II SAB/Po 107/16

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie rozgraniczenie nieruchomości I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 3 sierpnia 2016 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości w terminie 1 miesiąca od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. K. reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. B. F. wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. (doręczonym 11.08.2016 r.) zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy o rozgraniczenie nieruchomości rolnej stanowiącej jej własność, oznaczoną nr [...], położonej w Ł. , gm. M. G., zapisanej w dwóch księgach wieczystych Sądu Rejonowego P. w P. o nr [...] i [...], a mianowicie granicy dzielącej działkę nr [...] z działką nr [...], zapisaną jednocześnie w księdze wieczystej Sądu Rejonowego P. w P. o nr [...] poprzez ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm., dalej: P.g.k.). W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że odnośnie przedmiotowych nieruchomości toczyło się z powództwa wnioskodawczyni postępowanie sądowe o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...] ze stanem prawnym, ale nie doprowadziło ono do usunięcia sporu wobec niemożności sprecyzowania, w jakim zakresie granice działki nr [...] odpowiadają granicom działki nr [...]. Wyjaśniono, iż chcąc dokonać rozgraniczenia nieruchomości w drodze postępowania administracyjnego w trybie art. 30 P.g.k. M. K. wystąpiła wnioskiem z dnia 13 grudnia 2015 r. o rozgraniczenie nieruchomości. Pismami z dnia 8 maja i 1 czerwca 2015 r. Burmistrz M. odmówił przeprowadzenia rozgraniczenia, wskazując na występujący spór co do własności. Następnie Sąd Rejonowy P. w P. Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt I odrzucił wniosek M. K. o rozgraniczenie nieruchomości z uwagi na niewyczerpanie drogi administracyjnej. W związku z powyższym wnioskodawczyni uznała za konieczne, by ponownie zwrócić się do Burmistrza M. z wnioskiem o rozgraniczenie przedmiotowych nieruchomości. Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r., znak: [...] Burmistrz M. odpowiadając na powyższy wniosek poinformował pełnomocnika wnioskodawczyni, iż brak jest podstaw do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego w trybie administracyjnym. Wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie występuje spór o własność, a rozstrzyganie tego rodzaju sporów należy do właściwości sądów, a nie wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Organ powołał przy tym art. 153 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm., dalej: K.c.), by następnie stwierdziła, że faza administracyjna rozgraniczenia nieruchomości nie ma zastosowania. Pismem z dnia 27 września 2016 r. M. K. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zażalenie na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości, wskazując, iż wnosi "skargę w trybie art. 227 K.p.a. na nienależyte wykonywanie zadań przez organ zobowiązany do wydawania decyzji. Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] na podstawie art. 123, art. 124 w zw. z art. 37 § 2 K.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Następnie pismem z dnia 25 listopada 2016 r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polegającą na niepodejmowaniu działań zmierzających do zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem przez nią złożonym i niewydaniu decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości objętej wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. w określonym przez Sąd terminie, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny przewidzianej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W motywach skargi wskazano, że wbrew stanowisku Burmistrza M. i Kolegium, postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. toczy się już od kilku miesięcy, a w sprawie nie zostały podjęte żadne czynności zmierzające do jej załatwienia. Złożenie wniosku spowodowało wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, które organ zobowiązany jest prowadzić zgodnie z wymogami ustawowymi i w sposób przewidziany prawem zobowiązany jest postępowanie zakończyć poprzez wydanie orzeczenia kończącego postępowanie. Tymczasem do chwili obecnej Burmistrz nie wydał rozstrzygnięcia. Organ nie zawiadomił przy tym skarżącej o przyczynach niewydania decyzji, ograniczając się jedynie do wskazania w piśmie z dnia 30 sierpnia 2016 r., że do rozpoznania sprawy właściwy jest sąd powszechny. Tymczasem w świetle przepisów art. 29-33 P.g.k. na organie ciążył obowiązek przeprowadzenia i zakończenia postępowania rozgraniczeniowego jednym z trzech sposobów: 1) zawarciem ugody granicznej i wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, 2) wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości albo 3) wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania i przekazaniem sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie Burmistrz zamiast wydać decyzję przesyła jej nieznane procedurze administracyjnej pismo informacyjne mające wskazywać na brak uprawnienia do prowadzenia postępowania zapominając o czasowej niedopuszczalności drogi sądowej w przypadku niezakończenia ostatecznego fazy administracyjnej postępowania rozgraniczeniowego. Nadto zdaniem skarżącej przewlekłość fazy administracyjnego postępowania powoduje również ewentualną niemożność szybkiego rozpoznania sprawy przez sąd powszechny, co również naraża skarżącą na ewidentne szkody majątkowe. W ocenie skarżącej rażące naruszenie prawa przez organ powinno skutkować nałożeniem na organ grzywny w wysokości adekwatnej do skali naruszenia prawa. W odpowiedzi Burmistrz M. wyjaśnił, że nie pozostawał bezczynny i nie prowadził postępowania przewlekle, udzielając stronie – na złożony wniosek – odpowiedzi w ustawowych terminach. Organ stwierdził, że postępowanie rozgraniczeniowe w niniejszej sprawie nie zostało wszczęte, przedstawiając motywy, z powodu których tego nie uczynił. Reasumując wskazał, że z uwagi na fakt, iż zachodzą przesłanki w oparciu o które organ nie jest zobligowany do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego przedmiotowa kwestia winna zostać rozpoznana wyłącznie przez sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się w zasadniczej części trafna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z treści przywołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci: bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżąca w rozpoznawanej skardze zarzuciła Burmistrzowi wyłącznie jedną z tych postaci opieszałości – bezczynność. Dokonując w związku z tym koniecznego rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność organu oraz na przewlekłość postępowania, Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 (dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymaga reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 K.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 K.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 P.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). W tym ujęciu dochowanie przez organ administracji aktów staranności przewidzianych w art. 36 K.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia jemu zarzutu bezczynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie – ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 K.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 K.p.a. W takim postępowaniu sąd nie bada natomiast sprawy pod kątem merytorycznym – zagadnienie to jest badane przez sąd dopiero w przypadku ewentualnego wytoczenia skargi na określone rozstrzygnięcie organu. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2011r., I OSK 1721/11, dostępny: j.w.). Bezczynność organu zaskarżalna do sądu administracyjnego może dotyczyć nie tylko niewydania przez organ w terminie decyzji administracyjnej, czyli, zasadniczo, niezrealizowania przez organ jego podstawowej kompetencji: do załatwienia sprawy co do istoty (merytorycznie) – ale także niezrealizowania określonych kompetencji procesowych, niedotyczących istoty sprawy, a związanych zwłaszcza z obowiązkiem wydania określonych postanowień (takich, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, itd.) albo podjęcia innych czynności procesowych niezbędnych do realizacji zasadniczej kompetencji organu do załatwienia sprawy administracyjnej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 129). Zgodnie z art. 52 § 1 in principio P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. W myśl tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponieważ obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku instancji przewidują organ wyższego stopnia nad burmistrzem – którym jest właściwe samorządowe kolegium odwoławczym (art. 17 pkt 1 K.p.a.) – to skarga na bezczynność burmistrza powinna zostać poprzedzona zażaleniem. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, skarżąca przed wniesieniem skargi, pismem z 27 września 2016 r., wniosła zażalenie do SKO na bezczynność Burmistrza (wadliwie nazwane "skargą na bezczynność organu", co jednakże nie miało znaczenia dla sprawy) – wobec czego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Ponadto przedmiot niniejszej skargi mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego wyznaczonym przez art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zarzucana przez skarżącą bezczynność dotyczy bowiem – jak można wnioskować z treści skargi - wszczęcia przez Burmistrza postępowania rozgraniczeniowego, a więc w istocie: wydania przez ten organ postanowienia o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, przewidzianego w art. 30 ust. 4 P.g.k., względnie postanowienia o odmowie wszczęcia tego postępowania, czyli jednego z aktów administracyjnych, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Stwierdzić należy, że ustawodawca nie określił, czy i w jakiej formie prawnej organ może odmówić wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Wcześniejsze orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii nie było jednolite. Uległo ono jednak ujednoliceniu z chwilą wprowadzenia zmiany do Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającej na dodaniu art. 61a K.p.a., który wszedł w życie od 11 kwietnia 2011 r. Odtąd nie budzi już wątpliwości, że przepis ten – w myśl którego, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 K.p.a.) – znajduje zastosowanie także w sprawach o rozgraniczenie (por. wyroki WSA: z 29 kwietnia 2014 r., II SA/Rz 1021/13; z 18 czerwca 2014 r., IV SA/Wa 885/14; z 10 marca 2015 r.. III SA/Kr 1685/14, z dnia 18 grudnia 2015 r., IV SAB/Po 137/15 – dostępne : j.w.; por. też E. Stefaniak [w:] Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, pod red. J. Langa i E. Stefaniak, Warszawa 2013, uw. 8 do art. 30). Nie budzi bowiem wątpliwości, że przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które mogą regulować normowane nią kwestie odmiennie, nie przewidują wyłączenia zastosowania Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nie uregulowanych w tej ustawie, a zatem także w odniesieniu do kwestii przesłanek i formy odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Wobec tego, w ocenie Sądu, nie można uznać, że pismo Burmistrza M. z dnia 30 sierpnia 2016 r., informujące wnioskodawczynię o istnieniu przeszkód formalnoprawnych wykluczających możliwość wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego w trybie administracyjnym stanowiło właściwe załatwienie wniosku skarżącej o rozgraniczenie nieruchomości. Pismo to nie przybrało bowiem wymaganej formy postanowienia – czy to o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego (art. 30 ust. 4 p.g.k.), czy też o odmowie jego wszczęcia (art. 61a § 1 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie Burmistrz nie uwzględnił żądania skarżącej dotyczącego wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, powołując się na "brak podstaw do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego w trybie administracyjnym". Nie oceniając trafności merytorycznej takiego stanowiska organu – gdyż, jak to już wyżej wskazano, kwestia ta wykracza poza granice sprawy ze skargi na bezczynność – Sąd jedynie stwierdza, że takie stanowisko winno zostać wyrażone przez Burmistrza we właściwej formie procesowej: postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Tymczasem pomimo upływu ponad 7 miesięcy od dnia wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o wszczęcie postępowania, do dnia wyrokowania Burmistrz takiego postanowienia nie wydał. Tym samym należy stwierdzić, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 3 sierpnia 2016 r., rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy (tu: pojmowanej wyłącznie formalnie, jako "sprawa wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego") w terminie. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 286 § 2 P.p.s.a., zobowiązał Burmistrza do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącej, w terminie 1 miesiąca od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt I. wyroku). Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II. wyroku), wziąwszy pod uwagę., że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności w znaczeniu potocznym – rozumianej jako niepodejmowanie żadnych czynności w celu wyjaśnienia lub rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wystosował do skarżącej pismo z 30 sierpnia 2016 r. prezentujące stanowisko organu w tej sprawie. Niezałatwienie zaś wniosku skarżącej w odpowiedniej formie procesowej (postanowienia), wynikało, w ocenie Sądu, nie tyle z lekceważenia przepisów prawa i określonych przez nie obowiązków organu, ile raczej z błędnego (nieintencjonalnego) pominięcia przez organ prawnej możliwości zastosowania w sprawach o rozgraniczenie przepisu art. 61a K.p.a. Z tych samych powodów Sąd oddalił nadto skargę w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt III. wyroku). O kosztach postępowania (pkt IV wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu (100 zł), koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).