III SA/Po 996/15

Dnia 8 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] – wspólników spółki cywilnej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]2015 r., na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 9 marca 2015 r., nałożył na J, J wspólników spółki cywilnej Spółka cywilna w R karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 9 marca 2015 r. w A na drodze wojewódzkiej nr [...] skontrolowano pojazd członowy (ciągnik siodłowy i naczepa), kierowany przez R O. Pojazdem tym wykonywano przewóz rzeczy z R do K w ramach działalności spółki cywilnej. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji wystawiony dla wspólnika spółki cywilnej J, ale nie okazał wypisu z licencji dla drugiego wspólnika – J. Oboje wspólnicy prowadzą działalność gospodarczą jedynie w formie spółki cywilnej. Organ stwierdził więc brak licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy dla wspólnika spółki cywilnej J. Kierowca zeznał, że jest zatrudniony w spółce cywilnej oraz wykonuje przewóz dla x spółka cywilna, a nadto, że został wyposażony jedynie w wypis z licencji okazany w trakcie kontroli. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5 b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Dalej organ I instancji wskazał, że strona podnosiła w toku postępowania, iż z przepisów prawa nie wynika obowiązek uzyskania licencji przez wszystkie osoby wykonujące transport drogowy w ramach spółki cywilnej, która za wspólny przedmiot ma taką właśnie działalność. Wspólnicy mogą korzystać z jednej wspólnej licencji, gdyż byli stronami postępowania o wydanie licencji i licencja była skierowana do nich. Spółka cywilna posiada również licencję wydaną przez Starostwo Powiatowe z dnia 7 listopada 2003 r. dla x Spółka Cywilna. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził jednak, że z pisma Starostwa Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r. wynika jednoznacznie, że J posiada licencję nr [...], a J W nie posiada wymaganej licencji. W piśmie Starostwa podano również, że dnia 7 listopada 2003 r. udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego na rzecz spółki cywilnej – x , jednak w dniu 16 września 2011 r. na wniosek x licencja została wymieniona tylko na jednego wspólnika, czyli na J W. Posługiwanie się licencją [...] wystawioną na x Spółka cywilna jest zatem nieuprawnione. W ocenie organu w spółce cywilnej licencje winni posiadać odrębnie wszyscy poszczególni wspólnicy. Licencja jest bowiem uprawnieniem osobistym i dotyczy wyłącznie konkretnej osoby fizycznej, a nie spółki cywilnej. Przedsiębiorca powinien liczyć się z konsekwencjami, jaki przewiduje ustawodawca za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie naruszono zał. nr 3 lp. 1.1. i brak jest podstaw do zwolnienia strony z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dalej u.t.d. W odwołaniu od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie skarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: – art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 76 § 1 kpa, art. 16 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa oraz przepisów prawa materialnego : – art. 92 a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne nałożenie kary finansowej w sytuacji, gdy przewóz był dokonywany na podstawie ważnej licencji nr [...] wystawionej dnia 7 listopada 2003 r. dla x Spółka cywilna. W ocenie J W i J W w dniu kontroli pojazdu przedmiotowy przewóz rzeczy był wykonywany zgodnie z licencją nr [...] wystawioną dnia 7 listopada 2003 r. dla x Spółka Cywilna. Organ nie wykazał, że licencja ta została uchylona w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jest to zatem dokument urzędowy nadal obowiązujący i wiarygodny. Zdaniem strony organ naruszył art. 76 § 1 kpa poprzez niezasadną odmowę uznania prawdziwości tego dokumentu przy jednoczesnym nieprzeprowadzeniu przeciwdowodu na tę okoliczność. Zakwestionowanie przez organ ostateczności decyzji administracyjnej w postaci licencji nr [...] wystawionej przez Starostę Powiatowego dla x stanowiło naruszenie art. 16 § 1 kpa. Starosta nie wydał decyzji w trybie art. 155 kpa w zw. z art. 154 § 2 kpa o uchyleniu licencji na wniosek jednego ze wspólników spółki, lecz wydał dodatkową licencję już tylko na jednego wspólnika. Według odwołujących wspólnicy spółki cywilnej mogą korzystać z jednej wspólnej licencji, gdy byli stronami o wydanie licencji i licencja jest skierowana do nich wszystkich. Brak jest przeszkód prawnych, aby w przypadku wspólników spółki cywilnej wspólnicy otrzymali jeden dokument uprawniający do wykonywania transportu drogowego. Wskazano również, że organ nie wykazał przyczyny, z powodu której posługiwanie się licencją nr [...] z dnia 7 listopada 2003 r. dla x jest nieuprawnione, a zatem decyzja organu dotknięta jest uchybieniem w zakresie uzasadnienia faktycznego decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że decydujące dla sprawy było pismo Starostwa Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r. z którego wynika, że J W posiada licencję[...], a J W nie posiada wymaganej licencji. W powyższym piśmie wyjaśniono również, że 7 listopada 2003 r. udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego na rzecz przedmiotowej spółki cywilnej, jednak w dniu 16 września 2011 r. na wniosek x licencja została wymieniona tylko na jednego wspólnika, czyli na J. Z tego względu należało stwierdzić, że uprawnienia do wykonywania transportu drogowego rzeczy przysługiwały w dacie kontroli wyłącznie jednemu wspólnikowi – J. Organ II instancji wskazał, że posługiwanie się licencją [...]wystawioną 7 listopada 2003 r. na x Spółka cywilna było nieuprawnione. Organ stwierdził, że w spółce cywilnej licencje winni posiadać odrębnie wszyscy poszczególni wspólnicy. Licencja jest bowiem uprawnieniem osobistym, przyznawanym decyzją administracyjną i dotyczy wyłącznie konkretnej osoby, a nie spółki cywilnej. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej za przedsiębiorców uznaje się wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, co pozbawia samą spółkę cywilną podmiotowości prawnej. Spółka cywilna jest umową (art. 860 § 1 kodeksu cywilnego), a nie podmiotem posiadającym status przedsiębiorcy. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego materiał dowodowy potwierdza fakt naruszenia przez stronę przepisów u.t.d. i zasadność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie: – art. 7 kpa i art. 77 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżący prowadzą działalność transportową bez wymaganej licencji, podczas gdy mają stosowną licencję przedłożoną organowi w trakcie postępowania wyjaśniającego, – art. 16 § 1 kpa – poprzez dowolne zakwestionowanie przez organ skutków prawnych ostatecznej decyzji administracyjnej, czyli licencji [...] wystawionej dnia 7 listopada 2003 r. dla x Spółka cywilna, wobec której nie toczyło się postępowanie administracyjne stwierdzające jej nieważność ani nie została ona skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, – art. 8 kpa – poprzez przeniesienie na skarżących konsekwencji niejednolitej wykładni przepisów prawa i praktyki organów dotyczącej udzielania licencji (wspólnikom spółki cywilnej) na wykonywanie transportu drogowego. – art. 76 § 1 kpa – poprzez brak uznania prawdziwości powyższej licencji nr [...] bez przeprowadzenia przeciwdowodu na tę okoliczność, – art. 107 § 3 kpa – poprzez wydanie decyzji dotkniętej uchybieniami w zakresie uzasadnienia faktycznego (poprzez brak wykazania przyczyny, dla której organ uznał, że posługiwanie się powyższą licencją z dnia 7 listopada 2003 r. było nieuprawnione) 2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: – art. 92 a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne nałożenie kary finansowej w sytuacji, gdy przewóz był dokonywany na podstawie ważnej licencji nr [...] wystawionej dnia 7 listopada 2003 r. dla x . Strona podniosła, jak wcześniej w odwołaniu, że w dniu kontroli przewóz rzeczy był wykonywany zgodnie z licencją wystawioną dnia 7 listopada 2003 r. dla x . Organ nie wykazał, że licencja z dnia 7 listopada 2003 r. została uchylona w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, a więc jest to dokument urzędowy w pełni wiarygodny i nadal obowiązujący. Zakwestionowanie decyzji administracyjnej w postaci przedmiotowej licencji stanowiło naruszenie art. 16 § 1 kpa. Licencja przyznana spółce cywilnej nie została bowiem skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem strony skarżącej Starosta nie wydał decyzji w trybie art. 155 kpa w zw. z art. 154 § 2 kpa o uchyleniu licencji na wniosek jednego ze wspólników spółki, lecz wydał dodatkową licencję tylko na jednego wspólnika . Skarżący nie mogą ponosić negatywnych skutków niejednolitej wykładni prawa dotyczącej udzielania licencji wspólnikom spółki cywilnej, gdyż stanowi to naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 kpa). Nawet jeżeli wszyscy wspólnicy nie posiadają własnych licencji na wykonywanie transportu drogowego, to w ocenie skarżących, nic nie stoi na przeszkodzie, aby skorzystali z "przenoszalności" powyższych uprawnień bez ingerencji w to organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty i stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę i podkreślił, że decydujące znaczenie miała odpowiedź Starosty Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r., z której wynika, że na wniosek J licencja wydana dnia 7 listopada 2003 r. na spółkę cywilną, została wymieniona tylko na jednego wspólnika, a więc J na dzień kontroli nie miał licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu drogowego rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżona decyzja nie narusza prawa, a więc skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Wskazać należy na wstępie, że zagadnienie licencji udzielanych wspólnikom spółki cywilnej budziło w przeszłości kontrowersje w orzecznictwie sądowym. W myśl przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dalej u. t. d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5 b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Zgodnie z utrwalonym obecnie poglądem doktryny uprawnienie w postaci licencji wskazane w art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym winno dotyczyć każdego ze wspólników spółki cywilnej jako osoby fizycznej – przedsiębiorcy a nie samej spółki cywilnej. Spółka cywilna jest bowiem wyłącznie umową cywilnoprawną a nie odrębnym podmiotem prawa i obowiązków. Samej spółce cywilnej nie można wobec tego udzielić skutecznie licencji na wykonywanie transportu drogowego ( zob. R. Strachowska, komentarz do art. 5 u.t.d., lex 2016). Licencja udzielona jednemu ze wspólników nie uprawnia innych wspólników danej spółki do wykonywania transportu drogowego, gdyż licencja jest wyłącznie uprawnieniem osobistym. Wspólnik nieposiadający licencji nie może korzystać wobec tego z licencji innego wspólnika spółki cywilnej. Wynika z tego jednoznacznie, że każdy ze wspólników spółki cywilnej, w ramach której wykonywany jest transport drogowy, musi posiadać własną indywidualną licencję na wykonywanie tego transportu (zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 120/06, lex nr 221769; wyrok NSA z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 106/08, lex nr 472207; uchwała NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08, ONSAiWSA 2009, nr 1, poz. 3). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej za przedsiębiorców uznaje się wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, co pozbawia sama spółkę cywilną podmiotowości prawnej. Dzieje się tak również wtedy, gdy wszyscy wspólnicy dążą do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego poprzez prowadzenie przedsiębiorstwa m. in. transportowego. W ustawie o transporcie drogowym brak jest unormowania uzasadniającego tezę, że ustawodawca przyznał spółkom cywilnym podmiotowość prawną w zakresie prawa transportowego. Udzielenie licencji wspólnikowi nie oznacza zatem udzielenia licencji samej spółce (wyrok NSA z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 106/08, lex nr 472207). Spółka nie jest przedsiębiorcą i nie mogą jej przysługiwać jej własne wyodrębnione uprawnienia z licencji na wykonywanie transportu drogowego (uchwała NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08, ONSAiWSA 2009, nr 1, poz. 3). W spółce cywilnej wykonującej transport drogowy licencję z art. 5 ust. 1 u.s.t. winien posiadać każdy ze wspólników danej spółki cywilnej (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 210/09, lex nr 582821). Wskazać należy ponadto, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.t.d. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ustawodawca przewidział w ustawie o transporcie drogowym tryb zmiany treści licencji odmienny od trybów nadzwyczajnych regulowanych w art. 154 kpa i art. 155 kpa. Po zmianie treści danej licencji w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja o jej udzieleniu, a dokonane zmiany dotyczą jedynie wskazanych elementów (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 834/09, lex nr 746261). W przedmiotowej sprawie w dniu 9 marca 2015 r. w A na drodze wojewódzkiej dokonano kontroli drogowej pojazdu członowego, kierowanego przez R O – zatrudnionego w x . Wykonywano nim w dacie kontroli przewóz z R do K na rzecz powyższego x (zeznania świadka – k. nr 2 akt adm.) Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji wystawiony dla wspólnika spółki cywilnej J. J wraz z J prowadzą działalność gospodarczą jedynie w formie spółki cywilnej. Organy prawidłowo stwierdziły brak odrębnej licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy dla wspólnika spółki cywilnej J. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że Starosta Powiatowy udzielił dnia 7 listopada 2003 r. – licencja przedsiębiorcy x w Rawiczu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Na tej podstawie J W twierdził, że wprawdzie nie posiada własnej licencji, ale może powoływać się na uprawnienia wynikające z powyższej licencji udzielonej spółce cywilnej, której jest wspólnikiem. Zdaniem strony skarżącej powyższa licencja udzielona spółce cywilnej nie została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego i nie stwierdzono jej nieważności, a więc dalej wywołuje określone skutki prawne. W opinii Sądu organy obu instancji zasadnie jednak przyjęły, że z pisma Starostwa Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r. wynika jednoznacznie, że J W posiada licencję, a J W nie posiada wymaganej licencji, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. W piśmie tym organ podał, że 7 listopada 2003 r. udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego na rzecz przedmiotowej spółki cywilnej, jednak w dniu 16 września 2011 r. na wniosek x licencja została wymieniona tylko na jednego wspólnika, czyli na J W. Z powyższego pisma wynika więc kategorycznie, że w aktualnym stanie prawnym i w dacie dokonywanej kontroli licencja przyznana pierwotnie w dniu 7 listopada 2003 r. spółce cywilnej od dnia 16 września 2011 r. jest zmieniona i obejmuje wyłącznie jednego wspólnika tej spółki, czyli J W. Doszło zatem do zmiany pierwotnej treści licencji w trybie art. 7 ust. 1 u.t.d. Zmiana taka nie musiała być przy tym dokonywana (wbrew zarzutom strony skarżącej) w trybie art. 154 i art. 155 kpa (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 834/09, lex nr 746261). Powyższe pismo Starostwa Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r. jest przy tym dokumentem urzędowym w rozumieniu 76 § 1 kpa, stanowi ono wobec tego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Pismo to korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. W myśl art. 76 § 3 kpa domniemanie to może być obalone skutecznie jedynie poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 338). Skoro zatem w niniejszej sprawie organ I instancji otrzymał przedmiotowe pismo Starostwa Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r. stanowiące dokument urzędowy to nie miał podstaw, aby we własnym zakresie kwestionować treść tego dokumentu. Był on zobowiązany do przyjęcia tezy, że wprawdzie dnia 7 listopada 2003 r. udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego na rzecz przedmiotowej spółki cywilnej, jednak w dniu 16 września 2011 r. na wniosek wspólnika J W licencja powyższa została wymieniona tylko na jednego wspólnika, czyli na J W. Przyjęcie tezy odmiennej byłoby możliwie jedynie w sytuacji, gdyby strona skarżąca przeprowadziła skuteczny dowód przeciwko treści pisma Starostwa Powiatowego w trybie art. 76 § 3 kpa, a czego ostatecznie nie uczyniła. Ograniczyła się ona bowiem jedynie praktycznie do składania oświadczeń, że przedmiotowa licencja udzielona spółce w dniu 7 listopada 2003 r. do dnia kontroli nie została zmieniona w trybie art. 154 i art. 155 kpa, ani wyeliminowana z obrotu prawnego. Oświadczenie to było niewystarczające do obalenia tezy, że licencja udzielona spółce cywilnej dnia 7 listopada 2003 r. została następnie zmieniona (wymieniona) przez uprawniony organ w dniu 16 września 2011 r. Rolą organów transportu drogowego nie było prowadzenie samodzielnego postępowania w zakresie tego, czy udzielenie licencji spółce cywilnej i jej zmiana zostały dokonane zgodnie z prawem, czego niezasadnie oczekiwała strona skarżąca. Wystarczające było wobec tego oparcie się w całości na danych pochodzących z pisma Starostwa Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2015 r. Zdaniem Sądu zasadnie uznały więc organy obu instancji, że powoływanie się przez J W na licencję wystawioną pierwotnie w dniu 7 listopada 2003 r. na spółkę cywilną – x było nieuprawnione. Tej licencji nie ma w obrocie prawnym, gdyż od dnia 16 września 2011 r. jest jedynie licencja wydana na jednego wspólnika spółki cywilnej – J W. Ponadto J W nie twierdził, aby kiedykolwiek występował jako osoba fizyczna (przedsiębiorca) o udzielenie mu odrębnej indywidulanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Zgodnie z aktualnym poglądem doktryny i orzecznictwa w określonej spółce cywilnej zajmującej się świadczeniem usług w postaci przewozu rzeczy licencje winni posiadać wszyscy ( poszczególni ) wspólnicy. Licencja stanowi uprawnienie osobiste i dotyczy wyłącznie konkretnej osoby fizycznej, a nie spółki cywilnej jako odrębnego podmiotu prawnego. J i J uważali, że dla możliwości wykonywania transportu drogowego w ramach działalności spółki cywilnej wystarczy licencja przyznana tylko jednemu ze wspólników, ale (jak już wskazano powyżej) jest to pogląd niezgodny z obecną linią orzecznictwa sądowego i stanowiskiem reprezentowanym w tej kwestii w piśmiennictwie (zob. pismo strony z dnia 20 marca 2015 r. – k. 9 v akt administracyjnych ). Prawidłowo organy stwierdziły, że skoro w dacie kontroli J W miała wymaganą licencję, a nie miał jej drugi ze wspólników spółki cywilnej to należało nałożyć na oboje wspólników karę pieniężną za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. W dacie dokonywanej kontroli kierowca pojazdu wykonywał bowiem przewóz w imieniu i na rzecz spółki cywilnej, czyli jej wszystkich wspólników. Podkreślić trzeba przy tym, że stronami postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym są w rozumieniu art. 28 kpa wszyscy wspólnicy, którzy w dacie naruszenia przepisów byli stronami umowy danej spółki cywilnej (wyrok NSA z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1137/06, lex nr 382687). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało zatem stwierdzić, że decyzja organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Organy zebrały wystarczający materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny oraz w sposób wyczerpujący przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniach decyzji. Nie naruszono w tej sytuacji art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 16 § 1 kpa oraz art. 76 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem istniały (wbrew stanowisku strony skarżącej) podstawy do przyjęcia, że w obrocie prawnym nie ma już licencji udzielonej spółce cywilnej w jej treści z dnia 7 listopada 2003 r. Ubocznie wskazać też należy, że wyeliminowanie spółki cywilnej z grona przedsiębiorców nastąpiło już w zasadzie dnia 1 stycznia 2001 r. (wejście w życie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. o działalności gospodarczej). Potwierdzenie utraty statusu przedsiębiorcy przez spółkę cywilną i uznanie za przedsiębiorców wspólników spółki zostało zaś dokonane w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej z 2004 r. Z tego, że w licencji z dnia 7 listopada 2003 r. wpisano spółkę cywilną nie wynika jeszcze, że uprawnienie dotyczyło wszystkich wspólników. Strona tego nie wykazała. Istotna jest natomiast ( i niekwestionowana ) okoliczność, że na wniosek jednego ze wspólników spółki cywilnej – J W doszło ostatecznie w dniu 16 września 2011 r. do zmiany określenia nazwy przedsiębiorcy, któremu udzielono licencji - na x. Organ nie naruszył też art. 92 a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, albowiem doszło do jego prawidłowego zastosowania w sprawie i zasadnego nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy przewóz nie był dokonywany na podstawie ważnych licencji udzielonych każdemu ze wspólników przedmiotowej spółki cywilnej, a licencję posiadała tylko J W. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak sentencji wyroku.