II SA/Po 958/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. G., R. G., R. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego; oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], po rozpatrzeniu wniosku R. i R. G., udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego usytuowanego na działce [...]. Decyzja stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako PINB, organ I instancji), wskazując na art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.) uchylił ww. ostateczną decyzję własną z dnia [...] października 2011 r. oraz orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku, wydanego na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej jako Prawo budowlane z 1994 r. ) w związku z art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38 poz. 229 z późn. zm., dalej jako Prawo budowlane z 1974 r.). Uzasadniając napisał, że w dniu 13 czerwca 2014 r. otrzymał wniosek od pełnomocnika G. W., J. B., M. S., J. C. oraz J. N. (dalej jako Wnioskodawcy) dotyczący wznowienia postępowania w sprawie budynku gospodarczego. Jednocześnie wnoszono o przeprowadzenie postępowania dotyczącego podstaw wznowienia oraz uchylenie w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2011 r. i wydanie w jej miejsce decyzji umarzającej postępowanie dotyczące użytkowania budynku stolarni na działce nr ewidencyjny [...], a także o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. PINB napisał, że wnioskodawcy powołują się na przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., przy czym pełnomocnik Wnioskodawców wskazał, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania powzięto wiadomość w dniu [...] maja 2014 r. W tym bowiem dniu organ nadzoru budowlanego udzielił informacji, że wydana została decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. PINB wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Dalej PINB napisał, że w dniu 12 kwietnia 2011 r. na działce nr [...] odbyła się kontrola przeprowadzona przez pracowników tego organu. Ustalono wówczas, że działka jest zabudowana budynkiem gospodarczym parterowym z dachem płaskim, a budynek został zrealizowany przez poprzednią właścicielkę nieruchomości, D. M. Dnia [...] maja 2011 r. R. G. dostarczył pismo poprzedniej właścicielki; która oświadczyła, że obiekt został wybudowany na przełomie maja i czerwca 1994 r. Ustalono wówczas i to, że przedmiotowy budynek powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę. R. i R. G. przedłożyli ekspertyzę techniczną stwierdzającą, że przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie ze sztuką budowlaną, a obiekt jest w zadowalającym stanie technicznym. Ponadto nie stwierdzono, aby przedmiotowy budynek powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Uznano więc, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – prawo budowlane. W trakcie kontroli w dniu [...].10.2011r. stwierdzono, że stan budynku jest zgodny z przedłożoną inwentaryzacją, a również wykonano obowiązek zlikwidowania otworów drzwiowych. W konsekwencji PINB decyzją z dnia [...] października 2011 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy prawo budowlane z 1994r. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 9 listopada 2011r. PINB napisał, że pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwał pełnomocnika Wnioskodawców do wykazania interesu lub obowiązku prawnego. W odpowiedzi udzielono wyjaśnień, z których wynika, że inwestycja jest uciążliwa dla sąsiadów (Wnioskodawców), ponieważ znajdujący się na nieruchomości budynek stolarni oddziałuje niewątpliwie na sąsiednie działki poprzez emitowanie gazów i pyłów w sposób zorganizowany i niezorganizowany przez znajdujące się w nim urządzenia instalacje. Pismem z dnia 07 października 2014 r. PINB poinformował pełnomocnika Wnioskodawców, że Wnioskodawcy nie zostali uznani za strony postępowania wznowieniowego, bowiem nieruchomości wnioskodawców nie graniczą bezpośrednio z działką o nr 25/3. Ponadto przedmiotowy budynek nie oddziałuje bezpośrednio na nieruchomości należące do Wnioskodawców. W dniu kontroli nie stwierdzono, że w obiekcie są instalacje i urządzenia, które służą zawodowej działalności i tym samym emitują gazy i pyły w sposób zorganizowany i niezorganizowany, co miałoby negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie. PINB ocenił, że tym samym przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) nie została spełniona. Analizując czy została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję) PINB wskazał, że pełnomocnik Wnioskodawców do wniosku o wznowienie postępowania dołączyła szereg dokumentów wskazujących na fakt, że budynek nie powstał przed 1995r. Celem rozwiania wątpliwości PINB zwrócił się do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie o udostępnienie zdjęcia lotniczego, które umożliwi ustalenie, czy budynek gospodarczy istniał na nieruchomości w 1995 r. (ewentualnie przed rokiem 1995 r.). Z nadesłanej dokumentacji wynika, że w lipcu 1995 r. (data wykonania zdjęcia lotniczego) działka była niezabudowana. PINB stwierdził, że skoro z nadesłanej dokumentacji, nieznanej wcześniej organowi nadzoru budowlanego wynika, że budynek powstał po 1995 r. (prawdopodobnie w 2010 r., zgodnie z oświadczeniem stron) to przesłanka nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, została spełniona. Tym samym uznał, że należy odmówić udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane w związku z art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974r,. prawo budowlane, ze względu na fakt, iż obiekt nie został pobudowany w czasie, kiedy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy (tz. starego prawa budowlanego). W tym przypadku do postępowania legalizacyjnego zastosowanie mają przepisy art. 48 ustawy prawo budowlane z 1994r. W odwołaniu od opisanej decyzji R. G., R. G. i R. G. (dalej jako Odwołujący się, Skarżący), zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie decyzji z dnia 07 stycznia 2015 r. oraz o uchylenie postanowienia o wznowieniu postępowania. Pełnomocnik zarzucił: 1. naruszenie art. 150 § 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania przez PINB, podczas gdy zgodnie z tym przepisem, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, o wznowieniu postępowania decyduje organ wyższego stopnia; 2. naruszenie art. 65 § 2 k.p.a. w związku art. 19 k.p.a. poprzez nieprzekazanie sprawy organowi wyższego stopnia celem rozpoznania wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, podczas gdy na podstawie art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są badać swoją właściwość z urzędu i w razie zaistnienia okoliczności uzasadniających przekazanie sprawy, przekazać ją organowi właściwemu; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, 4. naruszenie art. 7, art. 11 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, niewyczerpujące zebranie materiału w sprawie oraz jego rozpatrzenie w sposób naruszający swobodną ocenę dowodów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając napisał, że organ I instancji, w wyniku przyjęcia że Wnioskodawcy nie mieli przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu - nie doręczył im wydanego przez siebie rozstrzygnięcia w wznowionym postępowaniu. WWINB ocenił, że w świetle aktualnego brzmienia art. 149 k.p.a. niedopuszczalne było odstąpienie przez PINB od merytorycznej oceny podania w aspekcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. W obecnym stanie prawnym odmowa wznowienia postępowania może nastąpić tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych będzie zaś miała miejsce, np. gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej np. umowy cywilnej czy czynności materialno-technicznej, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy strona opiera żądanie na podstawie dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji czy postanowienia (art. 156 § 1 k.p.a.). Nadto pełnomocnik Wnioskodawców we wniosku o wznowienie wskazał, poza podstawą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., także art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W związku z powyższym z uwagi na aktualne brzmienie art. 149 k.p.a. niedopuszczalne było odstąpienie przez PINB od merytorycznej oceny podania w aspekcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. WWINB ocenił nadto, że G. W., właścicielka działki nr [...] posiada przymiot strony w prowadzonym postępowaniu, bowiem jej nieruchomość znajduje się w strefie oddziaływania obiektu i została pominięta w postępowaniu prowadzonym przez PINB. WWINB podzielił ocenę prawną PINB, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do złożonego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego wniosku pełnomocnika Odwołujących się, o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, P. K., na okoliczność daty budowy przedmiotowego budynku, WWINB wskazał, że nie przychylił się do tego wniosku, gdyż znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia lotnicze obrazują w pełni istniejący stan na gruncie, w lipcu 1995 r. Zdaniem WWINB niniejszej sprawy nie należy opierać na zeznaniach świadków bądź stron, gdyż dotychczasowy przebieg postępowania legalizacyjnego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...]podważył wiarygodność oświadczeń składanych przez świadków. Stan taki doprowadził do rozpatrzenia przez PINB niniejszej sprawy w oparciu o niewłaściwe przepisy prawa. W związku z tym, że przedmiotowy budynek nie powstał przed 1 stycznia 1995 r. nie mają do niego zastosowania przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli R. G., R. G. i R. G. (dalej jako Skarżący), zastępowani przez tego samego zawodowego pełnomocnika. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie: 1. art. 28 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyznanie Wnioskodawcom przymiotu strony, 2. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję; 3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka; 4. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia żądania stron dotyczącego przeprowadzenia dowodu na okoliczność mającą istotne znaczenie dla sprawy (dowodu z zeznań świadka); 5. art. 76 § 3 k.p.a. poprzez brak obalenia domniemania prawdziwości zdjęcia lotniczego z 1995 r. w konfrontacji z zeznaniami poprzedniej właścicielki nieruchomości oraz poprzez brak dopuszczenia zeznań świadka w celu obalenia domniemania prawdziwości ww. dowodu; 6. art. 123 k.p.a. poprzez brak wydania postanowienia odmawiającego dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka; 7. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, niewyczerpujące zebranie materiału w sprawie oraz jego rozpatrzenie w sposób naruszający swobodną ocenę dowodów przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 października 2015 r. WWINB wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, w całości, wskazując na wniosek pełnomocnika Skarżących z dnia 08 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz, 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest [...] uchylającą ostateczną decyzję PINB [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego usytuowanego na działce [...] oraz orzekającą co do istoty sprawy, odmawiającą pozwolenia na użytkowanie w/w budynku na podstawie art. 103 ust. 2 p.b. Wydanie tej decyzji nastąpiło w wyniku wznowienia postępowania przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r., które zostało doręczone stronom, i jest niezskarżalne. Może być kwestionowane przy zaskarżeniu kolejnych decyzji wydawanych w toku postępowania wznowieniowego. Postanowienie to jest tylko aktem procesowym nierozstrzygającym sprawy o wznowienie postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie czy przyczyny wznowienia rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 kpa) mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa. Wznowienie postępowania zostało zainicjowane wnioskiem [...]. Wskazali oni, że podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. pozbawienie ich możliwości działania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją PINB [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego usytuowanego na działce [...] oraz art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wnioskodawcy wykazali, że wniosek o wznowienie postępowania złożyli w terminie określonym w art. 148 § 2 kpa tj. w terminie miesiąca od dnia, w którym wnioskodawcy, reprezentowani przez jednego pełnomocnika dowiedzieli się o decyzji. O decyzji dowiedzieli się bowiem [...].05.2014r. a wniosek o wznowienie złożyli w dniu [...] czerwca 2014r. Nie byli oni uczestnikami postępowania zakończonego decyzją z [...].10.2011r. Skoro jedną z powołanych przez pełnomocnika wnioskodawców podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...].10.2011r. była okoliczność pozbawienia wnioskodawców jako strony udziału , bez ich winy, w zakończonym postępowaniu to organ I instancji słusznie ustalał i ustalił zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jak wyżej wskazano termin do wniesienia podania został zachowany. Po dokonaniu wstępnych ustaleń organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. wznowił postępowanie. Na tym etapie postępowania uznał, że nie było podstaw do odmowy wznowienia postępowania. Kwestionowanie zasadności wydania tego postanowienia nie było wobec tego w ocenie organu uzasadnione. Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) zmieniła w sposób zasadniczy brzmienie art. 149 k.p.a. Zmiana objęła formę rozstrzygnięcia z decyzji na postanowienie w przypadku odmowy wznowienia postępowania (§ 3), a ponadto dodano § 4, zgodnie z którym na postanowienie to służy zażalenie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r. (sygn. akt II OSK 1835/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), i w wyroku NSA z dnia 8 lipca 2014r. (II OSK 1719/14) zgodnie z którym wspomniana zmiana w k.p.a. ma charakter zasadniczy i nie sprowadza się tylko do zmiany formy rozstrzygnięcia oraz jej ujednolicenia w całej normie art. 149 k.p.a., ale oznacza, że podstawą odmowy wznowienia postępowania mogą być wyłącznie względy formalne, a nie merytoryczne. Ulec zatem muszą stosownej modyfikacji dotychczasowe poglądy wyrażane m.in. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. O ile bowiem w uprzednio obowiązującym stanie prawnym można było wywodzić, że przyczynę odmowy wznowienia postępowania może stanowić brak podstawy wznowienia, polegający na tym, że strona wprawdzie powołuje się na konkretny przepis z art. 145 § 1 k.p.a., ale już pobieżna analiza podania prowadzi do wniosku, że podstawa taka nie istnieje, o tyle na gruncie nowego brzmienia art. 149 § 3 k.p.a. ocena ta musi być znacznie węższa i bardziej formalna. W obecnym stanie prawnym odmowa wznowienia postępowania może więc nastąpić tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych będzie zaś miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej, np. umowy cywilnej czy czynności materialno-technicznej, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy strona opiera żądanie na podstawie dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, czy postanowienia (art. 156 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie podanie o wznowienie dotyczyło sprawy zakończonej ostateczną decyzją z [...].10.2011r., wnioskodawcy wykazali zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, wskazali dwie podstawy wznowienia, jedną z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i drugą z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wskazać należy, że strona, która została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu bez swojej winy ma możliwość wskazać tylko podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa albo również kilka innych podstaw. Wznowienie postępowania może, co do zasady, nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Wszczęcie postępowania w tym pierwszym trybie nastąpić może: z inicjatywy samego organu, na wniosek organizacji społecznej, w wyniku złożenia skargi w trybie postępowania skargowego, wreszcie w wyniku złożenia sprzeciwu prokuratora. W odniesieniu do przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz 145a § 1 k.p.a., a także art. 145b § 1 k.p.a., wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, choć nie jest bezwzględnie wyłączona możliwość wszczęcia przez organ z urzędu postępowania, w przedmiocie wznowienia postępowania także w tych przypadkach wskazanych w art. 147 k.p.a., gdy do wznowienia niezbędny jest wniosek strony, jeżeli jest to uzasadnione szczególnie ważnym interesem strony. O ile jednak organ nie uzyska w toku postępowania zgody strony na dalsze prowadzenie postępowania, będzie musiał w drodze decyzji postępowanie umorzyć. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest wyłącznie aktem wszczynającym postępowanie, co do przyczyn wznowienia postępowania (ustalenia czy rzeczywiście występują) i co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem tego postanowienia jest niedopuszczalna. Rozstrzygając poruszoną przez Skarżących kwestię dotyczącą ustalenia w jakim stadium postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, które jest oparte na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa badaniu podlega spełnienie tej przesłanki wznowienia Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w tym zakresie w wyroku NSA z 30,06.2011r. (II OSK 1158/10). Jak wskazał NSA w uzasadnieniu tego wyroku kwestia wymagająca rozważenia "wynika (..) z faktu, iż w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posłużono się w sposób bezpośredni określeniem "strona", które w ten sposób stało się niejako częścią materialnej podstawy wznowienia postępowania. Czy organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania może badać wystąpienie tej przesłanki w fazie rozstrzygania o samym wznowieniu, czy też może to uczynić, podobnie jak w odniesieniu do pozostałych przesłanek wznowienia, dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu? Wątpliwości te mogą powstać i powstają rzeczywiście, ze względu na fakt, iż jest to jedyna podstawa wznowienia, w której ustawodawca posłużył się określeniem "strona". Tak więc, skoro w doktrynie i orzecznictwie jest niesporne, iż nie jest dopuszczalne badanie przesłanek wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, to pojawia się problem, czy organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania musi traktować wznowienie postępowania w oparciu o tą przesłankę, tak jak wszystkie pozostałe przesłanki wznowienia postępowania, to znaczy czy przed wydaniem postanowienia o wznowieniu może badać, czy wniosek pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, czy też musi wznowić postępowanie i dopiero w jego toku zbadać, czy wniosek ten pochodził od strony postępowania? W tym zakresie rysują się, co najmniej cztery stanowiska. Pierwsze stanowisko, przyjęte w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2009 r., II OSK 23/08, Lex nr 537771, zakłada, iż "dopuszczalna jest odmowa wznowienia postępowania w drodze decyzji z tego powodu, że osoba żądająca wznowienia postępowania nie jest stroną, bez potrzeby uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a.". Skład orzekający NSA uznał więc, że nie została spełniona przesłanka podmiotowa wznowienia postępowania, a więc nie jest możliwe przejście do następnego etapu postępowania polegającego na badaniu, czy przedmiotowa przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, a jeżeli tak, to czy wywarła ona wpływ na treść dotychczasowej decyzji ostatecznej. Drugie stanowisko zakłada, iż wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. "Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeżeli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacja dyspozycji z art. 149 § 2 k.p.a. – wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II OSK 1286/09. Trzecie stanowisko prezentuje B. Adamiak: "Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, niebędąca stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu udziału w tych czynnościach ustalających. Rozpoznanie interesu prawnego poza postępowaniem, bez zapewnienia czynnego udziału jednostki jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego wartością jest prawo do procesu, a zatem prawo do obrony w trybie regulowanym przepisami prawa... Decyzję o odmowie wznowienia postępowania doręcza się żądającemu wznowienia postępowania. Jeżeli decyzja o odmowie wznowienia postępowania została wydana z powodu braku interesu prawnego jednostki żądającej wszczęcia postępowania, prawo złożenia odwołania przysługuje wyłącznie temu podmiotowi. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania wywołuje skutki prawne wobec tego podmiotu. W razie, gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowania, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art. 105 § 1)" - B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: K.p.a., Komentarz, s. 543 – 544. W ocenie jednak składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego winno być przyjęte czwarte, kompromisowe stanowisko. Sprowadza się ono do tego, iż w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania – postanowienia o wznowieniu postępowania ewentualne decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast, gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a wiec w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Inaczej mówiąc, przedmiotem wznowionego postępowania w zakresie ustalenia czy przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła będzie wyłącznie sprawdzenie braku zawinienia strony w nieuczestniczeniu w postępowaniu, a jeżeli się on potwierdzi, to także wpływ tej okoliczności na byt prawny ostatecznej decyzji. Pośrednio potwierdzają taką tezę wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2009 r., II OSK 23/08, z dnia 30 kwietnia 2010 r., I OSK 938/09, z 16 lutego 2010 r., II OSK 359/09.". Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy Sąd orzekający w niniejszym składzie uznając wskazane wyżej stanowisko kompromisowe za w pełni uzasadnione uznał, że w przypadku ustalenia, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego winno być wydane postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w tym zakresie. Nie było również wyłączone stosowanie w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania art. 105 § 1 i 2 kpa – to znaczy, że możliwe było umorzenie postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania będzie bowiem jego wszczęcie na wniosek podmiotu, który nie posiadał w sprawie interesu prawnego. Odnosząc się do ustalenia czy Wnioskodawcy mieli interes prawny wskazać należy, że organ I instancji słusznie ustalił, że interesu takiego nie wykazali. Zgodnie z art. 59 ust. 7 prawa budowlanego stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że dotyczyła ona wznowienia postępowania w zakresie wydanej decyzji z [...].10.2011r., której podstawy nie stanowił art. 59 ust. 7 prawa budowlanego z 1994r. zasadnym było ustalanie kręgu stron postępowania w oparciu o art. 28 kpa. Z podaniem o wznowienie może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa uzasadniającego jej udział (wyrok NSA z 4.02.2000r., I SA 334/99). Zgodnie z art. 28 kpa mieli oni obowiązek wykazania, że ich interesu prawnego a nie faktycznego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub, że żądają czynności organu ze względu na swój interes prawny. Interesu tego nie wykazali. Jak bowiem ustalił organ I instancji ich działki nie graniczą bezpośrednio z przedmiotową nieruchomością [...]. Ustalenia organu II instancji, że G. W. ma interes strony nie zostały w sposób precyzyjny wskazane. Nadto budynek gospodarczy będący przedmiotem postępowania nie oddziaływuje bezpośrednio na nieruchomości należące do wnioskodawców. Podczas kontroli w dniu [...] września 2014r. nie ustalono, by w przedmiotowym obiekcie istniały instalacje i urządzenia, które służą zawodowej działalności i tym samym emitują gazy i pyły w sposób zorganizowany i niezorganizowany, co miałoby negatywny wpływ na sąsiednie nieruchomości. Przedstawiane przez pełnomocnika Wnioskodawców pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012r., dotyczące okoliczności sprzed dwóch lat przed przeprowadzoną kontrolą okoliczności tych na dzień rozpoznania sprawy nie potwierdza. Wskazać należy, że niezależnie od sposobu zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania- wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, czy o jego odmowie musza być o tym zawiadomione wszystkie strony a nie wyłącznie organ administracji i skarżący. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania wszczynane na wniosek strony zostaje wszczęte na ogólnych zasadach, to znaczy w chwili wpłynięcia wniosku do organu administracji - art. 61 § 3 k.p.a. Jeżeli zaś tak, to w konsekwencji stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w danej sprawie, a więc przede wszystkim wszystkie strony postępowania w trybie zwyczajnym, ale także wszystkie podmioty, których interesu prawnego dotyczyła dotychczasowa decyzja ewentualnie również podmioty, których interesu prawnego dotyczyć może decyzja, która będzie podjęta w konsekwencji wznowionego postępowania. Okoliczność, że organ kierując się również odmiennymi stanowiskami orzecznictwa i doktryny wobec etapu na jakim ustalać należy, czy wnioskodawcy mają przymiot strony , no co wskazano wyżej cytując uzasadnienie wyroku NSA z 30 czerwca 2011r. uznał, że winno to nastąpić po wszczęciu postępowania nie stanowi, w ocenie Sądu, naruszenia przepisów postępowania mogących mieć nie tylko istotny ale w ogóle wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że brak odmowy wszczęcia postępowania co do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa na etapie wstępnym nie stanowi naruszenia przepisów mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, nie jest również rażącym naruszeniem tych przepisów. To samo tyczy się braku umorzenia postępowania w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie organ wszczął postępowanie wznowieniowe postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014r. na dwóch podstawach z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa. W sytuacji gdy zasadne okazało się wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, które nie jest uzależnione od wniosku strony organ uprawniony był do wszczęcia takiego postępowania, traktując podanie osób nieuprawnionych jako skargę (art. 235 § 1 kpa). To, że nie rozdzielił podstaw wznowieniowych i nie odmówił wznowienia postępowania na jednej z nich, bądź nie umorzył postępowania w tym zakresie tylko prowadził postępowanie dalej nie wpływa na wynik sprawy. Skoro organ badając obie przesłanki wznowieniowe doszedł do wniosku, że istnieje podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie miał podstaw do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji z uwagi na brak podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i uchylającej tą decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Art.151 § 1 pkt 1 kpa wyraźnie wskazuje, że organ odmawia uchylenia decyzji, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa. Organ prowadzący postępowanie o wznowienie postępowania nie bada wszystkich przesłanek wznowienia, a działa w granicach wskazanych przez wnioskującego lub co do których wszczął postępowanie z urzędu, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że w sprawie pojawiły się nowe dowody i okoliczności faktyczne. Przedstawione przez Wnioskodawców dokumenty i pozyskane w toku postępowania zdjęcie lotnicze były dowodami na nowo odkrytymi i po raz pierwszy pojawiającymi się w sprawie po uprawomocnieniu się decyzji z 20.10.2011r., które istniały przed jej wydaniem. Nie wykazano, by organ przed wydaniem decyzji z 20.10.2011r. miał te dokumenty ale je przeoczył, nie wykazano również, że brak uwzględnienia nowych okoliczności wynikał z zaniedbania lub co najmniej złego wykonania obowiązków przez pracownika organu. W postępowaniu zakończonym decyzją z [...].10.2011r. organ dokonywał ustaleń, korzystając m.in. ze źródeł osobowych (zeznania D. M.) na okoliczność daty powstania przedmiotowego budynku. Budynek nie miał pozwolenia na budowę ani żadnej innej dokumentacji związanej z jego wybudowaniem na podstawie tych zeznań ustalono, że budynek był wybudowany na przełomie maja i czerwca 1994r. Żadne nowe dowody nie pojawiły się dopiero później, później zostały jedynie ujawnione. Nowa okoliczność nie wymaga nowych dowodów. Organy zasadnie ustaliły, że pojawiły się nowe dowody i okoliczności wskazujące na fakt, że przed wydaniem decyzji nieprawidłowe było ustalenie, że sporny budynek istniał przed. 1.10.1995r., jak wskazywała D. M., a tym samym, że znajdują zastosowanie przepisy z 1974r. Były to dowody i okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, miały one bowiem wpływ na rozstrzygnięcie na podstawie innej niż to uczyniono podstawie prawnej. Powoływanie się przez Skarżących na brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka P. K. w piśmie z [...] czerwca 2015r. kierowanym do WWINB nie było zasadne. W tym piśmie powołano jedynie, że świadek ma być przesłuchany na okoliczność daty budowy budynku gospodarczego. Nie wskazano kim jest ta osoba, skąd posiada wiedzę na określony temat i z jakich przyczyn i w jakim zakresie dowody dołączone do wniosku oraz zdjęcie lotnicze wykonane w dniu 28 lipca 1995r. na zlecenie Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wskazujące, że przedmiotowy budynek na działce [...] w dacie wykonania zdjęcia nie istniał, może być dowodem osobowym podważone. W skardze również nie przedstawiono żadnej argumentacji w tym zakresie. Wskazano, że dowodem obalającym treść zdjęcia lotniczego jest treść zeznań D. M. a i dodatkowo P. K., co trudno, zdaniem Sądu, uznać za uzasadnione. Jak trafnie podali Skarżący nie ma dowodów mocniejszych i słabszych. Twierdzenie to jednak nie oznacza, że tak jak w niniejszej sprawie zeznania świadków co do zdarzeń sprzed 30 lat z uwagi na ich ilość obalają ustalenia dokonane na podstawie choćby znajdującego się w sprawie zdjęcia lotniczego wykonanego w tamtym okresie na zlecenie uprawnionego organu i znajdującego się w jego zasobach. Zgodnie z art. 80 kpa organ ocenia na podstawie całości materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uznanie, że zdjęcie lotnicze wskazujące na brak w 1995r. budynku gospodarczego na przedmiotowej działce jest dowodem, którego treści nie mogą zaprzeczyć zeznania świadków nie stanowi naruszenia przepisów dotyczących dowodów wskazanych w skardze. Brak formalnego postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznania tego świadka (art. 123 kpa) nie stanowi naruszenia przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie czy przyczyny wznowienia rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 kpa) mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa. ( por. wyrok NSA z 13.11.1987r., I SA 1326/86, ONSA 1987, Nr 2, poz. 80), co w niniejszej sprawie nastąpiło. Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem właściwym w sprawie o wznowienie postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Organem tym, jest PINB, który wydał decyzję z 20.11.2011r. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, powoływane przez Skarżących, wskazujące na właściwość organu wyższego stopnia, wskazane w art. 150 § 2 kpa, tj. działalność organu I instancji jako przyczyna wznowienia. Ma to bowiem miejsce jedynie w sytuacjach gdy na skutek działania lub zaniechania organu następuje wadliwość postępowania wskazana w art. 145 § 1 kpa, tj. nie zastosowanie przepisu o wyłączeniu organu, świadome dopuszczenie sfałszowanego dowodu, świadome niezawiadomienie strony lub jej pełnomocnika o wszczęciu postępowania lub czynnościach tego postępowania. W przypadku przyczyny z art. 145 § 1 pkt 4 kpa właściwy jest organ wyższego rzędu tylko wówczas, gdy było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego poprzednie postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w postępowaniu. (tak B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13 wydanie, wydawnictwo C.H. Beck, str. 614., NSA w wyroku z 3.10.1988r., II SA 165/88). W przypadkach przyczyny z art. 145 § 1 pkt 5 kpa ma to miejsce w sytuacjach świadomego dopuszczenia przez organ sfałszowanego dowodu lub jego pominięcia. Takie sytuacje w sprawie miejsca nie miały, na co wskazano wyżej przy ocenie nowych dowodów i okoliczności. Zgodnie z art. 151 § 1 kpa po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa wydaje decyzję, w której: 1/ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b, albo 2/ uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygająca o istocie sprawy. Z uwagi na powyższe zasadne było wydanie decyzji o uchyleniu decyzji z 20.10.2011r. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Granice postępowania rozpoznawczego w wyniku wznowienia postępowania są wyznaczone sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 kpa przez rozpoznanie sprawy która w ogóle nie była przedmiotem postępowania administracyjnego stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością takiej decyzji. Prawidłowo więc organy rozstrzygając sprawę ograniczyły się do odmowy pozwolenia na użytkowanie w/w budynku na podstawie art. 103 ust. 2 p.b. a nie prowadziły postępowania w oparciu o art. 48 p.b. Zmiana jednego z elementów składających się na tożsamość sprawy powoduje, że mamy do czynienia z inną sprawą administracyjną. Z zastrzeżeniem, że w zakresie aspektu podmiotowego, wejście w prawa strony jej następców prawnych nie jest zmianą podmiotową. Rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu o wznowienie postępowania winno nastąpić w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili wznowienia postępowania. Zgodnie z regułą praworządności organ związany jest przepisami prawnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji podjętej w trybie wznowienia postępowania ( B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: K.p.a., Komentarz, str. 613) . Wbrew twierdzeniom Skarżących nie było podstaw do zastosowania art. 146 § 2 kpa, zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w jej wyniku wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis ten bowiem dotyczy sytuacji, w których zaistniały wady nie mające istotnego wpływu na treść decyzji. NSA w wyroku z 19.11.1992r., SA/Kr 914/92 przyjął, że jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (poprzez wadę procesową skutkująca wznowieniem postępowania) , to organ nie może zastosować art. 146 § 2 kpa. Zwrotu " decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmiany, to można zignorować jej wady materialne. W konsekwencji naruszenie prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa jest tylko naruszeniem prawa procesowego leżącym u podstaw danego postępowania. W przedmiotowej sprawie wydana została decyzja w oparciu o treść art. 103 ust. 2 p.b., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W sytuacji gdy na skutek nowych okoliczności i dowodów okazało się, że budowa nie została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994r. i nie zastosowano do niej przepisów prawa materialnego ustawy z 1994r. a zastosowano wadliwie przepisy ustawy z 1974r. nie można uznać, że jest to jedynie naruszeniem prawa procesowego, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania art. 146 § 2 kpa. Sumując, wydane decyzje mimo wskazanych naruszeń przepisów postępowania, które jednak nie miały istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, odpowiadają prawu a zarzuty wskazane w skardze okazały się nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.. 151 p.p.s.a oddalił skargę.