III SA/Po 920/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X Sp. z o.o. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2009 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] listopada 2012 r., w której stwierdzono powstanie wobec skarżącej obowiązku podatkowego i określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, za miesiąc [...] 2009 roku, w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że jednorazowe wydatkowanie określonej w niej kwoty - wraz z odsetkami - jest niemożliwe bez konieczności wyzbycia się znacznej części majątku lub zaciągnięcia kredytu, który w przypadku posiadania zaległości podatkowej nie zostanie skarżącej przyznany. Skarżąca podkreśliła przy tym, że łączna kwota zobowiązań określona przez Dyrektora Izby Celnej w P. za [...] 2009 roku - wynosi ponad [...] zł. Natychmiastowa wymagalność powyższej kwoty będzie zdaniem skarżącej równoznaczna z wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków. Jak podniosła skarżąca aktualnie zatrudnia ona 7 osób. Utrzymanie takiej ilości etatów wymaga dyscypliny finansowej i wcześniejszego zaplanowania wydatków. Strona skarżąca nie miała podstaw, aby przypuszczać że wobec niej zostanie wymierzona bliżej niezdefiniowana kara i dodatkowo w takiej wysokości. Posiada ona zobowiązania krótko i długoterminowe z tytułu zaciągniętych kredytów, przeznaczonych na finansowanie obrotu paliwami, których bieżący koszt obsługi jest znaczny. Dodatkowo skarżąca sama występuje w charakterze wierzyciela. Na dzień sporządzenia skargi zobowiązania klientów wobec skarżącej przekraczają kwotę [...] zł, co z kolei odbija się na jej płynności finansowej bowiem musi ona między innymi zabezpieczać środki na wypłaty wynagrodzeń i składki dla ZUSu. Wynik finansowy za ubiegły rok oraz obiektywnie występujące trudności przedsiębiorstw branży paliwowej związane z kryzysem, w ocenie strony skarżącej, nie sprzyja właściwemu rozwojowi firmy. Do skargi strona skarżąca załączyła bilans za rok 2013, przedstawiający aktywa i pasywa w odniesieniu do stanu na rok 2012 oraz 2013, a także oświadczenie o ilości zatrudnianych osób i o posiadanym kredycie bankowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że - jak przyjęto w judykaturze - chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Podkreślić zatem należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 28/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wypada przy tym zauważyć, że obecnie przed tutejszym Sądem rozpoznawane są skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P., z których wynikają zobowiązania podatkowe strony skarżącej na łączną kwotę [...] zł. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także analiza załączonych na jego poparcie dokumentów, uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia którejś z przesłanek, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca nie wykazała, że w razie wykonania zaskarżonych do tutejszego Sądu decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. zostanie ona narażona na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już zostało to zasygnalizowane powyżej zaskarżone decyzje nakładają na skarżącą obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (podatku akcyzowego) i per se nie mogą prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, CBOSA). Skarżąca nie przedstawiła natomiast ani argumentacji, ani też dokumentów, które prowadziłyby do wniosku przeciwnego. Same twierdzenia zawarte we wniosku są na tyle ogóle, że nie pozwalają na określenie jakie skutki dla sytuacji majątkowej oraz gospodarczej skarżącej wywoła wykonanie zaskarżonych decyzji. Także przedstawiona wraz z wnioskiem dokumentacja, w tym w szczególności bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2013 r. (bilans ten przedstawia najpełniej sytuację finansową skarżącej istniejącą w danym okresie), nie świadczy o tym, że w przypadku skarżącej może zaistnieć któraś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W przedmiotowym bilansie została co prawda wykazana strata netto na rok 2013 na kwotę [...] zł oraz zobowiązania na kwotę [...] zł, w tym zobowiązania krótkoterminowe w wysokości [...] zł, jednakże jednocześnie skarżąca wykazała w nim istnienie nie tylko rzeczowych aktywów trwałych w wysokości [...] zł, lecz nadto należności krótkoterminowych w wysokości [...] zł, środków pieniężnych w kasie i na rachunkach w wysokości [...] zł, a także - co wymaga w tych okolicznościach szczególnego podkreślenia - kapitału zapasowego w wysokości [...] zł. Wspomniany ostatnio kapitał zapasowy odzwierciedla źródła finansowania aktywów przez spółkę w trakcie jej funkcjonowania. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kapitał zapasowy jest funduszem wchodzącym w skład kapitału własnego spółki. Może on być tworzony między innymi wskutek objęcia udziałów powyżej ich wartości nominalnej, podziału zysku spółki, obniżenia kapitału zakładowego, przeniesienia kapitału z aktualizacji wyceny zbywanych lub zlikwidowanych środków trwałych. Kapitał zapasowy jest przejawem samofinansowania. Służy on pokryciu straty bilansowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I GZ 370/10, CBOSA). Wszechstronna analiza sytuacji majątkowej spółki, wykazanej w powyżej przywołanym bilansie, prowadzi zatem do wniosku że dodatkowa strata wynikła z zaskarżonych do tutejszego Sądu decyzji - z uwzględnieniem z jednej strony straty netto oraz zobowiązań krótkoterminowych, a z drugiej strony należności krótkoterminowych oraz posiadanych środków pieniężnych - znajduje pełne pokrycie w kapitale zapasowym (kompensacja ostatnio przywołanych wielkości sprawia, iż pozostały kapitał zapasowy wynosi [...] zł). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, iż w obliczeniach tych nie wzięto pod uwagę wykazanych w bilansie rzeczowych aktywów trwałych, których ewentualne spieniężenie również może służyć na pokrycie powstałej straty. Na koniec warto także zauważyć, że skarżąca spółka mogła się spodziewać konieczności zapłacenia należności podatkowych wynikających z zaskarżonych decyzji najpóźniej od listopada 2012 r. (decyzja organu I instancji została jej doręczona dnia [...] listopada 2012 r.) i w związku z tym trudno uznać, iż po niemalże dwóch latach od tej daty wydatki na ten cel mogą być nadal traktowane jako "niespodziewane". Reasumując należy stwierdzić, że nie zaistniała podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.