III SA/Po 1590/21

Dnia 18 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska - Cybulska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2022 roku sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. BCET na okres 3 miesięcy. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r., L. dz. [...] Komendant Miejski Policji w [...] działając na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 – dalej "P.r.d.") zawiadomił Prezydenta Miasta [...], że R. B. w dniu [...] kwietnia 2021 r. popełnił czyn polegający na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości na obszarze zbudowanym powyżej 50 km/h, tj. poruszał się z prędkością 109 km/h w miejscu, w którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Decyzją z [...] czerwca 2021 r. znak [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy R. B.. W podstawie prawnej organ I instancji decyzji wskazał art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm., dalej: u.k.p.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. "a", art. 135b ust. 1, art. 136 ust. 1 p.r.d. Odwołanie od tej decyzji złożył R. B. podnosząc, że nie przyjął on mandatu karnego za zarzucane mu wykroczenie drogowe, a jego sprawa została skierowana do sądu karnego. Skarżący powołał się na domniemanie niewinności. Dalej Skarżący wskazał, że w miarę użytkowania sprzęt do pomiaru prędkości traci na dokładności, a użyty w jego sprawie sprzęt "nie należał do najnowszych", a co za tym idzie miał większy możliwy błąd pomiarowy. R. B. wskazał również, że w decyzji brak informacji jaki konkretnie sprzęt pomiarowy został użyty. Ponadto wskazano, że przed organem I instancji Skarżący skorzystał z prawa do zapoznania się aktami sprawy, korzystając w tym celu z pełnomocnika w osobie jego [...]. Jednak U. C. okazano jedynie "przez szybkę" notatkę policyjną oraz kopię świadectwa legalizacji ponownej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy kat. BCET na okres 3 miesięcy. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2a p.r.d. (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych ustaw, Dz.U. z 2015, poz. 541 – dalej jako: "ustawa zmieniająca"). Organ II instancji wskazał, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja. Kolegium zaakcentowało, że już z tych regulacji wynika, że nie jest w takich przypadkach konieczne prawomocne skazanie (wystarczy "ujawnienie popełnienia wykroczenia"), bowiem ustawodawca przewiduje tu środek administracyjny, a nie karny. Daje wyjaśniono, że stąd art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wskazuje, że podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja. W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, jest to bowiem domena postępowania wykroczeniowego, a w szczególności nie ma tu (w postępowaniu administracyjnym) ustalania winy. Kolegium wyjaśniło, że takie ustalenia wymagają niektórych przypadkach długotrwałego postępowania dowodowego, tak jak i prawidłowość działania urządzenia pomiarowego. Podkreślono, że w niniejszej sprawie urządzenie było legalizowane. Dalej wskazano, że te kwestie bada sąd powszechny, jeśli strona odmawia przyjęcia mandatu. Z woli ustawodawcy organ administracyjny opiera jednak swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom we wskazanym okresie, przez co decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej wyjaśniono, że pismem z dnia [...] kwietnia 2021r. Zastępca Naczelnika Wydziału Drogowego KMP w [...] zawiadomił Prezydenta Miasta [...], że w dniu [...] kwietnia 2021 r. o godz. 21.00 w miejscowości [...] , R. B. zam. [...], ul. [...], kierował samochodem osobowym marki R. nr rej. [...] popełniając czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit.a p.r.d. polegający na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 59 km/h poruszając się z prędkością 109 km/h w miejscu, w którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. W związku z powyższym zatrzymano elektronicznie prawo jazdy Wyjaśniono, że powołany w podstawie prawnej decyzji art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jak i pozostałe przepisy tejże ustawy nie przewidują prowadzenia przez organy ani pierwszej, ani drugiej instancji postępowania dowodowego na okoliczność samego faktu i sposobu stwierdzenia przez policję przekroczenia przez kierującego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Zatrzymanie prawa jazdy za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym dotyczy przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h, wynika to z art. 135 ust. 1 pkt. 1 a lit. a p.r.d. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 102 ust. 1e u.k.p. okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zatrzymania prawa jazdy. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji. Kolegium wskazało, że prawidłowo w ramach niniejszego postępowania wskazano trzymiesięczny okres zatrzymania prawa jazdy od daty [...].04.2021r. do dnia [...].07.2021 r. włącznie. Podkreślono , że decyzja w sprawie zatrzymania prawa jazdy ma charakter związany. Oznacza to, że organ nie ma luzu decyzyjnego co do wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego. Dalej wskazano, że w niniejszej sprawie wszystkie wskazane przesłanki warunkujące zatrzymanie prawa jazdy na okres 3 miesięcy zostały spełnione, co zobowiązywało organ I instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu stronie prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skoro w aktach pojawia się informacja, że R. B. przekroczył prędkość o 59 km/h, to organ administracji nie ma innej możliwości jak podjąć decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do kwestii możliwości zapoznania się z aktami sprawy Kolegium wskazało, że pismem z dnia [...] maja 2021 r. organ I instancji zawiadomił Skarżącego na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania z aktami sprawy. Zawiadomienie to zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu [...] maja 2021 . U. C. ([...]) przedłożyła w organie pełnomocnictwo z dnia [...] lipca 2021 r. do odbioru dokumentów, a zatem pełnomocnictwo to nie upoważniało do zapoznania się z aktami sprawy. Dalej Kolegium powołało się na treść uchwały NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. I OPS 3/18 godnie z którą podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego wywiódł R. B. podnosząc zarzuty naruszenia art. 8, art. 9. art. 10 oraz art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący podniósł, że sprawę rozstrzygnięto o niepełny i wadliwy materiał dowodowy. Dalej podniesiono zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 135 § 1 pkt 2a p.r.d. poprzez błędne uznanie, że podstawę decyzji może stanowić wyłącznie niezweryfikowana informacja Policji. Zarzucono też, że doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie z uwagi na pojawienie się zagadnienia wstępnego w postaci odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego za przekroczenie prędkości o więcej niż 50 km/h. Żądaniem skargi objęto przeprowadzenie dowodu z dokumentu pełnomocnictwa udzielonego U. C. do przejrzenia akt postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W badanej sprawie wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczony sformułował pełnomocnik Skarżącego, a Kolegium w ustawowym terminie nie zażądało przeprowadzenia rozprawy. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020, poz. 1268 – dalej jako: "u.k.p.") i ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych ustaw (Dz.u. z 2015, poz. 541 – dalej jako: "ustawa zmieniająca") oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2021, poz. 450 – dalej jako: "p.r.d."). Na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 , starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (...) w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 na okres 3 miesięcy (ust. 1c), nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 p.r.d. ba podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a p.r.d. stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem m.in. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 135b ust. 1 p.r.d. zatrzymanie wydanego w kraju prawa jazdy następuje przez wprowadzenie informacji o zatrzymaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek określonych w art. 135 ust. 1. Z akt sprawy wynika, że w R. B. w dniu [...] kwietnia 2021 r. popełnił czyn polegający na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości na obszarze zbudowanym powyżej 50 km/h, tj. poruszał się z prędkością 109 km/h w miejscu, w którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Zatrzymanie prawa jazdy z tej przyczyny nastąpiło tego samego dnia ([...].04.2021 r.). Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo organy obydwu instancji przyjęły, że w badanej sprawie pochodząca od funkcjonariusza Policji informacja o ujawnieniu popełnienia przez R. B. czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, może stanowić wyłączną podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Trafnie podnosi Kolegium, że samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie otrzymania zawiadomienia (informacji) o naruszeniu przepisu ustawy - Prawo o ruchu drogowym - starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. W żadnym wypadku nie może on prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności nałożenia na kierowcę mandatu karnego za ujawnione wykroczenie gdyż do tego uprawniony jest sąd powszechny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2190/16, z 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 490/17). Z powyższych względów, nie było przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego. Nie wystąpiło bowiem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ dysponował informacją urzędową będącą podstawą rozstrzygnięcia. Ponadto, z brzmienia art. 102 ust. 3 u.k.p. wynika, że jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Z tego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie wykroczeń wymienionych w omawianych przepisach, w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Niemniej nie związał z tym zdarzeniem konieczności zawieszenia postępowania a jedynie konieczność zwrotu prawa jazdy po upływie określonych w tym przepisie terminów. Jakkolwiek kwestia powyżej wskazana budziła kontrowersje w orzecznictwie sądów administracyjnych, to doczekała się wyjaśnienia ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale siedmiu sędziów z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, w której wskazano, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Podkreślić trzeba stanowisko to pozostaje aktualne (por. np. wyrok NSA z dnia 05 stycznia 2022 r. sygn. I OSK 232/19). Istotną konsekwencją procesową powyższego stanowiska jest to, że przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, jako normy materialnoprawne, wyznaczają zakres postępowania dowodowego w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wskazują one, że podstawą wydania decyzji, o której mowa m.in. w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest wyłącznie informacja pochodząca od funkcjonariusza Policji, o której mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy zmieniającej, przekazana staroście jako organowi właściwemu w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Powyższa informacja, jak wskazało Kolegium, stanowi dokument urzędowy i w tym zakresie podlega weryfikacji w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa (por.: uchwała NSA z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18; wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17). Z tego też powodu, podnoszone ewentualne wątpliwości co do prawidłowości pomiaru prędkości, nie mogą stanąć na przeszkodzie wydania przez starostę decyzji w powyższym trybie. Zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany. W tej sytuacji wyjdzie bowiem na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję (vide: wyrok NSA z 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 802/17, wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17). To oznacza, że wbrew stanowisku Skarżącego, nie jest w przedmiotowej sprawie konieczne zakończenie postępowania przed sądem powszechnym w sprawie ujawnionego wykroczenia. Wystarczy bowiem samo jego ujawnienie. Reasumując, organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości. Z woli ustawodawcy, organ opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom we wskazanym okresie. Dlatego bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o stwierdzenie, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 1c, 1d i 1da u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP, który wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 26 kwietnia 2021 r. (sygn. akt K 4/21) wskazać trzeba, że w analizowanej sprawie względy ekonomii procesowej nie przemawiały za koniecznością zawieszenia postępowania. Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada na sąd obowiązek zabezpieczenia prawa strony do sądu, ale jednocześnie rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 7 p.p.s.a.) – wynikający z art. 45 ust.1 Konstytucji RP. Zatem w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny przyjmuje do rozpatrzenia skargę konstytucyjną, sąd ma obowiązek ustalenia, w jakim stopniu celowe będzie ewentualne zawieszenie postępowania w konkretnej sprawie (postanowienie NSA z dnia 18.01.2022 r. sygn. akt I FSK 2053/21). Sąd rozstrzygając tę kwestię miał na uwadze, że okres zatrzymania prawa jazdy Skarżącemu upłynął z dniem [...] lipca 2021 r., do dnia rozpoznawania sprawy przez Sąd nie wyznaczono terminu posiedzenia Trybunału Konstytucyjnego, a w przypadku stwierdzenie przez TK sprzeczności z Konstytucją RP badanych w sprawie o sygn. K 4/21 przepisów, Skarżącemu będzie przysługiwać prawo do wniesienia o wznowienie postępowania. W podnoszonej kwestii naruszenia prawa Skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu wskazać trzeba przede wszystkim, że nie każde naruszenie przepisów postępowania skutkuje uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny, ale tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach badanej sprawy takiego ewentualnego nawet związku pomiędzy podnoszonym przez Skarżącego naruszeniem jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a wpływem tego naruszenia na wynik sprawy nie wykazano. W aktach sprawy znajduje się wyłącznie pełnomocnictwo udzielone U. C. w dniu [...] lipca 2021 r. upoważniające ją do "odbioru dokumentów w związku z zatrzymaniem prawa jazdy" (k. 9 akt adm.). Podkreślić trzeba, że w aktach administracyjnych brak jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie U. C. do podejmowania w imieniu Skarżącego czynności innych niż odbiór dokumentów. Odnosząc się natomiast do załączonego do skargi skanu pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego U. C. "do wglądu w akta sprawy" należy zwrócić uwagę, że to pełnomocnictwo nie zostało złożone w toku postępowania administracyjnego i w istocie nieznana jest data jego sporządzenia gdyż jedyną wskazaną na nim datą jest data urodzenia Skarżącego, tj. "[...].05.1977". Odnosząc się zatem do kwestii przeprowadzenia dowodu z pełnomocnictwa udzielonego siostrze Skarżącego wskazać trzeba, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające - z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy, nie ziściły się przesłanki, które uzasadniałyby prowadzenie postępowania dowodowego uzupełniającego przez Sąd, ponieważ wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Stwierdzając zatem, że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.