II SA/Po 944/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Prorektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłaty za studia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prorektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] 2013r. nr [...] , II. przyznaje radcy prawnemu P, P, od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. J. L. wniósł do Rektora Uniwersytetu [...]wniosek o zwolnienie go całkowicie z opłaty za "kolejny semestr w bieżącym roku akademickim" ze względu na trudną sytuację socjalno-bytową. W uzasadnieniu wniosku J. L. wyjaśnił, iż posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku i w praktyce jest na całkowitym utrzymaniu mamy, która także legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Dalej wskazał, iż z przyczyn zdrowotnych oraz leżących po stronie Uczelni nie skończył do tej pory nauki i nie jest w stanie samodzielnie ponosić wszystkich kosztów związanych ze studiowaniem. W związku z powyższym prosi o zwolnienie go z tego obowiązku. Po rozpoznaniu wniosku, Prorektor Uniwersytetu [...] , decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] orzekł o odmowie zwolnienia J. L. z obowiązku wniesienia opłaty za semestr letni studiów niestacjonarnych 5L magisterskich, na kierunku [...], w roku akad. 2012/2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił jedynie, iż po dokonanej analizie stanu faktycznego nie przychyla się do wniosku, a następnie wskazał, iż rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie § 13 ust 1 pkt 1-4, ust 2 i ust. 3 pkt 1-2 Regulaminu opłat za świadczone usługi edukacyjne w Uniwersytecie [...] (Uchwała nr [...] Senatu [...], Uchwała Senatu [...] nr [...], Uchwała nr [...]Senatu [...] z dnia [...]2010r .) Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł J. L. podnosząc, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa, a ponadto występują naruszenia dające podstawę do wznowienia postępowania. Podniósł, iż jego postępy edukacyjne są niewielkie, ale są. W identycznym stanie prawnym i faktycznym uzyskał w zgodę na wznowienie studiów i kontynuację nauki. Organ znał zatem sytuację wnioskodawcy i tym samym niezrozumiałe jest zaskarżone orzeczenie, które stanowi samozaprzeczenie organu i utratę wiarygodności personalnej i instytucjonalnej. Strona podkreśliła, iż znaczne przedłużenie jej edukacji wynika z przyczyn zdrowotnych (niepełnosprawność), konieczności opieki niepełnosprawną matką oraz winy Uczelni co potwierdza wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2008 r. o sygn. akt IV SAB/Po 18/08. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prorektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 13 ust. 1 pkt. 1 Regulaminu opłat za świadczone usługi edukacyjne w Uniwersytecie [...]u (zwanego dalej Regulaminem), w przypadku studiów niestacjonarnych rektor może zwolnić studenta z obowiązku wniesienia semestralnej opłaty za studia niestacjonarne, w części lub w całości, a także umorzyć odsetki naliczone za nieterminową wpłatę w przypadku udokumentowanej trudnej sytuacji materialnej studenta lub okoliczności losowych powodujących przejściową trudną sytuację materialną. Trudną sytuację materialną student jest zobowiązany udokumentować poprzez złożenie kompletu aktualnych dokumentów potwierdzających sytuację rodzinną oraz niezbędnych do wyliczenia dochodu na jedną osobę w rodzinie, zgodnie z wymogami obowiązującego w uczelni regulaminu pomocy materialnej dla studentów lub innych dokumentów potwierdzających zaistnienie przejściowej trudnej sytuacji materialnej. Zdaniem organu przedłożone przez stronę dokumenty, nie potwierdzały posiadania stopnia niepełnosprawności w dacie złożenia wniosku, a ponadto nie przedłożono jakichkolwiek innych dokumentów, na podstawie których organ mógłby ustalić czy student pozostaje w trudnej sytuacji materialnej. W tej sytuacji organ postanowił nie zwolnić studenta z obowiązku wniesienia opłaty za semestr letni studiów w roku akademickim 2012/2013, uznając, że nie zostały spełnione przesłanki określone w § 13 ust. 1 pkt. 1 Regulaminu. Dalej Prorektor wyjaśnił, iż § 13 ust. 1 pkt. 2 i 3 Regulaminu przewidują możliwość zwolnienia studenta z obowiązku wniesienia semestralnej opłaty za studia niestacjonarne, w części lub w całości, w przypadku uzyskania wybitnych wyników w nauce lub w sporcie. Student nie tylko nie powołał we wniosku takiej podstawy, ale także nie wykazał by spełniał którykolwiek z powołanych warunków. Nadto § 13 ust. 1 pkt 4 Regulaminu przewiduje, że rektor może zwolnić studenta z obowiązku uiszczenia semestralnej opłaty za studia niestacjonarne, w części lub w całości, w przypadku innych, szczególnych okoliczności. Student nie wykazał, aby w jego przypadku wystąpiły szczególne okoliczności mogące stanowić przesłankę dla zwolnienia go z opłaty za studia. Wyjaśniono, iż Regulaminu daje rektorowi możliwość zwolnienia studenta z opłaty z studia w numeratywnie określonych sytuacjach, nie nakłada jednak obowiązku zwolnienia studenta z opłaty za studia, nawet jeżeli wystąpi któraś z przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. W tym zakresie decyzja rektora jest decyzją uznaniową, zależną od każdego konkretnego przypadku. W przedmiotowej sprawie organ rozpatrując wniosek o zwolnienie z opłaty wziął pod uwagę także fakt, że zainteresowany jest studentem 4 roku niestacjonarnych 5 letnich jednolitych magisterskich studiów na kierunku prawo od roku akademickiego 2004/2005. J. L. studiuje już na tym kierunku studiów dziewięć lat i przez osiem lat był zwalniany z opłaty za studia. Ideą zwolnienia studenta z opłaty za studia jest w szczególności umożliwienie studentowi kontynuacji nauki, gdy z przyczyn od niego niezależnych znajdzie się on w sytuacji materialnej nie pozwalającej na kontynuowanie nauki. Zwolnienie z opłaty za studia nie może być regułą, a jedynie wyjątkiem. W przypadku studenta zwalnianie go z opłaty za studia w kolejnym roku akademickim stanowiłoby naruszenie nie tylko zasad, którymi kierowano się wprowadzając taką możliwość, a można by pokusić się nawet o stwierdzenie, że prowadziłoby do naruszenia zasad współżycia społecznego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że brak jest przesłanek do pozytywnego rozpoznania sprawy. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. L. zarzucając, iż została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego oraz podniósł jej wadliwość materialną i procesową, polegająca na niezgodności sprawy ze stanem faktycznym i prawnym oraz nie uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie na przebieg i wynik sprawy, jak i konstytucyjnych zasad współżycia społecznego. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał okoliczności i argumentację wyrażoną we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prorektora Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał nie pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, w szczególności nie wezwał skarżącego do przedłożenia stosownej dokumentacji bądź jej uzupełnienia. Ponadto w ocenie strony organ przekroczył granice uznania administracyjnego. Odpowiadając na powyższe pismo pełnomocnik organu podniósł, iż w postępowaniu prowadzonym przez organy uczelni wyższej nie stosuje się wprost przepisów K.p.a., a jedynie odpowiednio w minimalnym zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego z zaskarżonej decyzji wynika, iż została ona wydana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i jakimi przesłankami kierował się organ wydający rozstrzygniecie. Nie można również organowi zarzucić przekroczenia uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwanej w dalszej części również: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Jednocześnie dokonując kontroli legalności podjętych przez organ administracji rozstrzygnięć sąd administracyjny, stosownie do zapisu art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani też powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Prorektora Uniwersytetu [...] o odmowie zwolnienia J. L. z opłaty za semestr letni studiów niestacjonarnych w roku akademickim 2012/2013. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) oraz Regulaminu opłat zaświadczone usługi edukacyjne w Uniwersytecie [...] (przyjęty Uchwałą nr [...] Senatu [...] i zmieniony, Uchwałą Senatu [...] nr [...], Uchwałą nr [...] Senatu [...] z dnia 27 września 2010r .) Z art. 99. ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym uczelnia publiczna może pobierać opłaty za świadczone usługi edukacyjne związane z kształceniem studentów na studiach niestacjonarnych oraz uczestników niestacjonarnych studiów doktoranckich. Zasady pobierania tych opłata jak też tryb i warunki zwalniania - w całości lub części - z tych opłat studentów, w szczególności osiągających wybitne wyniki w nauce, a także tych, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej zgodnie z art. 99 ust 3 tej ustawy określa Senat uczelni. Zasady te są wiążące dla rektora uczelni. W odniesieniu do wniosku J. L. zastosowanie znajdzie tryb i warunki zwalniania z opłat za usługi edukacyjne uregulowany w ww. Regulaminie opłat zaświadczone usługi edukacyjne w Uniwersytecie [...]przyjętego uchwałą Senatu [...] z dnia [...]2006 r. nr [...] . Zgodnie bowiem z § 25 Regulaminu za świadczone usługi edukacyjne na Uniwersytecie [...] , przyjętego uchwałą Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...]2013 r. regulacje nowego Regulaminu zaczęły obowiązywać dopiero z dniem 1 października 2013 r. W § 13 Regulaminu opłat zaświadczone usługi edukacyjne w Uniwersytecie [...] przyjętego uchwałą Senatu [...] z dnia 29 września 2006 r. nr [...] (dalej: Regulamin) określono w jakich sytuacjach Rektor może zwolnić studenta od obowiązku wniesienia semestralnej opłaty za studia niestacjonarne. Zgodnie z § 13 ust 5 Regulaminu rozstrzygnięcie w tym zakresie ma formę decyzji. Wątpliwości Sądu nie budzi, iż decyzja ta dotyczy indywidualnej sprawy studenta a zatem, zgodnie z art. 207 ust 1 ustawy o szkolnictwie wyższym stosuje się od niej odpowiednio przepisy - Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2011 r. o sygn. akt I OSK 2204/11 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym miejscu zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja została wydana nie przez Rektora, który jest upoważniony do wydania decyzji, o której mowa w § 13 ust 5 Regulaminu lecz przez Prorektora. Niemniej z informacji udzielonej przez pełnomocnika organu wynika, że zarządzeniem nr [...] Rektor Uniwersytetu im[...] na podstawie art. 66 ust 2 pkt 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 60 ust. 2 Statutu [...] , upoważnił Prorektora [...] do prowadzenia spraw studiów stacjonarnych i niestacjonarnych, a zatem także do orzekania o zwolnieniu z semestralnej opłaty za studia niestacjonarne. Dalej wyjaśnić należy, iż odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a., w rozumieniu ww. art. 207 polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony jednak przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Nakaz ten należy rozumieć tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów K.p.a., winny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., I OSK 1304/11 i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2011 r., II SA/Bd 347/11 - dostępne na stronie internatowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu, jakim jest uczelnia publiczna, nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Z powyższego wynika, iż decyzja, którą organ uczelni rozstrzyga o indywidualnych uprawnieniach czy obowiązkach studenta winna spełniać wymagania określone w art. 107 K.p.a i powinna zgodnie z § 3 tego artykułu zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wydanie decyzji powinno poprzedzać postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Obowiązek ten wynika z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które znajdują zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez organy uczelni wyższej. Zauważyć również należy, iż zgodnie z brzmieniem § 13 ust. 1 pkt 1-4 powoływanego Regulaminu Rektor "może" zwolnić studenta z obowiązku wniesienia semestralnej opłaty za studia niestacjonarne, co oznacza, iż decyzja ta ma charakter uznania administracyjnego. Oznacza to, iż nawet w przypadku spełnienia określonych w Regulaminie warunków zwolnienia od tej opłaty rektorowi przysługuje prawo odmowy takiego zwolnienia. W przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega jedynie to, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie - czy organy administracji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Oczywistym jest, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. W ocenie Sądu te zasady nie zostały dochowane przez organ orzekający w sprawie. Po pierwsze ustalenia faktyczne wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują odzwierciedlenia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Zdaniem Prorektora przedłożone przez stronę dokumenty nie potwierdzają posiadania stopnia niepełnosprawności na dzień złożenia wniosku. Tymczasem z analizy załączonych do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy orzeczeń Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawność w [...]., stwierdzających niepełnosprawność J. L. i W. L. wynika, iż skarżący od dnia 18 stycznia 2010 r. legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym do dnia 18 stycznia 2015 r. , a jego matka od dnia 9 lutego 2010 r. legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym wydanym na stałe. Zatem orzeczenia te wbrew twierdzeniom organu potwierdzają niepełnosprawność skarżącego i jego matki w dniu złożenia wniosku o zwolnienie z opłaty. Powyższe świadczy już, iż organ przed wydaniem decyzji nie przeprowadził rzetelnej oceny przedłożonych przez stronę dokumentów co mogło doprowadzić niewłaściwej oceny sytuacji skarżącego. Organ podniósł także, iż skarżący nie przedłożył innych dokumentów pozwalających ocenić jego sytuację materialną (art. § 13 ust 3 Regulaminu) , a których przedłożenie jest warunkiem zwolnienia studenta z opłaty semestralnej z uwagi na jego trudną sytuację bytową. Zauważyć jednak należy, iż zgodnie z art. 9 K.p.a. Organy administracji publicznej (odpowiednio organy uczelni wyższej) są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji, iż organ przed wydaniem rozstrzygnięcia wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o stosowne dokumenty, lub chociaż pouczył stronę, jakie dokładnie dokumenty winny zostać załączone do wniosku. W decyzji z dnia 4 lutego 2013 r. organ nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się wdając decyzję odmowną i ograniczył się jedynie do przywołania treści § 13 ust 1-3 Regulaminu nie precyzując jakie to dokumenty winna przedłożyć strona. Nie można zatem uznać, iż strona z tej decyzji mogła nabyć wiedzę, iż zobligowana jest przedłożyć dodatkowe dokumenty dotyczące jej sytuacji materialnej skoro organ nie wskazał jej, iż to właśnie z uwagi na ich brak odmówił uwzględnienia wniosku. Tym bardziej, iż zgodnie z treści § 13 ust. 1 pkt 4 Regulaminu organ może zwolnić studenta z obowiązku uiszczenia semestralnej opłaty za studia niestacjonarne w części lub całości w przypadku innych, szczególnych okoliczności. Zgodnie z Regulaminem zwolnienie studenta z opłaty w oparciu o tę przesłankę nie wymaga z kolei przedłożenia dodatkowej dokumentacji. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał niewłaściwej oceny stanu fatycznego ( dotyczącego niepełnosprawności wnioskodawcy oraz jego matki w dniu złożenia wniosku), a także nie podjął czynności zmierzających do uzupełniania wniosku o wymagane dokumenty pozwalające ocenić sytuację materialną wnioskodawcy. Powyższe oznacza, iż organ nie dokonał rzetelnej oceny wniosku studenta w oparciu o przesłanki wskazane w § 13 ust. 1 pkt 1-4 Rozporządzenia a skupił się jedynie na braku postępów w nauce studenta , która to okoliczność, co prawda może być brana pod uwagę przy ocenie zasadności zwolnienia studenta z opłaty za naukę, lecz nie stanowi ona, zgodnie z powołanym Regulaminem, głównej okoliczności przemawiającej za zwolnieniem lub za odmową zwolnienia studenta z obowiązku uiszczenia opłaty semestralnej. Ponadto także okoliczność braku postępów w nauce powinna zostać szeroko przez organ omówiona (wykazana) i oceniona. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien zastosować się do uwag Sądu zawartych w niniejszym uzasadnieniu, a w szczególności wezwać stronę do uzupełnienia jej wniosku o stosowną dokumentację potwierdzającą jej sytuację materialną z dokładnym wskazaniem jakie dokumenty winny zostać przedłożone. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej, w ramach prawa pomocy, przez radcę prawnego Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ), przyznając pełnomocnikowi wynagrodzenie (opłatę) w wysokości 240 zł podwyższone o kwotę podatku od towarów i usług (55,20 zł) – łącznie 295,20 zł. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.