III SA/Po 520/15

Dnia 9 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi T W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje oddala skargę Uzasadnienie. Dnia 25.07.2013 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19.07.2013 r. z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji T z powodu otrzymania przez niego łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w związku z otrzymaniem łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 27.01.2012r. do 6.05.2012r. Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy kat. A, B, T wobec w/w. Pismem z dnia 24.02.2014r. Komendant Wojewódzki Policji został powiadomiony przez organ administracyjny o poddaniu T kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na kategorię B, które w/w zaliczył z wynikiem pozytywnym. Wobec powyższego decyzją z dnia [...]2014 r. Starosta skierował T na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. A i T. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła organowi błędną interpretację przepisów art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. W jej ocenie przyznane punkty były związane z prowadzeniem pojazdu osobowego ( w ramach kat. prawa jazdy B ), wobec czego zbędne jest kierowanie strony na egzamin sprawdzający kwalifikacje również w zakresie kat. A i T. Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. T wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji. Wydanym decyzjom zarzucił on naruszenie : - art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w zw. z art. 87 i art. 92 Konstytucji RP poprzez zastosowanie niezgodnego z Konstytucją przepisu rangi podstawowej, - art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w zw. z art. 2 i art. 32 §1 Konstytucji RP poprzez niezasadne przyjęcie, że po otrzymaniu limitów punktów w związku z prowadzeniem pojazdu osobowego strona winna zostać dodatkowo skierowana na egzamin sprawdzający kwalifikacje również w zakresie kat. A i T - art. 7, 11 i 107 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [..]r. odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Starosty z dnia [...]r. oraz decyzji SKO z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 156 kpa. Wskazał na omyłkowość podania aktu już nieobowiązującego – rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002r. zamiast rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Nadto SKO podało, że nie ma uprawnień do kontroli konstytucyjności aktów podustawowych i jest zobowiązany do stosowania tego rodzaju aktów prawnych. Z powołanego rozporządzenia wynika konieczność dokonania kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy ( § 7 ust. 1 pkt. 2 ). We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona zarzuciła organowi naruszenie : - art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i par. 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w zw. z art. 87 i art. 92 Konstytucji RP poprzez zastosowanie niezgodnego z Konstytucją przepisu rangi podustawowej - art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i par. 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez niezasadne przyjęcie, że po otrzymaniu limitów punktów w związku z prowadzeniem pojazdu osobowego strona winna zostać dodatkowo skierowana na egzamin sprawdzający kwalifikacje również w zakresie kat. A i T - art. 7, 11 i 107 kpa. SKO decyzja z dnia [...] r. utrzymało w całości swoją decyzję z dnia [...]r., powołując się na jej uzasadnienie faktyczne i prawne. W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła organowi rażące naruszenie : - art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i par. 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 87 i art. 92 Konstytucji RP poprzez zastosowanie niezgodnego z Konstytucją przepisu rangi podustawowej - art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i par. 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 87 i art. 92 Konstytucji RP poprzez niezasadne przyjęcie, że po otrzymaniu limitów punktów w związku z prowadzeniem pojazdu osobowego strona winna zostać dodatkowo skierowana na egzamin sprawdzający kwalifikacje również w zakresie kat. A i T. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego czy par. 7 ust. 1 pkt. 2 powołanego przez organ rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. jest zgodny z art. 2, art. 31 i art. 32 Konstytucji RP w zakresie w jakim po przekroczeniu przez podmiot kierujący pojazdami 24 punktów karnych stanowi o konieczności sprawdzenia kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych kategorii prawa jazdy, niezależnie od rodzaju pojazdu, jakim kierowca dopuścił się naruszeń. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje decyzję SKO który to organ odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2014r. o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. A i T do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. Tak więc należy sprawę niniejszą rozpoznać pod kątem istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, którą w trybie nadzwyczajnym próbował skarżący wzruszyć, Organ uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej we wniosku skarżącego decyzji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały enumeratywnie wyliczone w art. 156 k.p.a. Skarżący wskazywał na przesłankę dotyczącą wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa akcentując przy tym , że chodzi o jego błędną wykładnię lub nieodpowiednie zastosowanie. Tymczasem należy oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa to oczywiste lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych z ograniczeniem praw stron, oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu, naruszenie przepisów o trwałości decyzji, jej sądowej kontroli, dwuinstancyjności, naruszenie podstawy prawnej decyzji nie godzące się z systemem prawa, oczywista sprzeczność z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, proste zestawienie treści z treścią przepisu wskazujące na jawna sprzeczność (kodeks postępowania Administarcyjnego. Komentarz. 11 wydanie, wydawnictwo C.H.Beck B. Adamiak/ J. Borkowski). Z powyższą sytuacją nie mamy jednak do czynienia. Skarżący w gruncie rzeczy kwestionował bowiem legalność skierowania jego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów w postaci egzaminu praktycznego i teoretycznego. Próbował wzruszyć ostateczną decyzję organu na drodze postępowania nadzwyczajnego zarzucając dokonanie przez organ błędnej interpretacji przepisów. Otóż podstawę prawną przedmiotowego skierowania stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej pr. o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie budzi wątpliwości stan faktyczny ustalony przez organy, bowiem bezspornie skarżący przekroczył limit 24 punktów uzyskanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, co sam w trakcie postępowania przyznał. Również bezsporny jest fakt złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o skierowanie na kontrolny egzamin. Decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" pr. o ruchu drogowym ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta. W przedmiotowym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji nie prowadzi się zatem odrębnego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy właściwie zastosował przepisy mające znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia, w szczególności dokonał ich prawidłowej interpretacji i zastosowania. Przesłanką skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest złożenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku wskazującego na przekroczenie przez kierowcę limitu 24 punktów (w stanie obowiązującym przed zmianą 4.01.2016r.). Podstawą złożenia wniosku był § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r. 488). Przepis ten brzmi: komendant wojewódzki policji (...) występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o (...) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Zaznaczyć należy, że podobne brzmienie przepis ten miał pod rządami rozporządzenia powołanego przez skarżącego z dnia 20 grudnia 2002r. , które utraciło moc prawną z dniem 9 czerwca 2012r. Skierowanie wydane w takim wypadku przez starostę ma charakter decyzji związanej. W ocenie Sądu, a wbrew stanowisku skarżącego, brzmienie § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w szczególności zwrotu "w zakresie wszystkich posiadanych przez kierowcę kategorii praw jazdy" jest jednoznaczne, a wynik wykładni gramatycznej tego przepisu nie budzi wątpliwości, w tym w kontekście konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) – zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27.04.2010 r., sygn.. II SA/Bk 160/10, lex nr 603721. Z przepisu powyższego wynika bowiem, że komendant, niezależnie od pojazdu, przy prowadzeniu którego kierowca naruszył zasady ruchu drogowego i niezależnie od uprawnień, które są do jego prowadzenia wymagane, kieruje wniosek w trybie art. 114 § 1 pkt 1 lit. "b" pr. o ruchu drogowym co do wszystkich posiadanych przez sprawcę naruszenia uprawnień. Inaczej rzecz ujmując, w każdym przypadku dopuszczenia się przez kierowcę naruszeń przepisów prawa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie powyżej 24 punktów – wniosek komendanta wojewódzkiego policji o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji powinien obejmować wszystkie posiadane przez kierowcę kategorie uprawnień - zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27.04.2010 r., sygn.. II SA/Bk 160/10, lex nr 603721. Zdaniem Sądu powyższą interpretację przepisu § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, opartą na wykładni gramatycznej, potwierdza wykładnia celowościowa. Wprowadzenie przez ustawodawcę określonego limitu punktów, po przekroczeniu którego kierowca ma obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez skontrolowanie uprawnień i ewentualne wyeliminowanie z ruchu podmiotu, którego zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego przemieszczania się uczestnikom ruchu. Powtarzające się nieprawidłowe zachowanie na drodze, nieprzestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego zawsze stanowi potencjalne zagrożenie i nie ma znaczenia, czy dochodzi do niego przy okazji prowadzenia pojazdu osobowego, ciężarowego czy innego. Mając to na uwadze stwierdzić trzeba, że niezależnie od rodzaju pojazdu, jakim kierowca dopuszcza się naruszeń i za które otrzymuje liczbę punktów przekraczającą ustawowy limit - powinien on podlegać kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy. Prezentowane stanowisko jest jednolite w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Interpretacja przepisu § 7 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia w praktyce sądowoadministracyjnej nie nasuwa wątpliwości ( zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z 30.10.2008 r., II SA/Ke 501/09, Lex nr 511390; wyrok WSA w Warszawie z 25.11.2005 r., VI SA/Wa 788/05, Lex nr 198857; wyrok WSA w Białymstoku z 21.02.2008 r., II SA/Bk 833/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach; wyrok NSA z 08.02.2007 r., I OSK 440/06, dostępny w powyższej Bazie; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27.04.2010 r., sygn.. II SA/Bk 160/10, lex nr 603721 ). Uregulowania z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" pr. o ruchu drogowym i § 7 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia maja charakter prewencyjny - sprowadzający się do zapewnienia bezpieczeństwa nieokreślonej liczbie użytkowników dróg. Z uwagi na powyższe Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego niekonstytucyjności § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego – w zakresie naruszenia przez to uregulowanie zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) - poprzez kierowanie na egzamin kontrolny w zakresie wszystkich posiadanych uprawnień. Z zasady równości wobec prawa wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów w obrębie jednej klasy (kategorii) oraz dopuszczalność różnicowania sytuacji tych podmiotów tylko z uwagi na racjonalne i istotne kryterium, wagę interesu, któremu zróżnicowanie ma służyć oraz pozostawanie kryterium zróżnicowania z wartościami konstytucyjnymi uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych (vide wyrok TK z 07.02.2006 r., SK 45/04, OTK-A 2006/2/15). Zdaniem Sądu nie można mówić o nieuzasadnionym zróżnicowaniu sytuacji kierowców, którzy są kierowani na sprawdzenie uprawnień w takim zakresie, w jakim je posiadają ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27.04.2010 r., sygn.. II SA/Bk 160/10, lex nr 603721 ). Do tej pory nie została podważona konstytucyjność delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 130 ust. 4 pr. o ruchu drogowym. Dopiero orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego potwierdzające niekonstytucyjność upoważnienia ustawowego zawartego w powyższym przepisie spowodowałaby utratę jego mocy obowiązującej w zakresie, w jakim konstytuuje on delegację ustawową. W konsekwencji nastąpiłaby też utrata mocy obowiązującej przepisu rozporządzenia wykonawczego, ściśle powiązanego z delegacją ustawową. Przechodząc do oceny zgodności (spójności) § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi zasady ruchu drogowego z treścią upoważnienia ustawowego, przypomnieć należy, iż zawarta w art. 130 ust. 4 pr. o ruchu drogowym delegacja ustawowa upoważniła ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia – w drodze rozporządzenia i w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości – między innymi warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1 (ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego) oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jednocześnie w ustępie 4-tym art. 130 ustawy zostały wskazane kryteria jakimi organ wykonawczy ma się kierować przy wydawaniu przepisów wykonawczych. Te kryteria zostały określone jako: dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzeganie przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego,. Spojrzenie na treść § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez pryzmat wartości, które przyświecać miały organowi wykonawczemu przy określaniu mechanizmu kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, naruszającego zasady ruchu drogowego, nie pozwala na uznanie stwierdzenia "w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy" za stwierdzenie wykraczające poza zakres upoważnienia ustawowego. Ze względu na powyższe okoliczności niezasadny był w ocenie Sądu wniosek strony o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy par. 7 ust. 1 pkt. 2 powołanego przez organ rozporządzenia jest zgodny z art. 2, art. 31 i art. 32 Konstytucji RP. W okolicznościach niniejszej sprawy, co należy podkreślić, istotne jest, iż przekroczenie przez skarżącego limitu 24 punktów za naruszenie zasad ruchu drogowego w okresie nieprzekraczającym roku, obligowało starostę do wydania dwóch decyzji w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit "b" pr. o ruchu drogowym o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego policji złożony na podstawie § 7 ust. 1 ocenianego rozporządzenia wykonawczego. W literaturze wskazuje się, że skierowanie kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji w przypadku zebrania ponad 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, zawiera w sobie domniemanie, że z tego względu nasuwają się wątpliwości, czy kierowca zna przepisy ruchu drogowego lub potrafi bezpiecznie prowadzić pojazd. Domniemanie to jest niezależne od posiadanej kategorii praw jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy, z wpisem wszystkich uzyskanych uprawnień w wielu kategoriach, pozostaje w bezpośrednim związku ze skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji we wszystkich posiadanych kategoriach. Taka regulacja ma charakter prewencyjny i zabezpieczający, zmierzający do wyeliminowania z ruchu drogowego kierowców, którzy stwarzają dla niego zagrożenie. Nie ma zatem żadnego znaczenia to, jakim pojazdem kierowca poruszał się naruszając przepisy ruchu drogowego. Gdyby przyjąć, że zatrzymanie prawa jazdy i skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji miało dotyczyć jedynie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii takiej, jaką się kierowca poruszał naruszając przepisy ruchu drogowego, zostałby zaprzepaszczony cel zatrzymania prawa jazdy, bowiem kierowca mógłby się poruszać po drodze innym pojazdem ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27.04.2010 r., sygn.. II SA/Bk 160/10, lex nr 603721 ). Dodać należy, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisywane są do ewidencji bez przyporządkowania ich do rodzaju pojazdu, jakim w chwili naruszenia dana osoba kierowała. Powyższe wynika z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz art. 130 ust. 1 pr. o ruchu drogowym. Punkty przyznane za poszczególne naruszenia zasad ruchu drogowego podlegają łącznemu zliczeniu, niezależnie od tego jakiego rodzaju pojazdem w chwili popełnienia naruszenia kierowała dana osoba. Kategoria zatem posiadanego prawa jazdy, uprawniająca do prowadzenia pojazdu danego rodzaju, przestaje mieć znaczenie, jeżeli kierowca naruszy przepisy ruchu drogowego. Punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym nie są różnicowane w zależności od tego, jakiego rodzaju pojazdem porusza się naruszający. Obowiązuje jeden wspólny katalog punktowanych naruszeń zasad ruchu drogowego, co jest zrozumiałe, gdyż naruszenie zasad ruchu drogowego może świadczyć generalnie o braku odpowiedniej wiedzy i umiejętności kierowania pojazdami mechanicznymi wszelkiego rodzaju. Wskazać też trzeba, że także zatrzymanie prawa jazdy przez sąd lub prokuratora (w następstwie stwierdzenia, że dana osoba kieruje pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu alkoholu), także nie różnicuje rodzaju pojazdu jakim kierowano w chwili popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27.04.2010 r., sygn.. II SA/Bk 160/10, lex nr 603721 ). Z powyższych przyczyn Sąd stwierdza, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wywołane wnioskiem komendanta złożonym w sprawie niniejszej obejmującym wszystkie kategorie uprawnień skarżącego – należało uznać za zgodne z prawem. W rozpoznawanej sprawie wykładnia przepisów dokonana przez organ była prawidłowa i brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji a tym samym zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.