III SA/Po 713/15

Dnia 23 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Z Z na akt Zarządu Województwa z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia wniosku o dofinansowanie projektu z możliwości podpisania umowy i usunięcie z listy rankingowej I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z prowadząca działalność gospodarczą pod firmą x z siedzibą w S złożyła w dniu 27 marca 2014 r. wniosek o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 Priorytet I Konkurencyjność przedsiębiorstw Działanie 1.2 Wsparcie Rozwoju MSP Schemat IV projektu "[...]". Pismem z dnia [...] 2014 r. Zarząd Województwa poinformował Z o tym, że podjęto decyzję o przyznaniu dofinansowania jej projektowi zgłoszonemu do konkursu. Jednocześnie wezwano stronę do dostarczenia dokumentów niezbędnych do sporządzenia umowy o dofinansowanie. W dniu 4 listopada 2014 r. Instytucja Zarządzająca RPO przeprowadziła wizytę monitorującą, podczas której zbadano szereg dokumentów i stwierdzono, że zakup środków trwałych i oprogramowania dokonany przez wnioskodawcę w ramach projektu został sfinansowany z kredytu inwestycyjnego MSP, którego zabezpieczeniem jest poręczenie udzielone przez Fundusz [...] w zakresie umowy o udzielenie poręczenia z dnia 11 marca 2014 r. Po dokonaniu kontroli dokumentacji i wizyty monitorującej Zarząd Województwa pismem z dnia [...] stwierdził, że ten sam wydatek został dwukrotnie przedstawiony do współfinansowania ze środków funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. Doszło zatem do przypadku podwójnego finansowania niedopuszczalnego na gruncie regulacji unijnych i krajowych. Zdaniem Instytucji Zarządzającej RPO zakaz podwójnego finansowania wynikać ma z "Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013" oraz z "Wytycznych Instytucji Zarządzająca RPO na lata 2007-2013 w sprawie kwalifikowalności kosztów w ramach Działania 1.1, 1.2, 1.4 i 1.6". W ocenie organu nie ma możliwości rezygnacji z przedmiotowego poręczenia udzielonego na mocy umowy z dnia 11 marca 2014 r. przez Fundusz y. Ze względu na powyższe okoliczności I.Z. poinformowała Z Z, że umowa o dofinansowanie nie mogła zostać zawarta, a wniosek strony został wyłączony z możliwości podpisania umowy i usunięty z listy rankingowej. Organ pouczył Z Z, że od tej decyzji istnieje możliwość wniesienia odwołania do Dyrektora Departamentu Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Strona wniosła odwołanie w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. podnosząc, że w wyniku błędu przedstawiła do wniosku błędną umowę. Do odwołania załączyła zaświadczenie wystawione przez z z dnia 11 marca 2014r. zwalniające zabezpieczenie w postaci poręczenia funduszu poręczeniowego. Z Z wskazała też, że nie posiadała umowy poręczenia żądanej przez Instytucję Zarządzającą RPO i dlatego poprosiła bank i fundusz o jej odtworzenie. Umowa została odtworzona i błędnie przesłana do organu. Strona oświadczyła ponadto, że nie otrzymała ona pomocy de minimis. W odpowiedzi na odwołanie organ pismem z dnia [...] poinformował stronę, że nie stwierdzono okoliczności mogących mieć wpływ na zmianę decyzji dotyczącej usunięcia projektu z listy rankingowej. Organ wskazał, że wnioskodawca otrzymał wsparcie w postaci kredytu inwestycyjnego MSP na zakup środków trwałych i oprogramowania, którego zabezpieczeniem była umowa poręczenia z 11 marca 2014 r. Te same środki trwałe i oprogramowanie wskazano następnie w przedmiotowym wniosku jako wydatki kwalifikowalne. Ten sam wydatek został zatem dwukrotnie przedstawiony do współfinansowania ze środków funduszy strukturalnych UE, co jest zabronione przez obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem organu poręczenie z dnia 11 marca 2014 r. jest nadal aktywne. Strona nie przedstawiła ponadto dowodów na ustanowienie zastawu rejestrowego czy hipoteki na nieruchomości. Pismo to zostało doręczone Z Z w dniu 7 kwietnia 2015 r. Nie zawierało żadnego pouczenia o środkach zaskarżenia. Od powyższego pisma strona wniosła pismo z dnia 10 kwietnia 2015 r. nazwane odwołaniem od decyzji z dnia [...] 2015 r. Dyrektor Departamentu Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa o pismem z dnia [...] ponownie poinformował stronę o braku podstaw do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Powtórzono również argumentację dotyczącą dwukrotnego przedstawienia tego samego wydatku do współfinansowania ze środków unijnych. Pismem z dnia 13 lipca 2015 r. Z Z, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na akt Zarządu Województwa z dnia [...] 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżąca zarzuciła przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo tj.: - art. 30 b ust. 9 pkt. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez brak pouczenia o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego - art. 30 a ust. 1 pkt. 1 w wym. ustawie poprzez jego niezastosowanie i niepodpisanie ze stroną umowy o dofinansowanie pomimo spełnienia przez nią wszystkich warunków wskazanych w tym przepisie - art. 25 pkt. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy poprzez ich niezastosowanie i niezapewnienie stronie przejrzystych reguł dotyczących oceny projektu, w tym poprzez niezapewnienie stronie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny wniosku oraz analizy odwołania, nierozpatrzenie odwołania w sposób wnikliwy i rzetelny a w konsekwencji jego nieuwzględnienie oraz poprzez niewezwanie skarżącej do złożenia wyjaśnień co do wątpliwości w zakresie zakupu środków trwałych i oprogramowania. - art. 80 kpa i art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny informacji z protokołu wizyty monitorującej oraz dalszych informacji przekazywanych przez stronę organowi. Strona wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i o przekazanie sprawy Instytucji Zarządzającej do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. Sąd przywrócił skarżącej termin do wniesienia przedmiotowej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie organu zawarcie umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu prowadziłoby do zakazanego przez przepisy unijne i krajowe przypadku podwójnego finansowania tych samych kosztów ze środków RPO na lata 2007-2013, czyli do dwukrotnego przedstawienia tych samych wydatków w ramach rozliczenia z Komisją Europejską. Wbrew twierdzeniom strony umowa poręczenia zabezpieczała kredyt i obowiązywała co najmniej do 11 marca 2015 r. Zdaniem Instytucji Zarządzającej RPO rozstrzygnięcie skutkujące odmową podpisania umowy o dofinansowanie zostało poprzedzone zgromadzeniem wystarczającego materiału dowodowego i jego wnikliwą oceną. Wskazano też, że organ stał na stanowisku, że odmowa podpisania powyższej umowy nie stanowi negatywnej oceny formalnej, od której zgodnie z ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przysługuje protest. Na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że kwestionowanie przez organ dokumentów bankowych nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. W sprawie nie doszło do podwójnego finansowania, gdyż inny był tytuł wsparcia finansowego. Pełnomocnik organu wskazał natomiast, że w sprawie doszło do podwójnego dofinansowania, a sama strona skarżąca swymi działaniami kwestionowała dokument bankowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ocena projektu złożonego przez skarżącą przeprowadzona została w sposób naruszający prawo, co rodzi konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą WRPO zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649), dalej "u.z.p.r.". W myśl art. 30a ust. 1 pkt. 1 u.z.p.r. umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania. W wyrokach z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 1380/11 i II GSK 1381/11, a także z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 786/12 (wszystkie dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym skoro art. 30a ust. 1 pkt 1 u.z.p.r. przewiduje wymóg pozytywnego przejścia wszystkich etapów oceny projektu oraz wymóg zakwalifikowania tego projektu do dofinansowania oznacza to, że są to odrębne pojęcia i nie można ich utożsamiać. Zakwalifikowanie do dofinansowania - choć może nastąpić tylko odnośnie projektu, który wcześniej przeszedł pozytywnie wszystkie etapy oceny - jest tym samym kategorią odrębną. Zakwalifikowanie do dofinansowania powinno obejmować między innymi weryfikację prawidłowości dokonanej uprzednio, przez umocowane instytucje w ramach poszczególnych etapów, oceny projektu, pod względem zgodności dokonanej oceny z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego, a ściślej rzecz ujmując kryteriami wyboru projektów do określonego w ramach programu działania. Nie do pogodzenia z przepisami prawa wspólnotowego jak i krajowego, byłoby bowiem związanie instytucji zarządzającej - odpowiedzialnej za przygotowanie i realizację programu operacyjnego - wadliwie dokonaną oceną projektu i zawarcie umowy z beneficjentem, którego projekt nie spełnia kryterium wyboru. Nie ma przy tym znaczenia, czy wynikająca stąd przeszkoda do zawarcia umowy z beneficjentem istniała w dacie złożenia projektu, czy też powstała tuż przed zawarciem tej umowy. Beneficjent, którego projekt pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny nie nabywa bowiem prawa do dofinansowania, rozumianego jako prawo do pomocy, o którą się ubiega. Gdyby taka była wola ustawodawcy nie wprowadzałby ustawowego wymogu zawarcia umowy o dofinansowanie (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Po 378/15, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc ). Przed zawarciem umowy o dofinansowanie instytucja zarządzająca jest zatem nie tylko uprawniona ale i zobowiązana do weryfikacji dokonanej uprzednio pozytywnej oceny projektu w aspekcie jej zgodności z kryteriami wyboru projektów. Ustalenie podczas tej weryfikacji, że projekt, pomimo pozytywnego przejścia wszystkich etapów jego oceny, nie spełnia kryteriów mających zastosowanie dla danego programu (działania) obliguje instytucję zarządzającą do niezakwalifikowania badanego projektu do dofinansowania, czy też do wykluczenia go z możliwości dofinansowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że także następcze - względem pierwotnie dokonanej oceny projektu - wyłączenie z możliwości dofinansowania stanowi negatywną ocenę projektu, o której mowa w art. 30b ust. 1 u.z.p.r. (zob. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1404/12, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że z negatywną oceną projektu mamy do czynienia w sytuacji, w której projekt nie otrzymał dofinansowania (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1494/10, wyrok NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10, postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 1058/11, wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 847/10, CBOSA). Uwzględniając również treść art. 30b ust. 2 pkt. 1 u.z.p.r. uznać należy, że negatywną oceną jest między innymi ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący, w ramach której projekt nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania. W niniejszej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że informacja zawarta w piśmie organu z dnia [...] 2015 r., z której wynika, że wniosek strony został wyłączony z dofinansowania, z podaniem przyczyny tego stanu rzeczy - wskazującej na brak możliwości ubiegania się przez wnioskodawcę o wsparcie w ramach przedmiotowego konkursu - stanowi negatywną ocenę projektu, o której mowa w treści art. 30b ust. 1 u.z.p.r. Przyjęcie przeciwnej wykładni pozbawiałoby bowiem skarżącą możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych w tej sprawie ocen. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że poszczególne programy mogą się różnić w zakresie procedur. Przesądzający jest więc rzeczywisty charakter czynności instytucji odpowiedzialnej za realizację programu. Jak stanowi art. 30c ust. 1 u.z.p.r. po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.r., wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Postępowanie odwoławcze w rzeczywistości zostało w sprawie przeprowadzone. Postępując zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia [...] 2015 r., stanowiącym - jak już wyżej zostało to wykazane - negatywną ocenę projektu, skarżąca złożyła środek odwoławczy zatytułowany "odwołanie", skierowany do Dyrektora Departamentu Wdrażania Programu Regionalnego, który został następnie rozpoznany, czemu dano wyraz w piśmie z dnia [...] 2015 r. podtrzymującym dotychczas prezentowane stanowisko. Wbrew wymogom wynikającym z art. 30a ust. 3 in fine u.z.p.r. negatywna ocena projektu wyrażona w piśmie z dnia [...] 2015 r. nie zawierała pouczenia o możliwości wniesienia protestu w trybie i na zasadach określonych w art. 30b u.z.p.r. Zgodnie z art. 30b ust. 1 zd. 1 u.z.p.r. wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu, przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu ( zob. Regulamin konkursu nr 21/I/2014 cz. III E pkt. 1 ). Instytucja Zarządzająca RPO pouczyła natomiast stronę o możliwości "odwołania się" od "powyższej decyzji", wskazując tym samym na środek odwoławczy nieprzewidziany przez ustawodawcę w art. 30b u.z.p.r. Jednocześnie podkreślić należy, że w myśl art. 30g u.z.p.r. informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej, stąd też za całkowicie chybione należy uznać sięganie przez Instytucję Zarządzającą do środków zaskarżenia, które wnioskodawcy nie przysługują. Brak pouczenia wymaganego zgodnie z art. 30a ust. 3 in fine u.z.p.r., chociaż niewątpliwie stanowi o naruszeniu tej regulacji, nie może być jednak oceniany jako mający istotny wpływ na wynik sprawy, skoro analiza przepisów u.z.p.r. prowadzi do konstatacji, zgodnie z którą brak pouczenia o przysługującym wnioskodawcy środku odwoławczym bądź błędne pouczenie w tym zakresie nie może mieć negatywnego wpływu na przysługujące w tym względzie prawo do jego wniesienia. Prawidłowe pouczenie, o którym mowa w art. 30a ust. 3 u.z.p.r., stanowi jeden z warunków umożliwiających instytucji zarządzającej skorzystanie z instytucji nierozpatrzenia protestu, który został wniesiony: 1) po terminie, 2) do niewłaściwej instytucji, 3) przez podmiot inny niż wskazany w art. 29 ust. 2 pkt. 2 u.z.p.r., 4) bez spełnienia wymogów określonych w art. 30b ust. 6 u.z.p.r. - co wynika z art. 30b ust. 11 u.z.p.r. Ponadto, o czym stanowi już w art. 30d ust. 3 u.z.p.r., błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30a ust. 3 u.z.p.r., czy też w art. 30b ust. 9 pkt. 2 u.z.p.r. bądź w art. 30i pkt. 1 u.z.p.r., nie wpływa negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji powyższych wywodów złożony przez stronę środek odwoławczy zawarty w piśmie z dnia 12 marca 2015 r., winien podlegać ocenie ze strony Instytucji Zarządzającej RPO jako protest, o którym stanowi art. 30b ust. 1 u.z.p.r., w następstwie czego winien on zostać poddany rozpatrzeniu między innymi na zasadach przewidzianych w regulacjach tego artykułu z uwzględnieniem postanowień dotyczących procedury odwoławczej zawartych w cz. III. E. regulaminu przedmiotowego Konkursu nr 21/I/2014. Stosując względem tego środka odwoławczego postępowanie odwoławcze, które nie zostało przewidziane przez ustawodawcę w regulacjach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Instytucja Zarządzająca dopuściła się więc naruszenia zwłaszcza art. 30b ust. 1 u.z.p.r., co stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że nawet gdyby uznać, że Instytucja Zarządzająca rozpatrzyła pismo skarżącej z dnia 12 marca 2015 r. jako protest, o którym mowa w art. 30b ust. 1 u.z.p.r., to i tak dopuściła się przy tym naruszenia art. 30b ust. 9 pkt. 1 u.z.p.r., co nie pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem przeprowadzonej oceny projektu. Stosownie do art. 30b ust. 9 u.z.p.r. właściwa instytucja zarządzająca informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: 1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu wraz z uzasadnieniem; 2) w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości i terminie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c u.z.p.r. Z kolei wystosowane do skarżącej pismo Instytucji Zarządzającej RPO z dnia [...] r., sporządzone w reakcji na złożony przez nią środek odwoławczy, wbrew art. 30b ust. 9 pkt. 1 u.z.p.r. nie stanowi precyzyjnie i jednoznacznie o uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, ograniczając się wyłącznie do podtrzymania dotychczas wyrażonego stanowiska. Nadto nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia. Na marginesie tych rozważań podnieść jednocześnie należy, że informacja zawarta w piśmie z dnia [...] 2015 r. została także pozbawiona pouczenia, o którym stanowi art. 30b ust. 9 pkt. 2 u.z.p.r., jednakże ze względu na to co zostało dotychczas stwierdzone, uwzględniając przede wszystkim treść art. 30d ust. 3 u.z.p.r., uchybienie to pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Niezależnie od powyższych uchybień Sąd stwierdził ponadto, że Instytucja Zarządzająca WRPO dopuściła się również naruszenia art. 30b ust. 10 u.z.p.r., co wpływa na brak zgodności z prawem przeprowadzonej oceny projektu. Stosownie bowiem do art. 30b ust. 10 u.z.p.r. w rozpatrywaniu protestu nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub w jego ocenę. Natomiast wystosowane do skarżącej pismo z dnia [...] 2015 roku (zwane przez organ decyzją), a także pismo z dnia [...] 2015 r. sporządzone w reakcji na złożony przez wnioskodawczynię środek odwoławczy, wbrew art. 30b ust. 10 u.z.p.r., ta sama osoba (Zastępca Dyrektora Departamentu MS). W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że przepis art. 30 b ust. 10 powyższej ustawy ma charakter gwarancyjny, a wyłączenie osoby mającej związek ze sprawą od jej rozstrzygania należy do podstawowych standardów sprawiedliwości proceduralnej. Związek danej osoby z oceną konkretnego projektu może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Podkreśla się przy tym, że naruszenie obowiązku wynikającego z art. 30 b ust. 10 u.z.p.r., oznacza konieczność uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia bez względu na wpływ tego uchybienia na wynik sprawy (J. Jaśkiewicz, komentarz do art. 30 b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, lex 2015). W tym stanie rzeczy, w opinii Sądu, odniesienie się do zarzutów skargi, które dotyczą meritum sprawy, należy uznać za przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę Instytucja Zarządzająca RPO uwzględni rozważania Sądu oraz ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt. 1 u.z.p.r., orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego postanowiono w oparciu o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) w zw. z art. 30e u.z.p.r. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 litera c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j. t. Dz. U. z 2013, poz. 490) – jak w punkcie II orzeczenia.