II GSK 834/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia del. WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 maja 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 287/09 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od J. G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 22 maja 2009r., sygn. akt VI SA/Wa 287/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] grudnia 2008r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] października 2008r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Ponadto Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 737,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów administracji, które stwierdziły, że w dniu 25 września 2008r. została przeprowadzona kontrola drogowa samochodu, oznaczonego jako taksówka, o numerze rejestracyjnym [...] i numerze [...]. Prowadzący pojazd J. G. okazał licencję nr [...] na wykonywanie tansportu drogowego taksówką, wydaną na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] i numerze [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, że osoba kontrolowana nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką kontrolowanym pojazdem i decyzją z dnia [...]października 2008r., nałożył na J. G. karę pieniężną w wysokości 3000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż przedsiębiorca w dniu kontroli wykonywał transport drogowy taksówką innym pojazdem, niż wpisany w licencji, co skutkować musiało uznaniem wykonywania transportu bez licencji. Organ II instancji stwierdził, że licencja na transport drogowy taksówką, z uwagi na udzielenie jej na określony obszar i pojazd, jest uprawnieniem o charakterze podmiotowo - przedmiotowym. Przedsiębiorca taksówkowy może wykonywać swoje uprawnienie wyłącznie pojazdem, na który prawo to zostało mu przyznane. Wykonując transport pojazdem niewpisanym do licencji przedsiębiorca narusza prawo, bo wykracza poza zakres udzielonego mu uprawnienia. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Aministracyjnego w W., J. G. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podnosił on, iż posiadał początkowo licencję na pojazd o numerze rejestracyjnym [...], która została zmieniona decyzją Przezydenta C. na samochód nr rej. [...]. Kontrolowany pojazd został zakupiony 24 lutego 2008r. Po przystosowaniu go do działalności przewozowej taksówką skarżący zapomniał dokonać aktualizacji licencji. Decyzja zmieniająca licencję została wydana 30 września 2008r. i stanowi integralną część licencji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. Skarżący powoływał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym niewpisanie nowego pojazdu do licencji może byc traktowane, jako porowadzenie działalności niezgodnie z warunkami licencji, a nie wykonywanie transportu bez licencji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę stwierdził, iż poczynione na gruncie niniejszej sprawy przez organ ustalenia faktyczne, dotyczące braku wpisu w licencji numeru rejestracyjnego pojazdu, którym skarżący wykonywał przewóz taksówką, zostały błędnie zakwalifikowane, jako wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Sąd wskazał, że przedsiębiorca posiadał ważną licencję, którą okazał kontrolującemu. Licencja ta funkcjonowała w obrocie prawnym z tym, że w swej treści nie uwzględniała zmiany danych, podlegajacych wpisowi do ewidencji. Może to być zakwalifikowane, jako naruszenie obowiązku, wynikajacego z art. 14 ust. 1 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadku posługiwania się licencją z nieaktualnymi danymi dotyczacymi pojazdu zasadnym jest przyjęcie, iż przedsiębiorca prowadził działalność niezgodnie z warunkami licencji. Nie jest natomiast uprawnione twierdzenie, że transport taksówką wykonywany był bez licencji. Sąd I instancji wskazał, że z brakiem licencji mamy do czynienia, gdy przewoźnik nigdy licencji nie uzyskał bądź udzielona licencja wygasła lub została cofnięta, a taki stan nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do stwierdzenia, że wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem innym niż wymieniony w ważnej licencji, oznacza tylko, iż skarżący nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmiany pojazdu, co stanowi naruszenie istotnych warunków licencji. Naruszenie to skutkuje jednak innymi konsekwencjami prawnymi aniżeli zastrzeżonymi dla wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji i może stanowić ewentualnie przyczynę cofnięcia licencji. W ocenie Sądu I instancji zaakceptowanie stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego prowadziłoby do stanu, w którym przepis art. 15 ust. 3 u.t.d., przewidujący możliwość cofnięcia licencji za niedopełnienie obowiazków z art. 14 u.t.d., nie mógłby znaleźć zastosowania względnie znajdowałby zastosowanie, jako sankcja niezależna od nałożenia kary za wykonywanie transportu bez licencji, co ze względu na określony dla danego rodzaju sankcji inny stan faktyczny, wyklucza sie wzajemnie. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 maja 2009r., sygn. akt VI SA/Wa 287/09, wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię art. 5 ust.1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a w konsekwencji niezastosowanie w niniejszej sprawie wobec skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą bez wymaganej licencji transportowej art. 92 ust. 1 u.d.t. oraz lp. 1.3. załącznika do tej ustawy; 2) art. 141 § 4, art. 133 § 1 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, poprzez przyjęcie przez Sąd, że posługiwanie się przy prowadzeniu działalności transportowej pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi istotne naruszenie jej warunków. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacycjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 4 w zw. z ust. 1 u.t.d. licencja na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką jest wydawana na określony pojazd i obszar. Działalność gospodarcza polegająca na przewożeniu osób taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem. Istotną jest okoliczność, że w treści licencji ujawnione są dane pojazdu takie jak numer podwozia VIN oraz numer rejestracyjny. W związku z tym, przyjmując wnioskowanie a contrario, podjęcie działalności, wykraczającej poza treść uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, stanowi wykonywanie tej działalności z naruszeniem prawa, tj. bez wymaganej licencji. Zdaniem organu skarżącego wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem, który został zgłoszony jedynie we wniosku o zmianę licencji stosownie do art. 14 ust. 2 u.t.d. lub pojazdem, który nie został w ogóle zgłoszony nie może być rozumiane jako przyznanie takiemu przedsiębiorcy prawa do wykonywania w okresie "przejściowym" – czyli do czasu zmiany aktualnej licencji – przewozu osób pojazdem nieujawnionym w licencji. Organ wskazał, że błędna jest interpretacja art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 3 u.t.d., według której jedyną konsekwencją prawną takiego działania jest możliwość cofnięcia licencji. Zdaniem organu, w sytuacji takiej, jaka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ustawodawca przewidział dwie konsekwencje takiego naruszenia – nałożenie kary pieniężnej oraz dodatkowo możliwość cofnięcia licencji. W ocenie skarżącego kasacyjnie przewóz innym pojazdem niż wymieniony w licencji wykracza poza zakres uprawnień licencyjnych i stanowi naruszenie, określone w l.p.1.3 załącznika do u.t.d. Organ wskazał, że art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. nakłada na przedsiębiorcę obowiazek informowania właściwego organu o wszelkich zmiananch, które zgodnie z art. 7 u.t.d. dokonywane są decyzją. Dopiero z chwilą doręczenia zmienionej decyzji przedsiębiorca może wykonywać przewozy taksówką pojazdem, ujawnionym w zmienionej decyzji administracyjnej. Organ stwierdził, iż wszelkie zmiany stanu faktycznego, powodujące zmianę licencji tworzą nową sprawę administracyjną, ponieważ nie jest to zmiana, o której mowa w art. 14 u.t.d., lecz okoliczność wymagająca uzyskania nowego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką. J. G. nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności ocenie podlegają, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty, dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być bowiem rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo, bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną, formułując zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 133 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz. U. 153, poz.1269 ze zmianami, dalej: p.u.s.a.) podniósł, iż Sąd I instancji zajął i przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wadliwe stanowisko w zakresie wykładni prawa materialnego poprzez przyjęcie, że posługiwanie się przy prowadzeniu działalności transportowej pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków. Zarzuty te, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl zaś z art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast, stosownie do powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wymienione normy mają charakter norm ustrojowych. Do ich naruszenia mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych, aniżeli zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem lub zastosował środek nie przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył żadnego z tych przepisów, albowiem skontrolował legalność zaskarżonej decyzji. Sąd ten dokonał oceny, czy organy administracji w toku postępowania nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i zastosował środek, przewidziany w p.p.s.a. Nie doszło zatem do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustrojowych. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził też naruszenia przez Sąd I instancji przepisów o postępowaniu. Zgodnie z powoływanym w skardze kasacyjnej art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wydał wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt administracyjnych sprawy. Z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby Sąd ten nie wziął pod uwagę całości akt sprawy lub oparł się na dowodach, pozostających poza tymi aktami. Wobec tego nie można przyjąć, aby doszło do naruszenia cytowanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut naruszenia wymienionego przepisu odnosi się do wadliwości uzasadnienia wyroku. Wadliwość taka może jednak stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, które mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie, zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. W uzasadnieniu tym Sąd I instancji przedstawił przebieg postępowania oraz ustalenia faktyczne, poczynione przez organy administracji publicznej, przyjęte za podstawę orzekania. Sąd ten wskazał z jakich powodów i na jakiej podstawie prawnej uznał bezzasadność zarzutów skargi. Tak sporządzone uzasadnienie wyroku umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Negowanie przez stronę rozstrzygnięcia i kwestionowanie motywów, jakimi sąd kierował się przy wydawaniu wyroku nie oznacza natomiast, że uzasadnienie wyroku uchybia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważaniu dokonanej przez Sąd I instancji wykładni prawa materialnego. Z podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, za nieusprawiedliwione. Skargę kasacyjną usprawiedliwiają natomiast, zawarte w niej, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, choć nie wszystkie argumenty strony skarżącej kasacyjnie, są trafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając niniejszą sprawę, dokonał wykładni art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., odpowiadającej stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowanym w dotychczasowym orzecznictwie, zgodnie z którym transport drogowy taksówką wykonywany innym pojazdem niż wymieniony w licencji, stanowi jedynie naruszenie warunków określonych w licencji, mogące być przyczyną cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 utd, a nie wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, o jakim mowa w lp. 1.3 załącznika do u.t.d. w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. (przykładowo w wyrokach: z dnia 25 stycznia 2008 r. I OSK 2010/06, z dnia 11 kwietnia 2008 r. II GSK 30/08, z dnia 12 grudnia 2006 r. I OSK 172/06, z dnia 9 kwietnia 2008 r. II GSK 27/08, z dnia 9 maja 2008 r. II GSK 98/08). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu i opowiada się za wykładnią wymienionych przepisów, dokonaną m.in. w wyrokach NSA: z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 233/09, z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 250/09, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II GSK 291/09, z dnia 14 stycznia 2010r. sygn. akt II GSK 275/09 i z dnia 20 lipca 2010r. sygn. akt II GSK 680/09. Za stanowiskiem takim przemawiają następujące argumenty: Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W odróżnieniu od innych rodzajów transportu drogowego, transport drogowy wykonywany taksówką, wymaga szczególnej licencji określającej zarówno jego podmiot, to jest przedsiębiorcę, jak i przedmiot w postaci skonkretyzowanego pojazdu i obszaru prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika bowiem z treści art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d., licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony obszar i określony pojazd. Skoro licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest udzielona na określony pojazd, to uprawnia ona do wykonywania przewozu drogowego taksówką tylko tym konkretnym pojazdem. W sytuacji, gdy przedsiębiorca wykonuje transport pojazdem, który nie figuruje w licencji, to należy uznać, iż wykonuje on transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Odnośnie do licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką ustawodawca ustanowił dodatkowe przesłanki, określone w art. 6 u.t.d. Z samego faktu, iż podstawę prawną do udzielania takiej licencji ustanowiono w odrębnej jednostce redakcyjnej ustawy o transporcie drogowym świadczy o tym, że jest to specjalny rodzaj licencji. Jak już stwierdzono, licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga, oprócz danych wymienionych w art. 11 ust. 1 u.t.d., określenia dodatkowo obszaru wykonywania transportu drogowego taksówką i pojazdu, na który licencja zostaje udzielona. Taka regulacja prowadzi do wniosku, że podmiotowi, któremu udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, przysługuje uprawnienie do wykonywania tego transportu, ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i określonego tam obszaru. Za takim rozumieniem przepisów, dotyczących licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, przemawia także fakt, iż transport drogowy taksówką posiada cechy szczególne. Charakterystyczne tylko dla tego rodzaju transportu są limity, o których mowa w art. 6 ust. 6 u.t.d., związane z ochroną praw konsumenta. O odrębności tego rodzaju transportu świadczą też szczególne wymogi, dotyczące dodatkowych badań technicznych pojazdów używanych jako taksówki, stawiane w art. 81 ust. 11 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zmianami) oraz w aktach wykonawczych do tej ustawy. Wymogi te należy wiązać z koniecznością zapewnienia odpowiedniego poziomu świadczonych usług taksówkowych, jak i zapewnienia konsumentom tych usług bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Na kwestię tę zasadnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. II GSK 291/09. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, "wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji", w rozumieniu l.p. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obejmuje zarówno stany faktyczne, kiedy licencja na wykonywanie tego transportu nigdy nie była udzielona, wygasła lub została cofnięta jak i, gdy transport drogowy taksówką wykonywany jest pojazdem innym niż określony w licencji. We wszystkich tych przypadkach załącznik do ustawy przewiduje karę w tej samej wysokości. W przypadku, gdy licencjobiorca wykonuje transport drogowy innym pojazdem niż wymieniony w licencji oznacza to, że wykonuje go bez wymaganej licencji. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Wydana J. G. licencja nr [...] dotyczyła pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu, w którym została przeprowadzona kontrola drogowa tj. 25 września 2008r. wykonywał on transport drogowy taksówką o numerze rejestracyjnym [...]. Wpis tego pojazdu do licencji strona uzyskała dopiero 30 września 2008r. Wykonywanie przewozu innym, niż wpisany do licencji pojazdem, narusza określone w u.t.d. warunki, od których uzależniona jest dopuszczalność wykonywania transportu drogowego taksówką i stanowi podstawę do nałożenia kary. Zwrócenia uwagi wymaga nadto, że w przypadku licencji przewidzianej art. 5 ust. 1 u.t.d. pojazd, którym transport ten jest wykonywany, podlega tylko "zgłoszeniu" wraz z wnioskiem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy. Licencja udzielana na podstawie art. 5 ust. 1 - zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 11 ust. 1 u.t.d. - nie "określa" pojazdu, którym transport ten może być wykonywany. Skutkiem tego ustawodawca wprowadził różne rodzaje sankcji za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (l.p.1.1.), za wykonywanie tego transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji (lp. 1.2.), które odnoszą się do wykonywania transportu drogowego pojazdem innym niż taksówka. Za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji ustawa przewiduje tylko jedną karę (l.p.1.3). Wynika stąd wniosek, iż przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką, ustawodawca celowo nie przewidział innego naruszenia obowiązków, niż wykonywanie tegoż transportu bez licencji, udzielonej konkretnemu przedsiębiorcy, na konkretny pojazd. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., iż stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie skutkuje innymi konsekwencjami prawnymi aniżeli zastrzeżonymi dla wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji i może stanowić ewentualnie przyczynę cofnięcia licencji w oparciu o art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. Kara przewidziana w art. 92 ust. 1 w związku z l.p. 1.3 załącznika do u.t.d. jest bowiem obligatoryjną sankcją karnoadministracyjną stosowaną niezależnie od fakultatywnej możliwości cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. Odnosząc się do, podnoszonej w skardze kasacyjnej, kwestii trybu dokonywania zmian udzielonej licencji należy zauważyć, że ustawodawca w art. 14 ust. 1 u.t.d. nakłada na przewoźników drogowych obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Obowiązek ten dotyczy, między innymi, danych wskazanych w art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., identyfikujących pojazdy stanowiące przedmiot działalności w zakresie transportu drogowego. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Z treści art. 7 ust. 1 u.t.d. wynika, że właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania jurysdykcyjnego wszczętego wnioskiem, wydaje decyzję, którą zmienia treść licencji lub odmawia zmiany. Oznacza to, iż prawodawca przewidział w ustawie o transporcie drogowym tryb zmiany treści licencji zupełnie odrębny od trybów nadzwyczajnych regulowanych w art. 154 i 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administraycjnego ( Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami). Nie ma podstaw, aby traktować postępowanie w przedmiocie zmiany treści licencji, jako prowadzone w nowej sprawie administracyjnej lub aby uznawać brak tożsamości przedmiotowej, jako przeszkodę do zmiany treści licencji. Po zmianie treści licencji w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja o jej udzieleniu, a zmiany dotyczą jedynie jednego z elementów, który służy do zindywidualizowania pojazdu stanowiącego przedmiot uprawnienia. Na podstawie wpisu nowego pojazdu do istniejącej już licencji nie dochodzi do nawiązania nowego stosunku administracyjnoprawnego, lecz dotychczasowy ulega przekształceniu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego, prezentowanego w skardze kasacyjnej, iż przedsiębiorca uprawniony z licencji do wykonywania transportu drogowego oznaczoną co do tożsamości taksówką, który zamierza prowadzić działalność używając innego pojazdu, obowiązany jest wystąpić z wnioskiem o wydanie nowej licencji w postępowaniu stanowiącym nową sprawę administracyjną. Z tych wszystkich względów oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jest usprawiedliwione. Z uwagi na to, że w sprawie nie były skuteczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a doszło jedynie do naruszenia prawa materialnego, stanowiącego przyczynę uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 151 tej ustawy. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zmianami) i zasądził od J. G. na rzecz organu zwrot kosztów postępowania, na które składają się kwota 100,- zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej i 450,- zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego.