III SA/Po 130/24

Dnia 5 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi I. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 12 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na rok 2022 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia 12 maja 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na rzecz skarżącego I. J. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 12 stycznia 2024 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w P. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia 12 maja 2023 r., którą, po rozpoznawaniu wniosku I. J. (skarżącego) o przyznanie płatności w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" (dalej: płatność ekologiczna): 1) umorzono postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu płatności ekologicznej w części dotyczącej powierzchni wycofanej; 2) odmówiono przyznania I. J. (skarżącemu) płatności ekologicznej na rok 2022 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach pakietu: Uprawy rolnicze w okresie konwersji; 3) odmówiono przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych na rok 2022; 4) ustalono obszar gruntów objęty zobowiązaniem ekologicznym stanowiący powierzchnię: a) dla zobowiązania podjętego w dniu 15 marca 2021 r. na 13,4 ha b) dla zobowiązania podjętego w dniu 15 marca 2022 r. na 12,97 ha. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skarżący wystąpił o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2022 do licznych działek położonych w trzech powiatach województwa [...] ([...]), a następnie rozszerzył wniosek o 4 działki położone w województwie [...] (powiat [...]). Ustalono jednak, że: 1) W przypadku dwóch działek o łącznej powierzchni 11,92 ha (nr [...] i [...] położonych w [...] pow. [...]), skarżący wniósł o płatności składając jednocześnie oświadczenie o przejęciu zobowiązania ekologicznego, lecz ani w podstawowym ani przedłużonym terminie do składania wniosków, skarżący nie uzupełnił go o zobowiązanie do "zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności ekologicznej uzyskanej przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, jaką rolnik ten byłby obowiązany zwrócić, gdyby w trakcie realizacji zobowiązania ekologicznego przez tego rolnika wystąpiły okoliczności stanowiące podstawę zwrotu płatności ekologicznej, wymienione w § 31 ust. 1 lub 2", czyli nie zawarł w oświadczeniu obligatoryjnego składnika warunkującego skuteczność przejęcia zobowiązania w celu uzyskania płatności RE przez przejmującego. To, że zawarcie zobowiązania do zapłaty w oświadczeniu było obowiązkiem przejmującego, wynikało z § 26 ust. 5 pkt 1 lit. c rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego PROW na lata 2014-2020 ( t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1784 ze zm.; dalej: rozporządzenie RE). Organ wyjaśnił, że skarżący kompletne oświadczenie złożył dopiero wraz z odwołaniem. Tymczasem – jak wskazano – zgodnie z przestawioną przez skarżącego umową przeniesienie posiadania działek nastąpiło 25 marca 2022 r., co powodowało, że skarżący świadczenie o kontynuowaniu zobowiązania ekologicznego powinien załączyć do wniosku składanego w ustawowym terminie. Termin do złożenia wniosku został przedłużony ostatecznie do dnia 27 czerwca 2022 r., co dotyczy również obligatoryjnych załączników do danego wniosku. Organ stwierdził, że termin ten nie podlega jednocześnie przywróceniu, jest to bowiem termin materialny. Wobec tego działki [...] i [...] o łącznej pow. 11,92 ha nie zostały uwzględnione do płatności ekologicznej na rok 2022 r. 2) Na podstawie obrazów ortofotomap sporządzonych w 2021 i 2023 roku, jak również zdjęcia lotniczego z portalu Google Earth ustalono, że skarżący zawyżył maksymalny kwalifikowany obszar dla części obszaru działek rolnych położonych na łącznie 7 działkach ewidencyjnych (położonych w [...] w pow. [...]). Ustalono, że skarżący deklarował na tych działkach uprawy łubinu na pow. 26,37 ha, a wg organów rzeczywista powierzchnia upraw wynosiła 21,65 ha. Z podstawy obliczenia płatności organy wyłączyły więc 4,72 ha. Wyjaśniono bowiem, że zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia RE przy ustalaniu wysokości płatności ekologicznej uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, że na wszystkich działkach odbywały się wymagane zabiegi agrotechniczne. Obraz ortofotomapy został wykonany w dniu 29 września 2021 r. W bazie jest również obraz ortofotomapy z 1 maja 2023 r. wskazujący, że deklarowane do płatności w 2022 r. działki jako uprawa łubinu wąskolistnego w 2023 r. nie stanowią terenów wykorzystywanych rolniczo – jest tam wydobywany piasek i żwir. Powierzchnia deklarowana we wniosku na 2022 nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ II instancji powołał się ponadto na wydruk zdjęcia lotniczego (Google Earth) z 20 lipca 2022 r. 3) Skarżący dokonał bezpodstawnego zwiększenia powierzchni zobowiązania ekologicznego podjętego od 15 marca 2021 r. Według przedstawionej wraz z wnioskiem kopii planu działka [...] o powierzchni 1,95 ha (położona w [...] w pow. [...]) została przypisana do zobowiązania ekologicznego w latach 2021-2024, a – jak ustalono – nie podjęto na niej zobowiązania w 2021 r. Wprawdzie wniosek skorygowano poprzez wskazanie 2022 roku jako daty podjęcia zobowiązania, lecz uczyniono to dopiero w odwołaniu. Tymczasem, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia RE, wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. Ostatecznie wskazano, że ustalona różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym do płatności a stwierdzonym przez organ przekraczała 20%, gdyż wynosiła 27,67%, zachodziła przesłanka do odmowy przyznania płatności, co wynikało z art. 19 rozporządzenia nr 640/2014. W skardze do WSA w Poznaniu skarżący, żądając uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach, podniósł zarzut skutecznego złożenia oświadczenia o kontynuowaniu zobowiązania. Podniósł, że termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 27 czerwca 2022 r. a strona dokonała jej z dniem 23 czerwca 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2024 r. skarżący, tym razem reprezentowany przez adw. G. S., podtrzymując żądanie uchylenia decyzji, skarżącego podniósł nowe zarzuty, m. in. : - zaniechanie zawiadomienia skarżącego o dokonaniu kontroli w bazie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, - zaniechanie zawiadomienia skarżącego o zgromadzeniu całego materiału dowodowego, - oparcie ustaleń w zakresie działki [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na podstawie nieokreślonych danych z ortofotomapy z lat 2021 i 2023, które to mapy nie zostały zamieszczone w materiale dowodowym sprawy, - nieskonfrotnowanie tych map z mapami załączonymi do wniosku, - nieskontrolowanie protokołu kontroli z Jednostki Certyfikującej, - dokonanie ustaleń na podstawie zdjęć z Google Earth, na których nie zaznaczono działek ewidencyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja naruszała prawo i to z przyczyn podnoszonych przez skarżącego, chociaż nie wszystkie jego zarzuty okazały się trafne. Jako prawidłowe Sąd ocenił wyłączenie z podstawy obliczenia płatności powierzchni działek nr [...] i [...] wydzierżawionych przez skarżącego od innego podmiotu, w przypadku których skarżący deklarował przejęcie zobowiązania ekologicznego. Jak trafnie stwierdził organ, obligatoryjnym składnikiem oświadczenia o przejęciu zobowiązania i - zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 5 lit. c/ rozporządzenia RE - warunkującym uzyskanie płatności jest zobowiązanie przejmującego do "zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności ekologicznej uzyskanej przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, jaką rolnik ten byłby obowiązany zwrócić, gdyby w trakcie realizacji zobowiązania ekologicznego przez tego rolnika wystąpiły okoliczności stanowiące podstawę zwrotu płatności ekologicznej, wymienione w § 31 ust. 1 lub 2". Z akt sprawy wynika, że skarżący we wniosku i zmianach zadeklarował określone działki ewidencyjne oraz przejęcie zobowiązania ekologicznego, ale nie załączył w tym zakresie wymaganych dokumentów (Oświadczenie o kontynuacji zobowiązania ekologicznego). W dniu 22 czerwca 2022 r. skarżący załączył umowę dzierżawy gruntów rolnych z 25 marca 2022 r. zawartą pomiędzy nim jako dzierżawcą a [...] Sp. z o. o. jako wydzierżawiającym działki nr [...] i [...]. Dnia 23 czerwca 2022 r. przedłożył natomiast oświadczenie o kontynuacji realizacji zobowiązania ekologicznego, lecz oświadczenie to nie zawierało wspomnianego zobowiązania do zapłaty (k. 8/1 akt ARiMR). Oświadczenie zawierające niezbędne oświadczenie skarżący złożył dopiero z odwołaniem od decyzji kierownika biura powiatowego dnia 26 maja 2023 roku (k. 12/5 akt ARiMR). Trafnie uznano w zaskarżonej decyzji, że dokonano tego po terminie, gdyż zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia RE kompletne wnioski o płatność należało składać w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który - co ustalono prawidłowo gdyż z odwołaniem do właściwych regulacji (str. 15 zaskarżonej decyzji) – ostatecznie upływał 27 czerwca 2022 r. Zasadnie jednocześnie wskazano na brzmienie § 26 ust. 5 rozporządzenia RE wskazujące na konieczność złożenia kompletnego oświadczenia o przejęciu wraz z wnioskiem o płatności. Taki obowiązek potwierdza również treść § 26 ust. 3 rozporządzenia RE warunkującego uzyskanie płatności przez przejmującego zobowiązanie ekologiczne od złożenia wniosku w terminie dla wniosków o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ prawidłowo zastosował również art. 13 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności stanowiącego o skutkach opóźnienia w złożeniu wniosku, trafnie uznając, że opóźnienie powyżej 25 dni powoduje niedopuszczalność wniosku i w konsekwencji stanowi podstawę do odmowy przyznania płatności. Organ należycie również ocenił charakter terminu do złożenia wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym zarówno termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności jak i termin do dokonania zmiany wniosku mają charakter materialnoprawny, co powoduje że termin taki nie podlega przywróceniu (zob. wyroki NSA: z 24 listopada 2010 r., II GSK 1020/09 i z 20 kwietnia 2011r., II GSK akt 497/10; wyroki: WSA w Lublinie z 5 grudnia 2013 r., III SA/Lu 631/13 i z 29 września 2015 r., III SA/Lu 457/15 oraz WSA w Olsztynie z 5 listopada 2015 r., I SA/Ol 616/15). Stąd zasadnie nie przyznano skarżącemu płatności ekologicznej do dwóch działek (nr [...] i [...]). Jako trafną Sąd ocenił również odmowę przyznania płatności do działki nr [...] o powierzchni 1,95 ha (położonej w [...] w pow. [...]). Nie budziło bowiem wątpliwości, że skarżący w treści wniosku wskazał, że na działce realizowane jest zobowiązanie ekologiczne podjęte w 2021 roku. Tymczasem, jak wynikało z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu, skarżący nie zgłosił tej działki do płatności w 2021 roku. Co więcej, na działce tej w 2021 roku faktycznie nie podjęto realizacji zobowiązania ekologicznego. Organy zasadnie odwołały się więc do § 7 ust. 1 rozporządzenia RE, z którego wynikało, że wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. Podjęcie zobowiązania na działce w roku 2022 musiało być uznane za zmianę (powiększenie) takiego obszaru. Wprawdzie skarżący skorygował treść wniosku poprzez wskazanie 2022 roku jako daty podjęcia zobowiązania ekologicznego, lecz uczynił to już po 27 czerwca 2022 roku, a więc wniosek musiał zostać rozpoznany wg treści nieskorygowanej, gdyż korekta taka – zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 – musiała być uznana za nieskuteczną. Dodać jednocześnie należy, że omyłkowe wskazanie daty początkowej podjęcia zobowiązania nie mogło być uznane za oczywisty błąd możliwy do skorygowania w każdym czasie, zgodnie z 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności. Z oczywistym błędem w rozumieniu tego przepisów mamy do czynienia jedynie wtedy, gdy z treści samego wniosku i niebudzących wątpliwości okoliczności towarzyszących wynika, że jego treść powinna być inna. Niezgodność sporządzonego tekstu z rzeczywistą wolą strony musi być widoczna prima vista, już na skutek lektury wniosku, jego załączników i pozostałych dokumentów. Tego rodzaju błąd traktuje prawodawca unijny jako omyłkę podlegającą skorygowaniu w każdym czasie, której wystąpienie eliminuje możliwość obciążenia jednostki jego konsekwencjami. Nie może być natomiast uznany za oczywisty taki błąd, którego wykrycie wymaga wnikliwej kontroli administracyjnej (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2023 r., I GSK 945/22, wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r., I GSK 323/22). W ocenianym tu przypadku, na podstawie samego wniosku i załączników nie można było uznać, że błędnie wskazano datę początkową podjęcia zobowiązania. Jako naruszające prawo należało ocenić natomiast ustalenia w zakresie powierzchni kwalifikowanej działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie odwołuje się bowiem do miarodajnych dowodów potwierdzających, że część z obszaru wspomnianych działek rolnych nie kwalifikowała się do płatności. Należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu w sprawie płatności obowiązkiem organów ARiMR jest wyczerpujące rozpoznanie całego materiału dowodowego (art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020; Dz. U. z 2023 r. poz. 1784; dalej: ustawa PROW), czyli dokonanie swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. Organy ARiMR muszą przy tym opierać się na dowodach miarodajnych, a ich ocenie dać przekonujący wyraz w uzasadnieniu swoich decyzji. Organ odwoławczy, motywując ustalenie o zawyżeniu przez skarżącego we wniosku powierzchni ww. 7 działek kwalifikującej się do płatności, przedstawił obszernie prawnie określone źródła dowodowe służące ustaleniu maksymalnego kwalifikowanego obszaru oraz wskazał, że organ pierwszej instancji, posługując się tymi narzędziami, ustalił obszar dla wspomnianych działek inaczej niż deklarował to skarżący. Następnie wskazał, że ustalenia te znajdują potwierdzenie w obrazach ortofotomap wykonanych 29 września 2021 r. oraz 1 maja 2023 r. Stwierdził, że późniejszy z tych obrazów nie potwierdza prowadzenia na zakwestionowanym obszarze deklarowanej uprawy łubinu wąskolistnego, lecz wskazuje, że na obszarze tym prowadzona jest działalność kopalniana – wyrobisko piasku i żwiru. Stwierdził też, że tego rodzaju stan działki potwierdza wydruk zdjęcia lotniczego sporządzonego w dniu 20 lipca 2022 r. a pochodzącego z portalu Google Earth, które jednak – jak mowa w decyzji – nie mogło stanowić dowodu dla ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności, lecz stanowiło dowód, który uzupełniał obraz ortofotomapy dostępny w bazie systemu informatycznego Agencji. Sąd uznał, że takie uzasadnienie nie przekonuje o rzetelności ustaleń dotyczących powierzchni działek kwalifikującej się do płatności. Istotną wątpliwość co do podstawy ustaleń organów o tym, czy na działkach prowadzono działalność rolniczą, budzi wskazanie, że ustalenia te poczyniono w oparciu o obrazy ortofotomap wykonanych 29 września 2021 r. oraz 1 maja 2023 r., przy czym brak prowadzenia działalności rolniczej – jak należy rozumieć – miał potwierdzać obraz ortofotomapy z 2023 roku. Dowody te nie mogły jednak być uznane za miarodajne dla oceny stanu działek w roku 2022 r., ponieważ mogły potwierdzać stan działek istniejący w datach, w których je sporządzono czyli innych latach niż rok, którego dotyczyło postępowanie. Nawiasem mówiąc, obrazów nie załączono do akt sprawy ani jako wydruków ani w formie elektronicznej na odpowiednim nośniku danych. W tej sytuacji jedynym dowodem obrazującym stan działek w 2021 roku był więc wydruk zdjęcia z portalu Google Earth, który jednak – tu znów stwierdzenie organu – "nie stanowi podstawy do wyznaczenia kwalifikującej się do płatności", lecz miał uzupełniać obrazy ortofotomap. Rzecz jednak w tym, że załączony do akt wydruk (k. 13/3 akt ARiMR) nie pozwalał na poczynienie na jego podstawie jakichkolwiek ustaleń. Organ trafnie spostrzegł, że portal Google Earth nie stanowi prawnie określonego źródła służącego identyfikacji granic działek rolnych oraz obliczenia maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia RE przy ustalaniu wysokości płatności ekologicznej uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl natomiast art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014 państwa członkowskie dopilnowują, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. Ponadto, w myśl art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 r. w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego, państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Niewątpliwie dołączony do akt wydruk z portalu Google Earth nie spełnia takich standardów. Pomijając już nawet wskazane tu przyczyny, dla których załączony do akt wydruk, powielony zresztą w decyzji, nie może stanowić dowodu służącego do ustalenia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, zauważyć należy, że wydruk przez niską rozdzielczość jest nieczytelny i choć zawiera naniesione granice bliżej niezidentyfikowanych działek, to po pierwsze: nie wskazano kto i za pomocą jakiego narzędzia naniósł te granice, po drugie: nie określono jakich obszarów dotyczy. Stąd dowód ten nie mógł stanowić podstawy do ustalenia obszaru kwalifikującego się do płatności. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, poprzez wadliwą ocenę dowodów dotyczących maksymalnego kwalifikowalnego obszaru działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] naruszała art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy PROW. Dlatego Sąd, w punkcie 1 wyroku, uchylił decyzje organów obu instancji (145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.). Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt 2 wyroku) znajdowało podstawę prawną w art. 200 p.p.s.a. W ponownym postępowaniu, organ, kierując się oceną prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, ponownie oceni zgromadzone dowody, ewentualnie uzupełniając zgromadzony materiał i wyda decyzję wolną od wskazanych powyżej naruszeń prawa.