III SA/Po 567/15

Dnia 9 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi J P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2012 r. nałożył na y karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego ( ustawienie rusztowania ) przy ul. x o pow. 27,27 m kw. w okresie od 09.06.2012 r. do 17.06.2012 r. Powyższe rozstrzygnięcie podjęto w ustalonym następującym stanie faktycznym: Dotychczas, na wniosek strony wydano decyzje na zajęcie pasa drogowego w zakresie przez nią wnioskowanym – od dnia 22.05.2012 do dnia 31.05.2012 r. oraz od dnia 1.06.2012 r. do dnia 08.06.2012 r. i dotyczyło to zajęcia pasa drogowego w G ul. R w związku z postawionym rusztowaniem. W czasie kontroli w dniu 10.06.2012 r. stwierdzono, że w przedmiotowym miejscu nadal stoi rusztowanie, chociaż termin na zajęcie pasa drogowego upływał z dniem 8.6.2012 r. W dniach od 11 do 18.06.2012 r. pracownicy przeprowadzali dodatkowe kontrole. W dniu [...] r. do organu wpłynął kolejny wniosek o zajęcie pasa drogowego, wobec czego organ wydał w tym samym dniu decyzję o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w okresie od 18.06.2012 r. do 23.06.20912 r. W dniu [...] r. wydano kolejną decyzję o zajęciu pasa drogowego na okres 24-25.06.2012 r. Zdaniem organu w okresie od 9.06.2012 r. do 17.06.2012 r. strona nie posiadała stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i za ten okres winna ona uiścić karę pieniężną. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 36 i 40 ust. 3,4,5,10,12, i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) oraz Uchwała nr XXII/221/2004 Rady Miasta Gniezna z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych (Wlkp. 04.74.1609 ze zm.) W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 107 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8.10.2013 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ale postanowienie to zostało uchylone wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r. III SA/Po 1810/13. Po rozpatrzeniu odwołania strony SKO decyzją z dnia [...]2015 r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie nałożył karę pieniężną za okres, kiedy strona nie miała zezwolenia na zajmowanie spornego pasa drogowego, zaś niesporną okolicznością było to, ze odwołujący zajmował pas drogowy na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg bowiem wykonywał prace remontowe budynku stąd usytuowanie w pasie drogowym ul. R rusztowania. Tak więc organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia dokonane przez organ I instancji były prawidłowe jak i prawidłowo zostały dokonane wyliczenia kary, której wysokości organ nie ma podstaw miarkować W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, poprzez błędne ustalenia faktyczne i błędną subsumcje prawną . Strona wniosła o uchylenie decyzji II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ nie uzasadnił wyczerpująco swojej decyzji przez co naruszono art. 7, 77, 107 kpa. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 31.03.2015r. skarżący złożył osobowe wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 40 ust.1, 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2007 roku, Nr 19, poz. 115) stanowiący, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3 ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego ( ust. 6 ). Wynika z powyższego, że przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym został umieszczony dany obiekt i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 cyt. ustawy o drogach publicznych). Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową , przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 ustawy). W niniejszej sprawie w dniu [...] r. wydano decyzję na zajęcie pasa drogowego w zakresie wnioskowanym przez stronę – od dnia 22.05.2012 do dnia 31.05.2012 r. W dniu [...] r. wydano kolejną decyzję na zajęcie pasa drogowego od dnia 1.06.2012 r. do dnia 08.06.2012 r. W czasie kontroli w dniu 10.06.2012 r. stwierdzono, że w przedmiotowym miejscu (ul. R) nadal stoi rusztowanie, chociaż termin na zajęcie pasa drogowego upływał z dniem 8.6.2012 r. W dniach od 11 do 18.06.2012 r. pracownicy przeprowadzali dodatkowe kontrole. W dniu [...] r. do organu wpłynął kolejny wniosek o zajęcie pasa drogowego w przedmiotowym miejscu , wobec czego organ wydał w tym samym dniu decyzję o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w okresie od 18.06.2012 r. do 23.06.20912 r. W dniu [...] r. wydano kolejną decyzję o zajęciu pasa drogowego w tym samym miejscu na okres 24-25.06.2012 r. Powyższe wskazuje na to, że skarżący w okresie, którego dotyczy decyzja nakładająca na niego obowiązek poniesienia kary pieniężnej , nie osiadał stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. R. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie więc wskazały wobec tego, że w okresie od 9.06.2012 r. do 17.06.2012 r. strona nie posiadała stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i za ten okres winna ona uiścić karę pieniężną. Karę pieniężną obliczono biorąc pod uwagę stawki wynikające z powołanej jako podstawa prawna rozstrzygnięcia Uchwały Rady Miasta Gniezna Nr XXII/221/2004 z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy ul. R należy do dróg gminnych , zaś zajęcie dotyczyło chodnika (patrz: fotografie) – stawka wynosiła więc 0,40 zł za każdy dzień zajęcia (§2 uchwały). Wobec braku zezwolenia za zajęcie pasa drogowego kara pieniężna ustalana jest w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej z uwzględnieniem powierzchni obliczanej w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych ((art. 40 ust. 12 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 8.02.2007r.) . W ocenie Sądu organ także przyjął prawidłowo ilość dni według których obliczono karę. Nałożenie kary pieniężnej na skarżącego również było prawidłowe. Skarżący każdorazowo występował do organu wnioskując o przedmiotową zgodę jako ten, który faktycznie pas drogowy zajmuje. Zaznaczyć bowiem należy, że przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wykonawcy inwestycji (robót) – patrz: wyrok NSA z 18.09.2014r., II GSK 778/13. Wielokrotnie sądy administracyjne w swoich wyrokach podkreślały, ze zajęcie pasa drogowego oznacza objęcie tego pasa we władanie w zakresie określonym w zezwoleniu i gdy to zajęcie pasa drogowego przez wykonawcę robót ma charakter samodzielny, niezależny od władania pasem drogowym przez inną osobę to w celu prowadzenia robót w pasie drogowym przez wykonawcę, legitymowanym do ubiegania się o zezwolenie, ze względu na swój własny interes prawny w wykonaniu własnego zobowiązania, jest wykonawca robót (NSA wyrok 18.09.2014r., II GSK 779/13, WSA w Poznaniu wyrok z 14.01.2015r. , III SA/Po 537/14) Sąd w pełni poglądy wyrażone w powyższych wyrokach popiera i za tymi sądami stwierdza, że skarżący faktycznie zajmował pas drogowy stawiając na nim rusztowania i w jego interesie prawnym było ubieganie się o stosowne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego a skoro nie posiadał zezwolenia a pas drogowy zajmował, to konsekwencją takiego zachowania było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, którą strona wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji nie formułując przy tym konkretnych zarzutów, zaś Sąd sam nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Zgłoszone w piśmie procesowym przez skarżącego osobowe wnioski dowodowe na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił. Ze względu na powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.