III SA/Po 62/17

Dnia 12 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Marek Sachajko (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 21 września 2016 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., Nr 1414, z późn. zm., określanej dalej także jako "u.t.d.") nałożył na [...] prowadzącego Przedsiębiorstwo [...] (dalej również: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 5.350,00 zł. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 29 lipca 2016 r. w miejscowości Leszno, Aleje Piłsudskiego, DK-5, został zatrzymany do kontroli samochód Volvo, którym kierował [...]. Pojazdem wykonywano krajowy, niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy (beton) na trasie z Krotoszyna do Mórkowa na rzecz przedsiębiorstwa [...]. Ze względu na charakter wykonywanego przewozu (beton mostowy - c8/10s3) zezwolono na dojazd do miejsca rozładunku - Mórkowo- budowa trasy s5, i w tym miejscu przeprowadzono kontrolę. W toku kontroli stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W celach dowodowych pobrano dane cyfrowe z tachografu i karty kierowcy. Podczas analizy danych cyfrowych z tachografu pojazdu marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] stwierdzono, że pojazd był prowadzony bez karty kierowcy: - w dniu 01.07.2016r. w godzinach 06:49 - 07:46, który przez cały dzień prowadził kierowca [...], - w dniu 05.07.2016r. w godzinach 19:37 - 20:25 oraz 21:35 - 22:25, który przez cały dzień prowadził kierowca [...], - w dniu 06.07.2016r. w godzinach 21:02 - 21:29 oraz 21:50 - 22:25 oraz 23:44 do 00:12 w dniu 07.07.2016r., - w dniu 07.07.2016r. w godzinach 00:35 -01:04 oraz 02:33 - 03:02, - w dniu 08.07.2016r. w godzinach 04:17 - 05:47 oraz 05:49 - 05:54, który następnie przez cały dzień prowadził kierowca [...], - w dniu 11.07.2016r. w godzinach 21:17 - 21:59, który przez cały dzień prowadził kierowca [...], - w dniu 12.07.2016r w godzinach 00:48 - 01:26 oraz 02:26 - 02:44 oraz 02:47 -03:10 oraz 04:26 - 05:05, - w dniu 15.07.2016r. w godzinach 18:59 - 19:49 oraz 20:04 - 20:47 oraz 21:19 - 22:03 oraz 22:31 - 23:09, - w dniu 16.07.2016r. w godzinach 00:00 - 00:44 oraz 01:20 - 01:56 oraz 02:00 -02:04, - w dniu 21.07.2016r. w godzinach 19:24 - 20:24, który przez cały dzień prowadził kierowca [...], - w dniu 27.07.2016r. w godzinach 19:18 - 20:10 oraz 20:32 - 21:29 oraz 23:06 -23:52, który wcześniej przez cały dzień prowadził kierowca [...], - w dniu 28.07.2016r. w godzinach 00:19 - 01:08 oraz 02:11 - 02:56, - w dniu 28.07.2016r. w godzinach 16:09 -16:25 oraz 16:47 - 16:55 oraz 16:57-17:32 oraz 17:43 - 18:19 oraz 18:37 - 19:10 oraz 19:44 - 20:13 oraz 21:14 - 21:48 oraz 22:25 - 22:58, który wcześniej przez cały dzień prowadził kierowca [...]. Kierowca zeznał, że w ww. okresach nie jeździł powyższym pojazdem i nie posiada wiedzy w zakresie osoby, która poruszała się w tych dniach bez karty kierowcy. Ponadto stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut (x 1) i za każde następne rozpoczęte 30 minut (x 1). Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy [...] wykazała, iż kierowca w dniu 27 lipca 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 54 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 24 minuty w okresie od godziny 05:31 do godziny 13:42. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 - minutowe: 06:30-06:58; 09:02-09:26; 10:59-11:19. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odwołanie od ww. decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 września 2016 r. złożył [...]. Z treści odwołania wynika, iż strona nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł, iż przewozy wskazane w protokole kontroli wykonywane były na rzecz prowadzonego gospodarstwa rolnego, w związku z czym nie podlegają przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Ponadto skarżący podniósł, iż pojazdy są na bieżąco sprawdzane w przypadku stwierdzenia usterki i podlegają naprawie oraz jazdom próbnym. W związku z powyższym pojazdy te wykonują przewozy w ramach napraw i konserwacji. Skarżący powołał się na art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 16 listopada 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.2.1, 5.2.1, 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 29, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że pismem datowanym na dzień 1 września 2016 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę do wskazania kto prowadził pojazd o nr rej. [...] bez karty kierowcy w określonych okresach. Strona w terminie 7 dni od doręczenia pisma nie złożyła stosownych wyjaśnień. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego organ I instancji wydał decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężna w wysokości 5.000,00 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że kierujący pojazdem podczas kontroli nie okazał żadnego dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzeganych norm czasu pracy prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ analizując czas pracy kierowcy do obliczeń przyjął najkorzystniejszy dla kierowcy rozkład jego aktywności. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż kara pieniężna za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęta 30 minut; w wysokości 350,00 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący w odwołaniu podniósł, iż w kontrolowanym okresie wykonywał przewóz na rzecz prowadzonego gospodarstwa rolnego do 100 km (zgodnie z art. 13 lit. b rozporządzenia 561/2006), jednakże nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę, iż przytoczony w odwołaniu strony przepis ogranicza przewozy na rzecz gospodarstwa rolnego do przewozów płodów rolnych należących do rolnika, a betoniarka nie jest przystosowana do przewozu płodów rolnych. W związku z powyższym argument ten został uznany przez organ odwoławczy za bezzasadny. Ponadto skarżący w odwołaniu podniósł, iż w związku z ograniczeniami nadużyć ze strony kierowców związanych z nadmiernym spalaniem paliwa, kierowcy są zobowiązani do zgłaszania nadmiernego zużycia paliwa, które może być spowodowane awarią pojazdu. Prowadzi to do bieżącego sprawdzania pojazdów, w związku z czym pojazdy wykonują przewozy w ramach napraw lub konserwacji. Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie przesłała żadnych dowodów potwierdzających, iż w kontrolowanym okresie pojazd odbywał przejazd w ramach napraw. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę, iż w sytuacjach kiedy kierowca jeździ po terenie prywatnym w danym dniu, ale wyjeżdża też na drogi publiczne, to jest zobowiązany do rejestrowania całego swojego czasu prowadzenia pojazdu (wszystkich swoich aktywności przez cały dzień, włącznie z prowadzeniem na terenie prywatnym). [...]pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r., nr [...]. Skarżący wniósł o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w związku z faktem, iż pojazd, a tym samym kierowca we wskazanych terminach w protokole oraz decyzjach organu I i II instancji nie podlegał przepisom ustawy o czasie pracy kierowców, jak również przepisom rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: • art. 3 ustawy o czasie pracy kierowców zgodnie z którym przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 (...), poprzez nałożenie obowiązku rejestrowania na karcie kierowcy danych, pomimo zwolnienia jaki przysługuje na podstawie w/w ustawy; • art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców zgodnie z którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Kategorie pojazdów, o których mowa w ust. 1, wyłączone są z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 polegające na nałożeniu obowiązku rejestrowania na karcie kierowcy danych, pomimo zwolnienia jakie przysługuje na podstawie w/w ustawy; • art. 13 ust. 1 lit b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych: pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa polegające na nałożenie obowiązku rejestrowania na karcie kierowcy danych, pomimo zwolnienia jaki przysługuje na podstawie w/w rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, określanej dalej "p.p.s.a."), z którego treści wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. W ocenie Sądu w podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji organ trafnie określił rodzaj i ilość dokonanych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy naruszeń, co dawało podstawy do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej. W przedmiotowej sprawie sporne było, czy organy naruszyły art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm., dalej: "ustawa o czasie pracy kierowców"), zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 i Umowie AETR. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 lit b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie m.in. do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu zarzut ten jest bezzasadny, a wyżej wskazane wyłączenie nie dotyczy sytuacji skarżącego, który na żadnym etapie postępowania nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających rolniczy charakter wykonywanego przewozu na rzecz prowadzonego gospodarstwa rolnego. Skarżący wskazał również, że kierowcy zobowiązani są do zgłaszania awarii pojazdu związanych z nadmiernym spalaniem paliwa. Pojazdy w przypadku takich awarii są naprawiane i wykonuje się nimi jazdy próbne. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 3 lit g rozporządzenia (WE) 561/2006 niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Również w tym przypadku Sąd uznał ten zarzut za bezzasadny, ponieważ wyżej wskazane wyłączenie nie dotyczy sytuacji skarżącego, który na żadnym etapie postępowania nie przedstawił żadnych dowodów (np. faktur za usługę naprawy pojazdów) potwierdzających, że kontrolowane pojazdy wykonywały przejazdy w ramach napraw. Sąd wskazuje również, że w przypadku administracyjnych kar pieniężnych to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za naruszenie prawa przez kierowcę zatrudnionego w przedsiębiorstwie skarżącego. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi także ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, by zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Na przewoźniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie mógł przewidzieć naruszenia prawa przez kierowcę. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08; z 20 października 2010r.; II GSK 936/09; z 24 lutego 2011 r., II GSK 258/10; z 30 października 2013 r., II GSK 909/12 (opubl.– http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie Sąd wskazuje również, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak jest podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie (art. 92b ust. 1 i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przez pojęcie "transportu drogowego" rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wykazał istnienia przesłanek określonych ww. przepisami. Biorąc pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały żadne przesłanki wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za dokonane naruszenia, należy wskazać, że kara pieniężna w wysokości 5.350 zł za naruszenia polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, została wymierzona zgodnie z art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący braku podstawy dla obowiązku ewidencjonowania przewozów drogowych. Przenosząc powyższe przepisy prawne na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a został wykazany na podstawie zgromadzonych przez organy administracji publicznej dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu organ odwoławczy przeprowadził kompleksowe postępowanie dowodowe i dokonał szczegółowej oceny okoliczności istotnych w sprawie, wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, iż organ naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 77, 80, k.p.a. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi tego postępowania. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i kara pieniężna za dokonane naruszenia została wymierzona prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.