III SA/Po 730/21

Dnia 18 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi P. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2021r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: organ) na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. 2018, poz. 570), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2020, poz. 256 – dalej k.p.a.), w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2020, poz. 1268) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] zatrzymującą P. U. (dalej: skarżący) prawo jazdy kategorii B, dokument nr [...] druk nr: [...] wydane dnia: [...].07.2006r. przez Prezydenta Miasta [...] na okres 3 miesięcy od [...].10.2020r. do [...].01.2021r. włącznie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Starosta [...] wskazał, iż [...] października 2020r. Policja zatrzymała skarżącemu prawo jazdy w związku z przekroczeniem przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Decyzję organ I instancji wydał na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. art. 102 ust. 1c tej ustawy. W odwołaniu od tej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo nierozstrzygniętego zagadnienia wstępnego ( wyroku karnego w sprawie o wykroczenie). Zarzucił nadto naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 11, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez m.in. brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a co za tym idzie naruszenie interesu strony oraz prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadami k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji , o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji powołał treść art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta (albo właściwy prezydent) wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Organ podał, że postępowanie Starosty [...] podjęte zostało w związku z informacją przekazaną przez Komendanta Komisariatu Policji w [...]. W zawiadomieniu z dnia [...] października 2020r. poinformowano bowiem o przekroczeniu przez skarżącego kierującego w tym dniu o godz. 11.15 samochodem marki [...] w [...] dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 52 km/h w miejscu, w którym obowiązuje prędkość do 50 km/h. To zdaniem SKO uzasadniało wydanie decyzji przez Starostę na podstawie w/w przepisu. Okoliczność przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym jest konieczną i zarazem wystarczającą przesłanką zatrzymania prawa jazdy na mocy w/w przepisu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wykroczenie, gdyż nie stanowi on zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Swoje stanowisko uzasadnił wiążącą go uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019r., sygn. I OPS 3/18. Organ nie podzielił również pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia procedury administracyjnej. Podkreślił, że w razie otrzymania zawiadomienia właściwego organu starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy a tym samym zarzuty odnośnie naruszenia procedury administracyjnej nie mają wpływu na zasadność podjętego przez Starostę rozstrzygnięcia. SKO powołując się na treść art. 135ust. 1 pkt 1 lit a ustawy prawo o ruchu drogowym podał, że to uprawniony funkcjonariusz Policji dokonał kontroli prędkości i zatrzymał skarżącemu prawo jazdy – wobec stwierdzonego podczas owej kontroli drogowej przekroczenia dopuszczalnej prędkości o 52 km/h na obszarze zabudowanym. Zdaniem organu samo zawiadomienie spełnia wszystkie ustawowe wymagania. Jest dowodem spójnym i nie budzącym wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego wprost, że odwołujący w obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość o 52 km/h. Wiarygodność tego faktu potwierdza również załączone przez Policję ważne i aktualne świadectwo legalizacji pierwotnej prędkościomierza z dnia [...] marca 2019r. Zostało ono wystawione przez uprawniony i właściwy państwowy urząd – Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] SKO wyjaśnił, że wniosek o zawieszenie postępowania został już ostatecznie rozpatrzony postanowieniem nr [...]. Natomiast z uwagi na to, że odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu II instancji kilka dni przed upływem terminu, na który zatrzymano stronie prawo jazdy - i z przyczyn obiektywnych było już rozpatrywane po tym terminie. Tym samym wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, w sytuacji gdy decyzja ta została już wykonana – utracił rację bytu. W terminowo wniesionej skardze skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020r. o zatrzymaniu prawa jazdy kat.B i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości czterokrotności stawki minimalnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 4 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy z uwagi na deklarowany przez producenta w specyfikacji technicznej błąd pomiaru urządzenia LTI 20-20 Tru CAM wynoszący co do zasady +- 2 km/h, brak jest podstaw do uznania, iż odwołujący przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h, tym bardziej wobec stwierdzonego pomiaru 102 km/h , a więc w przedziale tolerancji urządzenia, - § 19 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych w zw. z § 21 pkt 2 lit b tego Rozporządzenia poprzez ich błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy zgodnie z treścią tych przepisów błąd pomiaru wykonanego przyrządem w warunkach znamionowych użytkowania nie powinien przekraczać wartości błędów granicznych dopuszczalnych określonych w § 21 pkt 2 powyższego rozporządzenia tj. +/- 3% wartości mierzonej poza laboratorium – dla prędkości powyżej 100 km/h, co oznacza w praktyce, w niniejszej sprawie, iż prędkość zmierzona na drodze – w obszarze zabudowanym, ustalona na 102 km/h, zawiera błąd pomiaru o wartości 3,06 km/h, czyli zmierzona prędkość mogła wynosić 98,94 km/h 2. naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nieustaleni tego czy z uwagi na błąd dokładności pomiaru urządzenia LTI 20-20, wynoszący +- 2km/h, skarżący w rzeczywistości przekroczył prędkości o więcej niż 50 km/h, - art. 81 a k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i zaniechanie uwzględnienia przed wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2021r. deklarowanego przez producenta w specyfikacji technicznej błędu dokładności pomiaru urządzenia LTI 20-20 TruCam wynoszącego +-2 km/h oraz wytycznych zawartych przez ustawodawcę w powyższym Rozporządzenia z dnia 17 lutego 2014 r. błędu dokładności pomiaru +/- 3% wartości mierzonej poza laboratorium – dla prędkości powyżej100 km/h, co w sytuacji dokonania pomiaru prędkości przez kontrolującego Policjanta, który wynosił 102 km/h, rodzi niedającą się usunąć wątpliwości , co do tego czy odwołujący w rzeczywistości przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h, a co powinno skłonić organ do rozstrzygnięcia tejże wątpliwości na korzyść odwołującego zgodnie z treścią art. 81 a k.p.a., - art. 8 k.p.a. przez ograniczenie zaufania społecznego do instytucji państwowych, - art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także nieprawidłową i wybiórczą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżący podał, że w podobnej sprawie (wartość mierzona 101 km/h) o sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] września 2020r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło tego rodzaju postępowanie w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ ponownie powołał się na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019r., sygn. I OPS 3/18 i wskazał na załączone przez Policję ważne i aktualne świadectwo legalizacji pierwotnej prędkościomierza z dnia [...] marca 2019r., które zostało wystawione przez uprawniony i właściwy państwowy urząd – Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi. W piśmie z dnia [...] maja 2012r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że SKO w [...] w żaden sposób nie ustosunkowało się do postawionych zarzutów w skardze. Podał, że okoliczność, iż podstawę wydania decyzji o zatrzymania prawa jazdy może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie oznacza wcale, że organ nie powinien stosować przepisów prawa, których naruszenie zarzuca skarżący w skardze. Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 121 P.p.s.a została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (wniosek skarżącego k. 21, brak wniosku organu o przeprowadzenie rozprawy k. 25 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, biorąc pod uwagę istotę niniejszej sprawy, należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął [...] sierpnia 2019 r. uchwałę I OPS 3/18 (CBOSA) w celu wyjaśnienia art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm., dalej: "ustawa o kierujących pojazdami") w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r., poz. 541 ze zm., dalej "ustawa o zmianie k.k."), których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uchwała ta jest tzw. uchwałą abstrakcyjną. Została podjęta z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z [...] listopada 2018 r., o podjęcie uchwały przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 48). Uchwały abstrakcyjne posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego" C. H. Beck Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Biorąc więc pod uwagę hipotezę art. 269 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdza, że podziela poglądy i ocenę prawną, wyrażone w powyższej uchwale, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy. W powołanej wyżej uchwale I OPS 3/18 NSA przesądził w sposób wiążący inne sądy administracyjne, że informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym może stanowić wyłączną podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie k.k. W uzasadnieniu wspomnianej uchwały NSA wskazał na to, że zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2016 r., K 24/15, OTK-A 2016/77 i z 14 października 2009 r., Kp 4/09, OTK-A 2009/9/134. Wyjaśnił też, że "zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym realizuje cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Z jednej strony sankcja ta pozwala na czasowe wykluczenie z ruchu drogowego kierujących pojazdami, którzy przekraczają dozwoloną prędkość o 50 km/h na obszarze zabudowanym (prewencja indywidualna), z drugiej zaś oddziałuje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (prewencja ogólna, por. R. A. Stefański, Kodeks karny. Komentarz, s. 428 - 429, wyd. 4, Warszawa 2018)". Sąd zwraca ponadto uwagę, że organ administracji publicznej nie orzeka na podstawie wskazania przyrządu do pomiaru prędkości, jak to dzieje się w wypadku ukarania kierowcy mandatem karnym przez policjanta. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zmianie k.k., podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja, o której mowa m.in. w pkt 1 – w tym wypadku o tym, że kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Kwestionowanie wyników pomiaru prędkości i ew. legalizacji urządzenia pomiarowego lub jego wadliwych wskazań jest dopuszczalne i może odnieść skutek procesowy, ale w postępowaniu o wykroczenie przed sądem powszechnym w wypadku odmowy przyjęcia mandatu karnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż tylko ta forma kary bezpośrednio wynika z dokonania pomiaru prędkości. Natomiast w postępowaniu administracyjnym, zmierzającym do zatrzymania prawa jazdy organ nie ma uprawnień do badania poprawności pomiaru prędkości i technicznych aspektów urządzenia pomiarowego i związany jest informacją, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zmianie k.k. Zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami nie był więc uzasadniony. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika skarżącego, wywodzonych z aktów podustawowych, wymienionych w skardze, należy stwierdzić, co następuje. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych ( t.j.Dz.U. 2019.1081) błąd wskazania przyrządu dla pomiaru wykonanego w warunkach znamionowych użytkowania nie powinien przekraczać wartości błędów granicznych dopuszczalnych określonych w § 21 pkt 2. Zgodnie z § 21 pkt 2 lit b w/w rozporządzenia wartości błędów granicznych dopuszczalnych przyrządu wynoszą podczas badań i sprawdzeń poza laboratorium ± 3% wartości mierzonej - dla prędkości powyżej 100 km/h. Jak jednak wyżej Sąd podał, organ administracji publicznej nie orzeka na podstawie wskazania przyrządu do pomiaru prędkości, jak to dzieje się w wypadku ukarania kierowcy mandatem karnym przez policjanta i kwestionowanie wyników pomiaru prędkości i ew. legalizacji urządzenia pomiarowego lub jego wadliwych wskazań jest dopuszczalne, ale w postępowaniu o wykroczenie przed sądem powszechnym w wypadku odmowy przyjęcia mandatu karnego. Z przyczyn wymienionych w poprzedzającej części uzasadnienia wyroku, Sąd nie stwierdził, aby organy obu instancji w jakikolwiek sposób naruszyły ww. przepisy, ale także art. 7, art. , art. 77 i art. 80 k.p.a.. Organ I i II instancji stan faktyczny ustalił bowiem w granicach rozpoznawanej sprawy, na podstawie wiążącej go (o czym była już mowa) informacji od właściwego organu Policji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu przez skarżącego pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Orzekał więc zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zmianie k.k. w zw. z art. art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym nie naruszył ani zaufania do władzy publicznej, ani zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.), nie naruszył również przepisów dotyczących postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.). Nie było również, zdaniem sądu, podstaw, by uznać, iż dołączona do skargi jedna decyzja SKO w [...] z [...] września 2020r. wskazywała na utrwaloną praktykę rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 k.p.a.) Organy nie naruszyły też art. 81a § 1 k.p.a., gdyż w tej sprawie nie wystąpiły żadne niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, polegającego na tym, że skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Twierdzenia skarżącego, podnoszone w skardze nie stanowią owych "niedających się usunąć wątpliwości", a jedynie wyrażają przekonanie skarżącego, że nie popełnił on przypisywanego mu wykroczenia. Tym niemniej, w uzasadnieniu niniejszego wyroku tut. Sąd wyraził już ocenę prawną, z której wynika, że takie stanowisko strony skarżącej nie było uzasadnione. Prawidłowo organ uznał, że nie został też naruszony art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., gdyż w sprawie nie występowało żadne zagadnienie prejudycjalne; w szczególności nie było takim zagadnieniem rozpoznanie "przez sąd powszechny zagadnienia wstępnego". Postępowanie mandatowe przed sądem powszechnym i postępowanie w przedmiocie administracyjnego orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy w omawianym przypadku są niekonkurencyjne. Oznacza to, że wynik sprawy administracyjnej jest zależny wyłącznie od wystąpienia wyżej omówionych przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zmianie k.k. i art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami - informacji o tym, że kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 3924/18 (CBOSA) "podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy". Dlatego też SKO, utrzymując w mocy prawidłową i poprawną prawnie decyzję organu I instancji, nie naruszyło art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.