II SA/Po 993/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2017 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] znak: [...] wydaną na wniosek E. P. Prezydent Miasta P. ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego istniejącej elektroenergetycznej sieci kablowej dla potrzeb legalizacji na działkach nr [...] (część), ark. 01 oraz nr [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część) ark. 04 obręb N. w P.. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezydent Miasta P. wyjaśnił, iż przedmiotowa inwestycja spełnia kryteria inwestycji celu publicznego. Inwestycja ta polepszy bowiem warunki funkcjonowania infrastruktury w rejonie obszaru objętego wnioskiem i będzie służyć okolicznym mieszkańcom. Organ I instancji wyjaśnił, iż zarówno analiza wniosku, jak i analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikająca z przepisów odrębnych, a także analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazała, że planowane zamierzenie nie stworzy negatywnych skutków przestrzennych, nie będzie naruszać wymagań ochrony kształtowania ładu przestrzennego i jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odwołaniu od powyższej decyzji C. i E. K. podnieśli, że lokalizacja linii kablowej na działce nr [...], której są właścicielami, ogranicza w sposób istotny korzystanie z tej nieruchomości oraz powoduje zmianę jej wartości. Linia ta został posadowiona na ich działce nielegalnie i toczy się w tej sprawie postępowanie przed Sądem Rejonowym w P.. Odwołujący wnieśli o ustalenie lokalizacji dla przedmiotowej linii w pasie drogowym, a nie na ich nieruchomości. O0dwołąnie od tej decyzji złożyła także M. F., która wskazała, że przedmiotowa linia stanowi przedsięwzięcie znacząco oddziaływującym na środowisko, a ponadto uniemożliwia jej w bardzo istotny sposób z korzystanie z własnej nieruchomości i powoduje istotną zmianę wartości tej nieruchomości. Podniosła też, że przeciwko E. w P. toczy się postępowanie w sprawie nielegalnego posadowienia linii kablowej w gruncie działki [...] ark. 4 obręb N., a ponadto przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej: PINB) toczy się postępowanie administracyjne o sygn. akt [...] w sprawie legalności przedmiotowej linii kablowej wysokiego napięcia 15 kV. Zaznaczyła też, że nie wyraża zgody na posadowienie linii kablowej na jej nieruchomości oraz żąda jej posadowienia w pasie drogowym na koszt E. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia w pierwszej kolejności omówił treść przepisów art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1 oraz 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) oraz wyjaśniło, że dla wnioskowanej inwestycji przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Kolegium przytoczyło stanowisko organu I instancji, iż inwestycja ta realizowana przez osobę prawną w ocenie organu, mieści się w zakresie celów wskazanych w art. 6 u.g.n. i spełnia kryteria inwestycji celu publicznego. Kolegium odnosząc się do zarzutów stron stwierdziło, iż oczywistym jest, że każdy właściciel chciałby, aby sąsiadujące z nim nieruchomości były zabudowane i użytkowane w sposób przez niego oczekiwany. Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z utrwalonej linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Według Kolegium, mimo że realizacja inwestycji może spowodować zwiększenie niedogodności dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, to żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje im w tym zakresie całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. SKO uznało też, że PINB zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowej kablowej linii średniego napięcia 15kV i wezwał [...] Sp. z o.o. do wystąpienia w terminie 3 miesięcy do Prezydenta Miasta P. o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla odcinka wymienionej wyżej istniejącej linii średniego napięcia 15 kV, leżącego wzdłuż ulicy [...]. Stąd też E. P. zainicjowała niniejsze postępowanie. Wnosząc skargę na powyższą decyzję SKO E. K. oraz C. K. podnieśli, że przedmiotowa linia została zlokalizowana na terenie ich nieruchomości bez ich zgody oraz bez stosownego pozwolenia na budowę i decyzji zezwalającej na korzystanie z ich gruntu. Następnie pełnomocnik skarżących podniósł, iż organy pominęły w sprawie interes prawny skarżących, czym naruszono art. 52 ust.1 pkt 2 lit. d u.p.z.p. W skutek wykonania przedmiotowej inwestycji doszło do obniżenia wartości nieruchomości należącej do skarżących, za co nie wypłacono rekompensaty. Ponadto decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r. została skierowana do M. G., a więc do osoby, która zmarła w dniu [...] lutego 2012 r., co stanowi przyczynę nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Nadto na rozprawie sądowej w dniu [...] lutego 2016 r. C. K. wyjaśnił, iż działka nr [...], której jest właścicielem powstała w 1991 r. w wyniku podziału przeprowadzonego na jego wniosek w następstwie podziału działki siedliskowej. W decyzji podziałowej nie była określona jako droga. Skarżący nie potrafił wyjaśnić dlaczego aktualnie określona jest na mapie jako użytek dr. Wskazał także, iż na działce tej poza linią kablową zlokalizowana jest także linia napowietrzna. Z kolei działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i pawilonami handlowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 158/16 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], znak: [...] , o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego istniejącej elektroenergetycznej sieci kablowej dla potrzeb legalizacji na działkach nr [...] (część), ark. 01 oraz nr [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część) ark. 04 obręb N. w P.. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołując się na zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 K.p.a.) wskazał, że również na organie odwoławczym ciąży obowiązek rzetelnego i wszechstronnego uzasadnienia decyzji (zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.), a także ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozpatrzonej decyzją organu I instancji. Wyjaśnił, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego sporządzone adekwatnie do powołanych zasad daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja regułom tym nie sprostała. Stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji Kolegium nie tylko w żaden sposób nie odniesiono się do argumentacji podnoszonej w odwołaniach, sprowadzającej się do wskazania, iż przedmiotowa inwestycja ogranicza w sposób istotny korzystanie z nieruchomości odwołujących się oraz powoduje zmianę wartości tychże nieruchomości, przez które przebiega, lecz wręcz rzekomo odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach zamieszczono w uzasadnieniu obszerne wywody nie pozostające w jakimkolwiek związku z treścią odwołań, a dotyczące interesów prawnych właścicieli nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na których zlokalizowana jest inwestycja będąca przedmiotem postępowania lokalizacyjnego, w sytuacji gdy odwołujący są właścicielami nie nieruchomości sąsiednich względem inwestycji, lecz nieruchomości przez które przedmiotowa lina energetyczna przebiega. Zdaniem Sądu już tylko ta okoliczność samodzielnie uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania. Ponadto Sąd wskazał, że sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO w P. sugeruje, iż SKO nie rozpoznawało okoliczności tej konkretnej sprawy i nie zadało sobie trudu zapoznania się z odwołaniami, lecz jedynie pobieżnie zaadaptowało na potrzeby kontrolowanej sprawy uzasadnienie orzeczenia zapadłego w innym prowadzonym przez siebie postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji. Taki sposób procedowania stoi zaś w oczywistej sprzeczności z zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz przekonywania i powoduje, że zaskarżona decyzja nie poddaje się w praktyce kontroli sądowej. Powyższe naruszenia przepisów postępowania niewątpliwie mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, tym bardziej że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, by organ odwoławczy dokonał kompleksowej kontroli prawidłowości przeprowadzenia postępowania w sprawie przez organ I instancji i wnikliwie rozpoznał sprawę merytorycznie. Dalej Sad wskazał, iż z uzasadnienia decyzji nie wynika, by SKO zweryfikowało spełnienie przez organ I instancji wymogów wynikających z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Szczególnego znaczenia w sprawie nabiera zaś dokonanie oceny prawidłowości analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, w sytuacji gdy w aktach brak jest wykazu właścicieli działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa linia energetyczna i wskazania jaki jest aktualny faktyczny sposób zagospodarowania tych działek. Jako przykład w uzasadnieniu wyroku wskazano działkę nr [...] stanowiącą współwłasność skarżących, która ma jakoby stanowić drogę, a co do której skarżący C. K. wskazał na rozprawie, iż nie ma na niej innych urządzeń niż linie energetyczne podziemna i nadziemna oraz nie jest mu wiadome, dlaczego działka ta na mapie oznaczona jest jako droga, w sytuacji gdy stanowi ona własność jego i żony, a także o ile jest to droga, to czy ma ona charakter drogi publicznej, czy wewnętrznej, czy też zabudowaną działkę nr [...], co do której brak wskazań jak usytuowane są istniejące na niej zabudowania względem linii energetycznej będącej przedmiotem decyzji lokalizacyjnej oraz jakie jest przeznaczenie poszczególnych budynków. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutu jakoby decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r. obarczona była wadą nieważności, albowiem została skierowana do osoby (M. G.), która zmarła w dniu [...] lutego 2012 r. Zdaniem Sądu wskazanie wśród adresatów decyzji osoby zmarłej nie stanowi skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. Takie uchybienie może być uznane za przesłankę wznowieniową, ponieważ skutkuje uniemożliwieniem wzięcia udziału w sprawie osobie bądź osobom będących następcami prawnego zmarłego i aktualnymi właścicielami nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną. Pomimo, iż okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, stanowi przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przesłankę wznowienia postępowania, to ta przesłanka wznowieniowa nie jest uwzględniania przez sąd, bez podniesienia w tym zakresie zarzutu przez osobę, której przysługuje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania i okoliczności z tym związane podnoszone przez inne, niepominięte w postępowaniu administracyjnym, strony nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji. Wynika to z faktu, iż wprawdzie brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jednak wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje wyłącznie na wniosek strony (art. 147 K.p.a.). W wyniku ponownego rozpoznania sprawy SKO w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium powołując się na wytyczne Sądu zawarte w powołanym wyżej wyroku wskazało, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę winien uzupełnić materiał dowodowy o wykaz właścicieli działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa linia energetyczna i wskazać, jaki jest aktualny faktyczny sposób zagospodarowania tych działek. Prezydent Miasta P. po przeprowadzeniu ponownie postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], znak: [...] ustalił dla [...] sp. z o.o. lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego dla istniejącej elektroenergetycznej sieci kablowej średniego napięcia. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż ponowił analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym istnieje inwestycja. Uzupełnił też materiał dowodowy o wykaz właścicieli działek, na których zlokalizowano inwestycję linii kablowej. Stwierdził, że analiza wykazała, iż teren objęty wnioskiem – obszar przyległy do pasa drogowego ul. [...] na wysokości zabudowy od nr [...] do nr [...] (strona parzysta) stanowi typowy przydrogowy teren nieużytkowany bądź prowizorycznie zagospodarowany z uwagi na długotrwałą rezerwę terenu pod docelowe poszerzenie drogi (budowę ulicy tzw. N. N.). Nieużytkowane dzikie zakrzewienia stanowią większość obszaru objętego wnioskiem. Miejsca postojowe urządzono na terenie działek przyległych do nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...]. Ustalono, że inwestycja spełnia warunki i wymagania określone w u.p.z.p. oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi. Prezydent Miasta powołał przepisy art. 50 ust. 1 i 2a, art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz wyjaśnił, że do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor został zobowiązany przez PINB (znak sprawy [...]). Dalej podkreślił, że nieruchomości objęte wnioskiem (w liniach rozgraniczających inwestycję) stanowią tereny komunikacyjne – drogi (symbol dr), tudzież inne terenu zabudowane (Bi) oraz zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp), w rozumieniu § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Takie zaś grunty nie wymagają uzyskania zgody na zmianę gruntów rolnych/leśnych na cele nierolnicze/nieleśne. Organ dodał, że niniejszą decyzję wydano po uzgodnieniu – zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. – z Zarządem Dróg Miejskich na etapie opiniowana, z uwagi na tożsamość organu uzgadniającego i wydającego decyzję. Odnosząc się do uwag stron organ wyjaśnił, że na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego kwestia własności nieruchomości (i zgoda bądź sprzeciw osób mających tytuł prawny do nieruchomości) nie wpływa na rozstrzygnięcie. Kwestie te analizowane są dopiero w kolejnym w postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ (w niniejszej sprawie z uwagi na samowolę budowlaną – organ nadzoru budowlanego). Organ przypomniał, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może wystąpić każdy, o ile ów wniosek będzie służył realizacji celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Prezydent Miasta nie podzielił też poglądu jakoby przedmiotowa inwestycja zaliczała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko albowiem nie zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Odwołania od powyższej decyzji wnieśli M. F., C. K. i E. K.. Odwołujący nie wyrażając zgody na przebieg przedmiotowej linii przez teren należących do nich nieruchomości zażądali przebudowy tejże linii na koszt operatora – firmy [...] i posadowienia jej w pasie drogowym. Ponownie podnieśli, że istnienie linii energetycznej na ich działkach umniejsza ich wartość i ogranicza prawo własności. SKO w P. decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ powołał przepisy normujące wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 52 ust. 1, art. 2 pkt 5 i art. 53 ust. 1 i 3 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n.), by następnie wyjaśnić, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia, tzn. określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycje na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże natomiast organ na kolejnym etapie. Decyzja ta ma charakter promesy, przyrzeka, że ustalone w decyzji warunki lokalizacyjne przesądzą o treści kolejnej decyzji, pozwoleniu na budowę. Decyzja lokalizacyjna nie determinuje zaś wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie lokalizacyjne jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w obu postępowaniach, a ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym nie może być oceniana tak jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, to jest postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Kolegium wskazało, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy został uzupełniony przez organ I instancji o wykaz właścicieli działek, na których zlokalizowano przedmiotową linię kablową. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała m.in., że teren objęty wnioskiem - obszar przyległy do pasa drogowego ul. [...] na wysokości zabudowy od nr [...] do nr [...] (strona parzysta) - stanowi typowy przydrogowy teren nieużytkowany bądź prowizorycznie zagospodarowany z uwagi na długotrwałą rezerwę terenu pod docelowe poszerzenie drogi (budowę ulicy tzw. N. N.). Zdaniem Kolegium organ I instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 K.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Decyzja zawiera elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p., zaś jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wnieśli E. K. i C. K.. Skarżący przypomnieli, że przedmiotowa linia kablowa 15 kV została położona na należącej do nich nieruchomości nr [...], ark. 04, obręb N. bez ich zgody, bez pozwolenia na budowę oraz bez jakiejkolwiek decyzji administracyjnej uprawniającej właściciela urządzenia do korzystania z gruntu. Zaznaczyli, że inwestycja ta przez wiele lat uniemożliwiała wykorzystanie terenu zgodnie z ich zamiarami. Skarżący wskazali, że w związku z legalizacją przedmiotowej samowoli nastąpi ograniczenie ich prawa własności, obniżenie wartości nieruchomości z tytułu posadowienia urządzeń i obniżenie użyteczności nieruchomości, konieczne będzie ustanowienie służebności przejścia lub przejazdu przez nieruchomość celem dostępu do urządzeń, a nadto wystąpią szkody, w tym utracone korzyści po stronie współwłaścicieli nieruchomości. C. i E. K. zważyli, że Kolegium słusznie dostrzegło, że według analizy wzdłuż ul. [...] istnieje pas drogowy i tam należy lokalizować inwestycje, a nie na terenie prywatnym, bez poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem skarżących linię kablową przebiegającą przez ich działkę powinno się przełożyć w istniejącą strefę pasa drogowego ul. [...] na koszt [...] sp. z o.o. lub przyznać im odszkodowanie w wysokości [...] zł. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. referendarz sądowy przy tutejszym Sądzie zwolnił C. K. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego radcę prawnego z urzędu. Z kolei zarządzeniem z dnia [...] lutego 2017 r. pozostawiono wniosek E. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nieprzedłożenie go – pomimo wezwania – na urzędowym formularzu. Postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. odrzucono skargę E. K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2017 r. pełnomocnik C. K. zarzucił Kolegium naruszenie art. 7, 11, 15 i 77 K.p.a. poprzez niedostatecznie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz nieustosunkowanie się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, a także naruszenie art. 52 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez pominięcie interesu prawnego skarżącego, zasadzającego się w realnym spadku wartości nieruchomości, przez którą przebiegać ma objęta zaskarżoną decyzją inwestycja. Ponadto zdaniem pełnomocnika strony Kolegium nie uwzględniło wytycznych Sądu zawartych w wydanym w sprawie wyroku, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji w dużej mierze powiela argumentację organu I instancji, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.). Podniesiono, że SKO nie odniosło się do argumentacji odwołania, że przedmiotowa inwestycja ograniczy sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego oraz spowoduje obniżenie jej wartości. Pełnomocnik skarżącego zauważył, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wprawdzie dość obszerne wywody wskazujące na realizację celu publicznego oraz brak negatywnego wpływu inwestycji na środowisko, które jednakże nie stanowią żadnego odniesienia do zarzutu obniżenia wartości nieruchomości oraz naruszenia interesu prawnego jej właściciela. Wskazał, że nawet jeśli kwestie majątkowe, w tym odszkodowanie, stanowić mają przedmiot odrębnego postępowania, Kolegium powinno o tym poinformować skarżącego, a nadto merytorycznie odnieść się do tej kwestii, jako że została ona podniesiona w odwołaniu. W rezultacie zdaniem pełnomocnika strony organ odwoławczy naruszył również, wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadę przekonywania, nie dokładając należytej staranności w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, tak aby strona zainteresowana zrozumiała je i posiadała wiedzę co do sposobu zabezpieczenia swojego interesu w związku z zaplanowaną inwestycją. Na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze i piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia 13 lipca 2016 r. zostały wydane zgodnie z prawem, w szczególności organy orzekające – kierując się normą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - zrealizowały wytyczne Sądu zawarte w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 158/15. Kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest okoliczność, że na mocy powołanego wyżej art. 153 P.p.s.a. tak sąd orzekający w niniejszym składzie, jak i organy obu instancji wydające decyzje w niniejszej sprawie związane były oceną prawną i wytycznymi co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyżej wyroku Sądu. Ów przepis stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z powyższym przywołania wymaga stanowisko Sądu zajęte w wydanym w niniejszej sprawie uprzednim wyroku. Otóż Sąd zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie zasad postępowania: prawdy obiektywnej, dwuinstancyjności, przekonywania i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa poprzez brak staranności w rozpatrzeniu sprawy i uzasadnieniu wydanej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r. o ustaleniu dla [...] sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla istniejącej elektroenergetycznej sieci kablowej na potrzeby legalizacji na działkach nr [...] (część), ark. 01 oraz nr [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część) ark. 04 obręb N. w P., stwierdził, że Kolegium nie tylko nie odniosło się do argumentacji podnoszonej w odwołaniach, sprowadzającej się do wskazania, iż przedmiotowa inwestycja ogranicza w sposób istotny korzystanie z nieruchomości odwołujących się oraz powoduje zmianę wartości tychże nieruchomości, przez które przebiega, lecz wręcz rzekomo odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu zamieszczono w uzasadnieniu obszerne wywody nie pozostające w jakimkolwiek związku z treścią odwołań, a dotyczące interesów prawnych właścicieli nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na których zlokalizowana jest inwestycja będąca przedmiotem postępowania lokalizacyjnego, w sytuacji gdy trójka odwołujących się była właścicielami nie nieruchomości sąsiednich względem inwestycji, lecz nieruchomości przez które przedmiotowa lina energetyczna przebiega. Udzielając wytycznych co do dalszego procesowania w sprawie Sąd nakazał Kolegium, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozpoznało wniesione odwołania, po wyeliminowaniu wskazanych uchybień. W szczególności organ II instancji zobowiązany został do samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym przede wszystkim oceny prawidłowości przeprowadzonej w sprawie analizy, a następnie, w zależności od wyników tejże oceny, do rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie co do istoty w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, względnie uzupełniony w niezbędnym zakresie w postępowaniu odwoławczym, względnie o ile zaistnieją przesłanki określone w art. 138 § 2 K.p.a. orzeczenie w sprawie kasacyjnie. Sąd zastrzegł przy tym, że wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ winien uzewnętrznić w spełniającym wymogi określone w art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej, w którym poza składnikami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. winien nadto szczegółowo odnieść się do argumentów podnoszonych przez strony w odwołaniach. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie organy orzekające sprostały powyższym wymogom. Zacząć należy od tego, że Kolegium ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium czyniąc to powołało się na wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 158/15 i nakazało organowi I instancji – jak wskazywał Sąd - uzupełnienie materiału dowodowego o wykaz właścicieli działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa linia energetyczna i wskazanie, jaki jest aktualny faktyczny sposób zagospodarowania tych działek. Równocześnie Kolegium zaznaczyło, że strona postępowania M. G. został pozbawiony możności czynnego udziału w sprawie z powodu błędnego zawiadomienia go o zakończeniu postępowania dowodowego. Prowadząc na nowo postępowanie organ I instancji po ustaleniu przebiegu inwestycji, kolejno sprawdziło kto jest właścicielem nieruchomości, na których przedmiotowa linia jest usytuowana. W dowód tego dołączono do akt wydruki z bazy ewidencyjnej ZGiKM Geopoz. Zważywszy, że przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. nakazuje o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie zawiadamiać strony w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, na piśmie, Prezydent Miasta P. pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. zawiadomił właścicieli nieruchomości, na których zlokalizowana jest linia o aktualnym stanie sprawy i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszenia wniosków dowodowych, ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Jednakowej treści zawiadomienie zostało zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wywieszone na tablicy ogłoszeń w dniach 24 czerwca – 11 lipca 2016 r. umieszczone na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej oraz obwieszczone (k. 146-148 i 168 akt adm. I inst. t. II). Następnie, zgodnie z wytycznymi Sądu oraz treścią art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organ I instancji przeprowadził: 1) analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz 2) analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (k. 171 i następne akt organu I instancji). Z przeprowadzonej analizy wynika, że teren objęty wnioskiem to obszar przyległy do pasa drogowego ul. [...] na wysokość zabudowy od nr [...] do nr [...] (strona parzysta), który stanowi przydrogowy teren nieużytkowany bądź prowizorycznie zagospodarowany z uwagi na długotrwałą rezerwę terenu pod docelowe poszerzenie drogi – budowę ulicy tzw. Nowej Naramowickiej. Powyższe potwierdza zapis w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., który teren objęty wnioskiem inwestora określa symbolem [...] – jako tereny dróg – układ podstawowy – droga główna (N. N.). Organ trafnie przy tym podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. zapisy studium nie są wiążące przy wydaniu niniejszej decyzji, albowiem nie stanowi ono aktu prawa miejscowego. W analizie wskazano również, że niniejszy teren nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W omawianej analizie organ I instancji zbadał również warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych. Każdą z działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa, samowolnie wybudowana linia energetyczna, opisano pod względem jej przeznaczenia i ujęcia w ewidencji gruntów i budynków. W szczególności z opisu tego wynika, że działka nr [...] stanowiąca współwłasność w częściach ułamkowych Miasta P., C. K. i E. K. jest terenem komunikacyjnym ujętym jako droga (symbol dr). Powyższe potwierdza zamieszczone do analizy zdjęcie satelitarne (k. 175 ww. akt). Z kolej należąca do M. F. działka nr [...] stanowi teren zabudowany (z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych o symbolu Bi), która jak wynika z dołączonej fotografii satelitarnej – w obrębie przebiegu linii energetycznej jest niezabudowana (k. 175-177 ww. akt). W konsekwencji powyższych ustaleń prawidłowo – zgodnie z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., że przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Brak tego wymogu wynika z faktu, że teren ten nie stanowi gruntów rolnych lub leśnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.). Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że uzyskał od Zarządu Dróg Miejskich w P. (pismo z [...].07.2014 r.) opinię, że w przypadku ewentualnej kolizji wykonanej już w pasie drogowym ulic: Uroczej, Kopcowej i Naramowickiej przedmiotowej linii elektroenergetycznej z docelowym układem drogowym, przebudowa uzbrojenia musi nastąpić na koszt i staraniem jego obecnego inwestora – [...] sp. z o.o. Zważyć należy, że organ I instancji prawidłowo uznał, że opinia ta jako własne stanowisko organu zastępuje uzgodnienie wymagane przepisem art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Ów przepis stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W orzecznictwie przyjmuje się, że wówczas, gdy zarówno do wydania głównej decyzji jak i uzgodnienia jest właściwy ten sam organ albo gdy do uzgodnienia jest właściwa jednostka służbowo podporządkowana organowi prowadzącemu postępowanie główne, to w takiej sytuacji nie powstaje obowiązek uzgodnienia decyzji. Zatem gdy sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest uprawniony do uzgodnienia decyzji, to ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, stanowią część orzeczenia kończącego postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., II OSK 318/14, Lex nr 2002655). Wskazać należy też, że Prezydent Miasta P. mając na uwadze obowiązek przeprowadzenia przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej uzgodnień konserwatorskich (art. 53 ust. 4 pkt 3 u.p.z.p.) oraz fakt, że budynek przy ul. [...] w P. (dz. nr [...]) figuruje w systemie Informacji Przestrzennej jako obiekt objęty formą ochrony zabytków, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. o udzielenie informacji, czy przedmiotowa inwestycja wymaga uzgodnienia. W odpowiedzi z dnia 30 czerwca 2016 r. Miejski Konserwator Zabytków w P. poinformował organ, że w rejonie inwestycji nie występują obiekty zabytkowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.). Jednocześnie dołączono opinię archeologiczną z 28 czerwca 2016 r., w której wskazano, że w obrębie terenu objętego inwestycją nie występują znane dotychczas stanowiska archeologiczne (k. 169-170 ww. akt). W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy organ I instancji prawidłowo przyjął, że przedmiotowa inwestycja ze względu na jej charakter i lokalizację nie stwarza negatywnych skutków przestrzennych i polepsza funkcjonowanie infrastruktury w rejonie objętym wnioskiem. Jednocześnie podkreślono, że przepis art. 56 zd. pierwsze u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zważyć należy, że po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej tj. mgr inż. arch. T. T.-M. (dowód: zaświadczenie – wypis z listy architektów – k. 185 ww. akt). Następnie wydana w dniu [...] lipca 2016 r. decyzja lokalizacyjna Prezydenta Miasta P., zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. została podana do publicznej wiadomości poprzez jej publikację na tablicy ogłoszeń oraz opublikowanie na stronie internetowej BIP Miasta P. (k. 187-194 ww. akt). Zważyć należy, że w uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wyczerpująco odniósł się do stanowiska stron. Wyjaśnił, że na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego kwestia własności nieruchomości (i zgoda bądź sprzeciw osób mających tytuł prawny do nieruchomości) nie wpływa na rozstrzygnięcie. Kwestie te analizowane są dopiero w kolejnym w postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ (w niniejszej sprawie z uwagi na samowolę budowlaną – organ nadzoru budowlanego). Organ przypomniał, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może wystąpić każdy, o ile ów wniosek będzie służył realizacji celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Prezydent Miasta nie podzielił też poglądu jakoby przedmiotowa inwestycja zaliczała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko albowiem nie zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 6 u.p.z.p. odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Rozwiązanie przyjęte w powołanym przepisie niewątpliwie ogranicza w sposób zamierzony przez normodawcę prawo do odwołania. Poprzez wskazanie zarzutów odnoszących się do decyzji, należy wymienić wadliwości związane z konkretnym naruszeniem prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Wadliwości te winny mieć, w szczególności charakter kwalifikowany. Zarzutów nie można ograniczyć tylko do wskazania podstawy prawnej, lecz należy uzasadnić i wykazać powiązanie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z wadliwym zastosowaniem przepisów prawa lub np. wadliwym ustaleniem stanu faktycznego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2009 r., II SA/Wr 493/08, Lex nr 519845). Tymczasem w odwołaniach od decyzji organu I instancji M. F., C. K. i E. K. ograniczyli się do sformułowania żądania zmiany lokalizacji przedmiotowej linii elektroenergetycznej w taki sposób, by została przeniesiona z terenu należących do nich nieruchomości na teren sąsiedniego pasa drogowego. Ponadto wskazali, że nie zgadzają się na tę inwestycję, zaznaczając, że umniejsza ona wartość ich gruntu oraz narusza prawo własności. W świetle powołanego art. 53 ust. 6 u.p.z.p. oraz wytycznych Sądu sformułowanych w prawomocnym wyroku z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 158/15 stwierdzić, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] października 2016 r. nie narusza przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego. Zauważyć bowiem należy, iż w zakresie zasadniczych zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących ingerencji decyzji lokalizacyjnej w prawo własności odwołujących się Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniło, że decyzja tego rodzaju nie rodzi prawa do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto należy wskazać, że organ I instancji określając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazał, że "niniejsza decyzja nie uniemożliwia, ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem." Kolegium wyjaśniło też, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Ponadto, fakt, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest na wniosek inwestora, w którym poza charakterystyką inwestycji inwestor określa granice terenu objętego wnioskiem (art. 52 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.) oznacza, że organy orzekające nie mają możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji. W judykaturze jednomyślnie wskazuje się, że organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Poza tym żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., II OSK 1654/15, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r., II OSK 2874/14, Lex nr 2142392). Ponadto Kolegium uwzględniwszy wytyczne Sądu wyjaśniło, że materiał dowodowy materiał dowodowy uzupełniono o wykaz właścicieli działek, na których zlokalizowano przedmiotową linię kablową. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała m.in., że teren objęty wnioskiem - obszar przyległy do pasa drogowego ul. [...] na wysokości zabudowy od nr [...] do nr [...] (strona parzysta) - stanowi typowy przydrogowy teren nieużytkowany bądź prowizorycznie zagospodarowany z uwagi na długotrwałą rezerwę terenu pod docelowe poszerzenie drogi (budowę ulicy tzw. N. N.). Reasumując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji zawiera elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p., zaś jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Powyższe stanowisko Kolegium zarówno co do wykładni przepisów prawa jak i ich subsumcji na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy Sąd w niniejszym składzie uznaje za trafne i co za tym idzie w całości aprobuje. W świetle powyższego uznać należało, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, w szczególności zaś stosownie do art. 153 P.p.s.a. uwzględnia zalecenia Sądu sformułowane uprzednio w prawomocnym wyroku. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.