III SA/Po 575/25

Dnia 4 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędziowie WSA Zbigniew Kruszewski WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 roku sprawy ze skargi Fundacji [...] w [...] na orzeczenie Zarządu Województwa z dnia 27 lutego 2025r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu w sprawie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 sierpnia 2025 r. I GSK 942/25 rozpoznając skargę kasacyjną Zarządu Województwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 maja 2025 r. III SA/Po 195/25 wydanego w sprawie ze skargi Fundacji [...] w [...] na orzeczenie Zarządu Województwa z 27 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Fundacja [...] w [...] (dalej: wnioskodawca, strona, skarżąca) pismem z 22 listopada 2024 r., została przez Zarząd Województwa, dalej: organ) poinformowana, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...]" otrzymał ocenę negatywną z powodu braku spełnienia kryteriów merytorycznych punktowych tj.: . kryterium nr 1 - "Adekwatność doboru celów projektu", . kryterium nr 4 - "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)", . kryterium nr 5 - "Doświadczenie i wiarygodność wnioskodawcy i partnerów (jeśli projekt jest realizowany w partnerstwie) w kontekście osiągnięcia celów projektu. Orzeczenie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wojewódzki Urząd Pracy, jako Instytucja Pośrednicząca (dalej: WUP) ogłosił nabór nr [...], w ramach Programu Regionalnego Fundusze Europejskie dla [...] 2021-2027 – Działanie 06.10. "Aktywna integracja". W ramach ww. naboru skarżąca złożyła w dniu 8 lipca 2024 r. wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...]" (dalej: "projekt"). WUP zawiadomił skarżącą o negatywnym wyniku oceny merytorycznej projektu. Wniosek skarżącej uzyskał 79 pkt, przy minimum 70 pkt, które należało uzyskać, ale nie osiągnął minimum 70% wymaganych w zakresie spełnienia każdego z kryteriów merytorycznych. Ocenę przyznanej punktacji za poszczególne kryteria dostępu zawarto w karcie oceny merytorycznej wniosku, przesłaną wnioskodawcy. W zakresie kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" organ wskazał, że wnioskodawca uzasadnił potrzebę realizacji zadań w kontekście przedstawionego problemu, przeprowadził diagnozę sytuacji problemowej w obszarze realizacji projektu. Zadania zaplanowane w projekcie umożliwiają osiągnięcie celu głównego tj. "...zwiększenie zdolności do zatrudnienia i aktywnego udziału w życiu społeczno-zawodowym 108 osób dorosłych, zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym (...) zamieszkujących w województwie wielkopolskim, poprzez realizację zindywidualizowanego l kompleksowego wsparcia aktywizacji społeczno-zawodowej. Organ stwierdził, że budzi wątpliwość forma przeprowadzenia grupowego treningu kompetencji społecznych. Wnioskodawca zaplanował 4 tematy szkolenia, z czego każdy uczestnik na podstawie IŚR zostanie skierowany na szkolenia z 3 tematów. Z opisu zadania nie wynika dlaczego przedmiotowe wsparcie zostało w ten sposób zaplanowane. Liczba godzin wsparcia na uczestnika wynosi 36. Nie przewidziano, iż mogą przystąpić do projektu osoby chcące i kwalifikujące się do udziału we wszystkich czterech częściach treningu. W związku z powyższym odjęto 2 pkt. Ponadto organ wskazał, że "w ramach zadania 10 zaplanowano indywidualne wsparcie mentora w wymiarze 4 godzin na uczestnika/czkę. Mentoring jest to długofalowa forma wsparcia i polega na stałym wsparciu UP przez mentora. Sam wnioskodawca w opisie zadania wskazuje, że ww. forma wsparcia ma pozwolić na zbudowanie relacji UP z mentorem. Należy pamiętać, iż mentoring winien stanowić partnerską relację między mentorem a uczestnikiem/czką skierowaną na odkrywanie i rozwijanie potencjału uczestnika/czki. Powinno się to odbywać poprzez regularne rozmowy, gdzie uczestnik/czka projektu będzie zdobywał wiedzę, poznawał siebie, czy też rozwijał zawodową samoświadomość. W związku z powyższym nie da się zrealizować tego wsparcia w ciągu 2 spotkań po 2 godziny. Przedmiotowa forma wsparcia, we wskazanym zakresie godzinowym, nie przyniesie zamierzonego celu/efektu. Mentoring uznaje się za niezasadny. Odjęto 2 pkt." W opisie zadania 8 wskazano, że "Wnioskodawca po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda UP zaświadczenie o odbyciu stażu". Wskazane działanie jest zdaniem organu nieprawidłowe. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, opinię oraz zaświadczenie o odbytym stażu powinien wystawiać podmiot przyjmujący na staż. Odjęto 1 pkt. W zakresie kryterium nr 5 organ wskazał, że w przypadku dofinansowania projektu wnioskodawcy, zachodzi obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym, o której mowa w art. 61 ust 4 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2022 r. poz. 1079), ponieważ wnioskodawca jest powiązany osobowo z firmą [...]. W związku z realizacją projektu przez wskazany podmiot złożono do Prokuratury Okręgowej w [...] zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 K.k. i art. 286 § 1 K.k. W związku z powyższym odjęto 7 pkt. W proteście od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie skarżąca zakwestionowała ocenę wniosku dokonaną na podstawie kryteriów merytorycznych punktowych nr 1, nr 4 i nr 5. W zakresie kryterium nr 1 tj. "Adekwatności doboru celów projektu " skarżąca zakwestionowała przyznaną punktację 5 (na 10 możliwych do zdobycia punktów) w zadaniu nr 2 podnosząc, że skierowanie wszystkich uczestników projektu na 3 z 4 dostępnych treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR (indywidualnej ścieżki reintegracji) zapewnia konieczną dla wymogów tego konkursu indywidualizację wsparcia. Skarżąca wskazała, że dopasowanie tematyki do potrzeb uczestników jest zgodne z zasadami projektowania skutecznych działań reintegracyjnych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, jak również z założeniami samego Regulaminu naboru. Za ww. stanowiskiem skarżąca przestawiła następujące argumenty. Każdy uczestnik projektu posiada inne deficyty i potrzeby, co wynika z jego dotychczasowych doświadczeń, sytuacji życiowej, poziomu samooceny czy też umiejętności społecznych. Wybór 3 z 4 tematów pozwala dostosować wsparcie do indywidualnych potrzeb i celów określonych w IŚR, co zwiększa jego jakość i efektywność. Przykładowo, osoba mająca problemy z niską samooceną może wybrać tematy związane z komunikacją, autoprezentacją i asertywnością, ale niekoniecznie potrzebuje dodatkowego wsparcia w radzeniu sobie ze stresem. Wysłanie wszystkich uczestników na wszystkie 4 tematy nie jest zgodne z zasadą indywidualizacji wsparcia. Oznaczałoby to narzucenie schematycznego, jednorodnego podejścia, które nie uwzględnia różnic między uczestnikami, co obniżyłoby jakość i efektywność realizowanego zadania. Koncepcja wyboru 3 z 4 tematów ma również uzasadnienie praktyczne i organizacyjne. Skarżąca wskazała przede wszystkim na efektywność zajęć. Zajęcia w wymiarze 12 godzin na temat są intensywne i wymagają zaangażowania uczestników. Zaplanowanie uczestnictwa we wszystkich 4 tematach mogłoby spowodować przeciążenie uczestników projektu (dalej także: UP, szczególnie osób z problemami z koncentracją, niską motywacją czy barierami w zakresie zaangażowania w długotrwałe formy wsparcia) i w ostateczności niższą efektywność treningów. Kolejnym elementem jest - zdaniem skarżącej - unikanie zbędnego podwajania wsparcia. Nie wszystkie tematy są równie potrzebne każdemu uczestnikowi. Pozwalając na wybór najbardziej istotnych modułów zapobiegamy sytuacji, w której UP uczestniczyliby w zajęciach, które nie przynoszą im rzeczywistej wartości dodanej. Zachowana została możliwie duża elastyczność wsparcia - elastyczność została zagwarantowana na poziomie indywidualnego dopasowania tematyki do potrzeb każdego uczestnika. Z drugiej strony skarżąca wskazała, że dążenie do wyższych poziomów elastyczności jest w znaczący sposób ograniczane przez dokumentację naboru i konstrukcję samego wniosku, w ramach którego wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia szczegółowych kosztów i wyliczeń co do poszczególnych wydatków - w przypadku treningów kompetencji społecznych to nie tylko wyliczane godzinowo koszty trenerów czy sal, ale także wydatki na zwroty kosztów dojazdu, zwroty kosztów opieki oraz obiady dla uczestników. Szczegóły dotyczące wydatków muszą być w oczywisty sposób spójne z założeniami opisanymi w zadaniu. Co za tym idzie, wnioskodawca zachowuje elastyczności na poziomie indywidualnego dopasowania tematyki do potrzeb każdego uczestnika przy założeniu wyboru 3 z 4 tematów przez każdego uczestnika. Skarżąca podkreśliła, że projekt został opracowany zgodnie z regulaminem naboru i zasadami realizacji projektów aktywnej integracji. W tym zakresie przedstawiła następujące argumenty: Regulamin naboru wskazuje, że: "Wsparcie odbywa się w oparciu o ścieżkę reintegracji, stworzona indywidualnie dla każdego uczestnika projektu z uwzględnieniem diagnozy sytuacji problemowej, zasobów, potencjału, predyspozycji, potrzeb. Ścieżka reintegracji to zestaw kompleksowych, zindywidualizowanych i uzupełniających się form wsparcia, mających na celu wyprowadzenie osób, rodzin lub środowiska z ubóstwa lub wykluczenia społecznego. Ścieżka reintegracji może być realizowana w jednym projekcie lub - ze względu na złożoność problemów i potrzeb danej osoby, rodziny lub środowiska - wykraczać poza ramy jednego projektu i być kontynuowana w innym projekcie lub poza projektowo. Wsparcie w ramach ścieżki reintegracji może być realizowane przez jedną lub przez kilka instytucji - zazwyczaj w sposób sekwencyjny. Wnioskodawca zapewnia, że wsparcie w projekcie jest kompleksowe, odpowiada na indywidualne potrzeby uczestników zgodnie z ich bieżącą sytuacją, uwzględnia różnorodne formy aktywizacji, rozwija kwalifikacje (w tym kompetencje) uczestników oraz ukierunkowane jest na ich powrót na rynek pracy." (kryterium - Indywidualizacja wsparcia uczestnika/czki). Wsparcie odbywa się również w oparciu o ścieżkę reintegracji, stworzoną indywidualnie dla każdego uczestnika projektu, z uwzględnieniem diagnozy sytuacji problemowej, zasobów, potencjału, predyspozycji, potrzeb (kryterium - Plan wsparcia uczestnika). Wobec powyższego skarżąca wskazała, że Regulamin wyboru projektów jako wymaganą i fundamentalną cechę wsparcia ustanawia indywidualizację. Wnioskodawca ten wymóg spełnił także w zakresie kompetencji społecznych. Z jednej strony zachowana jest kompleksowość albowiem wszyscy uczestnicy mogą skorzystać z treningów kompetencji społecznych, z drugiej zaś - w ramach tej kompleksowości przewidziano indywidualizację wsparcia (dobór 3 najbardziej adekwatnych treningów do indywidualnych potrzeb danej osoby) na racjonalnym poziomie bez wystąpienia jednoczesnej szkody dla uczestników. Każdy bowiem uczestnik weźmie udział w 3 z 4 przewidzianych tematów treningów. Skarżąca podkreśliła, że w treningach kompetencji społecznych wezmą udział wszyscy uczestnicy projektu. Tymczasem zdaniem skarżącej organ niezasadnie odjął aż 2 punkty (czyli aż 20% możliwych w danym kryterium, przy łącznie 30% marginesie błędu) tylko dlatego, że w ramach indywidualizacji wsparcia przewidziano dobór 3 z 4 tematów (wciąż dla 100%), a nie założono udziału wszystkich uczestników w 4 z 4 tematów. Strona wskazała, że w postrzeganiu oceniającego taki indywidualny dobór 3 z 4 tematów wiąże się ze szkodą dla uczestników. Jednakże ta kwestia nie została wyjaśniona. Nie przewidziano, iż mogą przystąpić do projektu osoby chcące i kwalifikujące się do udziału we wszystkich czterech częściach treningu. Czyli zdaniem oceniającego, powyższe miałoby się odbywać zgodnie z zasadą "wszystko dla wszystkich". Skarżąca wskazała, że takie rozwiązanie być może spełniałoby cechę absolutnej kompleksowości, ale nie miałoby nic wspólnego z nadrzędną jednak indywidualizacją wsparcia. Skarżąca stwierdziła, że oceniający organ podniósł zarzuty, iż w danym wsparciu nie zaplanowano wszystkiego dla wszystkich (pomimo, że w treningach weźmie udział 100% uprawnionych), lecz w ogóle nie przeszkadza mu indywidualizacja wsparcia w kolejnych zadaniach, w których weźmie udział mniejszy odsetek uczestników, tj.: szkolenia podnoszące kompetencje cyfrowe - przewidziano udział 32 spośród 108 uczestników; indywidualne poradnictwo psychologiczne (udział 80 uczestników); indywidualne poradnictwo prawne i obywatelskie (udział 64 uczestników); staże (udział 64 uczestników). W kontekście powyższych form wsparcia indywidualizacja jest drastycznie dalej idąca niż w przypadku treningów kompetencji społecznych (w których udział weźmie 100% uczestników). Skarżąca wskazała, że koncepcja indywidualnego doboru tematów w treningach kompetencji społecznych czy szkoleniach jest powszechnie stosowaną dobrą praktyką w projektach aktywizacyjnych i szkoleniowych. Pozwala ona na: - dopasowanie wsparcia do zdiagnozowanych potrzeb uczestnika i wyeliminowanie zbędnych elementów wsparcia, które nie odpowiadają na konkretne potrzeby uczestnika, - zwiększenie zaangażowania UP w dobrane dla nich tematy, co podnosi motywację i efektywność nauki, wzmacniając efektywność całego procesu wsparcia, - skuteczną alokację zasobów (czas trenerów i uczestników, skupienie i zaangażowanie uczestników, środki finansowe), co jest kluczowe w szczególności w projektach współfinansowanych ze środków publicznych, - unikanie schematyzacji działań, które mogłyby być oderwane od rzeczywistych potrzeb grupy docelowej, - analogię do indywidualnego doboru treningów kompetencji społecznych można znaleźć także w ramach samego projektu, gdzie szkolenia zawodowe przewidziano także dla wszystkich uczestników projektu, jednak dobór tematów następuje w sposób indywidualny, przez co silą rzeczy nie każdy z uczestników projektu weźmie udział np. w takiej samej liczbie godzin szkoleń zawodowych. Wnioskodawca wskazał, że posiada również doświadczenie w realizacji projektów z identycznymi założeniami w zakresie grupowych treningów kompetencji społecznych, tj. doboru dla każdego uczestnika 3 z 4 zaplanowanych tematów treningów, wymienił dwa projekty i wskazał, że rozwiązanie nie budziło żadnych wątpliwości na etapie oceny i zostało zweryfikowane w praktyce jako efektywne i zgodne z dobrymi praktykami w obszarze wsparcia osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. W przypadku zaplanowania udziału wszystkich uczestników we wszystkich 4 tematach, można by równie dobrze sformułować zarzut schematyczności i braku dostosowania wsparcia do zróżnicowanych potrzeb grupy docelowej. Przyjęty sposób oceny sugeruje, że decyzja o obniżeniu punktacji nie opiera się na spójnych i obiektywnych przesłankach, lecz na arbitralnej i oderwanej od rzeczywistości interpretacji oceniającego. Ta bowiem została sformułowana w oderwaniu od praktycznych doświadczeń oraz efektywnych i wypracowanych latami dobrych praktyk (w tym w ramach projektów aktywnej integracji realizowanych przez wnioskodawcę), co musi budzić poważne zastrzeżenia. Ocena ta pozostaje zatem w sprzeczności z zasadą rzetelności oraz premiowania projektów efektywnych i odpowiadających na rzeczywiste potrzeby uczestników. Ponadto w zakresie kryterium merytorycznego nr 1 tj. "Adekwatności doboru celów projektu" odnośnie zadania nr 10 oceniający pominął zaplanowanie indywidualnego mentoringu w wymiarze 4 godzin na uczestnika. Wnioskodawca podkreślił, że mentoring nie jest wystandaryzowaną metodą wsparcia i może przyjmować różne formy w zależności od specyfiki grupy docelowej oraz celów przed nim stawianych. W literaturze przedmiotu występuje wiele definicji mentoringu, które uwzględniają jego różnorodność. W ocenie skarżącej mentoring jest elastyczną, niestandaryzowaną metodą wsparcia i może przyjmować różne formy w zależności od specyfiki grupy docelowej oraz celów przed nim stawianych. Zdaniem strony oceniający organ nie wskazał, na którą w istocie definicję mentoringu się powołuje, a wnioskodawca w proteście wskazał klika takich definicji. Z zapisów Regulaminu wynika jedynie, że mentoring jest jedną z możliwych form wsparcia umożliwiających utrzymanie zatrudnienia. Zdaniem strony oceniający błędnie utożsamili mentoring z długotrwałym procesem edukacyjno-rozwojowym, nie uwzględniając jego różnorodności i specyficznej funkcji w projekcie. Pełni on rolę uzupełniającą i podtrzymującą, nie zaś podstawową. Szczegółową argumentację skarżąca zawarła w proteście (k. 7 – 17 protestu). Ponadto w zakresie kryterium merytorycznego nr 1 tj. "Adekwatności doboru celów projektu " odnośnie zadania nr 8 wnioskodawca stwierdził, że nie zgadza się z uwagą oceniającego organu, który wskazał, iż zaświadczenie o odbyciu stażu powinno zostać wystawione przez pracodawcę, a nie wnioskodawcę w oparciu o opinię pracodawcy. Tymczasem zgodnie z Regulaminem wyboru projektów jeśli w projektach z zakresu włączenia społecznego stosowane są instrumenty i usługi rynku pracy analogiczne jak wskazane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to są one realizowane w sposób i na zasadach określonych w tej ustawie i odpowiednich aktach wykonawczych do ustawy. Reasumując skarżąca wskazała, że wystawienie zaświadczenia przez podmiot kierujący na staż, a wiec przez wnioskodawcę jest jak najbardziej prawidłowe, a odjęcie punktu za ten aspekt całkowicie bezpodstawne i niezgodne z obowiązującymi regulacjami dotyczącymi realizacji staży. Szczegółową argumentację w tym zakresie skarżąca zawarła w proteście (k. 17 – 20 protestu). W zakresie kryterium nr 4 - "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)" skarżąca wskazała, że nie jest zasadna ocena w zakresie tego kryterium przyznająca w konsekwencji tylko 5 pkt (na 10 pkt możliwych). W ramach kryterium dotyczącego potencjału kadrowego ocenie podlega kadra zaangażowana do zadań merytorycznych (za co można otrzymać maksymalnie 5 punktów) oraz kadra zarządzająca (maksymalnie 3 punkty). Oceniający nie wniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie kadry zaangażowanej do zadań rozliczanych za pomocą kosztów pośrednich, nie przyznając jednocześnie żadnego punktu za potencjał kadrowy merytoryczny. Skarżąca w proteście zakwestionowała także zasadność oceny organu w aspekcie kryterium nr 5 "Doświadczenie i wiarygodność wnioskodawcy i partnerów (jeśli projekt jest realizowany w partnerstwie)" w kontekście osiągnięcia celów projektu. Skarżąca wskazała, że oceniający organ w niniejszym punkcie przyznał 13 na 20 możliwych do zdobycia punktów. W uzasadnieniu protestu wnioskodawca wskazał, że oceniający organ w sposób nieuzasadniony powołał się na zaistnienie obawy wyrządzenia szkody w mieniu publicznym, o której mowa w art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2022 r. poz. 1079, dalej: Ustawy). Zdaniem strony dokonując oceny czy dana "sytuacja" kwalifikuje się do objęcia dyspozycją art. 61 ust. 4 Ustawy, należy kierować się wskazaną przez ustawodawcę "przesłanką kierunkową" wskazaną w tym przepisie. "Przesłanka kierunkowa" dotyczy natomiast sytuacji, w których w stosunku do wnioskodawcy lub podmiotu z nim powiązanego wszczęto postępowanie karne lub karno-skarbowe dotyczące wymienionych w tym przepisie przestępstw. W kontekście powyższego skarżąca wskazała, że ani w stosunku do wnioskodawcy, ani w stosunku do L. A. (tj. prezesa zarządu wnioskodawcy, jedynego członka zarządu) prowadzącej jednocześnie działalność pod firmą [...], nie toczy się żadne postępowanie karne (lub karno-skarbowe) w związku z ubieganiem się o pomoc finansową lub z korzystaniem ze środków publicznych w sposób nieprawidłowy – tj. o przestępstwa, o których mowa w ww. przepisie. Na taką okoliczność nie wskazuje również oceniający organ, poprzestając na wskazaniu na bliżej nieokreślone zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Ponadto wnioskodawca wskazał, że prezes zarządu wnioskodawcy, a zarazem wnioskodawca posiadają szczątkową wiedzę, że w przeszłości prowadzone było śledztwo w [...], ale ani wnioskodawca ani prezes zarządu wnioskodawcy nie byli stroną tego śledztwa, w szczególności w ramach śledztwa nie postawiono żadnych zarzutów i nie było podejrzanego (a zatem w szczególności w stosunku do wnioskodawcy ani w stosunku do członka organów zarządzających wnioskodawcy nie toczyło się żadne postępowanie). Śledztwo według najlepszej i najbardziej aktualnej wiedzy strony w tym zakresie zostało umorzone już w 2021 roku wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego. Wnioskodawca przedłożył do protestu skan pierwszej strony postanowienia o umorzeniu śledztwa. Ponadto skarżąca podniosła zarzuty do oceny organu w zakresie kryteriów, które uzyskały minimalne minimum punktowe. Jednak ocena ta - zdaniem skarżącej - została bezpodstawnie obniżona. Zarzuty te dotyczyły kryterium nr 2 "Adekwatność doboru wskaźników realizacji projektu" i kryterium nr 6 "Prawidłowość sporządzania budżetu projektu". Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...] w dniu 27 lutego 2025 roku nie uwzględniła protestu strony (k. 157-172 akt sądowych). W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że strona podważa ocenę wniosku dokonaną na podstawie kryteriów merytorycznych punktowych: - nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" (zwanym dalej "kryterium nr 1"); - nr 2 "Adekwatność doboru wskaźników realizacji projektu" (zwanym dalej "kryterium nr 2"); - nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)" (zwanym dalej "kryterium nr 4"); - nr 5 "Doświadczenie i wiarygodność wnioskodawcy i partnerów (jeśli projekt jest realizowany w partnerstwie) w kontekście osiągnięcia celów projektu" (zwanym dalej "kryterium nr 5"); - nr 6 "Prawidłowość sporządzenia budżetu" (zwanym dalej "kryterium nr 6"). Kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu". Dokonując analizy zarzutu nr 1 organ podtrzymał stanowisko osoby oceniającej. Wnioskodawca założył, iż żadna z osób uczestniczących w projekcie nie będzie potrzebowała wszystkich 4 oferowanych treningów kompetencji społecznych. Tymczasem jest możliwe, że wystąpi taka potrzeba. Osoba oceniająca nie wymagała skierowania wszystkich uczestników na 4 tematy szkoleń, a jedynie dopuszczenia takiej możliwości. Tym samym organ podtrzymał zarzut w przedmiotowym zakresie. W zakresie kwestionowanego zarzutu nr 2 organ wskazał, że wnioskodawca założył mentoring dla 27 osób po 4 godziny. Nawet biorąc pod uwagę to, że nie każda z osób, która podejmie zatrudnienie będzie potrzebowała wsparcia w omawianym zakresie, to dostępna pula godzin mentoringu na osobę nadal może być niewielka. Dlatego organ przychylił się do oceny osoby oceniającej wniosek. Tym samym KO podtrzymała zarzut w przedmiotowym zakresie. W zakresie kwestionowanego zarzutu nr 3 organ wskazał, że osoba oceniająca uznała: "W opisie zadania 8 wskazano, że "Wnioskodawca po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda UP zaświadczenie o odbyciu stażu" wskazane działanie jest nieprawidłowe. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20.08.2009 r. w sprawie szczególnych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz Ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy opinię oraz zaświadczenie o odbytym stażu powinien wystawić podmiot przyjmujący na staż. Zgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2024 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. art. 53 ust. 5 nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu." Organ wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że braki w treści złożonego wniosku, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek poszczególnych kryteriów dopuszczających, zasadniczo obciążają stronę wnioskującą. Kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)". W zakresie kwestionowanego zarzutu nr 4 KO stwierdziła, że osoba oceniająca słusznie zauważyła brak jednoznacznego określenia kwalifikacji A. R.. KO uznała, że częściowo można przychylić się do wniosku protestującego. Organ przyznał 2 punkty wnioskodawcy. Kryterium nr 5 "Doświadczenie i wiarygodność wnioskodawcy i partnerów (jeśli projekt jest realizowany w partnerstwie) w kontekście osiągnięcia celów projektu". W zakresie zarzutu nr 5 dotyczącego obawy wyrządzenia szkody w mieniu publicznym organ przychylił się do stanowiska strony i przyznał 7 punktów wnioskodawcy. Kryterium nr 2 "Adekwatność doboru wskaźników realizacji projektu". W zakresie zarzutu nr 6 organ wskazał, że w Regulaminie wyboru projektów precyzyjnie określono nazwy wskaźników specyficznych dla projektu, jakie należy uwzględnić we wniosku o dofinansowanie. Dlatego należy zgodzić się z zarzutem osoby oceniającej w tej kwestii. Jednocześnie można przychylić się do wniosku protestu, że odjęcie punktu za techniczne szczegóły językowe jest nieuzasadnione, zwłaszcza że interpretacja oraz kontekst wskaźnika są wyraźne i nie zostawiają miejsca ma wątpliwości co do powiązania planów wsparcia z niniejszym projektem. Przyznano 1 punkt wnioskodawcy. Kryterium nr 6 "Prawidłowość sporządzenia budżetu" W zakresie zarzutu nr 7 organ wskazał, że podtrzymuje zarzut. W zakresie zarzutu nr 8 organ wskazał, że podtrzymuje stanowisko osoby oceniającej w kwestii obliczeń stawki jednostkowej. Jednocześnie przychyla się do wniosku protestującego, aby tego typu uwaga dotycząca jednej pozycji budżetu nie musiała skutkować odjęciem punktu. Tym samym organ przyznał 1 punkt wnioskodawcy. W podsumowaniu KO stwierdziła, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób poprawny. Pomimo przychylenia się do stanowiska wnioskodawcy i tego, że przy ocenie w: kryterium nr 4 przyznano 2 punkty, kryterium nr 5 przyznano 7 punktów, kryterium nr 2 przyznano 1 punkt, kryterium nr 6 przyznano 1 punkt - wniosek nie uzyskał minimum 70% punktów w ramach kryterium nr 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Fundacja [...] w [...] zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: w zakresie kwestionowanego przez skarżącą zarzutu nr 1 w ramach Kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu": 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku Skarżącego o dofinansowanie projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 1.1. błędnym przyjęciu przez organ, że skarżący powinien przewidzieć możliwość skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 (czterech) treningów kompetencji społecznych na wypadek, gdyby w przypadku danej osoby wystąpiła potrzeba skorzystania ze wszystkich 4 (czterech) treningów, podczas gdy skarżący przewidując we wniosku o dofinansowanie projektu obowiązkowe skierowanie uczestników projektu na 3 (trzy) z 4 (czterech) dostępnych tematów treningów kompetencji społecznych kierował się indywidualizacją wsparcia wyrażającą się w doborze dla danego uczestnika takich 3 (trzech) treningów kompetencji społecznych, na które dany uczestnik wykazuje największe zapotrzebowanie, co w pełni pozostaje w zgodzie z zasadami indywidualizacji wsparcia określonymi w Regulaminie wyboru projektów; 1.2. błędnym przyjęciu przez organ, że skarżący powinien przewidzieć możliwość skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 (czterech) treningów kompetencji społecznych na wypadek, gdyby w przypadku danej osoby wystąpiła potrzeba skorzystania ze wszystkich 4 (czterech) treningów, podczas gdy obowiązek taki nie wynika ani z Regulaminu wyboru projektów ani z Wytycznych Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczących wyboru projektów na lata 2021-2027, [...] z dnia 12 października 2022 ., 1.3. błędnym przyjęciu przez organ, że indywidualne potrzeby uczestników projektu oraz ich zdiagnozowane bariery nie stanowiły punktu wyjścia dla skarżącego do planowania wsparcia w projekcie, podczas gdy organ nie dostrzegł, że skarżący w zakresie treningów kompetencji społecznych przewidział maksymalną możliwą elastyczność wsparcia przejawiającą się w indywidualnym uwzględnieniu potrzeb każdego uczestnika w ramach wyboru dla niego 3 (trzech) spośród 4 (czterech) dostępnych tematów treningów; 1.4. błędnym przyjęciu, że skarżący powinien przewidzieć możliwość skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 (czterech) treningów kompetencji społecznych na wypadek, gdyby w przypadku danej osoby wystąpiłaby potrzeba skorzystania ze wszystkich 4 (czterech) treningów, podczas gdy organ nie wziął pod uwagę, iż nie jest możliwe zaplanowanie przez skarżącego w ramach wniosku możliwości wzięcia udziału w 4 (czterech) treningach kompetencji społecznych dla nieokreślonej z góry części uczestników projektu, bowiem skarżący, tak jak każdy inny wnioskodawca, w ramach wniosku o dofinansowanie projektu - zgodnie z Regulaminem wyboru projektów i konstrukcją samego wniosku zobowiązany jest do przedstawienia szczegółowych kosztów i wyliczeń co do poszczególnych wydatków, zaś nie sposób zaplanować takich wydatków bez przyjęcia z góry założeń co do liczby treningów, grup czy osób w grupach; 1.5. uznaniu, iż skarżący powinien przewidzieć możliwość skorzystania przez danego uczestnika projektu ze wszystkich 4 (czterech) treningów kompetencji społecznych, przy jednoczesnym braku kwestionowania przez organ innych części wniosku skarżącego, w ramach których wsparcia nie zaplanowano dla wszystkich uczestników projektu, a co za tym idzie dokonanie przez organ oceny w sposób arbitralny, niekonsekwentny i sprzeczny z zasadami logiki; 2. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku skarżącego w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji podniesionej przez skarżącego, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi skarżącego o dofinansowanie projektu aż 2 (dwóch) punktów oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego. W zakresie kwestionowanego przez skarżącego zarzutu nr 2 w ramach Kryterium nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 3. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku o dofinansowanie projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 3.1. błędnym przyjęciu przez organ, że przewidziana we wniosku liczba godzin mentoringu przypadająca na osobę jest niewystarczająca, co powoduje, że nie da się zrealizować tego wsparcia, podczas gdy ani Regulamin wyboru projektów ani Wytyczne Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczące wyboru projektów na lata 2021-2027, [...] z dnia 12 października 2022 r. nie zawierają definicji mentoringu ani nie precyzują metodologii, czasu trwania ani szczegółowych założeń realizacyjnych tej formy wsparcia, a co za tym idzie skarżący miał swobodę w dostosowaniu formy i czasu trwania mentoringu do specyfiki projektu i grupy docelowej określonych we wniosku, a przewidziany przez skarżącego wymiar czasowy mentoringu jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu; 3.2. błędnym przyjęciu przez organ, że mentoring powinien stanowić długofalową formę wsparcia uczestników projektu i przewidywać regularne spotkania uczestnika projektu z mentorem, podczas gdy takie stanowisko jest nieuzasadnione w świetle treści wniosku, gdyż organ nie bierze pod uwagę, że w ramach wniosku założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie poprzez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu związanych z adaptacją do nowego środowiska pracy oraz że mentoring jest jedynie końcowym etapem wielomiesięcznej ścieżki tych uczestników projektu, którzy dzięki otrzymanemu wsparciu znajdą zatrudnienie; 3.3. błędnym przyjęciu przez organ, że przewidziana we wniosku liczba godzin mentoringu przypadająca na osobę jest niewystarczająca, co powoduje, że nie da się zrealizować tego wsparcia, podczas gdy organ w ogóle nie wziął pod uwagę, iż skarżący we wniosku przewidział elastyczność w zakresie dostosowania ilości godzin mentoringu do indywidualnych potrzeb uczestników projektu; 4. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji podniesionej przez skarżącego, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi aż 2 (dwóch) punktów oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego; 5. naruszenie art. 45 ust. 1-2 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieobiektywny i naruszający zasady równego traktowania wnioskodawców przejawiający się w odmowie przyznania wnioskowi aż 2 (dwóch) punktów, podczas z informacji i dokumentów uzyskanych przez skarżącego od innego uczestnika naboru [...] wynika, iż za niemalże identyczny zarzut wnioskowi innego wnioskodawcy odmówiono przyznania tylko 1 (jednego) punktu, w konsekwencji czego organ w bezpodstawny sposób różnicuje oceny wniosków różnych wnioskodawców znajdujących się w analogicznych sytuacjach. W zakresie kwestionowanego przez Skarżącego zarzutu nr 3 w ramach kryterium nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 6. naruszenie pkt 7.1. lit. e) regulaminu wyboru projektów w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach projektu skarżącego to pracodawca miałby być osobą uprawnioną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży, podczas gdy pkt 7.1. Regulaminu nakłada na wnioskodawców uczestniczących w naborze obowiązek realizacji instrumentów i usług rynku pracy (w tym staży) w sposób i na zasadach określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w konsekwencji czego osobą uprawnioną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży winien być skarżący jako podmiot kierujący na staż i nadzorujący jego przebieg - na zasadzie analogii do starosty będącego podmiotem kierującym na staż i nadzorującym jego przebieg. Mając na względzie powyższe strona wniosła o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i jednocześnie o przekazanie sprawy do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] Departamentu Polityki Regionalnej w celu ponownego rozpatrzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skarżącego. Ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm prawem przepisanych. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 27 maja 2025 r. III SA/Po 195/25 WSA w Poznaniu stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazał sprawę Zarządowi Województwa w celu ponownego rozpatrzenia protestu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd podkreślił, że kontrola sądowoadministracyjna powinna zmierzać jedynie do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz zarządu w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji. Nadto sąd administracyjny rozpoznając skargę na wydane rozstrzygnięcie, posiada jedynie kompetencję do badania pod kątem legalności tylko tego rozstrzygnięcia. Nie może odnosić się do generalnych założeń całego postępowania konkursowego, zasad jego przeprowadzania, a także sposobu sformułowania kryteriów oceny przedłożonych przez strony projektów. Sąd kontroluje jedynie ocenę dokonywaną przez organ w kontekście przestrzegania reguł równości, przejrzystości, bezstronności czy rzetelności w ramach postępowania konkursowego. W szczególności kontroli sądu podlega uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu, które winno wskazywać na przyczyny nieuwzględnienia stanowiska strony. Dlatego też w orzecznictwie akcentowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 45 ustawy wdrożeniowej uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru, jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., III SA/ Łd 1072/17; wyrok WSA w Kielcach z 26 września 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 353/24). WSA w Poznaniu ocenił w wyroku III SA/Po 195/25 że skarga okazała się zasadna, ale nie wszystkie jej zarzuty zostały zaaprobowane przez Sąd. W ocenie WSA w Poznaniu postępowanie Instytucji Zarządzającej nie spełniło wymogów określonych w art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1079, dalej: ustawa wdrożeniowa) w odniesieniu do kryterium nr 1, zadanie nr 2. WSA w Poznaniu podzielił zarzut skarżącej o błędnej, nieprzejrzystej i nierzetelnej ocenie dokonanej w Karcie Oceny Merytorycznej odnośnie zadania nr 2. Rację ma skarżąca, że założenie w ramach wniosku o dofinansowanie Projektu wskazujące, że jego uczestnicy zostaną skierowani na 3 z 4 dostępnych treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR wynika z fundamentalnego założenia projektu i Regulaminu konkursu, jakim jest indywidualizacja wsparcia i nie pozostaje z nim w sprzeczności. Zdaniem WSA w Poznaniu organ w ocenie tego wsparcia pominął po pierwsze, że w zadaniu nr 2 wskazano jednoznacznie, że grupowe treningi społeczne odbędą się na podstawie IŚR, z naciskiem na rozbudzenie aktywności i samodzielności wszystkich uczestników projektu, bez podziału na grupy docelowe. Zdaniem Sądu I instancji zadanie nr 1 - Diagnoza sytuacji problemowej i opracowanie IŚR indywidualizowało wstępnie potrzeby uczestników na podstawie indywidualnych spotkań, ale nie kreowało żadnej grupy docelowej. Tym samym w ocenie Sądu I instancji opinia eksperta wskazująca, że wszystkie treningi z zadania nr 2 są potrzebne wszystkim osobom borykającym się z problemem wykluczenia społecznego, bez odniesienia do pozostałych instrumentów reintegracji jest przedwczesna, bo z pkt 3.4.3 wniosku wynika, że grupa docelowa to 108 osób dorosłych, zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, bezrobotnych, biernych zawodowo. Sąd I instancji podkreślił, że ekspert nie uzasadnił dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów, a inna grupa nie będzie potrzebowała kompleksowych, wszystkich szkoleń. Stanowisko eksperta nie zostało przeanalizowane przez organ w zaskarżonym orzeczeniu, bowiem odnosi się ono do wszystkich grup docelowych, nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej. Jak wynika z analizy zadania nr 1 wnioskodawca zamierzał indywidualizować potrzeby poszczególnych uczestników programu. Okoliczność ta została jednoznacznie wskazana w ww. zadaniu nr 1 i zapis ten wywiera bezpośredni skutek w obszarze objętym zadaniem nr 2. W pkt. 3.4.3 wniosku wskazano jeszcze inne grupy docelowe, wobec których należy ten cel zrealizować. Biorąc pod uwagę uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia brak jest podstaw do uznania, że orzeczenie w tym zakresie przedstawia stanowisko organu rozpoznającego protest od oceny eksperta odnośnie potrzeby wszystkich 4 treningów właśnie dla grupy docelowej dorosłych borykających się z problemem wykluczenia społecznego. W konsekwencji WSA w Poznaniu nie podzielił argumentacji organu o rozróżnieniu grupy docelowej, bo pomija ona całkowicie cel projektu dedykowany wszystkim grupom docelowym i nie ma oparcia w uzasadnieniu orzeczenia KO z dnia 27 lutego 2025 r. Rację ma skarżąca, że wzajemne relacje działań powinny być rozpatrywane łącznie, bo tylko w ten sposób pozwalają wykluczyć schematyzm ich zastosowania. Analiza wniosku, w jego w punkcie 3.4.1 wskazuje, że głównym jego celem jest kompleksowe i zindywidualizowane działania wobec wszystkich uczestników projektu. Rację ma więc strona, że przy braku zakwestionowania innych części wniosku dotyczących pozostałych działań wobec tych samych uczestników wystąpiły zgodne z zapisami wniosku i dokumentów programowych kompleksowe działania. Przyjęcie takiego stanowiska jak organ wiąże się z dowolnym i nieuprawnionym przyjęciem, że są uczestnicy, którzy nie podlegali pozostałym działaniom, czyli tacy, którzy korzystają tylko z treningów społecznych. Jeżeli jednak, co wynika z materiału dowodowego i zapisów wniosku, wszyscy uczestnicy treningów społecznych uczestniczyli także w pozostałych realizowanych dla tego celu działaniach, a organ ich nie zakwestionował, to organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał je za niedostateczne lub niezgodne z oczekiwaniami w ramach tego zadania. Skoro ocena eksperta nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w orzeczeniu KO, a ono nie uzasadnia tego stanowiska i nie odnosi się do zarzutów protestu i organ dopiero w odpowiedzi na skargę uzupełnia, a wręcz wyjaśnia swoje stanowisko, to tym samym kwestionowane rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli sądu, bo wadliwość jego uzasadnienia uniemożliwia dokonanie oceny przesłanek, którymi kierował się organ rozpatrując protest. Stwierdzone uchybienia potwierdzają zasadność zarzutu skargi o przeprowadzeniu oceny omawianego kryterium w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty. Brak jest w orzeczeniach organów wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny wyboru projektów oraz jej dokonania przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji oraz podniesionych w proteście argumentów. WSA w Poznaniu stwierdził, że powyższe skutkowało przyjęciem, że ocena projektu w tej części została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny z uwagi na możliwość uzyskania min. 70% punktów w zakresie kryterium premiującego nr 1. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę do uznania przez WSA w Poznaniu, iż ocena projektu, w obszarze zakreślonym zakresem protestu, została przeprowadzona w sposób dowolny, nie jest przy tym spójna, nie odpowiada zasadom doświadczenia życiowego, a także nie pozostaje w związku z wyżej analizowanym kryterium konkursowym. Ocena ta nie została także w sposób kompleksowy uzasadniona. WSA w Poznaniu nie podzielił natomiast zarzutów skargi związanych z kryterium nr 1, a mianowicie w zakresie zadania nr 10. Podobnie Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego kryterium nr 1, zadania nr 8. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł Zarządu Województwa. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania - mających istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) tj.: 1. art. 73 ust 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej w związku z art. 76 ustawy wdrożeniowej, w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a., polegające na wydaniu zaskarżanego wyroku w sytuacji, gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem i tym samym nie naruszającym prawa, a zatem istniały podstawy do oddalenia skargi. W ramach wskazanej podstawy skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które są podstawą rozstrzygnięcia w przypadku odmowy przyznania dofinansowania, a które obejmują również ustawę wdrożeniową, która zawiera szczególne regulacje w odniesieniu do p.p.s.a. dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym sposobu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi wnioskodawcy, którego wnioskowi odmówiono przyznania dofinansowania. 2. art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 i art. 76 ustawy wdrożeniowej poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do oddalenia skargi, gdyż Sąd błędnie wyrokował w oparciu o stwierdzenia eksperta, których brak w aktach sprawy, a zatem wykroczył poza granice orzekania, nie wydając zatem zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o akta sprawy, nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że "Podkreślić należy, że ekspert nie uzasadnił dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów, a inna grupa nie będzie potrzebowała kompleksowych, wszystkich szkoleń. Stanowisko eksperta nie zostało przeanalizowane przez organ w zaskarżonym orzeczeniu, bowiem odnosi się ono do wszystkich grup docelowych, nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej (...)". "Skoro ocena eksperta nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w orzeczeniu KO, a ono nie uzasadnia tego stanowiska i nie odnosi się do zarzutów protestu i organ dopiero w odpowiedzi na skargę uzupełnia, a wręcz wyjaśnia swoje stanowisko, to tym samym kwestionowane rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli sądu, bo wadliwość jego uzasadnienia uniemożliwia dokonanie oceny przesłanek, którymi kierował się organ rozpatrując protest. Stwierdzone uchybienia potwierdzają zasadność zarzutu skargi o przeprowadzeniu oceny omawianego kryterium w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty. Brak jest w orzeczeniach organów wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny wyboru projektów oraz jej dokonania przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji oraz podniesionych w proteście argumentów". Powyższa konkluzja Sądu nie zawiera oparcia w stanie faktycznym sprawy, gdyż w orzeczeniu KO odniesiono się zarówno do oceny eksperta, jak i do treści protestu, lecz na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. mających potwierdzenie w stanie faktycznym sprawy; 3. art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 63 i art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez brak oddalenia skargi, w sytuacji gdy istniały ku temu podstawy, ponieważ organ rozstrzygając protest podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, tj. ponownie sprawdził złożony przez skarżącą wniosek w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów oraz odniósł się do protestu w powiązaniu z zapisami wniosku o dofinansowanie, 4. art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a., polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzającego że ocena zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny - w tym braku wskazania, w jaki sposób zostały naruszone przepisy prawa materialnego, tj "przepisy i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej" przez KO w trakcie rozstrzygania protestu; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a., polegające na braku właściwego zredagowania wskazań, co do dalszego postępowania, skierowanych do organu, tj. braku przedstawienia wskazań, które korespondowałyby z przyjętą podstawą prawną wyroku, a odnoszących się do stwierdzonych naruszeń prawa materialnego skutkujących koniecznością przekazania sprawy w celu ponownego rozpatrzenia protestu oraz poprzez ogólne wskazanie, że ,,przy ponownym rozpoznaniu IZ przeprowadzi ocenę kryterium nr 1 zadania nr 2 projektu, uwzględniając uwagi sformułowane wyżej w uzasadnieniu wyroku" podczas gdy konkretnych wskazań nie wymieniono, a uzasadnienie tej części stanowi własną ocenę Sądu co do spełnienie spornego kryterium i polemikę z oceną eksperta. II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj.: 1. art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 43, art. 63 i art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zw. ze stwierdzeniem, że naruszono "przepisy i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej" w zw. z pkt 4.1. Regulaminu Wyboru Projektów nabór nr [...] pkt IV. 4,1 kryteria merytoryczne punktowe i przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, jak również poprzez niewskazanie - które konkretne "przepisy i warunki konkursu zostały przez organ naruszone" oraz poprzez oparcie się przez Sąd I instancji na stanie faktycznym (opisie oceny w KOM), która nie miała miejsca w niniejszej sprawie, jak też poprzez stwierdzenie, że ocena projektu była dowolna, niespójna, nie odpowiadała zasadom doświadczenia życiowego, nie pozostawała w związku z analizowanym kryterium konkursowym i nie została także w sposób kompleksowy uzasadniona, podczas gdy to Sądowi można przypisać nieuprawnioną ocenę spełnienia kryterium nr 1 sprowadzającą się do konkluzji, że poprzez błędną wykładnię ww. przepisów, jak też ich niewłaściwe zastosowanie (zwłaszcza art. 45 ust. 1 i 2) organ naruszył art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, podczas gdy ocena organu nie naruszała art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, gdyż była przejrzysta, rzetelna i bezstronna. 2. art. 43 oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie wskazanych przepisów polegające na uznaniu przez WSA w Poznaniu, że ocena dokonana w Karcie Oceny Merytorycznej była błędna, nieprzejrzysta i nierzetelna, co miałoby korespondować ze stwierdzeniem, że "Podkreślić należy, że ekspert nie uzasadnił dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów, a inna grupa nie będzie potrzebowała kompleksowych, wszystkich szkoleń. Stanowisko eksperta nie zostało przeanalizowane przez organ w zaskarżonym orzeczeniu, bowiem odnosi się ono do wszystkich grup docelowych, nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej (...).", podczas gdy w niniejszej sprawie ekspert takiego stanowiska nie sformułował. Ponadto naruszenie ww. przepisów przejawia się w stwierdzeniu Sądu, że w KOM dokonano błędnej, nieprzejrzystej, nierzetelnej oceny w ramach zadania nr 2 , a stanowisko organu jest nieprzekonujące, wadliwe, nie zawiera uzasadnienia i wymyka się spod kontroli Sądu, gdyż nie ma w nim oceny przesłanek, co stanowi nieuprawnioną ingerencję w ocenę ekspercką i niejako ją zastępuje. Naruszenie przez Sąd przepisów art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w realiach sprawy sprowadza się do błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania ww. przepisów poprzez wskazanie, że ocena w spornym zakresie była dowolna, nie była spójna, nie odpowiada zasadom współżycia społecznego, a także nie pozostaje w związku z analizowanym kryterium konkursowym, jak również ocena nie została kompleksowo uzasadniona. 3. art. 43 oraz 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez WSA w Poznaniu, że ocena dokonana w Karcie Oceny Merytorycznej była błędna, nieprzejrzysta i nierzetelna, co wynika z całkowicie błędnego odczytania Wniosku i Oceny w stopniu naruszającym wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wyrokowania na podstawie akt sprawy i uzasadniającym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny opisanym na wstępie wyrokiem z 13 sierpnia 2025 r. I GSK 942/25 uchylił wyrok WSA w Poznaniu z 27 maja 2025 r. III SA/Po 195/25 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. NSA stwierdził, że zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego zawarte w punktach I.2 i I.4 petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Sąd dokonuje zatem kontroli zaskarżonej decyzji "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania oraz że, co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Natomiast "akta sprawy" w powyższym rozumieniu oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia na stronie 23 i 24 odwołano się do opinii eksperta, która nie została sporządzona w tej sprawie. NSA wskazał, że potwierdza to treść Karty oceny merytorycznej wniosku, w tym w szczególności uzasadnienie oceny w pozycji 1 (Kryteria Merytoryczne Punktowe – Adekwatność doboru celów projektu), na stronie 2 i 3. Według NSA można zatem przyjąć, że w tej sprawie Sąd I instancji dokonał oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów nieznajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy, co w oczywisty sposób mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W dalszej kolejności NSA przypomniał pewną swoistość sądowej kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w ramach naboru wniosków dotyczących realizacji programów w zakresie polityki spójności. Otóż w sprawach, w których przedmiotem jest ocena projektu, dokonywana w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego, wzorzec kontroli stanowią również postanowienia systemu realizacji programu. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis priorytetów programu, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji. Powyższe spostrzeżenie w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oznacza, że Sąd I instancji, w przypadku stwierdzenia naruszenia postanowień przepisów i warunków konkursu wynikających z dokumentacji konkursowej, nie może ograniczyć się do ogólnego stwierdzenia, że naruszono postanowienia przepisów i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej. Obowiązkiem Sądu I instancji jest w takim przypadku wskazanie konkretnej podstawy prawnej wynikającej z systemu realizacji programu. Przedstawionemu standardowi nie sprostał natomiast Sąd w zaskarżonym orzeczeniu. NSA zastrzegł, że ze względu na uwzględnienie wyżej wskazanych zarzutów naruszenia procedury, przedwczesne było dokonanie oceny zarzutów naruszenie prawa materialnego. NSA nakazał WSA w Poznaniu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględnienie wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na rozprawie w dniu 04 listopada 2025 r. pełnomocnik Fundacji wskazała, że skarżąca kierowała się zasadami indywidualnego objęcia wsparciem. Pełnomocnik organu wskazała, że oprócz indywidualizacji winna być zasada kompletności. Każdy uczestnik powinien mieć możliwość a nie konieczność skorzystania z wszystkich wyników. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) stosownie do którego Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 13 sierpnia 2025 r. I GSK 942/25 NSA przesądził, uchylając wyrok WSA w Poznaniu z 27 maja 2025 r. III SA/Po 195/25 i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu na stronie 23 i 24 odwołano się do opinii eksperta, która nie została sporządzona w tej sprawie. Nadto NSA podkreślił swoistość sądowej kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w ramach naboru wniosków dotyczących realizacji programów w zakresie polityki spójności, że Sąd I instancji, w przypadku stwierdzenia naruszenia postanowień przepisów i warunków konkursu wynikających z dokumentacji konkursowej, nie może ograniczyć się do ogólnego stwierdzenia, że naruszono postanowienia przepisów i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej. Obowiązkiem Sądu I instancji jest w takim przypadku wskazanie konkretnej podstawy prawnej wynikającej z systemu realizacji programu. NSA zastrzegł przy tym, że ze względu na uwzględnienie zarzutów naruszenia procedury, przedwczesne było dokonanie oceny zarzutów naruszenie prawa materialnego oraz nakazał uwzględnienie swoich wskazań przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1079 z późn. zm., dalej jako ustawa wdrożeniowa) w przypadku, między innymi, nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Na podstawie art. 73 ust. 5 ustawy wdrożeniowej sąd rozpoznaje skargę w zakresie o którym mowa w art. 73 ust. 1. W myśl natomiast art. 73 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia i mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną przez NSA należy uznać, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. Nie można bowiem stwierdzić, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny. Skład orzekający w niniejszej sprawie zaznacza przy tym, że podziela argumenty sformułowane w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2025r. III SA/Po 245/25 –w części mającej znaczenie w rozpoznaniu niniejszej sprawy z uwzględnieniem jej specyfiki. Sąd przede wszystkim wskazuje, że kontrola sądowa legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd administracyjny co do zasady nie jest uprawniony do weryfikacji oceny projektu dokonanej przez organ, jeśli nie zostanie stwierdzone, że naruszono prawo w zakresie procedury konkursowej lub też przepisów ustawy wdrożeniowej. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji dokonanej przez ekspertów oceny pod względem merytorycznym np. przez odmienną ocenę założeń projektu i przyznanie określonej liczby punktów danemu projektowi, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ co do przestrzegania kryteriów oceny zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej tj. zgodnie z zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności, a także w zakresie kompletności oceny i jasności przyjętych kryteriów. Sąd administracyjny nie dokonuje zatem ponownej oceny projektu, nie zastępuje komisji, lecz jedynie jest uprawniony do kontroli. Zgodnie z art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej, w przypadku negatywnej oceny projektu informacja przekazana wnioskodawcy zawiera uzasadnienie wyniku tej oceny. Sporządzenie prawidłowego uzasadnienia wyniku negatywnej oceny projektu oraz prawidłowe sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia protestu jest zatem niezbędnym warunkiem umożliwiającym sądowi administracyjnemu wykonanie kontroli działalności administracji publicznej. Sąd dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, a w szczególności oceny wniosku uznał, że eksperci uzasadnili z jakich względów dokonali odjęcia punktów za zakwestionowane przez skarżącą kryteria, dokonując oceny w oparciu o zapisy wniosku, Regulaminu wyboru projektów, stosowne Wytyczne, własne doświadczenie oraz wiedzę. W uzasadnieniu oceny projektu wyjaśniono w sposób spójny i logiczny jakie okoliczności przeważyły za przyznaną punktacją. Ocena projektu odnosiła się przy tym do wymogów zawartych w kryteriach. Należy przy tym zauważyć, że osoba oceniająca wydaje indywidualną opinię o wniosku w oparciu o ściśle określone kryteria oraz zapisy dokumentów. Ze względu jednak na ograniczoną pulę środków przeznaczonych na dany nabór, dofinansowanie otrzymują jedynie projekty spełniające oceniane kryteria w najwyższym stopniu. Należy też pamiętać, że ocena eksperta zawsze jest oceną subiektywną stosownie do posiadanej wiedzy i doświadczenia. Celem ekspertów działających w ramach procedury konkursowej jest wybór najlepszego projektu, który będzie najbardziej zbliżony do założeń konkursu, a zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Niezwykle istotnym w konsekwencji jest to, że dany wniosek i zawarte tam informacje mają z zadanie przekonać ekspertów o zasadności jego wyboru spośród innych wniosków. To, że dany projekt nie przekonał ekspertów, nie może być podstawą stwierdzenia niezgodności oceny tego projektu z prawem. Tryb konkursowy wyboru projektów do dofinansowania wymaga, aby wnioskodawca ubiegający się o określone dofinansowanie w ramach danego postępowania konkursowego rzetelnie i wyczerpująco przygotował swój wniosek w sposób, który przekona komisję konkursową do wybrania tego konkretnego projektu. Instytucja zarządzająca jest przy tym związana złożonym wnioskiem oraz załączoną do niego dokumentacją. Ewentualne braki w złożonej aplikacji, czy jej niespójność z zapisami regulaminu niosą ze sobą ujemne skutki dla wnioskodawcy i jest to oczywiste. Sformalizowanie postępowania konkursowego ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności, tak aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy w związku z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych (por. wyroki NSA: z 24 maja 2017 r., II GSK 1028/17; z 15 października 2019 r., sygn. akt I GSK 2236/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Rola organu sprowadza się natomiast do kompleksowej oceny wniosku i nie ma prawa wkraczać w meritum, zmieniać zapisów wniosku, modyfikować ich w sposób umożliwiający uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania, domniemywać treści z wniosku nie wynikających - wbrew jego zapisom. Takie działanie organu naruszałoby bowiem zasady uczciwej konkurencji i dawałoby podstawę do postawienia zarzutu uchybienia obowiązkowi bezstronności (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2022 r. I GSK 1641/21; CBOSA). Skarżąca w postępowaniu sądowym zarzuciła naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu". W ramach tego kryterium przyznano 5/10 punktów podczas gdy minimalna ilość punktów jakie należało uzyskać to 7 punktów, zaś Komisja Odwoławcza punktację i ocenę podtrzymała. Zgodnie z Regulaminem wyboru projektów (s. 39-41 regulaminu) w przypadku kryterium merytorycznego punktowego nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" weryfikacji podlegało uzasadnienie potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionego problemu. W ramach kryterium sprawdzane było, czy we wniosku przedstawiono wystarczający opis: 1) uzasadnienia potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionego problemu (maks. 3 pkt.): w części 3.4. wniosku należało: . opisać główny problem lub problemy, z którymi borykają się potencjalni uczestnicy projektu, . sformułować cel projektu, który będzie opisywał stan docelowy, uzyskany dzięki realizacji projektu. Wskazany cel powinien być szczegółowy, mierzalny, akceptowalny/trafny, realistyczny do osiągnięcia oraz określony w czasie, . wyjaśnić dlaczego projekt powinien być realizowany w kontekście przedstawionego problemu oraz potwierdzić, iż zaplanowane formy wsparcia są adekwatne do jego rozwiązania. 2) zakresu działań służących realizacji poszczególnych zadań z uwzględnieniem roli partnerów – jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa (maks. 7 pkt.): w części 3.5. wniosku należy przedstawić opis działań planowanych do realizacji w ramach wskazanych zadań. Każdemu z zadań należy przypisać nazwę odzwierciedlającą charakter podejmowanych działań. Opis planowanych zadań powinien być szczegółowy, z uwzględnieniem liczby osób objętych wsparciem w ramach zadania, terminów i osób odpowiedzialnych za ich realizację. W przypadku organizacji szkoleń konieczne jest podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu ich organizacji (liczba uczestników, miejsce prowadzenia zajęć/szkoleń/kursów, liczba edycji kursu, warunki do jego rozpoczęcia, planowane harmonogramy z liczbą godzin szkoleniowych, zaangażowana kadra, ramowy opis programu nauczania, materiały szkoleniowe jakie zostaną przekazane uczestnikom). Odnosząc się do zarzutu skargi nr 1 dot. także kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu", w treści wniosku w pkt 3.5. w ramach zadania 2 wnioskodawca wskazał, że uczestnicy projektu będą mogli wybrać 3 z 4 tematów w ramach treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR tj. "Komunikacja Interpersonalna", "Autoprezentacja", "Asertywność", "Radzenie sobie ze stresem" [k. 57 akt sądowych]. W ocenie merytorycznej organ odjął skarżącemu 2 pkt wskazując, że wnioskodawca nie uzasadnił, dlaczego nie przewidział możliwości skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 treningów kompetencji społecznych a jedynie nakazano wybór 3 spośród 4 dostępnych. W szczególności ekspert wskazał w uzasadnieniu oceny, że wnioskodawca nie przewidział, że mogą przystąpić do projektu osoby chcące i kwalifikujące się do udziału we wszystkich czterech częściach treningu [k. 118-119 akt sądowych] Skarżący, podważając ocenę, argumentował, że przewidując udział uczestników projektu w 3 z 4 tematów treningów kierował się zasadą indywidualizacji wyrażoną w regulaminie wyboru projektów. Zdaniem Sądu ocena ww. kryterium w kontekście tego zarzutu została dokonana zgodnie z art. 45 ust. ustawy wdrożeniowej. Nie można stwierdzić, jak podniesiono w skardze, że ocena w tym zakresie została dokonana w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny, arbitralny, niekonsekwentny i sprzeczny z zasadami logiki bowiem skarżąca kierowała się indywidualizacją wsparcia wyrażającą się w doborze dla danego uczestnika takich trzech treningów kompetencji społecznych, na które dany uczestnik wykazuje największe zapotrzebowanie. W szczególności z treści Regulaminu wyboru projektów wynika, że opis planowanych zadań w części 3.5. miał być szczegółowy (s. 37 Regulaminu). Prawidłowo zatem, zgodnie z ww. zapisami Regulaminu ekspert w ocenie merytorycznej, a komisja odwoławcza w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazali, że wnioskodawca powinien był szczegółowo uzasadnić założone wsparcie tj. z jakich względów pozostawił uczestnikom możliwość wyboru lub też zaplanować wszystkie cztery panele tematyczne dla wszystkich uczestników. Tymczasem, wbrew zapisom Regulaminu, takiego uzasadnienia wniosek nie zawierał. Dopiero na etapie protestu wnioskodawca przedstawił uzasadnienie założonego wsparcia. Organ zgodnie z zapisami Regulaminu prawidłowo przyjął, że wnioskodawca powinien był uzasadnić, z jakich względów uczestnicy powinni mieć możliwość wyboru 3 z 4 paneli. Zgodnie bowiem z treścią Regulaminu (s. 37 Regulaminu), w przypadku organizacji szkoleń konieczne jest podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu ich organizacji (liczba uczestników, liczba edycji kursów (w tym ich terminy), planowane harmonogramy z liczbą godzin szkoleniowych, zaangażowana kadra, ramowy opis programu nauczania, materiały szkoleniowe jakie zostaną przekazane uczestnikom). Informacji o sposobie organizacji szkolenia tj. na jakich zasadach i z jakich względów uczestnicy projektu mogliby korzystać z 3 z dostępnych 4 paneli wnioskodawca nie zawarł. W konsekwencji ekspert analizował treść wniosku wraz z dołączoną do niego dokumentacją i dokonał oceny, że skoro przewidziano 4 panele tematyczne to wnioskodawca powinien wskazać chociażby z jakich względów ograniczył możliwość uczestnictwa tylko w 3 tematach spośród 4 dostępnych. Organ miał podstawy ocenić, że nie można ograniczać uczestnikom możliwości skorzystania z wszystkich 4 kompetencji społecznych, skoro przewidziano 4 treningi, a jeżeli już przewidziano takie ograniczenie, to powinno zostać ono szczegółowo uzasadnione. Skarżący we wniosku nie zawarł zaś żadnego uzasadnienia, z jakich względów ograniczył dostępność oferowanych treningów kompetencji społecznych. Nie udzielił zatem odpowiedzi na pytanie nasuwające się w trakcie analizy wniosku, dlaczego wnioskodawca założył, że żaden z uczestników nie będzie potrzebował wszystkich 4 treningów. Oceniający dostrzegł, że uczestnicy mogliby wyrazić chęć uczestnictwa we wszystkich 4 panelach i powinni wiedzieć, z jakich względów zostało im to odgórnie ograniczone. Nadto IŚR mógłby wskazywać na potrzebę uczestnictwa w 4 rodzajach treningów. O wadliwości stanowiska organu nie świadczą również argumenty na które powoływała się skarżąca w proteście i skardze, a wskazujące na pominięcie przez organ konieczności indywidualizacji wsparcia, który to warunek miał być spełniony m. in. poprzez wybór 3 z 4 tematów treningów kompetencji społecznych przez każdego uczestnika projektu. W orzeczeniu Komisji Odwoławczej przekonująco wskazano, że nie chodzi o to, by każda z osób uczestniczących w projekcie obowiązkowo została skierowana na wszystkie szkolenia kompetencji społecznych, ale by miała umożliwiony dostęp do tych szkoleń które potrzebuje (s. 4 orzeczenia). Sąd zaznacza szeroki zakres tematyczny treningów kompetencji (s. 13 wniosku). Nie można zaprzeczyć, że w przypadku niektórych uczestników projektu skorzystanie ze wszystkich 4 szkoleń mogłoby być uzasadnione dla uzyskania maksymalnego efektu treningów i wykształcenie kompetencji społecznych koniecznych do integracji społecznej oraz ich trwałego wejścia bądź powrotu na rynek pracy. Podobnie nie jest przekonujący argument o tym, że w przypadku innych działań: szkoleń podnoszących kompetencje cyfrowe, indywidualnego poradnictwa psychologicznego, poradnictwa prawnego i obywatelskiego oraz w przypadku staży, przewidziano udział tylko części z uczestników projektu, co nie wzbudziło zastrzeżeń oceniającego ani komisji odwoławczej, a zdaniem skarżącej, podobnie jak wybór 3 z 4 tematów treningu kompetencji społecznych, stanowiło realizację założenia indywidualizacji wsparcia. Podnosząc takie zastrzeżenie co do sformułowanej oceny, skarżąca pomija jednak, że z wniosku nie wynika, by uzyskanie kompetencji społecznych, inaczej niż w przypadku poszukiwania pracy i podjęcia pracy, miało być ograniczone wyłącznie do części z uczestników projektu. Formułując cele projektu skarżąca założyła również, że jego rezultatem ma być podjęcie pracy przez minimum 27 uczestników projektu, zaś poszukiwanie pracy przez minimum 32 uczestników (s. 6 wniosku). Poprawie miała natomiast ulec sytuacja społeczna minimum 92 uczestników, a kwalifikacje uzyskać miało minimum 87 z nich (s. 6 wniosku). Przy łącznej liczbie 108 uczestników projektu (64 kobiety i 44 mężczyzn) uznać należy, że to właśnie zbudowanie bądź podniesienie kompetencji społecznych miało być główną korzyścią wynikającą z realizacji projektu, która dopiero realizacji celu projektu jakim było zwiększenie zdolności do zatrudnienia i aktywnego udziału w życiu społeczno-zawodowym. W takiej sytuacji zastrzeżenie oceniającego i komisji odwoławczej o braku wyjaśnienia przyczyn ograniczenia zakresu tematycznego treningów (z 4 do 3) w stosunku do wszystkich uczestników projektu, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, było logiczne. Dlatego Sąd uznał, że taka ocena w tym zakresie nie jest dowolna ani nieprzejrzysta, ponieważ przedstawia czytelne, jasne i niebudzące zastrzeżeń co do swej zasadności oraz logiczności uzasadnienie. Sąd podziela jednak zarzut skargi dotyczący kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" poprzez naruszenie pkt 7.1 lit. e) Regulaminu wyboru projektów w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz, w konsekwencji, naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez błędne uznanie, że w ramach projektu to pracodawca, u którego staż miał się odbywać (nie zaś jak przyjęto we wniosku beneficjent) miałby być osobą umocowaną do wystawienia zaświadczeń o odbyciu staży. Zdaniem organu takie twierdzenie jest błędne z tego względu, że zaświadczenie o odbyciu stażu powinien wystawić podmiot organizujący staż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oceniający z tego względu odjął skarżącej 1 pkt. Przy ocenie tego zarzutu należy dostrzec, że wedle pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów, jeśli w projektach zakresu włączenia społecznego stosowane są instrumenty i usługi rynku pracy analogiczne jak wskazane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to są one realizowane w sposób i na zasadach określonych w tej ustawie i odpowiednich aktach wykonawczych do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 2 tej ustawy starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Nadto zgodnie z art. 53 ust. 4 zd. 1 u.p.z.i.r.p. staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. W myśl natomiast art. 53 ust. 5 u.p.z.i.r.p. nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu. Szczegółowe warunki odbywania stażu zostały określone w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz.U. z 2009 r. nr 142 poz. 1160). W szczególności z § 2 ww. rozporządzenia wynika, że organizatorem stażu jest pracodawca, który zgodnie z §1 rozporządzenia składa do starosty wniosek o zawarcie umowy o zorganizowanie stażu. W myśl § 6 pkt 9 rozporządzenia organizator stażu wydaje bezrobotnemu opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w tracie stażu. Zgodnie natomiast z § 10 ust. 2 rozporządzenia starosta po zapoznaniu się treścią sprawozdania z przebiegu stażu i wydaniu zaświadczenia o odbyciu stażu zwraca bezrobotnemu opinię oraz sprawozdanie wraz z kopią programu stażu. Z powyższych przepisów u.p.z.i.r.p. oraz rozporządzenia wykonawczego wynika, że pracodawca wydaje opinię o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu, a starosta wydaje zaświadczenie o odbyciu stażu. Pomimo to jednak, zdaniem Sądu, żaden z przepisów powszechnie obowiązujących nie wyłącza prawa do wystawienia zaświadczenia o odbyciu stażu przez prywatny podmiot kierujący na staż. Możliwości takiej nie wyłącza również odesłanie w przepisach konkursowych do zapisów u.p.z.i.r.p. Stąd stwierdzenie zawarte w ocenie wniosku sformułowanej przez eksperta oraz w orzeczeniu komisji odwoławczej, jakoby skarżący miał być nieumocowany do wystawienia zaświadczenia, nie jest w żaden sposób uzasadnione a ocena w tym zakresie nie jest rzetelna. Zgodzić należy się przy tym ze stanowiskiem skarżącego, że skoro ww. przepisy przewidują, iż zaświadczenie o odbyciu stażu wydaje starosta jako podmiot nadzorujący staż, a organizator stażu, czyli pracodawca wydaje bezrobotnemu opinię o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i zdobytych przezeń w trakcie stażu umiejętnościach, to per analogiam, beneficjent jako nadzorujący staże winien – po uzyskaniu opinii pracodawcy, powinien mieć możliwość wydania takiego zaświadczenia uczestnikom. Reasumując należy uznać, że z tego tytułu niezasadnie z naruszeniem powołanych przepisów, umniejszono punktację wniosku skarżącego o 1 pkt. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi związanego również z kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" dot. zadania nr 10 wniosku pt. "indywidualny mentoring". Należy wskazać, że w złożonym wniosku w ramach zadania 10 wnioskodawca zaplanował indywidualne wsparcie mentora w wymiarze średnio 4 godzin na osobę w ciągu 2 dni (s. 16 wniosku). Ekspert, w ocenie merytorycznej wniosku, uzasadnił odjęcie 2 punktów w ramach kryterium nr 1, wyjaśniając ideę mentoringu. Wskazał, że jest to partnerska relacja między mentorem a uczestnikiem/czką skierowana na odkrywanie i rozwijanie potencjału uczestnika/czki, która powinna odbywać się poprzez regularne rozmowy i nie da się zrealizować tego wsparcia w ciągu 2 spotkań po 2 godziny. Ekspert ocenił taka forma wsparcia nie przyniesie zamierzonego celu/efektu i uznał mentoring za niezasadny [k. 119 akt sprawy]. Skarżąca nie zgodziła się z tak dokonaną oceną eksperta, polemizując w ten sposób, że organ błędne przyjął, iż liczba godzin mentoringu, zaproponowana we wniosku, przypadająca na osobę jest niewystarczająca. Wskazała, że ani regulamin wyboru projektów, ani wytyczne ministra nie przewidują definicji mentoringu, nie precyzują czasu jego trwania, a zaproponowany wymiar czasowy mentoringu jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu. Zdaniem skarżącej organ nie wziął pod uwagę, że założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie przez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie dokonanej przez eksperta ww. oceny merytorycznej projektu, podtrzymanej jako prawidłowej przez KO, Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi ocenie tej nie można postawić zarzutu niezgodności z zasadą przejrzystości i rzetelności. Faktycznie, zgodnie z twierdzeniami skargi, regulamin wyboru projektów nie zawiera definicji mentoringu, niemniej jednak mentoring jest pojęciem powszechnie znanym, a ocena merytoryczna wniosku w tym zakresie została dokonana w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego i dostępnej ekspertowi wiedzy na temat mentoringu. Wyjaśnienie przezeń tego pojęcia nie odbiegało zaś od powszechnie znanej definicji językowej. Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim Słowniku Języka Polskiego, (dostępnej na stronie internetowej https://wsjp.pl/haslo/podglad/107460/mentoring) mentoring to "wzajemna i oparta na współpracy relacja między osobą o mniejszym doświadczeniu a jej doradcą i opiekunem, który wspiera ją w rozwoju osobistym lub zawodowym". Z założenia zatem mentoring zakłada długotrwałość i indywidualny charakter udzielonego wsparcia. Również strona skarżąca przyznała, zgodnie z ww. definicją, że mentoring stanowi końcowy etap wielomiesięcznej ścieżki uczestników projektu. W uzasadnieniu skargi powołała się na potrzebę nawiązania relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu, jednakże zaprzeczając, w dalszej części uzasadnienia, ogólne idei mentoringu wskazując, że nie wszyscy uczestnicy projektu będą potrzebowali takiego wsparcia. W ocenie Sądu ekspert w uzasadnieniu oceny wniosku zasadnie zauważył, że mentoring to długofalowa forma wsparcia, polegająca na stałym wsparciu, że wsparcie powinno odbywać poprzez regularne rozmowy, że tego typu wsparcia nie da się zrealizować w trakcie 4 godzin, w ciągu dwóch spotkań. Sąd uznał, że w ten sposób dokonana ocena jest rzetelna, spójna, zawiera przy tym prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony. Nie można stwierdzić, że organ w sposób dowolny i nieuzasadniony odjął w tym zakresie 2 pkt. Zgodnie bowiem z powszechną wiedzą na temat mentoringu, mentor ma na celu rozwijanie umiejętności danej osoby, w danym przypadku umiejętności zawodowych osoby wykluczonej z rynku pracy oraz nauczenie nowych zachowań niezbędnych do powrotu na rynek pracy. Zgodnie z ww. założeniami mentor powinien zatem poznać przyczyny osobiste, społeczne, rodzinne wykluczenia zawodowego danej osoby, co niewątpliwie wymaga regularnych spotkań, w trakcie których nastąpi poznanie uczestnika i wypracowanie w nim motywacji do działania na rynku pracy. Prawidłowo zatem, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy ekspert, a za nim KO stwierdzili, że cel mentoringu nie jest możliwy do osiągnięcia w trakcie przewidzianych we wniosku czterech godzin. Co więcej, sama skarżąca we wniosku wskazała, że mentoring jako "specyficzna forma pomocy i wspierania w trudnych sytuacjach życiowych i zawodowych (...) będzie polegał na indywidualnych spotkaniach i zbudowaniu relacji uczestnika projektu z mentorem..." (s. 16 wniosku). Sama więc - co trafnie dostrzegła Komisja Odwoławcza (s. 16 orzeczenia) - zaproponowała we wniosku definicję mentoringu, która, zdaniem Sądu, nie odbiega od przywołanego już słownikowego wyjaśnienia znaczenia tego wyrażenia. Sąd uznał, że w ten sposób dokonana ocena jest rzetelna, spójna, zawiera przy tym prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony. Nie można stwierdzić, że organ w sposób dowolny i nieuzasadniony odjął w tym zakresie 2 pkt. Podsumowując dotychczasowe rozważania Sąd wskazuje, że skarżący przy ocenie wymogów Kryterium nr 1 powinien uzyskać 6 punktów (w konkursie uzyskał 5 punktów, Komisja Odwoławcza uznała, częściowo wadliwie, że nie może przywrócić punktów odjętych w ramach tego kryterium). Przez co pozostaje niespełnione wymaganie uzyskania minimum 7 punktów. Następnie Sąd wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie organu w sprawie protestu nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia. Jest to konsekwencją uznania, że organ rozpoznający protest jest związany jego zakresem i ustawa wdrożeniowa nie upoważnia go do dokonywania analizy przeprowadzonej oceny w całokształcie okoliczności sprawy, czy wniosku, lecz tylko w kontekście zarzutów podniesionych w proteście. Skarga w niniejszej sprawie zawiera wyłącznie zarzuty wobec kryterium nr 1, do których Sąd odniósł się powyżej. Nawet jednak zaskarżenie innego jeszcze kryterium (innych jeszcze kryteriów konkursu) nie zmieniłoby faktu, że pozostaje niespełnione wymaganie uzyskania minimum 7 punktów za kryterium nr 1. Na zakończenie należy wskazać, że powoływanie się prze skarżącą na ocenę ekspertów u innego wnioskodawcy czy we wskazanych wyrokach NSA (sygn. I GSK 1061/25, I GSK 943/25) nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie ma bowiem możliwości dokonywania w niniejszej sprawie analizy wniosków czy ich oceny dotyczących innych wnioskodawców. We wskazanych wyrokach NSA podano, że w regulaminie zadanie nr 2, w którym wnioskodawca proponował wybór 3 z 4 tematów mogło być ocenione przez przyznanie 3, 2, 1 lub 0 punktów i nie wyjaśniono dlaczego oceniający dokonał obniżenia o 2 punkty a nie o 1 punkt, skoro całościowo nie uznał jednak, że zadanie nr 2 w ogóle zostało błędnie zaplanowane i nie ocenił go na 0 punktów. W przedmiotowej sprawie regulamin (k. 193 akt) wskazywał za kryterium nr 1 maksymalnie 10 a minimalnie 7 punktów, przy czym przyznanie mniejszej niż maksymalna liczby punktów wymagało uzasadnienia oceny. Nadto z wyroków NSA wynikało, że ekspert wskazał, iż wszystkie treningi z zadania nr 2 są potrzebne wszystkim osobom biorącym udział w projekcie, co przez NSA uznane było za przedwczesne. W niniejszej sytuacji ocena eksperta była inna, co opisano wyżej. Podsumowując, stwierdzone naruszenie prawa nie miało wpływu na łączny wynik oceny wniosku ani nawet na ocenę spełnienia Kryterium nr 1. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił.