III SA/Po 662/10

Dnia 10 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 01 czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010r. oddala skargę Wójt Gminy decyzją z dnia 16 lutego 2010 r., nr [...]wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 4, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121, poz. 844 z 2006r.), Uchwały Rady Gminy z dnia 30 października 2009 r. Nr XXVIII/238/09 dokonał T. B. wymiaru podatku od nieruchomości (grunty pozostałe 160m², budynki mieszkalne 98, 00 m ²) za 2010 rok w kwocie 81,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie ewidencji gruntów oraz złożonej informacji podatkowej. T. B. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, żądając jej uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 czerwca 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się informacja w sprawie podatku od nieruchomości z 14 marca 2008r. złożona przez T. B., w której podatnik wskazał grunty przynależne do budynków i lokali o powierzchni 160m² oraz budynki mieszkalne o powierzchni 98m², przy czym powierzchnia gruntów jest w niej nadto zgodna z załączonym do akt wypisem z rejestru gruntów z dnia 20 kwietnia 2010 r. Powołując art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z deklaracją podatnika. Dodatkowo podkreśliło, iż dane istotne i wiążące dla podstawy opodatkowania wynikają z ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). T. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej, merytorycznej, ustalającej wymiar podatku od gruntów i budynków, zgodnie ze stanem posiadania, tj. 200m², a nie w oparciu o dane ewidencyjne, które w jego ocenie są niezgodne z danymi z KW nr [...] i niezgodne ze stanem faktycznym oraz złożoną informacją z dnia 8 marca 2008r. Ponadto skarżący żąda przywrócenia na gruncie przez Urząd Gminy poprzez zwrot skomunalizowanej w 1992 r. zabudowanej działki 228/1 o powierzchni 200 m² i przez ten zwrot przywrócenie powierzchni działki 228/4. Podatnik zarzucił również organowi brak zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty, podnosząc, iż istotą sporu w niniejszej sprawie jest powierzchnia nieruchomości dla której ustalono podatek. Zdaniem podatnika informacja wynikająca z wypisu rejestru gruntów nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy i nie jest zatwierdzona decyzją administracyjną Starostwa Powiatowego. Skarżący podniósł, iż powierzchnia 200 m2 wynika z księgi wieczystej, ale faktycznie nie posiada gruntu o takim obszarze, ponieważ Gmina w 1992 r. zabrała mu działkę o nr 228/1. Właścicielami tej działki są E. i Z. B. Zobowiązany oświadczył, że domaga się od Gminy, aby zwróciła mu tę bezprawnie zabraną działkę. Wyjaśnił dodatkowo, iż obecnie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym z pozwu J. B., brata skarżącego, przeciwko właścicielom działki o nr 228/1 E. i Z. B. W sprawie tej wniesiono skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 września 2010 r. Ponadto przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działek powstałych z podziału działki 228. Postępowanie to toczy się z udziałem m. in. skarżącego, gdyż dotycz również granic jego działki. Zobowiązany oświadczył ponadto, iż nigdy nie uczestniczył czynnie w żadnym postępowaniu administracyjnym, które dotyczyło ustalenia powierzchni działki dla potrzeb podatku od nieruchomości. Przyznał, że brał udział w postępowaniu rozgraniczeniowym, ale nie podpisał protokołu dotyczącego tego postępowania, gdyż jego zdaniem nie było prowadzone zgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga jest bezzasadna. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2010 r. utrzymująca w mocy nakaz zapłaty Wójta Gminy z dnia 16 lutego 2010 r., którym wymierzono T. B. podatek od nieruchomości za 2010 rok. Ocena legalności decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, iż zostały one wydane zgodnie z prawem. W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną, co wynika z treści skargi wniesionej do Sądu, pozostaje powierzchnia działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 228/4, dla której dokonano wymiaru podatku. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 884 ze zm.) zwanej dalej u.o.p.l , podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą zatem dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu. Od tej reguły – wynikającej z jednoznacznej treści art. 21 ust. 1 powołanej ustawy – nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (zob. wyrok NSA gruntów dnia 13.01.2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, Lex nr 558871, wyrok NSA z dnia 05.11.2009 r., sygn. akt II FSK 836/08). Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Organem właściwym do dokonywania zmian w tym zakresie jest Starosta - jako organ prowadzący ewidencję. Stosownie bowiem do art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Należy zauważyć, iż wnioski skarżącego zawarte w skardze nie dotyczą postępowania podatkowego, lecz danych stanowiących podstawę opodatkowania. W postępowaniu podatkowym nie przeprowadza się dowodu z pomiarów geodezyjnych, z postępowania o podział działek itp. Dopiero po aktualizacji danych geodezyjnych we właściwym do tego organie, możliwe jest doprowadzenie do zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków i tym samym zmiany przedmiotu opodatkowania – powierzchni działki 228/4. Z ewidencji gruntów, według znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów z dnia 20 kwietnia 2010 r. wynika, że powierzchnia działki 228/4 stanowiącej własność T. B. wynosi 0.0160 ha. Zgodnie ponadto z art. 6 ust. 6 u.o.p.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Oznacza to, że powierzchnie gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatnik jest zobowiązany wykazać w informacji. Dane tam zawarte są podstawą do wyliczenia kwoty podatku od danego gruntu. Organ podatkowy może kwestionować te dane dopiero po stwierdzeniu ich niezgodności z zapisami w ewidencji gruntów (por. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008). Skarżący złożył informację z dnia 14 marca 2008 r. deklarując powierzchnię nieruchomości, która nie różni się od powierzchni wskazanej w ewidencji gruntów i przyjętej do opodatkowania przez organ podatkowy, tj. grunty pozostałe 160 m², budynki mieszkalne 98, 00 m ². Przy czym do czasu wydania przez Wójta Gminy nakazu zapłaty podatku od nieruchomości za 2010 r. podatnik nie złożył nowej deklaracji z uwagi na zaistnienie zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Wobec powyższego niezrozumiałym jest zarzut podniesiony w skardze, iż organy podatkowe wydały decyzję nie biorąc pod uwagę złożonej przez podatnika informacji, jak również żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji celem wydania nowej ustalającej wymiar podatku od gruntów o powierzchni 200 m Z treści skargi wynika zaś, że 40 m² stanowiące różnicę pomiędzy powierzchnią działki 228/4 wynikającą z ewidencji gruntów, co kwestionował skarżący w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku za 2007r., a stwierdzoną w rozpatrywanej sprawie, stanowi obecnie część działki 228/1, skomunalizowanej, jak podnosi skarżący w 1992 r., której aktualnymi właścicielami są Z. B. i E. B. Jak wskazuje skarżący, Wójt Gminy w 1992 roku wydzielił z działki 228 działkę 228/1 o powierzchni 200 m², zabudowaną salą o powierzchni 185 m² dla Urzędu Gminy, bez wywłaszczenia, bez protokołu uzgodnień granicznych z działkami 228/3, 228/4 i 228/7, stanowiącymi własności J., J. i T. B., a następnie sprzedał ją w 2000r. Z. i B. Skarżący domaga się zwrotu wskazanej wyżej działki i przez to przywrócenie mu powierzchni działki 228/4, zgodnej z zapisem w ewidencji gruntów i księdze wieczystej [...] tj. 0, 02ha W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że skarżący jest właścicielem gruntów o powierzchni 160 m², co zresztą sam przyznaje w złożonej skardze, iż stan obecny na gruncie wynosi 160 m² i co wykazał w złożonej w dniu 14 marca 2008 r. informacji. Dodatkowo również z przedłożonego wypisu z rejestru gruntów, według stanu rejestru na dzień 20 kwietnia 2010 r., wynika, iż powierzchnia działki o nr 228/4 będącej własnością skarżącego wynosi 0,0160 ha. Okoliczności i jednocześnie zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące braku zgodności pomiędzy stanem wynikającym z księgi wieczystej, a stanem rzeczywistym powierzchni działki 228/4, spowodowanego, zdaniem skarżącego, decyzjami podejmowanymi przez Wójta Gminy już w 1992 roku, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, jak również, co należy podkreślić, w obecnym stanie faktycznym i prawnym, pozostają bez wpływu na ustalony podatek od nieruchomości za 2010 r. Ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu w sprawie podatkowej, w której do sądu I instancji nie zostały, bo nie mogły zostać, zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 25.11.2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09, Lex nr 745606). Prawo, czynności, rozstrzygnięcia dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów nie są tożsame z prawem, postępowaniem i decyzjami z zakresu prawa podatkowego. Ponieważ w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, nie mogą one w załatwianej w postępowaniu podatkowym sprawie podatkowej zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Również wskazane przez skarżącego na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. postępowania przed Sądem Najwyższym i Sądem Rejonowym, jako sprawy cywilne, a nie administracyjne, pozostają poza właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 123 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uniemożliwienie mu brania czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, aby był skuteczny musiałby być związany z wykazaniem, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący tymczasem nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie, a co za tym idzie nie wykazał, iż naruszenie powołanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.