II SAB/Po 73/19

Dnia 28 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę M. K. w dniu 15 czerwca 2018 r. złożyła do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym wskazała, że "w związku z zakończeniem przez Sąd Administracyjny wszelkich postępowań wobec mnie i mojej rodziny dotyczących świadczeń rodzinnych i dodatków do nich (rodzinne), świadczeń wychowawczych (500 plus), specjalnych zasiłków opiekuńczych (szo), jako strona postępowania wnoszę o udzielenie następujących informacji i wyjaśnień w kwestii ponownego wszczęcia postępowania w wyżej określonych kwestiach w 2016 r.: 1. na czyj (z imienia i nazwiska) wniosek nastąpiło wszczęcie postępowania w poszczególnych "rodzajach" świadczeń (szo, 500+ i rodzinnych), 2. kto (z imienia i nazwiska) nadzorował te wszystkie sprawy - proszę o podanie konkretnej hierarchii postępowania - kto przygotowywał projekt decyzji, kto go sprawdzał, kto dalej zatwierdzał oraz kto ostatecznie podejmował decyzję w poszczególnych sprawach, 3. czy do ponownego wszczęcia postępowania Burmistrz Miasta i Gminy zasięgnął opinii prawnej - jeśli tak to jaka kancelaria lub z imienia i nazwiska który prawnik taką opinię ustalił - proszę o załączenie do odpowiedzi kopii tejże opinii, 4. czy składając wnioski do Burmistrza Miasta i Gminy dotyczące nieprawidłowego postępowania dotyczące wyżej wymienionych świadczeń wobec mnie i mojej rodziny - Burmistrz Miasta i Gminy poczynił jakiekolwiek działania w tej sprawie?? Jeśli tak to jakie??? 5. kto i z jakiego powodu miał dostęp do moich akt (z zeznań świadków wynika), że akta moje były przewożone z ulicy [...] na ulicę F. i dalej na R. ?? co było powodem takiego postępowania??". Następnie M. K. pismem z dnia 4 grudnia 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wskazała, że wnosi ją w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, opieszałości, niezałatwienia sprawy w terminie, bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 21 marca 2019 . o sygn. akt II SAB/Po 136/18 zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r. (pkt I wyroku) oraz stwierdził że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Sąd uznał, iż skarżąca zapytanie z 15 czerwca 2018 r. wniosła w trybie dostępu do informacji publicznej. Tymczasem jak wynika z akt sprawy organ nie udzielił skarżącej żadnej odpowiedzi na wniosek, w tym nie ustosunkował się do zasadniczej kwestii - czy żądane przez skarżącą informacje (wszystkie lub niektóre) są informacją publiczną, czyniąc to dopiero w odpowiedzi na skargę. Organ uznając, że sformułowane we wniosku pytania nie dotyczą informacji publicznej, winien był pisemnie ustosunkować się do wniosku i zawiadomić skarżącą z jakich powodów konkretnych informacji za publiczne i podlegające udostępnieniu nie uznał, czego zaniechał. Sąd uznał, iż organ mimo spoczywającego na nim obowiązku nie ustalił, na które z zadanych pytań skarżąca może otrzymać odpowiedź, analizując treść decyzji czy akt, a które dotyczące faktów winny być udostępnione w trybie informacji publicznej. W wyroku zaznaczono, że tryb postępowania przed organami, udokumentowany podział czynności poszczególnych pracowników, migracja akt, czy korzystanie z konkretnej profesjonalnej obsługi prawnej przez organu są informacjami, które mieszczą się w zakresie informacji publicznej. Akta spraw administracyjnych, z wyjątkiem części podlegających wyłączeniom wynikającym z ochrony danych osobowych, czy objętych tajemnicą ustawowo chronioną, stanowią informację publiczną. Informacją publiczną są też dokumenty związane z podziałem czynności w urzędzie, odnotowywane czynności, z wyłączeniem wynikającym z ustaw. Zdaniem Sądu Burmistrz niewłaściwie ocenił - przynajmniej w części, czy wnioskowane informacje stanowią informację publiczną. Organ mając wątpliwości winien był zwrócić się do strony o sprecyzowanie pytań, a następnie ocenić i uargumentować, czy żądane informacje spełniają przesłanki z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pozostawiając jednak wniosek skarżącej bez odpowiedzi organ dopuścił się bezczynności. Odpis nieprawomocnego wyroku z 21 marca 2019r. został doręczony Burmistrzowi Miasta i Gminy w dniu 8 kwietnia 2019 r. Z kolei odpis ww. wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności został doręczony w organowi w dniu 24 maja 2019 r. Pismem z 19 kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy udzielił odpowiedzi na wniosek M. K. z 15 czerwca 2018r. Odpowiadając kolejno na zadane przez skarżącą pytania organ wyjaśnił, iż: Ad 1. Wszczęcie postępowań administracyjnych "w poszczególnych rodzajach świadczeń (szo, 500+ I rodzinnych)" nastąpiło z urzędu, a nie "na wniosek" stąd nie możemy udzielić żądanej informacji. Ad 2. Organ nie prowadzi odrębnej imiennej ewidencji pracowników, którzy mają dostęp do konkretnych akt sprawy, ponieważ informacje o tym, kto wykonuje różnego rodzaju czynności w toku postępowania administracyjnego, kto przygotowuje projekt decyzji administracyjnej oraz podpisuje taką decyzję, znajdują się bezpośrednio w aktach tych spraw. Jako strona postępowań administracyjnych wnioskodawczyni miała i ma również obecnie możliwość uzyskać tego rodzaju informacje bezpośrednio z akt tych spraw. Ad 3. Żadna zewnętrzna kancelaria prawna nie przygotowywała opinii prawnych, o udostępnienie których M. K. wnioskuje. Ad 4. Odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest możliwa, ponieważ pytanie jest niezrozumiałe, nielogiczne i nie pozwala określić precyzyjnie żądania. Z treści pytania wynika jakoby burmistrz miał poczynić jakieś bliżej nieokreślone działania składając wniosek do samego siebie, co z oczywistych względów nie miało miejsca. W związku z powyższym organ prosił o sprecyzowanie żądania w tym zakresie. Ad 5. Dostęp do "akt spraw" mieli wyłącznie upoważnieni pracownicy Ośrodka Pomocy Społecznej we W. oraz upoważnieni pracownicy Urzędu Miasta i Gminy we W. odpowiedzialni za nadzór nad działaniem OPS we W. sprawowany w imieniu organu wydającego decyzję tj. Burmistrza Miasta i Gminy. Akta postępowań administracyjnych prowadzonych przez OPS we W. zostały poddane szczegółowej analizie przez ww. pracowników ze względu na podejrzenia dotyczące popełnienia przestępstwa przez M. K. oraz B. K. na szkodę OPS we W.. Skutkiem tych analiz było złożenie kilku zawiadomień o możliwości popełnienia przez Państwa przestępstwa. Najwyraźniej podejrzenia te okazały się uzasadnione, ponieważ Prokuratura Rejonowa we W. skierowała przeciwko Państwu pierwszy akt oskarżenia. Z posiadanych przez nas informacji wynika, że w najbliższym czasie odbędzie się pierwsza rozprawa karna, w której wystąpicie Państwo w charakterze oskarżonych o popełnienie przestępstwa". Pismem z 30 czerwca 2019r. M. K. wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Następnie pismem z 10 czerwca 2019 r. M. K. wniosła skargę w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, opieszałości, niezałatwienia sprawy w terminie. Zarzuciła Burmistrzowi Miasta i Gminy bezczynność polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi (wyznaczenia konkretnej daty udzielenia odpowiedzi), 2) orzeczenie, iż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (nie zrealizowanie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Po 136/18), 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania w sprawie jej wniosku z 15 czerwca 2018 r. i wskazała, iż Burmistrz pismem nr [...] z dnia [...] 2019 roku przesłał informacje, które kompletnie nie realizują złożonego wniosku i do dnia złożenia tej skargi nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniosła, iż organ nie przejawia dobrej woli do rozpatrzenia wniosku, co świadczy o rażącym charakterze bezczynności. Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w rozpoznanej sprawie nie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tejże ustawy, w przedmiotowej sprawie zastosowanie winny znaleźć przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a."). Żądane przez skarżącą informacje są osiągalne na podstawie przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Dostęp do akt postępowania administracyjnego, na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ograniczony jest do podmiotów niebędących stronami postępowania administracyjnego. Dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 K.p.a. W tym zakresie, z mocy art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej". W sprawie bezsporne jest, iż skarżąca jest stroną postępowań administracyjnych - w sprawie świadczeń rodzinnych, wychowawczych oraz specjalnego zasiłku rodzinnego. W związku z tym na podstawie art. 73 K.p.a. przysługuje jej dostęp do akt administracyjnych w tejże sprawie. Zresztą sama skarżąca we wniosku wskazuje, że żąda udzielenia informacji jako strona postępowania (zgodnie z K.p.a.). Zatem, skoro skarżącej przysługuje jako stronie dostęp do akt postępowania administracyjnego, to nie ma do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że w realiach rozpoznawanej sprawy organ nie był zobowiązany do udzielenia skarżącej informacji publicznej. Organ zaznaczył, iż odpowiedź została skarżącej udzielona w terminie 14 dni od dnia otrzymania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pismem z dnia 19 kwietnia 2019 r. udzielił informacji na cztery spośród pięciu zadanych pytań. Jednocześnie organ w zakresie pytania, na które nie została udzielona odpowiedź, poinformował skarżąca, że treść pytania jest niezrozumiała i nie pozwala precyzyjnie określić żądania skarżącej. Wobec czego organ w tym zakresie zażądał sprecyzowania pytania. Pytanie to było nieprecyzyjne, odnosiło się do bliżej nieokreślonych wniosków dotyczących nieprawidłowego postępowania. Skarżąca nie wskazała jakie pismo dotyczące nieprawidłowości w postępowaniach miała na myśli. Ponieważ organ nie ma kompetencji do wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, swoim postępowaniem poprzez wskazanie w pisemnej odpowiedzi niemożności odpowiedzi na pytanie zadane przez wnioskodawcę ze względu na jego niezrozumienie, nie naruszył art. 16 § 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Biorąc pod uwagę treść żądanych informacji oraz udzielone odpowiedzi brak jest postaw do twierdzenia, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Z treści złożonej skargi wynika, jakoby organ nie udzielił odpowiedzi na wszystkie zgłoszone żądania, co pozostaje w sprzeczności z treścią udzielonych odpowiedzi. Ponadto, wobec treści pytań organ nie miał ustawowego obowiązku udzielenia informacji, które jako strona postępowania mogła uzyskać z akt postępowań administracyjnych. W piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2019 r. skarżąca zarzuciła brak konsekwencji po stronie organu, który w odpowiedzi na skargę jednocześnie stwierdza, iż wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, a z drugiej strony stwierdza, że pismem z 13 kwietnia 2019 r. udzielono wnioskowanej informacji publicznej. Dodatkowo skarżąca zrzuciła, iż organ odmawia jej udostępnienia dokumentu – wywiadu środowiskowego, który był przeprowadzony w dniu 28 czerwca 2019r . mimo obowiązku udostępniania tego dokumentu stronie postępowania administracyjnego W piśmie z 1 sierpnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy odniósł się do zarzutu odmowy udostępnia dokumentów z akt sprawy wskazując, że zarzut ten za bezpodstawny. Na potwierdzenie organ załączył dokumentację dot. sprawy nr [...] W piśmie procesowym z 9 sierpnia 2019 r. skarżąca zarzuciła szereg naruszeń dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej specjalnego zasiłku opiekuńczego, które toczy się przed Burmistrzem Miasta i Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż instytucja skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcie stosownych czynności. W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuciła Burmistrzowi Miasta i Gminy (dalej w skrócie : "Burmistrz" ) bezczynność polegającą na niewywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznych wskazanych we wniosku z 15 czerwca 2018 r. W okolicznościach rozpoznawanej skargi, zaznaczyć należy, iż w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r. o udzielenie informacji publicznej zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Po 136/18, którym stwierdzono bezczynność Burmistrza i zobowiązano ten organ do rozpoznania wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym zarówno Burmistrz jak i Sąd rozpoznający aktualną skargę M. K. był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, które zwarte zostały w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2019 r. Zaznaczyć zatem należy, iż w wyroku 21 marca 2019 r. Sąd nie przesadził w żaden sposób, iż jakiekolwiek wnioskowane przez skarżącą informacje winny być udostępnione jej w trybie ustawy z 6 sierpnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429 – w skrócie: "u.d.i.p."). W powołanym wyroku Sąd stwierdził bezczynność organu polegającą na braku jakiegokolwiek odniesienia się do złożonego wniosku, nakazał przy tym rozważanie, które z żadanych informacji stanowią informację publiczną oraz czy winny być one udostępniane w trybie powołanej ustawy. Sąd zaznaczył jednocześnie, iż niektóre z żądanych informacji mieszczą się w zakresie informacji publicznej (Sąd wymienił: tryb postępowania przed organami, udokumentowany podział czynności poszczególnych pracowników, migracja akt, czy korzystanie z konkretnej profesjonalnej obsługi prawnej przez organ, dokumenty związane z podziałem czynności w urzędzie, odnotowywane czynności) lecz nie zawarł oceny, które z żądanych informacji powinny być udostępnione w trybie dostępu do infrakcji publicznej, a które w innym trybie. Należy zwrócić uwagę, iż w wyroku z 21 marca 2019 r. Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r., a nie do udostępnienia wnioskowej informacji publicznej. Ponadto Sąd w wyroku tym nie zakreślił terminu do rozpoznania wniosku przez Burmistrza. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekający w niniejszym składzie, uznał, iż Burmistrz Miasta i Gminy przesyłając skarżącej pismo z 19 kwietnia 2019 r. wywiązał się z zaleceń zawartych w ww. wyroku z 21 marca 2019 r. i na dzień wniesienia skargi nie pozostawał już w bezczynności. Po pierwsze, organ odpowiedział na wniosek niezwłocznie po uzyskaniu odpisu wyroku z 21 marca 2019 r. (co miało miejsce 8 kwietnia 2019 r.), jeszcze przed uprawomocnieniem się tego orzeczenia (co nastąpiło 10 maja 2019 r.). Pod drugie, Burmistrz w piśmie z 19 kwietnia 2019 r. ustosunkował się pytań zawartych we wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 194/08 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 11 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Ol 20/09 – dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może strona danego postępowania administracyjnego żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania w ramach wskazanej ustawy, bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego. Stronie postępowania przysługuje prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 K.p.a.), posiada dostęp do pełnych akt administracyjnych danej sprawy i może sporządzać z nich notatki i odpisy, a w określonych przypadkach może żądać uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Ograniczenie zaś stronie dostępu do akt sprawy może jedynie wynikać z przesłanek określonych w art. 74 § 1 K.p.a. (ochrona tajemnicy państwowej lub ochrona ważnego interesu państwowego). Skoro dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 K.p.a., to w tym zakresie, z mocy art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyłączone jest stosowanie przepisów tej drugiej ustawy. Jeżeli zatem informacje, o które zwraca się strona postępowania administracyjnego, dotyczą tego postępowania, to nawet jeśli mieszczą się one w zakresie informacji publicznych, nie są udostępnianie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17 stycznia 2019 r. o sygn. akt II SAB/Po 102/18 – dostępny na : http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z akt sprawy, w tym z wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r. oraz odpowiedzi organu z 19 kwietnia 2019 r., część informacji, których udostępnienia się skarżąca domaga, odnosi się do postępowań administracyjnych, w których jest stroną postępowania. Dotyczy to pytań o numerach 1, 2, 3, a zatem informacje o tych sprawach udostępniane powinny być w trybie, o którym mowa w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (m.in. art. 10 i 73 K.p.a.), a nie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Innymi słowy skarżąca nie może domagać się udostępniania tych informacji w oparciu o zasady uregulowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w tym dotyczące sposobu, formy i terminu udostępnienia lub odmowy udostępnienia tych informacji, a w konsekwencji skutecznie zrzucać – w skardze do sądu administracyjnego – naruszenia zasad udostępniania tych informacji w oparciu o przepisu u.d.i.p. w tym bezczynności organu. Jednocześnie zauważyć należy, iż w piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r. Burmistrz udzielił w pełni informacji na zadane pytania o nr [...], a w odniesieniu do pytania nr 2 wskazując, kategorię osób, które biorą udział w procesie decyzyjny w toczących się postępowaniach administracyjnych, których stroną jest (była) skarżąca, organ wyjaśnił, iż dane tych osób znajdują się w aktach spraw, do których stronie przysługuje dostęp na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podziela także stanowisko organu wyrażone w pismem z 19 kwietnia 2019 r., iż pytanie nr 4 zawarte we wniosku z 15 czerwca 2018 r. jest nieprecyzyjne. Skarżąca nie wskazała, do jakich konkretnie wniosków kierowanych do Burmistrza Miasta i Gminy dotyczących "nieprawidłowego postępowania" odnosiło się to pytanie. Konstrukcja pytania nie pozwala też na jednoznaczne odkodowanie, kto jest autorem tych wniosków kierowanych do Burmistrza Miasta i Gminy – skarżąca, czy inny podmiot oraz w jakim trybie były one składane. Prawidłowo zatem organ zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie tego pytania, na co zareagowała wnosząc ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Co prawda w ponagleniu skarżąca sprecyzowała treść pytania z pkt 2 wniosku i opisała o jakie wnioski jej chodzi, lecz na tej podstawie nie sposób zarzucić organowi bezczynności bowiem, po pierwsze, skarżąca adresatem tych wyjaśnień uczyniła inny organ, a po drugie, treść tych wyjaśnień nie pozwala zakwalifikować pytań objętych punktem 4 wniosku z 15 czerwca 2018 r. za informację publiczną. Zauważyć bowiem należy, iż tryb składnia skargi i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych uregulowany jest w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności – art. 241 K.p.a. Informacji o sposobie załatwienia tego rodzaju skargi i wniosków skarżący (wnioskodawca) uzyskuje na podstawie art. 237 lub odpowiednio 244 K.p.a. – bezczynności organów w tym zakresie niepodlegają jednak zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Krakowie z 10 grudnia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Kr 131/18 i powołane w nim orzeczenia – dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się z kolei do pytania nr 5 zawartego we wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r. zauważyć należy, iż dotyczy ono informacji publicznej, obejmuje bowiem sposób organizacji pracy urzędu organu administracji publicznej i sposobu procedowania spraw danego typu spraw administracyjnych w urzędzie, w tym kategorii pracowników organu (urzędu) mających dostęp do akt spraw administracyjnych - zwrócił na to uwagę Sąd w powoływanym wyroku z 21 marca 2019 r. o sygn. akt II SAB/Po 136/18. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie, organ wyczerpująco udzielił wnioskowanej informacji, wskazując kategorię osób posiadających dostęp do akt spraw administracyjnych w ramach organizacji wewnętrznej urzędu obsługującego organ administracji publicznej. Z kolei przyczyny przewożenia akt konkretnej sprawy między poszczególnymi jednostki organizacyjnymi tego urzędu, wykraczają poza informację publiczną. Tym niemniej w tym zakresie skarżącej udzielono odpowiedzi. Zaznaczenia wymaga, że wprawdzie od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, jednakże konkretne żądanie udzielenia informacji musi podlegać wstępnej ocenie pod kątem tego, czy mamy do czynienia z informacją o sprawach publicznych ważnych i interesujących dla ogółu. Wymaga to od podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji obiektywizacji treści wniosku, natomiast podmiot wnioskujący o udzielenie informacji powinien mieć obiektywny, a nie subiektywny, interes w jej uzyskaniu (por. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. III. 2016 r., opubl. w SiP "Lex",. Komentarz do art. 2 ). Treść wniosku oraz skargi sugeruje, iż skarżąca domagała się wnioskowanych informacji z uwagi na swój indywidualny interes – spór z organem dotyczący spraw administracyjnych prowadzonych przed tym organem z jej udziałem oraz jej rodziny, stąd można wyprowadzić wniosek, o zamiarze nadużycia przez skarżącą prawa do informacji publicznej w celu realizacji swoich indywidualnych interesów. Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż Sąd rozpatrując skargę na bezczynność bada jej istnienie na dzień wniesienia skargi. Dlatego bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostają podnoszone w pismach składanych do akt niniejszej sprawy zarzuty dotyczące rzekomych bezczynności i zaniechań organu, które miały miejsce po wniesienia skargi i dotycząc kolejnych żądań i wniosków skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd rozpatrzył sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a.