III SA/Po 1506/13

Dnia 27 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "X" sp. j. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 roku postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga "X" sp. j. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2013 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 roku. W petitum skargi pełnomocnik strony zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą pozbawienie skarżącej znacznej części majątku, zagrażając podstawom funkcjonowania firmy, a właściwie prowadząc do jej unicestwienia. Czynności zmierzające do wykonania zaskarżonego aktu doprowadzą do utraty jej płynności finansowej, w konsekwencji powodując zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Następstwa takiego stanu rzeczy dotkną również innych osób – pracowników, kontrahentów strony. Pełnomocnik wskazał, że postawa osób reprezentujących skarżącą w toku postępowania podatkowego daje rękojmię tego, że nie będą one podejmowały prób zmierzających do udaremnienia wykonania w przyszłości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak przyjęto w judykaturze – chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Podkreślić należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 28/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik strony nie wykazał w sposób przekonywujący, że w razie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżąca zostanie narażona na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącą obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (podatku akcyzowego) per se nie może prowadzić bowiem do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż – jak wskazano – uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny (por. m.in. postanowienie NSA z 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto pełnomocnik nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które by ukazały kondycję finansową skarżącej. Sądowi nie jest znana również sytuacja majątkowa strony. W związku z tym twierdzenia, iż czynności zmierzające do wykonania zaskarżonego aktu doprowadzą do utraty przez stronę płynności finansowej, w konsekwencji powodując zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej – w ocenie Sądu są gołosłowne. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych tylko twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pełnomocnik strony nie załączył żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, na przykład w postaci ksiąg podatkowych, deklaracji podatkowych, bilansu czy umów z kontrahentami lub bankami, których postanowienia przewidują możliwość ich rozwiązania w wypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem majątku wnioskodawczyni. Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszym przypadku nie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.