II SAB/Po 128/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi G. D. i J. D. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie warunków zabudowy I. zobowiązuje Burmistrza Gminy K. do załatwienia wniosku skarżących z dnia (...) kwietnia 2014r. w terminie 1 miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Burmistrza Gminy K. solidarnie na rzecz skarżących kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem datowanym na dzień (...) sierpnia 2015 r. (data wpływu do organu – 12 sierpnia 2015 r.) G. i J. D., reprezentowani przez radcę prawnego A. D., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. (dalej jako: "Burmistrz") w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stodoły w siedlisku na działce nr (...), położonej w B. przy ul. (...). W treści skargi wniesiono o stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Uzasadniając powyższą skargę wyjaśniono, że skarżący w dniu (...) kwietnia 2014 r. zwrócili się do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. Po upływie określonego przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a."), trzymiesięcznego terminu załatwienia sprawy, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r. zawieszono na okres 9 miesięcy postępowanie administracyjne z uwagi na prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących powyższe rozstrzygnięcie uznać należało za wadliwe, gdyż w sprawie nie zostały spełnione warunki zawieszenia postępowania. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2015 r. Burmistrz podjął zawieszone jednakże z uwagi na brak rozstrzygnięcia sprawy, J. D. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na przewlekłość prowadzonego postępowania. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2015 r. Kolegium, działając w oparciu o przepis art. 37 § 2 K.p.a. uznało zażalenie za uzasadnione oraz wyznaczyło Burmistrzowi nowy termin załatwienia sprawy – (...) lipca 2015 r. Do dnia wniesienia skargi sprawa nie została jednak rozstrzygnięta, co w ocenie skarżących przesądza o zasadności wniesienia skargi na bezczynność. Jak wyjaśniono – w odwołaniu do orzeczeń sądów administracyjnych – tego typu działanie wyczerpuje przesłankę rażącego naruszenia prawa oraz wskazuje na konieczność wymierzenia organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając, że w jego ocenie w sprawie spełnione zostały przesłanki zawieszenia postępowania. W szczególności zwrócono uwagę, że planowana przez skarżących inwestycja jest przedmiotem konfliktu sąsiedzkiego, co również stanowiło podstawę do podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny, podniesiono, że po wniesieniu zażalenia na przewlekłe prowadzenia postępowania Burmistrz nie dysponował aktami sprawy. Co więcej, do udziału w postępowaniu zgłosiły się nowe osoby, natomiast sam projekt decyzji musiał zostać uzgodniony przez właściwe organy. Zwrócono również uwagę, że w Wydziale Planowania Przestrzennego decyzjami o warunkach zabudowy zajmuje się jedna osoba, która prowadziła w 2015 r. 254 postępowania. Wraz z pismem procesowym z dnia 21 stycznia 2016 r. organ przedłożył do akt sprawy kserokopie korespondencji, jaka wpłynęła do akt prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy już po wniesieniu skargi na bezczynność. Organ podniósł, iż korespondencja ta pochodzi od skarżących oraz osoby, które zgłosiły swój udział w tym postępowaniu. Organ załączył również odpisy korespondencji wytworzonej na potrzeby postępowania na tym etapie oraz elektroniczny wydruk z Dziennika Urzędowego Województwa – publikacji uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. (...) w B. – dla obszaru na którym położona jest działka skarżących. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 27 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i jej zarzuty. Pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko, dodatkowo podnosząc, iż skarżący w toku postępowania modyfikowali swój wniosek, również ostatnio, co wymaga co najmniej ponowienia etapu uzgodnień projektu decyzji. Pełnomocnik zauważył, iż wobec ostatniej modyfikacji wniosku skarżących konieczne będzie badanie spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. (dalej jako: "Burmistrz") w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stodoły w siedlisku na działce nr (...), położonej w B. przy ul. (...). Tak też przedmiot skargi określili skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wskazując, że skarga dotyczy bezczynności organu. Rozpoznając przedmiotową skargę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), mocą której znowelizowano również przepis art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny, a więc przepis określający uprawnienia sądów administracyjnych związane ze stwierdzeniem zasadności skargi na bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże na mocy art. 2 ustawy zmieniającej z dnia 09 kwietnia 2015 r., przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczących zmian w art. 149, nie stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Tym samym do niezakończonych postępowań w sprawach na skargi na bezczynność, stosuje się przepisy art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. W przedmiotowej sprawie skarga została zarówno nadana, jak i wpłynęła do organu przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, zatem w przedmiotowej sprawie znajdywał zastosowanie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. W tym stanie prawnym przepis art. 149 § 1 stanowił, iż uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 149 § 2 ustawy Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy również zauważyć, że przed wniesieniem skargi skarżący wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu zażalenie na przewlekłość prowadzonego postępowania, wyczerpując tym samym warunki formalne do wniesienia skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi wyjaśnić należy, że instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że już sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania, bowiem rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność, wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżący w dniu (...) kwietnia 2014 r. zwrócili się do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej na działce nr (...) inwestycji. Na mocy postanowienia z dnia (...) sierpnia 2014 r., przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone na okres 9 miesięcy. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2015 r. Burmistrz podjął zawieszone postepowanie, jednakże do momentu wniesienia skargi oraz rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzja administracyjna nie została wydana. W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.), a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, natomiast sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Podkreślenia wymaga przy tym, że sformułowanie kodeksowe (zawarte w art. 35 § 1 K.p.a.), należy rozumieć jako generalną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, by nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale by w miarę możliwości sprawy załatwiać w terminach krótszych niż wyznaczone (por. R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w K.P.A. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, Nr 1, s. 3). W realiach przedmiotowej sprawy naruszenie przepisów regulujących terminy załatwienia sprawy dotyczy okresu od dnia (...) czerwca do (...) września 2014 r. oraz od (...) stycznia 2015 r., kiedy to do organu wpłynęło pismo skarżących o podjęcie zawieszonego postępowania. W okresie wcześniejszym projekt decyzji został sporządzony (...) czerwca 2014 r., w tym samym dniu zwrócono się o jego uzgodnienie, które wpłynęły (...) czerwca 2014 r. Na tym etapie, wnioskiem z dnia (...) czerwca 2014 r. skarżący zmodyfikowali swój pierwotny wniosek w zakresie, który co do zasady wymagał opracowania ponownego projektu decyzji i jego ponownego uzgodnienia. Czynności tych organ jednakże nie ponowił, natomiast postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), choć ustawa intencyjna o przystąpieniu do prac nad planem wydana została dopiero w dniu (...) września 2014 r. Zatem co do tego etapu postępowania (okres od (...) czerwca do (...) września 2014 r.) zarzut bezczynności Sąd uznał, za uzasadniony. W opinii Sądu okresy braku aktywności organu wystąpiły również w okresie po wydaniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, co nastąpiło w dniu (...) lutego 2015 r. Kolejną czynność organ podjął w dniu (...) marca 2015 r., po monicie skarżących o wydanie decyzji i zarazem po ponad dwóch tygodniach od podjęcia postępowania. Organ zwrócił się do PINB o udzielenie informacji o postępowaniach prowadzonych w sprawie obiektów budowlanych zlokalizowanych na nieruchomości skarżących. Żądane tym pismem materiały od PINB wpłynęły do organu w dniu (...) marca 2015 r. W dniu 7 kwietnia 2015 r. do akt sprawy wpłynęło zażalenie skarżących na niezałatwienie sprawy w terminie, przy czym z akt sprawy wynika, że zażalenie z aktami sprawy przekazano do SKO dopiero wraz z pismem z dnia (...) kwietnia 2015 r. (czyli po kolejnych dwóch tygodniach braku aktywności organu). Z kolei (...) maja 2015 r. do organu wpłynęło postanowienie SKO z dnia (...) kwietnia 2015 r. o umorzeniu postępowania z zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. W dniu (...) czerwca 2015 r. do organu wpłynęło postanowienie SKO z dnia (...) czerwca 2015 r. o uznaniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zatem od dnia (...) czerwca 2015 r. organ dysponował aktami sprawy i obiektywnie miał możliwość dalszego prowadzenia postępowania, czego nie uczynił. Natomiast w dniu (...) czerwca 2015 r. do sprawy wpłynęły pisma sąsiadów o uznaniu ich za strony postępowania oraz o udzielenie informacji o stanie sprawy. Informacji tej udzielono dopiero pismem z dnia 17 lipca 2015 r. (po kolejnych trzech tygodniach). Uwzględniając zmiany, jakie skarżący wnieśli do swojego pierwotnego wniosku, projekt nowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy opracowano z datą (...) lipca 2015 r. i przesłano go do uzgodnień. Uzgodnienia do organu wpłynęły w dniu 20 sierpnia 2015 r. Przedmiotowa skarga na bezczynność do organu wpłynęła (...) sierpnia 2015 r. Na skutek wezwania Sądu skarga została przekazana do Sądu, do którego wpłynęła w dniu (...) listopada 2015 r. W międzyczasie, bo (...) listopada 2015 r., na podstawie art. 10 k.p.a. strony zawiadomiono o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Decyzja do dnia rozpatrywania sprawy przez Sąd nie została wydana. Powyższe okoliczności, w opinii Sądu, pozwalają uznać, że również na etapie wniesienia skargi ((...) sierpnia 2015 r.) organ pozostawał w bezczynności. Na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyjmuje się bowiem, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowniej czynności. Jak wyżej wskazano, taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie na etapie wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i miała również miejsce na etapie wniesienia skargi. Podkreślić należy, iż z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia po upływie ustawowych terminów przewidzianych dla załatwienia sprawy administracyjnej, niezależnie od tego, jakie były jej powody i w jakim stopniu organ wykazywał się aktywnością podczas prowadzonego postępowania, którego jednak nie zakończył. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/12 (Lex nr 1145976). W realiach rozpatrywanej strony zgodnie z zawiadomieniem z dnia (...) listopada 2015 r., czego dotąd nie uczynił. Okoliczność, że obecnie skarżący ponownie zmodyfikowali swój wniosek (pismo skarżących z dnia (...) stycznia 2016 r. – k nr 46 akt sądowych) dla tej oceny nie ma znaczenia. Niewątpliwie okresy braku aktywności organu sprzyjają takim sytuacjom, gdy kolejne modyfikacje wniosku wymagają ponawiania czynności i uniemożliwiają zakończenie sprawy. Powyższe nakazuje uznać, że skarga na bezczynność była uzasadniona. Stąd na mocy art. 149 §1 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku, zobowiązując skarżony organ do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku. W przedstawionych okolicznościach nie można jednakże uznać, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, czemu Sąd dał wyraz w punkcie II sentencji wyroku. W ocenie Sądu rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., ma miejsce w przypadku, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można przyjąć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy zatem samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, Baza NSA). Innymi słowy, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter "rażącego naruszenia prawa" wymaga ustalenia, że okoliczności sprawy prowadzące do stwierdzenia stanu bezczynności lub przewlekłości organu były oczywiste i niewątpliwe. W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że obowiązkiem organu było załatwienie przedmiotowej sprawy w terminach określonych w K.p.a., po wydaniu postanowienia z dnia (...) lutego 2015 r., o podjęciu zawieszonego postępowania. Pamiętać bowiem należy, że w okresie zawieszenia postępowania termin załatwienia sprawy nie płynął. W przedmiotowej sprawie Kolegium umorzyło postępowanie z zażalenia skarżących na postanowienie o zawieszeniu postępowania, bowiem w dacie orzekania upłynął już okres na jaki postępowanie zostało zawieszone. W ramach sądowej skarg na bezczynność prowadzonego postępowania sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontrolowania zasadności zawieszenia postępowania, lecz w opisanej sytuacji, gdy kontroli tej z przyczyn formalnych nie przeprowadził organ zażaleniowy, Sąd władny jest ocenić, czy i od jakiej daty zawieszenie postępowania było uprawnione. Jak wyżej wskazano, organ I instancji mógł to uczynić dopiero z chwilą podjęcia uchwały intencyjnej o przystąpieniu do prac nad planem miejscowym, tj. od 24 września 2014 r. Analiza akt sprawy wskazuje, że od podjęcia postępowania, do momentu orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał w całkowitej bezczynności lecz podejmował działania w sprawie, co wyżej przedstawiono. Podejmowane przez Burmistrza czynności, choć nie charakteryzowały się wymaganą koncentracją w gromadzeniu materiału dowodowego, nie stanowiły jednak czynności mających charakter rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, wszystkie powyższe czynności miały bowiem charakter czynności, których podjęcie było niezbędne przez organ prowadzący postępowanie. Niewątpliwie wydłużyły one czas postępowania, czego rezultatem jest stwierdzona przez Sąd bezczynność, jednakże nie można organowi przypisać w powyższym zakresie złej woli, a więc celowego przedłużania postępowania administracyjnego. Innymi słowy, nie można skutecznie przyjąć, że naruszenie przepisów regulujących terminy załatwienia sprawy miało w przedmiotowej sprawie charakter oczywisty i niewątpliwy. Sąd miał na uwadze, iż skarżący dwukrotnie modyfikowali swój wniosek, co wymagało ponawiania czynności. Przedłużające się postępowanie nie było zatem spowodowane całkowitym zaprzestaniem działań ze strony organu, które można by określić jako oczywiste i rażące. Organ, choć z nieuzasadnionymi przestojami, to jednak konsekwentnie podejmował się działań mających na celu załatwienie sprawy i nie były to działania, które można uznać za zbędne. Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 149 § 1 zd.2 p.p.s.a. orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia był brak możliwości wymierzenia organowi grzywny, co spowodowało, oddalenie skargi w tym zakresie (pkt III sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania (pkt IV wyroku) postanowiono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Skarżącym przyznano poniesione przez nich koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw, na które złożyły się: uiszczony wpis - 100 zł, opłata od pełnomocnictwa - 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego - 240 zł.