II SA/Po 951/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 24 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania P. G., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] 2018 r., [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzje zapadły w następujących okolicznościach. Pismem z dnia 11 maja 2018 r., [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. (zwany dalej "Komendantem") skierował do Starosty wniosek o cofnięcie uprawnień w stosunku do P. G. (posiadającego uprawnienia kat. B prawa jazdy) z uwagi na fakt, że kierowca w okresie 2 lat od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, kierując pojazdem silnikowym popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji - w dniu [...] 2017 r. Jako kwalifikacje prawną czynu wskazano art. 173, 174, 177 oraz zaznaczono, że w sprawie zapadło prawomocne rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w K. [...] [...] o warunkowym umorzeniu (k. 1-2 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 18 maja 2018 r., [...] Starosta zawiadomił P. G. o wszczęciu wobec niego postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (k. 3 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W reakcji na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, pismem złożonym 28 maja 2018 r. (nie opatrzonym datą) skierowanym do Starosty oraz Komendanta P. G. wystąpił, cyt.: "o oddalenie wniosku Komendanta Policji w P. z dnia 11.05.2018 r. o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami". Wskazał, że w sprawie karnej [...] [...] warunkowo umorzono wobec niego postępowanie, co oznacza, że nie został skazany. Podkreślił, że poza okolicznościami dotyczącymi wymienionej sprawy nigdy nie był skazany ani ukarany mandatem. Zaznaczył też, że nie popełnił dwóch przestępstw, jak to napisano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (k. 6 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 28 maja 2018 r. Starosta przekazał powyższe żądanie P. G. Komendantowi (k. 7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2018 r., [...] Starosta cofnął P. G. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B prawa jazdy [...], nr druku [...] (wydane w dniu [...] 2016 r. przez Starostę). Zobowiązano jednocześnie kierowcę do zwrotu dokumentu prawa jazdy (k. 10-11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Organ wskazał, że z uwagi na "popełnienie dwóch przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" przez P. G. zobowiązany jest na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. – dalej "P.r.d.") do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Po wydaniu powyższej decyzji do akt wypłynęło skierowane do wiadomości Starosty pismo Komendanta z dnia 22 czerwca 2018 r., [...], w którym wyjaśnił on, że podtrzymuje swój wniosek o cofnięcie P. G. uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Karny [...] [...], prawomocnym od [...] 2017 r., kierowca został wskazany jako sprawca przestępstwa z art. 177 § 1 Kodeksu karnego, a jego wina nie budzi wątpliwości. Z kolei istotą warunkowego umorzenia jest odstąpienie od ukarania sprawcy czynu i wyznaczenie mu okresu próby, przy czym nie jest to wyrok uniewinniający. Komendant dodał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) na podstawie wyroku [...] [...] dokonano wpisu ostatecznego w ewidencji ukaranych kierowców (k. 17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 23 lipca 2018 r. na żądanie "oddalenia wniosku Komendanta Policji w P. z dnia 11.05.2018 r. o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami" odpowiedział również Starosta, który powołał się do odpowiedź Komendanta i dodatkowo zasygnalizował, że w sprawie nadano bieg złożonemu odwołaniu (k. 27 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Równolegle w sprawie P. G. złożył odwołanie. Występując o zmianę kwestionowanej decyzji zaznaczył, że umorzono wobec niego postępowanie karne, co oznacza, że nie jest karany. Nadmienił, że nie popełnił żadnego wykroczenia. Do pracy dojeżdża samochodem, prawo jazdy jest mu bardzo potrzebne, aby mógł pracować. Jego ojciec ciężko choruje, obecnie jest po odbytym zawale, a on musi wozić go do lekarza. Matka nie może tego robić, gdyż nie ma prawa jazdy (k. 1 akt administracyjnych organu drugiej instancji). W motywach decyzji Kolegium na wstępie odniosło się do zagadnień prawnych. Wyjaśniło, że Starosta wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d., który z dniem 4 czerwca 2018 r. utracił moc. Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Kolegium zaznaczyło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że moment zaistnienia zdarzenia wyznacza - jako prawo właściwe - prawo obowiązujące w dniu jego realnego wystąpienia. W konsekwencji o zakresie praw i obowiązków decydują przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania określonego zdarzenia. Decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydana w oparciu o ww. przepis art. 140 P.r.d., jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym - konkretyzuje więc jedynie stosunek administracyjnoprawny. Organ odwoławczy dodał też, że tożsame przepisy zostały zawarte w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 341 – uw. Sądu, dalej "u.k.p."). Stosownie bowiem do art. 103 ust. 1 pkt 3 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami między innymi w przypadku popełnienia w okresie próbnym jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Okres próbny - dla osoby, która po raz pierwszy uzyskała prawo jazdy kat. B, w myśl art. 91 ust. 1 u.k.p., trwa 2 lata, począwszy od dnia, w którym został jej wydany ten dokument. Przenosząc powyższe na realia sprawy Kolegium podkreśliło, że z pisma Komendanta z dnia 11 maja 2018 r. wynika, że P. G. dokument prawa jazdy po raz pierwszy uzyskał w dniu [...] 2016 r. W okresie 2 lat od jego uzyskania (to jest w dniu [...] 2017 r.) popełnił przestępstwo drogowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących tego jak należy poczytywać wyrok warunkowo umarzający postępowanie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 66 § 1 Kodeksu karnego sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Kolegium podkreśliło, że wedle powyższego przepisu podstawą do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia jest między innymi przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa - sąd bowiem stwierdza jego winę, jednakże odstępuje od wymierzenia mu kary. W decyzji wskazano też, że wymienione regulacje mają charakter związany. Jeżeli zostanie spełniona którakolwiek z przesłanek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - organ ma obowiązek wydać decyzję w tym przedmiocie. Organowi nie pozostawiono w takiej sytuacji żadnej swobody. Z akt sprawy wynika, że P. G. w okresie 2 lat od wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (chociaż sąd odstąpił od wymierzenia kary i warunkowo umorzył postępowanie karne). W konsekwencji organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać zaskarżoną decyzję o cofnięciu kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W skardze P. G. nie zgodził się z decyzją Kolegium i podkreślił, że nie popełnił przestępstwa, a jedynie wykroczenie. Współwinną była osoba piesza a on jedynie ponosi konsekwencje. Podkreślił też, że jest [...], nie zna się na przepisach, a sam nie poradzi sobie przed sądem. W K. [w sprawie karnej – uw. Sądu] osoba piesza miała adwokata, a on nie. P. G. zaznaczył, że po zapoznaniu się z aktami sprawy można zorientować się jak przebiegało postępowanie. Skarżący zaznaczył, że nie jest dla niego zrozumiałe dlaczego ma ponosić tak daleko idące konsekwencje. Zarabia [...] zł netto, nie ma żadnych oszczędności i sam sobie nie poradzi. W toku rozprawy pełnomocnik P. G. ustanowiony z urzędu podtrzymał skargę. Ponadto podniósł, że w toku postępowania doszło do naruszenia szeregu przepisów i zasad postępowania, w tym zasady budzenia zaufania obywatela do państwa. Komendant skierował wniosek do Starosty dopiero po roku od uprawomocnienia się wyroku Sądu, co mogło budzić w skarżącym przekonanie, że nie poniesie żadnych innych konsekwencji niż określone w wyroku. Ponadto skarżący złożył wniosek "o co cofnięcie wniosku przez Komendanta Policji", Starosta przekazał ten wniosek Komendantowi Policji i jednak wydał decyzję jeszcze zanim Komendant zajął stanowisko, a nawet otrzymał wniosek. Ponadto w momencie orzekania przez Kolegium w obrocie prawnym nie istniała już przepis P.r.d., który była podstawą rozstrzygania przez organ pierwszej instancji. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że może zachodzić niekonstytucyjność przepisów, ponieważ Sąd karny miał możliwość orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, a tego nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. A akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Karny w sprawie [...] [...] warunkowo umorzył wobec P. G. postępowanie karne. Skarżący został wskazany jako sprawca przestępstwa z art. 177 § 1 Kodeksu karnego (przestępstwo przeciwko komunikacji). Wyrok w tym względzie uprawomocnił się [...] 2017 r. (zob. k. 1 i 17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Powyższej okoliczności skarżący nie zakwestionował, a nawet w swych pismach przyznał, że powyższy wyrok – wskazany z sygnatury – wobec niego wydano (zob. k. 6 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Jedynie w skardze nadmienił, że "nie popełnił przestępstwa a jedynie wykroczenie" uwypuklając, że współwinną osobą była osoba piesza. Mając na uwadze powyższe, mimo zastrzeżenia skarżącego zawartego w skardze, Sąd przyjął jako niepodważalne, że wyrok Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Karny [...] [...] dotyczył przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Dane dotyczące wyroku zostały bowiem udokumentowane w dokumentach urzędowych (k. 1 i 17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przechodząc do merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, że decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja Kolegium wydana w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W tym miejscu niezbędne jest przedstawienie wyjaśnień dotyczących prawnych zagadnień intertemporalnych. Kwestie te nie zostały prawidłowo nakreślone przez organ odwoławczy. W dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji bezspornie obowiązywał art. 140 P.r.d., który w ust. 1 pkt 3a lit. a przewidywał, że "decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił: a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji [...] – przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji". Jak wskazano, z ustaleń poczynionych na podstawie akt administracyjnych wynika, że P. G. dnia [...] 2017 r. popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, za co nie został skazany, ale obecnie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Karny [...] [...] warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne. Skarżącemu wydano prawo jazdy [...] 2016 r., co oznacza, że powyższe przestępstwo popełnił on przed upływem dwóch lat do tej daty. Tym samym spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił materiał dowodowy, a przy tym z treści skargi nie wynika, by skarżący, poza niekorespondującym z materiałem dowodowym stwierdzeniem, że warunkowe umorzenie dotyczyło wykroczenia, kwestionował fakt zdarzenia z dnia [...] 2017 r. oraz wydanego później wyroku [...] [...]. Ustalenia te podzielił organ odwoławczy, przy czym w dacie orzekania przez Kolegium – wbrew twierdzeniom skarżącego – stan prawny, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji nie uległ zmianie. Wprawdzie Sąd nie podziela wywodu prawnego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszącego się do konieczności pomocniczego stosowania w sprawie art. 103 ust. 1 pkt 3 u.k.p. oraz zasady działania prawa z dnia zdarzenia, czy też deklaratoryjnego charakteru decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami, ale pomimo tego wadliwego uzasadnienia decyzja ta odpowiada prawu. W tym względzie należało zauważyć, że z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie nie tylko stosowna regulacja u.k.p. (w zakresie zmienionym ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r., poz. 1273), która w sposób wyraźny w art. 125 pkt 16 uchyliła art. 140 i 140 P.r.d. z dniem 4 czerwca 2018 r. (art. 18), ale z dniem tym weszła w życie również nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957). Z jej przepisów wynika, że "do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się" (art. 14 ust. 1). W ust. 2 przewidziano, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Wymienionego komunikatu dotychczas nie wydano (wydano natomiast komunikaty do analogicznych regulacji z art. 12 i 17 ustawy z dnia 9 maja 2018 r.) Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia wskazywanych rozwiązań technicznych nie stosuje się między innymi przepisu przejściowego art. 125 pkt 16 u.k.p., uchylającego art. 140 i 140a P.r.d. Oznacza to, że również w dacie orzekania przez Kolegium wymieniony art. 140 P.r.d. mógł mieć zastosowanie i mógł stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, a to z uwagi na nieziszczenie się warunku z art. art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. Jak już wspomniano w odniesieniu do decyzji Starosty przesłanki stosowania art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. zostały w stanie faktycznym sprawy spełnione, a co za tym idzie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji odwoławczej jest prawidłowe (zgodne z prawem). Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika P. G. w trakcie rozprawy Sąd stwierdza, że nie mogą one odnieść skutku. Po pierwsze nie można podzielić poglądu, że blokowało postępowanie żądanie skarżącego "oddalenie wniosku Komendanta Policji w P. z dnia 11.05.2018 r. o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami", które ten – otrzymawszy zawiadomienie o wszczęciu postępowania – skierował również do Komendanta. Starosta pismo P. G. wysłał według właściwości Komendanowi (k. 7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a [...] 2018 r. wydał decyzję o cofnięciu kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd zgadza się z pełnomocnikiem skarżącego ze względy transparentności postępowania administracyjnego, czy zasada budzenia zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej mogłyby ewentualnie stanowić argument przemawiający za wstrzymaniem się Starosty od wydania decyzji do czasu odpowiedzi Komendanta, niemniej brak oczekiwania na taką odpowiedź nie świadczy o wadliwości jego decyzji. Pamiętać należy, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a in fine P.r.d. "decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji", a wniosek taki bezsprzecznie wpłynął do Starosty (zob. pismo z dnia 11 maja 2018 r., [...] na k. 1 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Zaznaczyć też należy, że jak wynika z późniejszej odpowiedzi Komendanta, podtrzymał on swoje stanowisko co do zasadności wystąpienia z dnia 11 maja 2018 r. (zob. k. 17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Sąd nie stwierdził także, aby stosunkowo długi okres oczekiwania jaki upłynął od uprawomocnienia się wyroku [...] [...] do wystąpienia Komendanta do Starosty o cofnięcie P. G. uprawnień do kierowania pojazdami miał wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd przyznaje, że nie jest oczywiście sytuacją pożądaną, aby obywatel pozostawał w sytuacji niepewności co do posiadanego uprawnienia, a taka sytuacja miała miejsce od momentu prawomocnego potwierdzenia popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, niemniej nie niweczy to uprawnienia Komendanta do wystąpienia na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a in fine P.r.d. jak i kompetencji Starosty do wydania wynikającej z tego przepisu. W trakcie rozprawy pełnomocnik P. G. zaznaczył też, że regulacja na podstawie której wydano zaskarżone decyzje budzić może wątpliwości konstytucyjne. Zaznaczył, że Sąd karny miał możliwość orzekania wobec skarżącego o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, jednakże tego nie uczynił. W tym miejscu Sąd zaznacza, że problem relacji pomiędzy wyrokiem karnym (a konkretnie jego zakresem) a decyzjami administracyjnymi dotyczącymi szeroko rozumianych uprawnień do kierowania pojazdami został dostrzeżony w judykaturze i jest przedmiotem szeregu orzeczeń. Najdalej idące kontrowersje wiązały się ze stosowaniem art. 12 ust. 2 u.k.p., który wyłącza możliwość wydania dokumentu prawa jazdy w zakresie innych kategorii aniżeli zawarte w wyroku karnym orzekającym zakaz prowadzenia pojazdów. Wymieniona tu sytuacja jest oczywiście zupełnie odmienna do rozważanej w niniejszej sprawie (cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z popełnieniem przestępstwa przeciwko komunikacji w okresie dwóch lat od wydania prawa jazdy), niemniej jednak jest warta odnotowania, gdyż to właśnie w jej kontekście w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowała się dominująca linia orzecznicza, że ograniczenia praw kierowcy, które aktualizują się w sferze prawa administracyjnego, służą wartości, jaką jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a ich rygoryzm jest usprawiedliwiony (por. m.in. wyroki z dnia 2 grudnia 2015 r., I OSK 603/14, z dnia 23 lipca 2017 r., I OSK 2109/16, z dnia 7 kwietnia 2017 r., I OSK 2412/16 oraz wskazany wyżej wyrok I OSK 3181/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.