III SA/Po 160/16

Dnia 9 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. W. (dalej: "strona") od decyzji Starosty K. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. wystąpił do Starosty K. o skierowanie strony na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w związku z otrzymaniem przez stronę 27 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. W związku z zastrzeżeniami strony Starosta wystąpił o potwierdzenie wniosku. Prawidłowość naliczenia punktów i zasadność wniosku została potwierdzona w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. Komendy Wojewódzkiej Policji w P. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Starosta K. skierował stronę na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej strona nie zgodziła się z liczbą przypisanych punktów, podnosząc, że punkty (w łącznej liczbie 15) przyznane za naruszenia drogowe z dnia [...] czerwca 2014 r. ([...]), z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]) oraz z dnia [...] września 2014 r. ([...]), uległy przedawnieniu (art. 130 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Ponadto organ administracji nie ustalił kiedy za powyższe naruszenia zapadły prawomocne rozstrzygnięcia, co może być istotne dla określenia momentu usunięcia punktów wpisanych do ewidencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazało, że decyzja wydana w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli kierowca przekroczył liczbę 24 punktów starosta zobowiązany jest wydać decyzję o skierowaniu na przedmiotowe badanie. Nadto organ administracji nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania czy weryfikacji ilości punktów przyznanych kierowcy za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ ten związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca przekroczył limit 24 punktów. Starosta K. związany był wobec tego wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2015 r. i zobowiązany był do wydania zaskarżonej w odwołaniu decyzji. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślił jednocześnie, że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotne znaczenie ma data naruszenia (naruszeń) przepisów. Nie ma natomiast znaczenia data dokonania przez organ rejestracyjny wpisu tego naruszenia, czy też przekwalifikowania punktów tymczasowych na ostateczne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona podniosła zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80, a także art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący uzasadniając skargę podał, że organ odwoławczy ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia przekroczenia limitu 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie wskazał ani dat popełnionych naruszeń, ani przyznanych za te naruszenia punktów karnych. Ponadto nie podał za jakie naruszenia były wymierzone mandaty karne, a za jakie skierowane były wnioski o ukaranie do sądu i w związku z tym kiedy zapadły wyroki oraz kiedy się one uprawomocniły, a także ile stronie zostało przypisanych punktów karnych, co do naruszeń ruchu drogowego potwierdzonych prawomocnymi wyrokami. W ocenie skarżącego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia nie było możliwości przypisania przekroczenia limitu punktów karnych. Ponadto, nie można uznać za uzasadnienie faktyczne - zdaniem skarżącego - tekstu druku decyzji I instancji, ograniczającego się do skreślenia danego wariantu uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] listopada 2015 r., nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a."). W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że materialnoprawną podstawę wydanej w kontrolowanej sprawie decyzji stanowi art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm., dalej: "u.k.p."). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja w tym zakresie wydawana jest na wniosek organu kontroli ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Stosowanie zaś do art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "P.r.d.") Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji, o czym mowa już w art. 130 ust. 2 P.r.d., usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 P.r.d. - 20 punktów. W orzecznictwie sądów administracyjnych prawidłowo wskazuje się, że decyzja wydawana w trybie art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b u.k.p. ma charakter związany, a więc przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów karnych, obliguje organ do skierowania go na tego rodzaju badania. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie jest przy tym uprawniony do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję) i podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 956/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalność badania przez organ prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie pozwala temu organowi dociekać okoliczności towarzyszących stwierdzeniu naruszeń. Przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy do wyłącznej kompetencji Policji. Zebranie przez kierowcę określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje, które zostały określone w ustawie. Należy do nich m.in. skierowanie na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b u.k.p. Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Komendant Wojewódzki Policji w P. wystąpił do Starosty K. z wnioskiem o skierowanie skarżącego na ów badanie - z powodu otrzymania przez skarżącego łącznie 27 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. Fakt przekroczenia przez skarżącego w ciągu roku 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, wskazany w powyższym wniosku, był okolicznością obiektywną, wiążącą organ rozstrzygający sprawę i nie podlegającą weryfikacji w ramach przeprowadzonego postępowania. Jednocześnie była to okoliczność wystarczająca do zastosowania wobec skarżącego art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b u.k.p. Organ administracji, wbrew zarzutom skarżącego, nie był wobec tego zobowiązany do dokonania bardziej szczegółowych ustaleń faktycznych odnośnie poszczególnych, popełnionych przez skarżącego naruszeń przepisów ruchu drogowego, przez co podniesiony w tym względzie zarzut naruszenia art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a.") nie może być uznany za zasadny. Podkreślenia zwłaszcza wymaga, że stosownie do art. 130 ust. 2 P.r.d. warunkiem usunięcia z ewidencji punktów jest upływ jednego roku od dnia naruszenia przepisów ruchu drogowego, gdy kierowca nie popełni w tym okresie kolejnego naruszenia tych przepisów, a nie fakt wydania w tym okresie prawomocnego rozstrzygnięcia związanego z naruszeniem prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 423/10, CBOSA). Skoro w ramach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżącemu przypisano ponad 24 punkty za naruszenia popełnione w ciągu jednego roku, ustalanie kiedy wobec poszczególnych naruszeń przepisów ruchu drogowego zapadły prawomocne rozstrzygnięcia, w tym wyroki sądu, nie ma dla kontrolowanej sprawy istotnego znaczenia. Wprawdzie rację trzeba przyznać skarżącemu, że uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej ograniczające się wyłącznie do wskazania przyczyny podjętego przez organ rozstrzygnięcia uchybia wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., to uchybienie to pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, nie przeszkodziło to stronie skarżącej w odniesieniu się do stanu faktycznego sprawy w odwołaniu od decyzji, po drugie, rzeczone uchybienie zostało konwalidowane na dalszym etapie postępowania przez organ II instancji, który dostatecznie odniósł się do podstaw prawnych i faktycznych podjętego rozstrzygnięcia, a także ustosunkował się do stanowiska skarżącego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.