III SA/Po 799/14

Dnia 9 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] z dnia [...] 2014 roku, 2. uchyla decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] z dnia [...] 2013 roku, 3. przyznaje adwokat M. Z. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu [...] maja 2010 roku K. P. (zwany dalej skarżącym), zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2010. Do wniosku dołączył załączniki graficzne. W przedmiotowym wniosku skarżący zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położone w województwie wielkopolskim, powiat poznański, gmina [...], obręb [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie wielkopolskim, powiat poznański, gmina [...], obręb [...]. Łączna powierzchnia zadeklarowanych do udzielenia płatności działek rolnych wyniosła: – 27,45 ha w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej (zwana dalej JPO); – 3,90 ha w ramach Uzupełniającej Płatności Obszarowej (zwana dalej UPO); – 17,17 ha w ramach Uzupełniającej Płatności Obszarowej - do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (zwana dalej PZ). Następnie, po dokonaniu analizy Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w dniu [...] grudnia 2010 roku, wydał decyzję Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W dniu [...] lutego 2013 roku, Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu przesłał do skarżącego, zgodnie z art. 9 i 10 Kodeksu postepowania administracyjnego zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie unieważnienia decyzji Kierownika Biura Powiatowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 roku, Nr [...]. W zawiadomieniu wskazano, że konieczne jest przeprowadzenie ponownej analizy zgodności pomiędzy zadeklarowanymi we wniosku działkami rolnymi, a działkami referencyjnymi zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych. Dnia [...] marca 2013 roku wystosowano Decyzję nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z [...] grudnia 2010 roku. Następnie po przeprowadzeniu analizy sprawy w dniu [...] marca 2014 roku Kierownik Biura Powiatowego w Poznaniu wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, powyższa decyzja została odebrana dnia [...] marca 2014 roku. W dniu [...] kwietnia 2014 roku K. P. skorzystał z prawa złożenia odwołania od decyzji nr [...], nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w przedmiotowej decyzji. W dniu [...] maja 2014 roku Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ po dokładnej analizie sprawy K. P. wskazał, że decyzja nr [...] została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ II instancji wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu podczas kontroli administracyjnej ustalił, iż powierzchnia JPO, co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła dla JPO 25,96 ha, UPO 3,71 ha. Powierzchnia JPO, UPO została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). Zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 nie można dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną. Dane dotyczące działek rolnych gromadzone są w oparciu o powołany wyżej art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. zgodnie, z którym "system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych". Organ wskazał też, że rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Podczas kontroli administracyjnej dokonanej w Biurze Powiatowym w Poznaniu ustalono, że przedmiotowa powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza (PEGJPO) działek nr [...],[...],[...] oraz [...] deklarowana przez skarżącego różni się od powierzchni stwierdzonej na wskazanych działkach w wyniku przeprowadzonej kontroli. Po zapoznaniu się z całością dokumentacji w sprawie odwołania skarżącego, Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego w Poznaniu ustalił, iż decyzja Nr [...]z dnia [...] marca 2014 roku właściwie odzwierciedla tzw. obszar zatwierdzony będący podstawą do redukcji płatności w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego w Poznaniu ustalił, że powierzchnia, co do której przyznano płatność decyzją Nr [...], dla działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...] oraz [...] została wyznaczona prawidłowo. Organ odwoławczy wskazał, iż weryfikacja wniosku o przyznanie płatności polega m.in. na wizualnej kontroli ortofotomapy, która wykonywana jest obowiązkowo w każdej sprawie. Bardzo ważnym elementem przed dokonaniem pomiaru jest właściwa identyfikacja poszczególnych elementów zawartych na ortofotomapie typu: drzewa, drogi, krzewy, rowy i zagłębienia, skarpy, budynki, wody, itp. Prawidłowa fotointerpretacja obrazu pozwala uniknąć wyznaczenia błędnego konturu mierzonego obiektu, a w konsekwencji - wyznaczenia błędnej powierzchni. Po dokonaniu kontroli pomiaru powierzchni uprawnionej dla ww. działek przy wykorzystaniu w tym celu obrazu działek ewidencyjnych na obrazie ortofotomapy z dnia [...] lipca 2010 roku organ II instancji ustalił, iż powierzchnia działek rolnych jest zgodna z tą, do której przyznano płatność decyzją Nr [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 roku skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] maja 2014 roku nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W skardze podniósł, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał, że argumentacja wniesiona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i tym samym podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 roku, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Dokonując oceny przedmiotowej sprawy przy uwzględnieniu ww. reguł postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, iż skarga jest uzasadniona, a w konsekwencji powyższego zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uchylić. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zarówno decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, jak i wszelkie czynności dokonane przez organy administracji publicznej w zakresie niniejszej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, będącej przedmiotem procedury (w tym także m.in. w zakresie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji). Biorąc pod uwagę aspekt normatywny - zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, z późn. zm. - dalej określany jako k.p.a.), o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Ponadto, zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W niniejszej sprawie Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji wskazał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w celu ustalenia, czy ww. decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu rażąco narusza prawo, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postepowaniem nadzorczym i ma charakter odrębnego, nadzwyczajnego postępowania, które jest ograniczone wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postepowaniu zwykłym obciążona została wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie nieważności decyzji posiada charakter wyjątkowy i wymaga zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W związku z odrębnym formalnie charakterem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd rozpatrzył ten aspekt na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd zwraca uwagę, że zwrot "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga", użyty w ww. przepisie, oznacza zarówno postępowania zaliczane do trybu zwyczajnego, czyli toczące się przed organami administracyjnymi pierwszej i drugiej instancji, jak i postepowania nadzwyczajne, a więc w sprawie wznowienia postepowania, stwierdzenia nieważności decyzji, jak też w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, czy też stwierdzenia jej wygaśnięcia. W konsekwencji sąd administracyjny jest władny objąć swą kontrolą również akt wydany w postepowaniu wszczętym po zaskarżeniu tego aktu oraz zastosować wobec nich przewidziane przez ustawę środki w celu usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2012 r. , sygn. akt II OSK 1937/12). W orzecznictwie i doktrynie panuje pogląd, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - występuje jeśli decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa występuje, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że przedmiotowa decyzja nie może być akceptowana jako organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 681/13). Sąd podziela stanowisko, że skoro z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika aby rażące naruszenie prawa miało dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji to tego typu kwalifikowana wadliwość może dotyczyć także przepisów ustrojowych, jak i przepisów prawa procesowego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 926/12). W niniejszej sprawie problem dotyczy m.in. ustalenia, czy przy wydawaniu przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 organ dopuścił się uchybień procesowych, które można uznać za rażące naruszenie prawa w związku z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślić należy, że powierzchnia działek została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). Przepis ten stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, wskazuje że zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczy art. 28 ust. 1 lit. c), art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, a także art. 7 k.p.a. Przepis zawarty w art. 28 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 nakazuje, by nie dokonywać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną. Podstawa do obliczania płatności bezpośrednich określona jest w art. 57 ust. 3 ww. rozporządzenia, który stanowi, że bez uszczerbku dla obniżek lub wykluczeń, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że na skutek błędów popełnionych w trakcie obsługi wniosku o przyznanie skarżącemu płatności (a więc błędów organu administracji publicznej), Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wydał decyzję przyznając płatność bezpośrednią na rok 2010 niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ uznał, że w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego w toku czynności zmierzających do wydania decyzji, niezbędne było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej płatność skarżącemu z uwagi na wystąpienie rażącego naruszenia prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie podziela argumentacji organu. W ocenie Sądu rażące naruszenie przepisów postępowania, dotyczących kwestii ustaleń faktycznych sprawy nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy ocenić należy jako wadliwość decyzji, która może zostać wzruszona w zwykłym trybie (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 681/13). W rozpatrywanej sprawie skarżący dnia [...] maja 2010 r. złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wniosek o przyznanie płatności na rok 2010. Został on złożony na formularzu otrzymanym przez skarżącego wraz z materiałem graficznym określającym działki producenta. W związku z decyzją nr [...] Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu w dniu 14 marca 2013 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. przeprowadzono ponowną kontrolę administracyjną pod kątem zgodności z komputerową referencyjną bazą danych działek ewidencyjnych. Organ działał na podstawie art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. W wyniku kontroli stwierdzono rozbieżności: 1. w przypadku działki rolnej [...] o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,9 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów 1,71 ha, 2. w przypadku działki rolnej [...] o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 15,98 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów 14,73 ha, 3. w przypadku działki rolnej [...] o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 6,38 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów 6,33 ha. Z uzasadnienia decyzji - której stwierdzono później nieważność - wynika, że organ przyznając płatność wziął pod uwagę nie tylko wielkości działek zadeklarowanych ale i określił powierzchnię działek kwalifikowanych do poszczególnych płatności. Jej wydanie zostało poprzedzone kontrolą administracyjną w wyniku której stwierdzono powierzchnię kwalifikowaną do płatności na rok 2010 do jednolitej płatności obszarowej równą 27,45 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników. Wynika to z treści uzasadnienia decyzji, której nieważność stwierdzono. Powyższe oznacza, iż skarżący miał uzasadnione podstawy aby uznać, iż decyzja mocą której przyznano mu płatność jest decyzją prawidłową, wszak wydał ją kompetentny organ po przeprowadzeniu stosownego postępowania w toku którego dokonano m.in. weryfikacji powierzchni działek zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności. W ocenie Sądu obywatel ma prawo zakładać i oczekiwać rzetelności i profesjonalizmu organów i zatrudnionych przez nie pracowników. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć założenie, że w każdej sytuacji i w każdym czasie powinien on liczyć się ze zmianą podjętego rozstrzygnięcia. To jednak byłoby nie do pogodzenia z obowiązującą zasadą stabilności decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2387/13). Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z 26 stycznia 2007 r. (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, ze zm.) organ jest zobligowany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W rozpatrywanej sprawie organ nie uwzględnił i nie wskazał rozbieżności w powierzchni działek zadeklarowanych, a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek, co było okolicznością istotną dla załatwienia sprawy w sposób zgodny z art. 7 k.p.a. W ocenie Sądu organ naruszył przepisy procedury w zakresie wszechstronnego i prawidłowego rozważenia materiału dowodowego i uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 k.p.a., jednak brak uwzględnienia ewentualnych rozbieżności między powierzchnią działek zadeklarowanych, a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych nie stanowi rażącego naruszenia prawa jako przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2, nie stanowi normatywnej podstawy skutkującej stwierdzenie nieważności decyzji. Organ, zdaniem Sądu, wadliwie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2010r., bowiem wskazane w zaskarżonych decyzjach naruszenie prawa nie kwalifikuje się jako przesłanka do stwierdzenia nieważności, a błąd organu w postępowaniu dowodowym co do ustalenia powierzchni działek kwalifikujących się do płatności może być ewentualnie przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tak więc - świetle tego, co zostało wyżej powiedziane - ewentualna wadliwość ustaleń w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 28 ust. 1 lit. c), art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić powyższe rozważania. Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2, art. 7 oraz art. 77 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Ponadto, biorąc pod uwagę powyższą analizę Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w pkt IV sentencji wyroku.