III SA/Po 118/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi N. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. N. C. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów, wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Sąd postanowieniem z 28 czerwca 2017 r. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podając, że strona skarżąca nie przedstawiła ani nie udokumentowała konkretnych okoliczności, z których wynika, że wykonanie decyzji może w jej przypadku wywołać trudne do odwrócenia skutki lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało odrzucone postanowieniem tut. Sądu z 7 września 2017 r., na które to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 868/17, oddalił zażalenie. W piśmie procesowym z 23 sierpnia 2017 r. skarżąca ponownie wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykreślenie jej z ewidencji producentów spowodowało odmowę przyznania płatności, a dochodzenie związanych z tym praw wiąże się z istotnymi niedogodnościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach rozpatrywanej sprawy stronie skarżącej odmówiono już prawomocnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co nastąpiło postanowieniem tut. Sądu z 28 czerwca 2017 r. W konsekwencji aktualnie wywiedziony wniosek musi zostać poddany ocenie z punktu widzenia art. 61 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tą ostatnią regulacją postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3 tego artykułu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie. Może zatem podlegać uchyleniu lub zmianie w przypadku, gdy zmienią się okoliczności sprawy, a nadto strona skarżąca jest uprawniona do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w sposób właściwy go uzasadniając. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (zob. postanowienie NSA z 22 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 184/11, z 6 października 2009 r., sygn. akt II OZ 833/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Składając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, strona skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności, które spowodowałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie NSA z 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, dostępne w CBOSA). Strona skarżąca podnosi, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje odmową przyznania płatności, a dochodzenie tych płatności wiąże z istotnymi niedogodnościami. Wskazać wobec tego trzeba, że takie uzasadnienie wniosku nie może zostać uznane. Niedogodności związane z dochodzeniem przez skarżącą przysługujących jej – zdaniem skarżącej – uprawnień w żaden sposób nie wpisują się w którąkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca ogranicza się przy tym jedynie do twierdzeń o ogólnym charakterze dotyczących skutków prawnych wykonania zaskarżonej decyzji. Te rozważania nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi jej sytuację materialną, a w szczególności wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Strona skarżąca nie określiła, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.