II SAB/Po 49/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi L. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; I. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] 2008 r. w terminie miesiąca od doręczenia organowi akt sprawy i stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. L. J., działając za pośrednictwem pełnomocnika, skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...] ([...]) z dnia [...] 2008 r. o warunkach zabudowy hali [...] z częścią socjalną dla hurtowni [...], [...]. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 5 stycznia 2011 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2008 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali [...] [...],[...] przewidzianej do realizacji na nieruchomości położonej w [...] ul. [...], działki nr:[...]. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r., które wpłynęło do organu w dniu 7 lutego 2011 r., strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku L. J. z dnia 4 lutego 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliło decyzję własną z dnia [...] stycznia 2011 r. ([...]) w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja z dnia [...] marca 2011 r. została doręczona stronie w dniu 28 kwietnia 2011 r. Pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. L. J. wezwała organ na podstawie art. 37 § 1 kpa do usunięcia naruszenia prawa poprzez ponowne rozpatrzenie żądania strony z dnia 24 listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. [...] ([...]) z dnia [...] 2008 r. o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu strona podniosła, iż od wydania decyzji uchylającej [decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2011 r.] minęły ponad cztery miesiące, a sprawa do tej pory nie została załatwiona. W odpowiedzi na wezwanie Kolegium pismem z dnia 12 lipca 2011 r. wyjaśniło stronie, iż załatwienie sprawy w wymaganym terminie nie jest możliwe z uwagi na to, że akta sprawy - akta administracyjne obydwu instancji znajdują się w tutejszym Sądzie, przy sprawach o nr: [...] i [...] w związku ze skargą na bezczynność Kolegium. Organ wyjaśnił, iż rozpozna wyżej wskazane sprawy niezwłocznie po zakończeniu postępowania przez tutejszym Sądem i po zwrocie akt administracyjnych do organu. W dniu 14 lipca 2011 r. L. J., reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, wniosła skargę na bezczynność Kolegium w załatwieniu jej żądania z dnia 24 listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2008 r. ([...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skarżąca wniosła, w przypadku nieuwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli, o zobowiązanie Kolegium do załatwienia sprawy - wydanie orzeczenia w postępowaniu "nieważnościowym" w określonym przez sąd terminie. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w kwocie 597 zł, na które składają się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł (2 x stawka minimalna), koszty sądowe w kwocie 100 zł oraz koszt udzielonego pełnomocnictwa - opłaty skarbowej w wysokości 17 zł. Zdaniem skarżącej zasądzając opłatę za czynności pełnomocnika sąd powinien wziąć pod uwagę jego wkład w przyczynienie się i rozstrzygniecie sprawy, o którym nie świadczy objętość skargi, która została maksymalnie skrócona. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 12 i art. 35 § 3 kpa polegające na niezałatwieniu sprawy w ciągu dwóch miesięcy. W uzasadnieniu strona wskazała te same okoliczności, na które powołała się w wezwaniu skierowanym do organu w dniu 30 czerwca 2011 r. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podnosząc, iż powodem uchylenia decyzji własnej z dnia [...] marca 2011 r. było niezawiadomienie jednej ze stron o toczącym się postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W trakcie postępowania wystąpiła obiektywna przeszkoda, która uniemożliwiła do tej pory podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie - z uwagi na inną skargę złożoną przez stronę akta znajdują się w tutejszym Sądzie, który pismem z dnia 16 maja 2011 r. odmówił wypożyczenia ich Kolegium w celu rozpatrzenia sprawy. Kolegium zauważyło, iż ponieważ załatwienie sprawy łączy się z zawiadomieniem jednej ze stron o toczącym się postępowaniu, chociażby z tego powodu niedysponowanie przez Kolegium aktami sprawy wyklucza jej załatwienie, a sprawa zostanie rozpatrzona niezwłocznie po otrzymaniu akt sprawy. Kolegium wskazało, iż orzekanie bez akt stanowiłoby istotne naruszenie przepisów prawa procesowego, nie można w tym wypadku stwierdzić bezczynności organu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a. ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a powyższego przepisu. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem, w określonym przepisami prawa terminie, decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego to jego zakończenie powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania ( § 3 ).W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, organ obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie w przypadku zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 kpa). Przekroczenie terminów wskazanych w art. 35 kpa lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 kpa, oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 52 p.p.s.a. wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Z treści art. 37 kpa obowiązującej w dniu wniesienia przedmiotowych skarg wynika iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wyczerpanie trybu w art. 37 kpa jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Jednakże należy zaznaczyć, iż warunek ten nie dotyczył skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego, bowiem przewidziany w art. 37 kpa w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 kwietnia 2011 r. tryb nie miał zastosowania do tego organu. Nad tym organem nie ma bowiem w postępowaniu administracyjnym organów wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/2006, LEX nr 188512) W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...] ([...]) z dnia [...] 2008 r. o warunkach zabudowy, zatem bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej w oparciu o art. 158 kpa. W przedmiotowej sprawie Kolegium wszczęło postępowanie na żądanie strony z dnia 24 listopada 2010 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone stronie w dniu 5 stycznia 2011 r., po czym decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2008 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z kolei w wyniku rozpoznania wniosku strony z dnia 4 lutego 2011 r. (które wpłynęło do organu w dniu 7 lutego 2011 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) uchyliło decyzję własną z dnia 24 stycznia 2011 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Niewątpliwie do tego momentu organowi nie można postawić zarzutu bezczynności. Niemniej jednak, uwzględniając treść art. 127 § 3 kpa oraz poglądy doktryny i orzecznictwa, stwierdzić należy, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine kpa). Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań nie oznacza bezpośredniego ich stosowania i w postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie będą miały zastosowania takie przepisy, jak art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 ostatnie zdanie i art. 138 § 2 kpa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II GSK 18/09, Lex nr 596679, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji Kolegium stosując w sprawie rozstrzygnięcie kasacyjne z art. 138 § 2 kpa niejako położyło grunt pod przyszłą bezczynność, która była wynikiem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji własnej Kolegium z dnia 24 stycznia 2011 r. bez jednoczesnego rozstrzygnięcia o istocie sprawy bądź zakończenia postępowania w innej formie (np. umorzenia postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności). Należy jednocześnie zaznaczyć, iż Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, że fakt przekazania akt organowi odwoławczemu, czy też sądowi nie uzasadnia bezczynności organu administracji do czasu zwrotu akt. W takiej sytuacji jeżeli organ uzna, że zachodzą okoliczności określone w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, tj. że od orzeczenia sądu lub innego organu zależy rozpoznanie sprawy, powinien wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania, co umożliwiłoby stronie ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na to postanowienie w celu skontrolowania jego legalności. W wypadku natomiast, gdy postępowanie przed innym organem lub przed sądem nie ma bezpośredniego wpływu na rozpoznanie sprawy, a jedyną przeszkodą jest pozostawanie akt w sądzie lub w innym organie, organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganej do rozpoznania sprawy dokumentacji, poprzez np. wystąpienie o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania orzeczenia, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. Bierne natomiast oczekiwanie na załatwienie sprawy przez organ odwoławczy lub sąd i zwrot akt może być ocenione tylko jako bezczynność organu (por.: wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. akt IV SAB 46/99, Lex nr 47851; wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. z dnia 21 grudnia 1999 r. sygn. akt V SAB 147/99, Lex nr 50019; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SAB/Po 59/10 - dostępny w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 października 1999 r. sygn. akt IV SAB 46/99, LEX nr 47851). Z uwagi na treść rozstrzygnięcia Kolegium z dnia [...] marca 2011 r. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...] ([...]) z dnia [...] [...] 2008 r. o warunkach zabudowy wymagało przeprowadzenia i zakończenia w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 kpa. Co do zasady Kolegium w niniejszej sprawie powinno było załatwić sprawę w terminie miesiąca, licząc od dnia wydania decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Tutejszy Sąd jest zdania, że na ocenę bezczynności organu nie ma wpływu treść art. 110 kpa. Uwzględniając niejednolite stanowisko doktryny i orzecznictwa co do tego, czy w okresie między sporządzeniem decyzji administracyjnej, a przed wprowadzeniem jej do obrotu prawnego (w niniejszej sprawie doręczenie decyzji stronie miało miejsce w dniu 28 kwietnia 2011 r.) organ może zmienić jej treść (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 82/10 oraz powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa - wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzić należy, iż Kolegium po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r., skoro nie uczyniło tego pomiędzy wydaniem pierwszej decyzji w sprawie (z dnia [...] lutego 2011 r.) a decyzją kasacyjną z dnia [...] marca 2011 r., mogło podjąć czynności procesowe mające na celu umożliwienie innej pominiętej stronie postępowania wzięcia w nim udziału. Pomimo upływu tego terminu Kolegium nie załatwiło sprawy ani nie zawiadomiło strony, stosownie do treści art. 36 kpa, o niezałatwieniu sprawy w terminie wraz z podaniem przyczyn zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Powyższego zawiadomienia organ powinien dokonać w formie niezaskarżalnego postanowienia, jak na to wskazuje się w piśmiennictwie (tak J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do Art. 36 kpa Nb 2). O zwłoce w załatwieniu sprawy Kolegium poinformowało stronę dopiero w wyniku skierowania do organu przez stronę wezwania z dnia 30 czerwca 2011 r. do usunięcia naruszenia prawa poprzez ponowne rozpatrzenie żądania strony z dnia 24 listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji własnej Kolegium z dnia [...] 2008 r. ([...]). Odpowiedź Kolegium (niezależnie do tego czy zawierała wszystkie niezbędne elementy postanowienia zgodnie z wymogami art. 124 § 1 kpa), stanowiąca informację o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, nie zawierała wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. Stan niemożności załatwienia sprawy z uwagi na niedysponowanie przez Kolegium aktami postępowania w tym wypadku nie stanowi okoliczności niezależnej od organu, bowiem przed przekazaniem akt tutejszemu Sądowi do sprawy o sygn. akt II SAB/Po 16/11 mógł wykonać kopie niezbędnych dokumentów, mógł również wcześniej, w czasie biegu terminu do załatwienia sprawy o stwierdzenie nieważności deczyji własnej w przedmiocie warunków zabudowy podjąć czynności procesowe przed przekazaniem akt sprawy do tutejszego Sądu, jak również wykonać kopię chociażby części akt postępowania. Z kolei po przekazaniu akt sprawy do tutejszego Sądu na potrzeby spraw prowadzonych pod sygnaturami akt II SAB/Po 16/11 i II SAB/Po 37/11 organ mógł wystąpić o udostępnienie akt w stosownym wcześniejszym terminie pomiędzy [...] marca 2011 r. a przed otrzymaniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 4 lipca 2011 r. Zwrócenie się do Sądu pismem z dnia 12 maja 2011 r. o wypożyczenie akt administracyjnych w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 16/11 (i II SAB/Po 37/11), stanowiąc spóźnione podjęcie działań w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2008 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wobec bliskiego terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 24 maja 2011 r. nie mogło zostać uwzględnione. Trzeba także zauważyć, iż po wydaniu wyroku w sprawie II SAB/Po 16/11, co miało miejsce w dniu 24 maja 2011 r., a przed rozpatrzeniem skargi kasacyjnej w tej sprawie (co miało miejsce w dniu 4 listopada 2011 r. - okoliczność znana Sądowi z urzędu), Kolegium nie podjęło dalszych starań o pozyskanie akt administracyjnych celem zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2008 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Reasumując stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu nie zakończyło postępowania wszczętego wskutek zgłoszonego żądania L. J. w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2008 r. Do dnia złożenia rozpatrywanej skargi organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia spraw, ograniczając się jedynie do zwrócenia się pismem do tutejszego Sądu o nadesłanie akt sprawy. Nie uczynił tego również po wniesieniu skargi na bezczynność, podnosząc w odpowiedzi na skargę okoliczności, które wcześniej przedstawił stronie w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r. Tym samym po stronie Kolegium doszło do naruszenia terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 § 3 kpa, gdyż organ nie tylko nie załatwił sprawy w przewidzianym w powołanym przepisie terminie, ale jedyne podjęte czynności zmierzające do niezwłocznego zakończenia sprawy okazały się spóźnione, czym organ naruszył również wyrażoną w art. 12 kpa zasadę szybkości i prostoty postępowania. Organ nie zawiadomił także strony z własnej inicjatywy w trybie art. 36 kpa o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. Sąd nadto uznał, że bezczynność Kolegium nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zaistnienia rażącego naruszenia prawa wprowadzony został ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. Nr 34 poz. 173 z 2011 r.), która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r. W związku z faktem, iż przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa modyfikującej w art. 14 regulacje zawarte w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 149 p.p.s.a., nie zawierają jakichkolwiek rozstrzygnięć intertemporalnych uznać należy, że nałożyły one na sąd administracyjny obowiązek orzekania w tym zakresie w każdym przypadku, gdy wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania zapada po dniu 17 maja 2011 r., niezależnie od tego kiedy złożona została skarga. Za uznaniem, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa przemawia w pierwszym rzędzie okoliczność, iż była ona spowodowana nie złą wolą czy też chęcią przewlekania sprawy przez organ, lecz okolicznościami organizacyjnymi związanymi z wielością skarg składanych do tutejszego Sądu przez L. J. w postępowaniach dotyczących decyzji wydanych w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali [...] [...], [...] przewidzianej do realizacji na nieruchomości położonej w [...] ul.[...], działki nr:[...]. Kolegium przekazując akta administracyjne Sądowi niedostatecznie zabezpieczyło sobie dostęp do tych akt, co spowodowało zwłokę w załatwieniu sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Termin do załatwienia sprawy jest w ocenie Sądu realny, wystarczający do załatwienia żądania strony, liczony zaś jest zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. od dnia doręczenia akt organowi. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku, co znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej dotyczącego zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania w części obejmującej wynagrodzenie pełnomocnika, stwierdzić należy, że co do zasady wniosek był zasadny, niemniej jednak nie było podstaw do uwzględnienia żądania strony co do wysokości kosztów zastępstwa procesowego. Przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., są między innymi przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349). Jak wskazuje treść § 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czym opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu. Uwzględniając wymienione powyżej wytyczne, Sąd uznał, iż wystarczające będzie zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika L. J. wedle stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu wykonawczym. Biorąc pod uwagę charakter rozpatrywanej sprawy oraz fakt, że dotyczy ona bezczynności organu, a zatem nie wymaga merytorycznej analizy konkretnego rozstrzygnięcia, należy dojść do wniosku, iż wynagrodzenie w takiej wysokości odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika skarżącego, która ograniczyła się do sporządzenia i wniesienia skargi do sądu administracyjnego, usunięcia braków formalnych skargi oraz odbioru korespondencji. W tej sytuacji wynagrodzenie pełnomocnika zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., wynosi 240 zł, a suma wszystkich zasądzonych kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, wynosi [...] zł (obejmuje także wpis od skargi w wysokości 100 zł i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa: 17 zł).