego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, że został on sporządzony w sposób odpowiadający wymogom przepisów prawa i obejmuje wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego wprowadzone w decyzji obowiązki zaprojektowania i wykonania szczelnych zbiorników, jak też uszczelnienie i skanalizowanie powierzchni w rejonach rozkładu substratów, odbioru produktu performatoryjnego oraz we wszystkich miejscach narażonych na zanieczyszczenie, chronią w wystarczającym stopniu glebę, a co za tym idzie, wody przed zanieczyszczeniem. Następnie wskazano, że choć przedsięwzięcie znajduje się w granicach obszaru chronionego "A", to dla przedmiotowego obszaru nie ma obowiązujących zakazów, a odległości od obszaru Natura 2000 wynosi 700 m. Wyjaśniono również, że przepisy regulujące zagadnienia związane z ochroną środowiska nie wprowadzają normatywów odległości poszczególnych przedsięwzięć od siedzib ludzkich. Jednocześnie, zarówno w Raporcie, jak i w postanowieniach organów opiniujących wprowadzono szereg elementów mających eliminować negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. B., M. T., J. B., R. M., D. R., M. M., C. B., Z. R., A. K., I. P., K. W., J. M., D. N., P. H., W. M., H. P., M. P., P. W., J. W., Z. M., W. G., T. B., A. B., U. W., D. W., J. D., S. M., B. K., M. B., S. K., J. P., E. M., A. O., A. O. oraz H. Ś. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 823/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargi M. T., J. B., R. M., D. R., M. M., C. B., Z. R., A. K., I. P., K. W., J. M., D. N., P. H., W. M., H. P., M. P., P. W., J. W., Z. M., W. G., T. B., A. B., U. W., D. W., J. D. ,S. M., B. K., M. B., S. K., J. P., E. M., A. O., A. O. oraz H. Ś. We wniesionej przez S. B. skardze zwrócono się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. Zaskarżonej decyzji zarzucono, w pierwszej kolejności, naruszenie przepisów rozporządzenia nr (...) Wojewody K. z dnia (...) grudnia 1991 r. o ustanowieniu obszaru krajobrazu chronionego "A". Jak wyjaśniono, w § 2 powołanego powyżej rozporządzenia wprowadzono zakaz lokalizacji zakładów wodochłonnych i uciążliwych dla środowiska, a więc zakładów, do których zaliczyć należy planowane przedsięwzięcie. Ponadto, choć w rozporządzeniu nakazano uregulowanie gospodarki wodno – ściekowej, to przedstawione przez inwestora dokumenty nie wskazują aby planowana biogazownia spełniała powyższy warunek. Następnie podniesiono, że dopuszczenie realizacji przedmiotowej inwestycji spowoduje naruszenie przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, gdyż uniemożliwi gminie zapewnienie mieszkańcom dostaw wody w wymaganej ilości i jakości. Inwestycja narusza również przepisy ustawy Prawo wodne poprzez naruszenie zasady racjonalnego zarządzania zasobami wodnymi. Zdaniem skarżącej zakład będzie każdego dnia zużywał 210 m3 wody, co uniemożliwi prawidłowe funkcjonowanie wsi. Dodatkowo, zgodnie z art. 39 powołanej powyżej ustawy niedopuszczalne jest wprowadzanie ścieków do ziemi, gdy jest to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących form ochrony przyrody, a więc w tym przypadku z warunkami określonymi w rozporządzeniu w sprawie ustalenia obszaru krajobrazu chronionego. Planowane przedsięwzięcie narusza również ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a przedłożona w toku postępowania dokumentacji nie zawiera analizy ornitologicznej. Opisany w Raporcie proces technologiczny nie uwzględnia konieczności higienizacji wsadu gnojownicy. Jak wyjaśniono duże zgromadzenie tego wsadu potęguje zagrożenie bakteriologiczne, mogąc wpływać na rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych. Zagrożenie powyższe potęguje kierowanie surowej masy pofermentacyjnej na pola rolnicze. Wskazano również, że w toku postępowanie nie zawarto analizy wykorzystania wyprodukowanego w procesie technologicznym ciepła, a sam raport zawiera nieścisłości dotyczące np. ilości dziennego przerobu gnojownicy. Nie wyjaśniono również, czy zakładany transport spełnia wymogi przejazdu przez drogi gminne. Podniesiono wreszcie, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Kolegium nie odniosło się do wszystkich podnoszonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 12 sierpnia 2013 r. S. B. uzupełniła wniesioną skargę wskazując, że w ramach postępowania nie zapewniono mieszkańcom wsi D. czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Jak podniesiono zwyczajowym przyjętym sposobem podawania informacji do publicznej wiadomości na terenie wsi jest kurenda przekazywana pomiędzy gospodarstwami domowymi. W przedmiotowej sprawie kurendy jednak nie przeprowadzono, a większość mieszkańców wsi dowiedziała się o planowanej inwestycji w czerwcu, kiedy w formie kurendy zostali oni poinformowani o możliwości odwołania się od decyzji organu I instancji. Dodatkowo wskazano, że w ramach postępowania zaniechano prawidłowego poinformowania mieszkańców o korzyściach i zagrożeniach związanych z budową biogazowi. Następnie skarżąca wskazała, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) grudnia 2012 r., wydaną w takim samym składzie, jak skład, który wydał zaskarżoną decyzję, utrzymano w mocy decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie instalacji biogazowi o mocy elektrycznej 600 kW na terenie działki nr (...) w miejscowości Z. W ocenie Kolegium, zawartej w decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r., realizacja biogazowi w niewielkiej odległości od zwartej zabudowy mieszkaniowej narusza interes społeczny i może powodować znaczne uciążliwości dla mieszkańców, w szczególności w zakresie emisji substancji odorowych. Zdaniem skarżącej te same argumenty powinny znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdzie gospodarstwa domowe znajdują się w odległości zaledwie 10 m od granicy działki objętej wnioskiem. Stanowisko powyższe znajduje swoje oparcie również w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2011 r. W piśmie procesowym podniesiono również, że z przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przekroczona zostanie dopuszczalna emisja ditlenku azotu, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Podniesiono następnie, że prowadząc przedmiotowe postępowanie organy całkowicie pominęły fakt, zlokalizowania obszaru Natura 2000, w odległości zaledwie 3,5 km od projektowanej biogazowi, oraz fakt posadowienia inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu. Zakwestionowano również prawidłowość analizy przedłożonego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności brak odniesienia się do położonego w odległości 10 m od terenu planowanej inwestycji cmentarza ewangelickiego ujętego w wykazie zabytków oraz brak informacji na temat dróg dojazdowych do planowanego przedsięwzięcia. Z informacji uzyskanych przez skarżącą stan techniczny istniejących dróg oraz ustanowione na nich zakazy ruchu uniemożliwiają prawidłowe funkcjonowanie biogazowi. Skarżąca podniosła, że przedłożony Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera informacji na temat wszelkich potencjalnych zagrożeń, jakie mogą nastąpić w przypadku awarii w biogazowi. Dodatkowo zwrócono uwagę na nieścisłości w Raporcie odnoszące się do wadliwego zakwalifikowania gruntów przylegających do terenu inwestycji, braku uwzględnienia oddziaływania inwestycji na lasy, niewyjaśnienia, czy biogazownia znajduje się po stronie zawietrznej od budynków mieszkalnych, oraz pominięciu opisu oddziaływania inwestycji na obszary przyległych gmin. Podtrzymano zarzuty dotyczące konieczności przeprowadzenia badań terenowych obszaru inwestycji oraz nieścisłości Raportu odnoszących się do charakterystyki odpadów poddawanych odzyskowi oraz zasobów wodnych. Skarżąca wskazała wreszcie, że Raport nie zawiera informacji dotyczących warunków wykorzystywania terenu w fazie likwidacji oraz wadliwie przyjmuje, że realizacja inwestycji nie spowoduje konfliktów sąsiedzkich. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy od 1,2 MW do docelowej mocy 1,9 MW, położonego na działkach o nr ew. (...) i (...)w m. D. (obręb D.) gmina O. Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust.1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji wymienionych w tym przepisie (m.in. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę) konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymóg uprzedniego ustalenia środowiskowych uwarunkowań odnosi się do przedsięwzięć enumeratywnie wymienionych w rozporządzeniu do ustawy. W dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania obowiązywało w powyższym zakresie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które to rozporządzenie, na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji (to następuje na etapie m. in. decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę). Przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, Dz. Urz. UE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają one służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (por. art. 2 ust. 1 dyrektywy i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r.). Postępowanie to dotyczy – co należy podkreślić – planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 696/09 oraz wyrok z dnia 30 czerwca 2010 r. II OSK 988/09, BAZA NSA). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że planowane przedsięwzięcie zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt. 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, stanowiąc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia (...) grudnia 2010 r., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011 r., uznali, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stąd Wójt Gminy O. postanowieniem z dnia (...) lutego 2011 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji polegającej na budowie biogazowni. Jak wskazuje analiza akt sprawy jednym z głównych zarzutów stawianych decyzji środowiskowej jest niedopuszczalność lokalizacji przedsięwzięcia z uwagi na ustanowione formy ochrony przyrody, w tym Obszar Natura 2000 oraz Obszar Chronionego Krajobrazu "A". O ile zgłaszane zarzuty dotyczące lokalizacji biogazowi na terenie obszaru Natura 2000 nie znajdują uzasadnienia (inwestycja nie leży na terenie obszaru Natura 2000, lecz w odległości 700 m od niej), o tyle w toku postępowania zarówno organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazywały, że teren inwestycji leży na Obszarze Chronionego Krajobrazu "A". Równocześnie organy uznały, że dla terenu nie obowiązują żadne zakazy. Rozporządzenie Wojewody w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu "A" zostało wydane w dniu (...) grudnia 1991r. W tym czasie obowiązywały równolegle dwa akty prawne stanowiące podstawę dla tworzenia tego typu form ochrony przyrody i wprowadzania związanych z nimi zakazów i nakazów. Była to ustawa z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie przyrody i kształtowaniu środowiska, która w art. 73 ust. 1 określała katalog zakazów umożliwiających zachowanie chronionych wartości przyrodniczych lub krajobrazowych (art. 72 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska) w tym m.in. zakaz budowy lub rozbudowy obiektów wpływających szkodliwie na środowisko na obszarach, które wymagają szczególnej ochrony, jak i parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary krajobrazu chronionego. Równocześnie w art. 41 ustawa ta przewidywała, iż pierwotnie rady narodowe, a następnie wojewodowie (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 1990r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej) mogą wprowadzać zakazy lub nakazy konieczne do zapewnienia ochrony terenów posiadających walory wypoczynkowe i krajobrazowe przed ich niszczeniem bądź utratą tych walorów. Drugim z tych aktów była ustawa o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991r. (Dz. U. Nr 92 poz. 880) obowiązująca od dnia 12 grudnia 1991r., w której już ekspresis verbis, przewidziano tworzenie takich form ochrony przyrody jak m. in. obszary chronionego krajobrazu (art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody) i możliwość wprowadzania ograniczeń i zakazów, których otwarty katalog ("w szczególności") został zamieszczony w art. 37, w którego pkt 11 przewidziano m. in. zakaz prowadzenia działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej lub handlowej. Również i w tym przypadku kompetencje do tworzenia form ochrony przyrody takich jak m. in. obszary chronionego krajobrazu przyznano wojewodzie (art. 32 ustawy). Tylko pierwsza z wymienionych ustaw została powołana w Rozporządzeniu Wojewody w sprawie ustalenia obszaru chronionego krajobrazu "A", co być może wynikało z faktu, iż rozporządzenie to zostało wydane wkrótce po wejściu w życie ustawy o ochronie przyrody z 16 października 1991r. Nie ma to jednakże znaczenia z punktu widzenia oceny istnienia tej formy ochrony przyrody powołanej rozporządzeniem Wojewody i związanych z nim zakazów, skoro o czym była mowa wyżej, rozporządzenie to znajdowało umocowanie w obydwu tych aktach prawnych, co pośrednio wynikało też z treści art. 39 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, zgodnie z którym walory krajobrazowe środowiska o szczególnej wartości ze względu na potrzeby społeczne, podlegają ochronie, której zasady i formy określają przepisy o ochronie przyrody. Ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska utraciła moc obowiązującą w dniu 1 października 2001r. wraz z nowelizacją ustawy o ochronie przyrody z 16 października 1991r. Ustawa z 16 października 1991r. o ochronie przyrody była wielokrotnie nowelizowana, w tym istotne znaczenie dla oceny ciągłości bytu prawnego przedmiotowego obszaru chronionego krajobrazu jak i związanych z nim zakazów i nakazów, miała nowelizacja dokonana ustawą z dnia 7 grudnia 2000r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. 2001 Nr 3 poz. 21). Ustawa ta uchylała bowiem dotychczasowy art. 37 ustawy o ochronie przyrody, wprowadzając nowy katalog zakazów (art. 26a) a ponadto wprowadzała klauzule intertemporalne w art. 7 i art. 11. Zgodnie z art. 7 ustawy nowelizującej, formy ochrony przyrody w tym obszary chronionego krajobrazu, utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych, stawały się formami ochrony przyrody w rozumieniu ustawy. Kontrowersje jakie na tle tego artykułu oraz w szczególności na tle art. 11 (o utracie z upływem 6 miesięcy mocy obowiązującej aktów wykonawczych wydanych przed nowelizacją ustawy) w orzecznictwie sądów zarówno powszechnych jak i administracyjnych, rozwiązywane były w sposób nakazujący uznanie, iż formy ochrony przyrody powołane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują swój byt prawny wraz z zakazami i nakazami z nimi związanymi wynikającymi z przepisów prawa miejscowego, o ile są one do pogodzenia ze zmienionymi przepisami (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 października 2012 IV CSK 216/12 Lex Nr 1275002 oraz powołane w uzasadnieniu tego wyroku orzecznictwo sądów powszechnych i administracyjnych). Wskazywano, iż niezrozumiałe byłoby rozwiązanie ustawowe polegające na pozostawieniu bytu dotychczasowych form ochrony przyrody jako takich, bez odniesienia się do obowiązujących na jego terenie nakazów i zakazów. Ustawa z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody utraciła moc obowiązującą na podstawie art. 161 ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004r. (Dz.U. 91 poz. 880 z późn. zm.). Równocześnie jednak ustawodawca przewidział, iż dotychczasowe formy ochrony przyrody istniejące w dniu wejścia w życie ustawy z 2004 r. stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu ustawy (art. 153 ustawy z 2004 r.), co należy rozumieć jako kontynuację bytu prawnego utworzonej na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów formy ochrony przyrody – w tym obszaru chronionego krajobrazu (por wyrok NSA z 8 lipca 2011r. II OSK 665/11 Lex nr 950523). Związane z istniejącą formą ochrony przyrody zakazy i nakazy, wynikające z przepisów prawa miejscowego (przepisów wykonawczych wydanych na podstawie poprzedniej ustawy o ochronie przyrody z 1991 r.) zachowują przy tym swą moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie obecnej ustawy z 2004 r. (por. wyrok WSA z 22 marca 2012 r. IV SA/Po 61/12 Lex nr 1135767). W powyższym świetle przedwczesne jest stanowisko organu I instancji oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że choć rozporządzenie Wojewody w sprawie ustalenia obszaru krajobrazu chronionego "A" nadal obowiązuje, to jednak nie ustanawia żadnych zakazów. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wyjaśniono na jakiej podstawie organy przyjęły, że pomimo faktu obowiązywania powyżej powołanego rozporządzenia obowiązywania formy ochrony przyrody ustanowionej tym rozporządzeniem, z jego treści nie można wywieść jakichkolwiek ograniczeń w zakresie lokalizacji inwestycji mogących oddziaływać na środowisko. Okoliczność powyższa jest o tyle istotna, że zgodnie z § 2 powołanego powyżej rozporządzenia Wojewody ustanowione zostały zakazy lokalizowania zakładów wodochłonnych i uciążliwych dla środowiska. Równocześnie art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. wskazuje, że na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W trakcie prowadzonego postępowania nie odniesiono się jednakże w jakikolwiek sposób do powyższej kwestii, a więc nie ustalono, czy zakaz ustanowiony w Rozporządzeniu z 1991 r. jest do pogodzenia z obecnie obowiązującymi przepisami, w tym przepisami ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. Podobnie, jak zasadnie wywodzi skarżąca, w ramach prowadzonego postępowanie nie odniesiono się do przepisu art. art. 39 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), zgodnie z którym niedopuszczalne jest wprowadzanie ścieków do ziemi, gdy jest to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących form przyrody. Również w powyższym zakresie nie rozważono więc, czy przyjęte w decyzji środowiskowej sposoby gospodarki wodnej na terenie inwestycji, mogą być dopuszczone z uwagi na istniejącą formę ochrony przyrody – obszar krajobrazu chronionego. W ocenie Sądu nie odniesienie się do kwestii dopuszczalności lokalizacji inwestycji z uwagi na ustanowione formy ochrony przyrody uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta. Niewątpliwie zagadnieniem podstawowym, niezbędnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, jest ustalenie, czy inwestycja jest dopuszczalna z uwagi na ustanowioną w 1991 r. formę ochrony przyrody. Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać również należy, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organy nie dokonały wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd podkreśla, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie stanowi opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 kpa. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 02 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1113/07, Baza NSA, biegłym w rozumieniu zawartej w art. 84 § 1 i § 2 K.p.a. regulacji jest osoba powołana przez organ w toku toczącego się postępowania, ze względu na posiadaną wiedzę fachową. Niewątpliwie warunków tych nie spełnia autor raportu. Wyłączenie możliwości stosowania art. 84 K.p.a., w stosunku do dowodu, jakim jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powoduje, że omawiany środek dowodowy ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym, który musi być oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe. Ocena przedłożonego raportu powinna w szczególności dotyczyć spełnienia przez niego warunków, o jakich mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Sam organ nie jest przy tym związany treścią raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego wyrażonej, w art. 7 K.p.a., zasadzie prawdy obiektywnej, nawet w sytuacji, gdy nikt nie kwestionuje jego prawidłowości. Rolą organu administracji publicznej jest wiec ocena raportu pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. Sąd zwraca uwagę, że prowadząc przedmiotowe postępowanie administracyjne organy zaniechały dokonania wszechstronnej oceny raportu, zgodnej z zasadą prawdy obiektywnej. Jak zasadnie wskazuje skarżąca z przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że realizacja przekroczona zostanie dopuszczalna emisja ditlenku azotu, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Do zagadnienia powyższego odniosło się co prawda Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jednak uwagi organu odwoławczego ograniczyły się do lakonicznego stwierdzenia, że sporządzony Raport wskazuje na przekroczenie normy określonej w powołanym powyżej rozporządzeniu. Nie wyjaśniono tym samym w jakikolwiek sposób, czy stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej wartości ditlenku uniemożliwia realizację inwestycji. Podobnie Kolegium nie odniosło się do zgłaszanych już na etapie postępowania odwoławczego zastrzeżeń dotyczących potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Jest to o tyle istotne, że rolą organów, zwłaszcza w sprawach dotyczących inwestycji mogących oddziaływać na środowisko, jest nie tylko powtórzenie rozwiązań zaproponowanych w Raporcie, a zaakceptowanych przez organy uzgadniające decyzję środowiskową, ale i wskazanie, że koszt planowanej inwestycji, związany z jej negatywnymi skutkami dla środowiska, jest do pogodzenia z ochroną interesu społecznego, a więc ochroną interesu właścicieli nieruchomości znajdującej się w zakresie jej oddziaływania. Brak powyższych rozważań, zwłaszcza w decyzji organu odwoławczego, uniemożliwia dokonanie oceny, czy kwestie podnoszone przez społeczeństwo zostały wzięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wyjaśnić należy, że podnoszony przez skarżącą zarzut dotyczący odmowy wydania decyzji środowiskowej dla podobnego przedsięwzięcia w miejscowości Zielona Łąka, nie może zostać wzięty pod uwagę, gdyż rozstrzygnięcie zapadłe w innym postępowaniu administracyjnym nie wpływa w jakikolwiek sposób na przedmiotową sprawę. Zwraca jednakże uwagę fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w istocie zabrakło rozważań na temat negatywnego wpływu przedsięwzięcia na sytuację mieszkańców gminy. Działanie powyższe narusza podstawową zasadę postępowania administracyjnego, jaka jest wyrażona w art. 11 K.p.a. zasada przekonywania. W jej świetle obywatel ma bowiem prawo oczekiwać, że sprawy administracyjne o zbliżonym stanie faktycznym będą rozpatrywane z zachowaniem takiego samego standardu obiektywnej oraz wszechstronnej oceny. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której podobne sprawy administracyjne, w których podnoszone są podobne zarzuty, są rozpatrywane z zachowaniem innych zasad postępowania, a zwłaszcza zasad dotyczących oceny zgromadzonego materiału dowodowego, czy też uzasadnienia decyzji. Skarżąca, zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2013 r. wskazała na szereg nieścisłości związanych z przedłożonym Raportem. Odnoszą się one m.in. do takich kwestii jak lokalizacja cmentarza ewangelickiego, wadliwego uznania, że inwestycja leży na terenie zlokalizowanym w otoczeniu gruntów wykorzystywanych rolniczo, doboru urządzeń biogazowi w stosunku do podawanych ilości dowożonego surowca czy też charakterystyki odpadów poddawanych odzyskowi. Podkreślenia przy tym wymaga, że same, powołane powyżej naruszenia, nie muszą dyskwalifikować przedłożonego Raportu, który może być podstawą wydania decyzji środowiskowej. Rolą organów administracji publicznej ponownie rozpoznających sprawę będzie jednak ustalenie, czy występujące w Raporcie błędy i nieścisłości rzutują na prowadzone postępowanie, a w szczególności, czy konieczne jest uzupełnienie Raportu w celu ich wyeliminowania. Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału wskazać należy, że ustawa z dnia z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, niezwykle szczegółowo reguluje, w Dziale III, kwestię udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Zasady powyższe, jako lex specialis, modyfikują ogólne zasady udziału społeczeństwa w postępowaniu określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W ramach prowadzonego postępowania szczególne znaczenie ma przy tym art. 33 ustawy z dnia 03 października 2008 r., który wprost zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podania do publicznej wiadomości informacji o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Obowiązek określony w powyższym artykułem ma charakter bezwzględny i oznacza konieczność powiadomienia społeczeństwa o każdej czynności w nim wymienionej. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko precyzuje przy tym, w art. 3 ust. 1 pkt. 11, że przez podanie informacji do publicznej wiadomości uznaje się w rozumieniu ustawy udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa – w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Analiza akt sprawy wskazuje, że w ramach prowadzonego postępowania powiadomiono strony o wszczęciu postępowania (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O. oraz w formie obwieszczenia – k. 56 – 58 akt administracyjnych), o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O. oraz w formie obwieszczenia – k. 87 – 99 akt administracyjnych), o zawieszeniu postępowania (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O. oraz w formie obwieszczenia – k. 112 - 114 akt administracyjnych), o podjęciu zawieszonego postępowania (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O. oraz w formie obwieszczenia – k. 298 - 304 akt administracyjnych), o zakończeniu postępowania (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O. oraz w formie obwieszczenia – k. 488 – 490 akt administracyjnych) oraz o wydaniu decyzji (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O. oraz w formie obwieszczenia – k. 511 – 512 oraz 514 akt administracyjnych). Nie przeprowadzono więc kurendy pomiędzy gospodarstwami domowymi, co jak podnosiła skarżąca jest zwyczajowo przyjętym sposobem podawania informacji do publicznej wiadomości na terenie wsi, jak również brak jest informacji o poinformowaniu społeczeństwa o prowadzonym postępowaniu w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Należy jednak zwrócić uwagę, że ustawa z dnia 03 października 2008 r. nie zawiera normy prawnej, która wskazywałaby, iż naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Oznacza to, iż ewentualne naruszenie zasad postępowania musi podlegać ocenie, pod kątem ustalenia, czy owe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie jest to o tyle istotne, iż społeczeństwu zapewniono czynny udział w postępowaniu, na co wskazuje złożenie przez nich odwołania od decyzji organu I instancji, jak również sama skarżąca w piśmie z dnia 12 sierpnia 2013 r., gdzie wskazuje, że mieszkańców poinformowano o możliwości wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Tym samym brak kurendy oraz informacji w prasie nie może być uznany za naruszenie dyskwalifikujące całe prowadzone postępowanie. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu, że organy nie dokonały analizy zapisów obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków, wskazać należy, że jest on bezzasadny. Podkreślenia wymaga, że na etapie postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organy administracji nie są zobowiązane do kontroli zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym studium. Obowiązkiem organu administracji publicznej wydającego decyzję jest kierowanie się kryteriami wynikającymi z przepisów prawa. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nie jest aktem powszechnie obowiązującego prawa. Nie jest to nawet, jak wynika z treści art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) akt prawa miejscowego. Równocześnie żaden przepis prawa regulujący kwestię wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nakazuje organowi administracji brać pod uwagę przy wydawaniu tej decyzji zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Innymi słowy, w ramach prowadzonego postępowania powinna być dokonana jedynie ocena zgodności lokalizacji danego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Podobnie za nietrafne uznać należało zarzuty dotyczące brak analizy ornitologicznej oraz rozstrzygnięcia czy stan dróg umożliwia funkcjonowanie przedsiębiorstwa w zakresie, o jaki wnioskuje o to inwestor. Kwestie powyższe nie są bowiem przedmiotem analizy w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej, w ramach której bada się, czy planowana inwestycja nie zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie jego ochrony. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej prowadząc przedmiotowe postępowanie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3. Nie wyjaśniły bowiem, czy ustanowiona forma ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu, umożliwia lokalizację inwestycji oraz nie dokonały wszechstronnej oceny przedłożonego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O.. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są, w pierwszej kolejności, do ustalenia, czy z uwagi na istnienie Obszaru Krajobrazu "A", możliwym jest zlokalizowanie na tym terenie biogazowni, mając na uwadze zakazy i nakazy związane z ta formą ochrony przyrody oraz uwzględniając ocenę prawna zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Jeżeli planowana inwestycja jest do pogodzenia z formą ochrony przyrody istniejąca na tym terenie, obowiązkiem organów jest ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez skarżąca, z uwzględnieniem uwag poczynionych w niniejszym uzasadnieniu, oraz do rozważenia wpływu ewentualnych wadliwości postępowania na wynik sprawy. Zarówno Wójt, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze winny przy tym rozpoznać sprawę w jej całokształcie, badając dopuszczalność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zawarcie w niej wszystkich koniecznych elementów oraz ocenę, czy w okolicznościach faktycznych sprawy koszt realizacji biogazowi na środowisko oraz jej wpływ na społeczność lokalną nie przewyższy jej potencjalnych korzyści. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej powyżej ustawy.