III SA/Po 668/13

Dnia 17 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] marca 2013 roku nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesianie, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Cz. z dnia [...] czerwca 2011r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na rzecz skarżącej kwotę 457,- zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. wydaną na podst. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia [...] listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r., Nr 229, poz. 2273 ze zm.) na podstawie § 7 ust. 3 i § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. nr 187 poz. 1929 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wstrzymał w całości M. K. płatność na zalesianie z powodu nieprzekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności uprawy. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 roku nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organy administracyjne w uzasadnieniu decyzji przedstawiły następujący stan faktyczny i rozważania prawne. W dniu [...] grudnia 2004 roku M. K. złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych. Do zalesienia zgłoszono grunty orne położone na: – części działki ewidencyjnej o numerze [...] – deklarowana powierzchnia do zalesienia oznaczona jako "D" wynosiła [...] ha, – części działki ewidencyjnej o numerze [...] – deklarowana powierzchnia do zalesienia oznaczona jako "AD" wynosiła [...] ha, położone w województwie wielkopolskim, powiat c – t, gmina W, obręb D W. Całkowita powierzchnia gruntu zgłoszonego do zalesiania wynosiła [...] ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdził spełnienie przez wnioskodawczynię niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 roku przyznał M. K. płatność z tytułu: 1. wsparcia na zalesianie w wysokości [...] złotych, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesiania, 2. premii pielęgnacyjnej w wysokości [...] złotych, płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesiania, 3. premii zalesieniowej w wysokości [...] złotych, płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesiania. Dnia [...] czerwca 2009 roku strona złożyła decyzję Starosty Powiatu C. o przekwalifikowaniu na grunt leśny działki rolnej o powierzchni [...] ha, położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Dnia [...] kwietnia 2010 r. strona poinformowała organ pierwszej instancji o nieprzekwalifikowaniu, z uwagi na brak udatności uprawy działki rolnej na leśną, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] i zwróciła się o obliczenie należnej do zwrotu płatności. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wstrzymał płatność na zalesianie, co zostało w całość zaakceptowane przez organ odwoławczy. Organy administracji obu instancji przyjęły, że z uwagi na treść § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 187, poz. 1929 ze zm.) negatywa ocena udatności uprawy, a w konsekwencji nieprzekwalifikowanie gruntu rolnego na leśny jest podstawą do wstrzymania udzielonej płatności w całości. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu podzielił stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej, że ustawodawca nie przewidział możliwości wstrzymania płatności w części. Zalesianie działek zostało zgłoszone w jednym wniosku i zostało objęte jedną wspólną decyzja przyznającą płatność. Oznacza to, że strona uczestniczy w jednym programie zalesieniowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. wniosła o: 1. uchylenie decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. nr [...] z dnia [...].06.2012 r. o wstrzymaniu płatności na zalesienie, w części dotyczącej działki [...]. 2. wydanie prawidłowych decyzji przyznających płatność w odniesieniu do działki [...], stosownie do złożonych wcześniej wniosków, uwzględniających jednocześnie wstrzymanie płatności wyłącznie w odniesieniu do działki nr [...], 3. nakazanie niezwłocznej wypłaty płatności stosownie do wniosków z dnia [...] lipca 2010 r., [...] lipca 2011 r. oraz [...] lipca 2012 r. w części dotyczącej uprawy na działce położonej w D. W. oznaczonej nr ewidencyjnym [...], w odniesieniu do której Starostwo Powiatowe w C. wydało decyzję (Nr [...]) o jej przekwalifikowaniu z gruntu rolnego na grunt leśny, 4. obciążenie organu kosztami postępowania. Kwestionowanej decyzji, oraz odpowiednio decyzji poprzedzającej skarżąca zarzuciła: 1. całkowicie bezzasadne uznanie, iż brak pozytywnej opinii dotyczącej udatności jednego z dwóch odrębnych kompleksów uprawy leśnej obliguje organ do wstrzymania płatności również w stosunku do drugiego kompleksu, który uzyskał pozytywną opinię co do udatności uprawy i został przekwalifikowany na grunt leśny, wypełniając tym samym warunki przyznania płatności, 2. błędną, zawężającą i krzywdzącą interpretację art. 13 ust 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez uznanie, iż przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, 3. nieuprawnione, pozbawione umocowania na gruncie obowiązującego porządku prawnego stworzenie i zastosowanie nowej kategorii prawnej wyrażonej w formule - "jedno uczestnictwo w programie zalesieniowym", której sens jest niezrozumiały, bowiem nie została jednoznacznie zdefiniowana w żadnym akcie prawnym ani też w zaskarżonej decyzji czy jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Podstawą prawną określająca warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. (Dz. U. Nr 187, poz. 1929), zwane dalej rozporządzeniem zalesieniowym, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r., Nr 42, poz. 386 i Nr 148 poz. 1551). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, 2) zobowiązał się do: a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach, 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b) przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesienie. Działki rolne, do których producentowi rolnemu jest udzielana płatność na zalesienie to działki rolne w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności: 1) użytkowane jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 2) stanowiące: a) własność tego producenta rolnego lub jego małżonka lub b) współwłasność tego producenta rolnego, 3) o powierzchni co najmniej [...] ha, jeżeli ich szerokość wynosi: a) co najmniej [...] m lub b) mniej niż [...] m – w przypadku gdy działki rolne graniczą z lasem - zgodnie z ust. 2 § 3 rozporządzenia. W przypadku, gdy działka rolna przewidziana do zalesienia nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w ust. 2 pkt 3, płatność na zalesienie może być udzielona: 1) producentowi rolnemu do działek rolnych przewidzianych do zalesienia, jeżeli: a) sąsiadują ze sobą, b) łącznie odpowiadają wymaganiom określonym w ust. 2... - zgodnie z ust. 3 § 3 rozporządzenia. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia płatność na zalesienie dzieli się na: 1) wsparcie na zalesianie – stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność za poniesione koszty zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesienia gruntów, wypłacona w pierwszym roku po wykonaniu zalesienia, 2) premię pielęgnacyjną – stanowiącą zryczałtowaną płatność za poniesione koszty prac pielęgnacyjnych, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia, 3) premię zalesieniową – stanowiącą zryczałtowaną płatność za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Z przytoczonych przepisów wynika, że płatność na zalesienie związana jest z wieloletnim (20-letnim) przedsięwzięciem gospodarczym producenta rolnego. Stanowi ona rekompensatę za poniesione koszty i za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne oraz wydatki związane z prowadzeniem założonej uprawy leśnej. Płatność ta jest wypłacana przez długie okresy (z wyjątkiem wsparcia na zalesienie – wypłacanego jednorazowo) – przez okres 5 lat premia pielęgnacyjna, a premia zalesieniowa – przez 20 lat od wykonania zalesienia. Premia zalesieniowa, począwszy od szóstego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu gruntów rolnych na grunt leśny dokonywanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie działek rolnych objętych zalesieniem. Producent rolny, któremu przyznano płatność na zalesienie zobowiązany jest do złożenia kopii decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny kierownikowi biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia przez niego oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia (§ 10 ust. 6 rozporządzenia) . Organy administracji ustaliły, że M. K. w dniu [...] lipca 2010 r. złożyła wniosek o wypłatę płatności na zalesianie na rok 2010, nie dołączyła do wniosku decyzji staroty o przekwalifikowaniu gruntów rolnych na leśne na działce nr [...]. Wcześniej – [...] kwietnia 2010 r. poinformowała, że powierzchnia zalesiona w 2005 roku oznaczona nr ewidencyjnym [...] nie została przekwalifikowana przez starostę, albowiem uprawa została uznana za przepadłą. Przedstawiła także protokół PROW z dnia [...] lutego 2009 r. oceny udatności uprawy leśnej założonej w 2005 r. na działce [...], w którym stwierdzono nieudatność uprawy. Zgodnie z decyzją Starosty C. – T. nr [...] przekwalifikowano grunt rolny na leśny o powierzchni [...] ha znajdujący się na działce nr [...]. Zdaniem organów administracji obu instancji zaistniała przesłanka do wstrzymania płatności na zalesienie w całości, albowiem zgodnie z treścią § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia płatność na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w przypadku nieprzekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności uprawy. Organy uznały, że wykładnia językowa § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że nie ma możliwości wstrzymania płatności w części. Oba zalesione przez stronę kompleksy zgłoszone zostały do płatności w jednym wniosku zalesieniowym i zostały objęte jedną wspólną decyzją przyznającą płatności za ich zalesienie, traktowane są one jako jedno uczestnictwo w programie zalesieniowym. Zdaniem Sądu dokonując interpretacji § 13 ust. 3 pkt 1 należało mieć na uwadze nie tylko literalne brzmienie przepisu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie wyrażony jest pogląd, który Sąd rozpatrujący sprawę w całości popiera, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej i funkcjonalnej przez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jednym z najmocniejszych argumentów w kwestii poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgody wynik (por. postanowienie SN z 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt I KZP 6/07, OSNKW 2007 nr 5, poz. 37, Biuletyn SN 2007, nr 5, poz. 18, postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1885/07; wyroki NSA: z 19 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 976/08, z 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1319/08 i 2 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1553/08 CBOSA, wypowiedzi doktryny: M. Zieliński: Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Warszawa 2010, s. 291 i nast.; L. Morawski: Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83). Żaden przepis prawa nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym – jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa należącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje z innymi przepisami danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz przepisami zawartymi w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna). Tylko bowiem realizacja tej dyrektywy wykładni prawa, określanej jako argumentum a rubica, gwarantuje zupełne i niesprzeczne odczytanie danej instytucji prawa z przepisami prawa (por. L. Morawski: op. cit. s. 152 i nast.). Odrzucenie wyników wykładni gramatycznej możliwe jest także w sytuacji, gdy wyniki wykładni gramatycznej kolidują z powszechnie respektowanymi wartościami i mogą być ocenione jako niesprawiedliwe, niesłuszne i też krzywdzące (por. B. Brzeziński – Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 53 i nast., wyroki NSA: z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 496/08, z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1445/12 CBOSA). W odniesieniu do przedstawionych reguł wykładni prawa w ramach wykładni systemowej – wewnętrznej i zewnętrznej oraz funkcjonalnej należy zauważyć, że prawodawca w przepisie § 13 ust. 3 pkt 1 określił przesłankę wstrzymania płatności na zalesianie oraz zwrotu pełnej wysokości za cały okres pobierania płatności na zalesianie – nieprzekwalifikowanie gruntu rolnego na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności uprawy. Jednocześnie w ust. 2 § 3 rozporządzenia postanowił, że płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencyjnym producentów, ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności spełniające dalsze kryteria określone w pkt 1-3 ust. 2 § 3 lub ust. 3 § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. nr 187 poz. 1929 ze zm.). Wysokość płatności na zalesianie, w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesianie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu rolnego i deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni działek rolnych (ust. 2 § 4 rozporządzenia). Zarówno wypłacone jednorazowo wsparcie na zalesianie, jak i premia pielęgnacyjna, czy też premia zalesieniowa są ustalane co do wysokości między innymi w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów (§ 4 ust. 1 pkt 1-3). Oznacza to, że płatność zalesieniowa co do zasady i wysokości ma charakter podzielny w odniesieniu co do kwoty ustalonej w decyzji o przyznaniu płatności. W dalszych przepisach rozporządzenia normodawca zarówno w odniesieniu do planu zalesienia (§ 5 rozporządzenia), weryfikacji wniosku o przyznanie płatności (§ 7 rozporządzenia), skutków przeniesienia własności lub współwłasności działek rolnych objętych wnioskiem (§ 11) posługuje się pojęciem działki rolnej: – przeznaczonej do zalesienia, – objętej wnioskiem. Na producenta rolnego nałożono obowiązek przedstawienia kierownikowi biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem decyzji o przekwalifikowaniu gruntów rolnych na grunt leśny dokonanego w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie działek rolnych objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Płatność na zalesienie przyznawana jest do działek rolnych. Zdaniem Sądu oznacza to, że kryterium przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny w zależności od oceny udatności uprawy należy odnosić do poszczególnych działek rolnych objętych zalesieniem. Jednocześnie Sąd zauważa, że w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji i producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U.2018.28 j.t.), o której mowa w ust. 2 § 3 rozporządzenia ustawodawca zdefiniował pojęcie działki rolnej. I tak zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy działka rolna to działka rolna w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/22/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UEL 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. W myśl art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009 działka rolna to zwarty obszar gruntu, wyłączony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną uprawę. Z definicji tej jednoznacznie wynika, że płatności przyznawane są do działek rolnych, stanowiących zwarty obszar gruntu i obejmuje nie więcej jak jedną uprawę. W przypadku zaś płatności na zalesienie ocena udatności uprawy dokonywana jest w celu gleboznawczej klasyfikacji gruntów rolnych, które podlegały zalesieniu, w celu przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny. Decyzja właściwego starosty o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny, o której mowa w § 10 ust. 6 rozporządzenia wydawana na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19 poz. 97 ze zm.) – stan prawny do dnia 28 listopada 2012 r. oznacza wprowadzenie zmian w operacie gleboznawczym klasyfikacji gruntów i w operacie ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do konkretnej działki rolnej podlegającej ocenie co do udatności uprawy. Oznacza to, że nieprzekwalifikowanie gruntów rolnych na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności należy rozumieć jako przesłankę do wstrzymania płatności na zalesienie do działki rolnej, na której uprawę oceniono jako nieudatną i w pełnej wysokości płatności za cały okres jej pobierania w odniesieniu do tej działki rolnej. Takie rozumienie przepisu § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia potwierdza także wykładnia funkcjonalna. Jak już wcześniej Sąd podnosił płatność na zalesianie związana jest z wieloletnim (20-letnim) przedsięwzięciem gospodarczym producenta rolnego. Jest ona wypłacana przez długi okres i stanowi rekompensatę za poniesione koszty i za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne oraz wydatki związane z prowadzeniem założonej uprawy leśnej. Nie można bowiem przyjąć, aby wolą racjonalnego prawodawcy było nakładanie na producenta rolnego skutku w postaci wstrzymania płatności także w odniesieniu do działek rolnych, co do których nastąpiło przekwalifikowanie gruntów rolnych na leśny. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł w punkcie I wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C., albowiem zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego - § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929), które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.). Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd miał na uwadze treść art. 200 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.). W punkcie III sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wziąć pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię prawa materialnego - § 13 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, a więc rozważyć zasadność wstrzymania płatności na zalesienie przyznanej w odniesieniu do działki rolnej nr [...], na której uprawa nie uzyskała pozytywnej oceny udatności.