III SA/Po 556/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi R. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia .... r. nr w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek oddala skargę Decyzją z dnia 13 maja 2010 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił R. – na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 3 i art. 28 ust. 1 i ust. 3 a i 3 b ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 205 z 2009 r., poz. 1585 ze zm. ) - umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne za okres 03/2000 – 12/2009 w kwocie 55.132,93 zł, składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 03/2000 – 12/2009 w kwocie 17.814,61 zł, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 03/2000 – 12/2009 w kwocie 4.177,79 zł oraz umorzenia odsetek od należności z tytułu nieopłaconych składek naliczonych na dzień 11 grudnia 2009 r. w kwocie 46.845,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podał, że w dniu 11 grudnia 2010r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wpłynął wniosek o umorzenie należności z tytułu składek. Wnioskodawca wskazał przyczyny zadłużenia, powołując się na wypadki przy pracy, którym uległ w 2005 i 2007 roku. Podał też, że w 2008 r. rozwiódł się z żoną i ma na utrzymaniu syna. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności wymienione w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W toku postępowania stwierdzono, iż zobowiązany prowadzi działalność gospodarczą od 1 lutego 1999 r., osiągając przychód w 2008r. w kwocie 17.355,90 zł, a w 2009 r. w kwocie 4.548,00 zł. Na utrzymaniu R. jest 18 letni syn. Wnioskodawca jest rozwiedziony, ale zamieszkuje z żoną, która przekazuje mu na utrzymanie dziecka 500 zł miesięcznie. Koszty miesięcznego utrzymania wynoszą łącznie 1.150 zł ( czynsz – 688,10 zł, gaz – 18,50 zł, prąd – 28,68 zł, telefon stacjonarny z Internetem – 110 – 130 zł, telefon komórkowy 220 – 250 zł, ubezpieczenie samochodu – 37,50 zł, ubezpieczenie na życie – 25 zł i na wypadek śmierci – 260 zł ). Wydatki na zakup lekarstw to 400 zł rocznie. Zobowiązany prowadzi nadal działalność gospodarczą, w postaci Zakładu generując zadłużenie wobec ZUS. Z akt sprawy nie wynika, by spłata należności w formie układu ratalnego lub dobrowolne wpłaty pozbawiły wnioskodawcę i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Do potrzeb tego rodzaju nie należy, w ocenie organu, korzystanie z usług Internetu. Syn zobowiązanego jest osobą pełnoletnią i może podjąć zatrudnienie. Z karty informacyjnej Oddziału Ratunkowego z 2004 r. i karty informacyjnej z 2007r. nie wynika, by R. był chory przewlekle, co uniemożliwiałoby mu uzyskiwanie dochodu celem spłaty należności z tytułu składek. W związku z powyższym, według organu, nie zachodziły też w sprawie przesłanki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ( Dz.U. Nr 141, poz. 1365). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem R. wniósł pismem z dnia 26 maja 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku strona podniosła okoliczności dotyczące trudności majątkowych wynikających z prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej oraz dwóch wypadków przy pracy. Wnioskodawca wskazał też, że jedynym jego majątkiem ruchomym jest samochód i narzędzia pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia 6 lipca 2010r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 13 maja 2010 r. Organ ponownie rozpoznał zebrany w sprawie materiał dowodowy i nie stwierdził przesłanek umożliwiających umorzenie przedmiotowego zadłużenia. Wskazał m. in., że R. nie zgłaszał wniosku o ogłoszenie upadłości, nie toczyło się wobec niego postępowanie likwidacyjne, organy egzekucyjne nie stwierdzały przesłanki całkowitej nieściągalności, a ZUS w celu zabezpieczenia swojej wierzytelności dokonał zajęcia wierzytelności środków zgromadzonych na polisie ubezpieczeniowej zobowiązanego. Ponadto organ podkreślił, że wnioskodawca w ostatnich latach uzyskiwał przychody umożliwiające opłacanie należności wobec ZUS, tym bardziej, iż nie zalega on ze zobowiązaniami podatkowymi. Zakład zauważył też, że z dokumentów zebranych sprawie nie wynika, aby pełnoletni syn nie mógł podjąć zatrudnienia oraz, że nie zostały wykazane znamiona przewlekłości choroby zobowiązanego. R. wniósł skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia, umorzenia jego zaległości z powodu braku majątku, ponownego naliczenia źle ustalonych składek oraz uwzględnienia kwestii przedawnienia składek do 2002 r. ( z powodu upływu 5 letniego terminu przedawnienia ). W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty dotyczące trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, leczenia swoich chorób oraz aktualnej ciężkiej sytuacji rodzinno – majątkowej. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organ powołał się również na prawomocną decyzję z dnia 04 listopada 2009r. Na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 roku skarżący podkreślił, iż dochody określone przez ZUS jako przychód nie uwzględniały kosztów materiałów niezbędnych do produkcji. Pełnomocnik Zakładu wskazał natomiast, iż dochodzone należności nie są w żadnej części przedawnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem ( legalności ) i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, iż niezasadny okazał się zarzut przedawnienia części spornych zobowiązań skarżącego wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W niniejszej sprawie chodzi o nieopłacone składki na ubezpieczenia społeczne za okres 03/2000 – 12/2009 w kwocie 55.132,93 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres 03/2000 – 12/2009 w kwocie 17.814,61 zł, składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 03/2000 – 12/2009 w kwocie 4.177,79 zł oraz odsetki od należności z tytułu nieopłaconych składek naliczonych na dzień 11 grudnia 2009 r. w kwocie 46.845,00 zł. Okres przedawnienia biegnie od dnia wymagalności należności z tytułu składek. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 205 z 2009 r., poz. 1585 ze zm. ) należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu z upływem 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Po znowelizowaniu ustawy z dniem 1 stycznia 2003 r. podstawowy termin przedawnienia należności z tytułu składek wynosi 10 lat. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zgodnie, iż znowelizowany przepis art. 24 ust. 4 ustawy ma zastosowanie jedynie do tych należności z tytułu składek, które nie przedawniły się przed wejściem w życie tej nowelizacji, czyli przed dniem 1 stycznia 2003 r. ( zob. m. in. wyrok NSA z 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, lex nr 549018; wyrok SN z 23 stycznia 2009 r., I UK 204/08, M.P. Pr. 2009/7/375; wyrok WSA z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1481/08, lex nr 506627 ). Na dzień 1 stycznia 2003 r. należności R. wobec ZUS ( obejmujące okres od marca 2000 r. ) nie były przedawnione, wobec czego objęte zostały nowym, 10 letnim terminem przedawnienia. Art. 24 ust. 5 b cytowanej ustawy stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Za czynności zmierzające do ściągnięcia należności mogą być przy tym uznane tylko takie czynności ( orzeczenia, pisma kierowane do strony itd. ), z których treści czy uzasadnienia wynika bezpośrednio, że zmierzają one do ściągnięcia należności ( zob. m. in. teza 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt V S.A./Wa 1479/09, lex nr 583503, wyrok SN z dnia 29 stycznia 2007 r. sygn. akt II UK 116/06). W rozpatrywanej sprawie ZUS wydał w dniu 4 listopada 2009 r. ( a więc w okresie 10 letniego terminu przedawnienia ) prawomocną decyzję stwierdzającą, że R. posiada zadłużenie z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w łącznej kwocie 120.826,09 zł – w tym z tytułu nieopłaconych składek na: Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres 03/2000 – 9/2009 w łącznej kwocie 87.880,23 zł, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego za okres 03/2000 – 9/2009 w łącznej kwocie 26.479,89zł, oraz na Fundusz Pracy za okres 03/2000 – 9/2009 w łącznej kwocie 6.465,97 zł ( k. 236 akt administracyjnych ). Wezwano przy tym zobowiązanego do uregulowania długu poprzez uiszczenie określonych kwot na wskazane rachunki poszczególnych funduszy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że powyższa decyzja z dnia 4 listopada 2009r. winna być uznana za podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, gdyż określono w niej precyzyjnie wysokość dochodzonego zadłużenia ( także odsetek) oraz wezwano stronę do uiszczenia wskazanego zobowiązania publicznoprawnego. Decyzja ta wydana została przed upływem 10 letniego okresu przedawnienia, powodując tym samym na postawie art. 24 ust. 5 b ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych zawieszenie biegu tego terminu. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo ustalił, iż nie zachodzą w niej przesłanki umorzenia nieuiszczonych należności wymienione w art. 28 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 11 z 2007r., poz. 74 ze zm. ). Zgodnie z art. 28 ust. 1 powołanej ustawy należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Według ust. 2 należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: - dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; - sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; - nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; - nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; - wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; - naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; - jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być przy tym w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności ( ust. 3 a ). Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, iż decyzja administracyjna wydana w przedmiocie umorzenia zaległości wobec ZUS ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak, że może być ona dowolna. Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, bowiem jest to wyłączna kompetencja organu. Kontrola sądu obejmuje natomiast zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tj. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy oraz rozważył i ocenił wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi - w postaci umorzenia należności ( zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2007 r., sygn. akt V S.A./Wa 1876/07, lex nr 484969; wyrok WSA w Gdańsku z 10 lutego 2009 r., sygn. akt I S.A./Gd 874/08, lex nr 483118 ). W przedmiotowej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ działał prawidłowo. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zanalizował szczegółowo stan faktyczny sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia powyżej wskazanych przesłanek całkowitej nieściągalności wskazanych w art. 28 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zasadnie uznając, iż nie było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Prawidłowo stwierdzono bowiem, iż dłużnik nie składał wniosku o ogłoszenie upadłości, nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, nie prowadzono wobec niego postępowania likwidacyjnego, a organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku umożliwiającego prowadzenie egzekucji. Sytuacja zdrowotna, majątkowa i rodzinna chociaż. ( chociaż nie jest generalnie łatwa ) również nie dawała podstaw do umorzenia spornych należności. W toku postępowania stwierdzono, iż zobowiązany prowadzi działalność gospodarczą od 1 lutego 1999 r., osiągając określone przychody w ostatnich latach ( np. w 2007 r. w kwocie 16.276,60 zł, w 2008r. 17.355,90 zł a w 2009r.–4.548,00 zł). Na jego utrzymaniu jest 18 letni syn. Wnioskodawca jest rozwiedziony, zamieszkuje z żoną, przekazującą mu na utrzymanie syna 500 zł miesięcznie. Koszty miesięcznego utrzymania wynoszą 1150 zł ( czynsz – 688,10 zł, gaz – 18,50 zł, prąd – 28,68 zł, telefon stacjonarny z Internetem – 110 – 130 zł, telefon komórkowy 220 – 250 zł, ubezpieczenie samochodu – 37,50 zł, ubezpieczenie na życie – 25 zł i na wypadek śmierci – 260 zł ). Na zakup lekarstw strona przeznacza 400 zł rocznie. Nie korzysta z pomocy społecznej. W latach 2000 – 2009 R. regularnie uiszczał zobowiązania podatkowe. Z akt sprawy nie wynika, by spłata należności w formie układu ratalnego lub dobrowolne wpłaty pozbawiła zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Słusznie organ podkreślił, że do potrzeb tego rodzaju nie należy bowiem korzystanie z usług Internetu czy telefonu komórkowego ( w sytuacji posiadania numeru stacjonarnego ). Syn zobowiązanego jest osobą pełnoletnią i może podjąć zatrudnienie, na co także zwrócił uwagę Zakład, pomagając tym samym finansowo ojcu w prowadzeniu gospodarstwa domowego. W przypadku braku kontynuowania przez syna procesu uczenia się po skończeniu przez niego 18 roku życia po stronie skarżącego wygasa przy tym ustawowy obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletniego dziecka. Strona podniosła, iż uległa dwóm wypadkom przy pracy, jednak z załączonej do akt administracyjnych dokumentacji nie wynika przewlekła choroba zobowiązanego i brak możliwości uzyskiwania dochodu z pracy. Trzeba zaznaczyć, iż zgodnie z art. 7 kpa organ administracji publicznej winien wyjaśniać dokładnie stan faktyczny danej sprawy, zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 77 §1 kpa). Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wpływającą na kwestię odpowiedniego rozłożenia ciężaru dowodu w tym postępowaniu. Organ winien generalnie przeprowadzać niezbędne dowody z urzędu (zasada oficjalności postępowania). Nie znaczy to jednak, że sama strona jest całkowicie zwolniona z realizacji tego obowiązku, zwłaszcza gdy nieudowodnienie danej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych, polegających na odmowie przyznania ulgi finansowej w postaci umorzenia należności publicznoprawnych (zob. m. in., B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 68-69). Nie ulega wobec tego wątpliwości, iż w sprawach z wniosku o umorzenie zaległości z tytułu składek wnioskodawca winien aktywnie uczestniczyć w postępowaniu dowodowym poprzez wskazywanie odpowiednich okoliczności i dowodów uzasadniających podjęcie przez organ decyzji korzystnej dla strony, czyli uwzględniającej jej wniosek. W niniejszym postępowaniu, zdaniem Sądu, R. nie zrealizował tego nakazu w odpowiedni sposób. Skarżący nie wykazał odpowiedniej inicjatywy w przedstawieniu trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej czy majątkowej mogącej uzasadnić tezę, że nie jest w stanie opłacić zaległych należności, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Należy przy tym pamiętać, że ZUS dokonując oceny w konkretnej sprawie musi czynić to w oparciu o obiektywne kryteria i to zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości. Ustawowym obowiązkiem Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest dochodzenie należności, bo zobowiązania z tytułu składek są uprzywilejowane i podlegają - co do zasady - zaspokojeniu przed innymi należnościami. Wreszcie należy brać pod uwagę i to, iż istotną granicę dla decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek stanowi kolizja z interesem społecznym. Interes społeczny to bowiem obowiązek Zakładu do działania uwzględniającego interesy funduszy ubezpieczeniowych, którymi zarządza. Umarzanie zatem należności z tytułu składek ma i musi mieć charakter wyjątkowy, gdyż zasadą jest ich uregulowanie (zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 05 listopada 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1231/07, lex nr 484909 oraz z 23 października 2007 r., sygn. akt V S.A./Wa 1368/07, lex nr 492274). R. prowadząc działalność gospodarczą nie regulował od marca 2000r. objętych postępowaniem należności, choć winien wykazać się odpowiednią starannością i zapobiegliwością w okresie prowadzenia przedmiotowej działalności, by regulować w ustawowym terminie obowiązkowe zobowiązania publicznoprawne ( składki) (zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2007 r., sygn. akt V S.A./Wa 119/07, lex nr 491381). Podkreślić przy tym trzeba, iż skarżący nie posiada zaległości podatkowych, natomiast konsekwentnie przez okres blisko 10 lat nie realizował obowiązku uiszczania należności z tytułu składek na rzecz ZUS. Wobec powyższego Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasadnie przyjął brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Z tego względu skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - jak w sentencji wyroku.