III SAB/Po 36/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpatrzenia wniosku M. P. z dnia 12 września 2025 r. o udzielenie informacji publicznej - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie oddala skargę; 5. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SAB/Po 36/26 Uzasadnienie M. P. (dalej jako skarżący) w dniu 12.09.2025 r. złożył do Burmistrza Miasta i Gminy na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek o udostępnienie prostych informacji publicznych w formie wskazanych dokumentów lub jednoznacznych oświadczeń, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek analiz, zestawień, syntez czy opracowań. Skarżący podkreślił, że wszystkie żądane informacje mają charakter informacji prostej w rozumieniu orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 10.08.2016 r., I OSK 668/16; wyrok WSA w Warszawie z 09.02.2017 r., II SAB/Wa 699/16). Skarżący wniósł o : 1. Kopie wszystkich dokumentów księgowych (faktur, rachunków, not księgowych) potwierdzających wpływy z tytułu wynajmu boiska sportowego przy Zespole Szkół, w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi. 2. Wskazanie łącznej kwoty dochodów uzyskanych z wynajmu boiska w każdym z miesięcy okresu wskazanego w pkt 1. 3. Informację, do jakiego paragrafu klasyfikacji budżetowej gminy zakwalifikowano wpływy z tytułu wynajmu boiska oraz czy były one księgowane w ewidencji dochodów jednostki budżetowej (szkoły), czy bezpośrednio w budżecie gminy. 4. Kopie decyzji, zarządzenia lub innego dokumentu określającego zasady ewidencji i przekazywania dochodów uzyskiwanych z wynajmu boiska (w tym regulacje dotyczące opłat i rozliczeń). Skarżący podkreślił, że każda z żądanych informacji ma charakter informacji prostej w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. NSA, sygn. I OSK 668/16), tj. jest możliwa do udostępnienia w aktualnie istniejącej formie. Wskazane informacje mają postać istniejących dokumentów w zasobach urzędu. Wnioskodawca nie żąda dokonywania analiz, obliczeń, zestawień ani innych czynności przetwarzających dane. Skarżący wniósł o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej (pliki PDF) za pośrednictwem ePUAP. M. P. w dniu 11.12.2025 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie swojego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12.09.2025 r. (dochody z wynajmu boiska przy Zespole Szkół). Skarżący wniósł o : 1. stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12.09.2025 r. dotyczącego dochodów z wynajmu boiska (znak: [...]), mimo uchylenia decyzji odmownej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29.10.2025 r" sygn. [...], 2. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy i udostępnienia żądanych informacji publicznych zgodnie z wnioskiem z 12.09.2025 r. oraz wskazaniami SKO, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 7, art. 8 oraz art. 35 § 1-3 i art. 138 § 2 k.p.a. 4. wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. / ewentualnie przyznanie skarżącemu odpowiedniej sumy pieniężnej. 5. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. 6. Zwrócenie przez Sąd uwagi na wskazane w uzasadnieniu skargi okoliczności świadczące o możliwości naruszenia prawa w zakresie gospodarowania środkami publicznymi oraz niewykonania decyzji organu II instancji, co - niezależnie od niniejszego postępowania - może wymagać oceny właściwych organów kontroli i ochrony prawa. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżący w dniu 12.09.2025 r. złożył do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o udostępnienie prostych informacji publicznych dotyczących dochodów z wynajmu boiska przy Zespole Szkół - w szczególności kopii dokumentów księgowych, wskazania miesięcznych kwot dochodów, paragrafu klasyfikacji budżetowej oraz dokumentu określającego zasady ewidencji i przekazywania dochodów. Pismem z dnia 24.09.2025 r. organ wydłużył termin załatwienia wniosku do dnia 06.10.2025 r., powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Następnie decyzją z dnia 03.10.2025 r., znak [...], Burmistrz odmówił w całości udostępnienia informacji, powołując się na rzekome "nadużycie prawa do informacji publicznej" . Skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 29.10.2025 r., sygn. [...], uchyliło decyzję odmowną w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ I instancji jest związany oceną prawną i wskazaniami SKO. Decyzja SKO została doręczona organowi najpóźniej w dniu 04.11.2025 r. Od tej daty Burmistrz: - nie udostępnił żądanych informacji, - nie wydał nowej decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p., - nie podjął żadnej jawnej czynności procesowej w sprawie [...]. W dniu 11.11.2025 r. skarżący skierował do Burmistrza wezwanie po SKO i wniosek wykonawczy, w którym: - wskazał datę doręczenia decyzji SKO (04.11.2025 r.), - wezwał do niezwłocznego udostępnienia informacji z wniosku z 12.09.2025 r., - wyznaczył termin materialny do dnia 18.11.2025 r. na doręczenie informacji albo nowej, zgodnej z prawem decyzji odmownej, - zapowiedział wniesienie skargi na bezczynność i wniosek o wymierzenie grzywny w razie braku reakcji . Do dnia sporządzenia skargi skarżący nie otrzymał odpowiedzi na wniosek wykonawczy, ani tym bardziej żądanych informacji publicznych. Przedmiot wniosku stanowią proste informacje publiczne - istniejące dokumenty i ewidencje księgowe, bez konieczności tworzenia nowych opracowań, co sam organ przyznał, kwalifikując je jako informację publiczną, a nie informację przetworzoną . Bezczynność organu jest oczywista zarówno w relacji do terminu 14-dniowego z u.d.i.p., jak i do ogólnego terminu z art. 35 k.p.a. - nawet przy najbardziej "łagodnej" wykładni wszystkie możliwe terminy dawno upłynęły. Bezczynność Burmistrza ma charakter rażącego naruszenia prawa, ponieważ: - organ ignoruje wiążącą decyzję organu II instancji (SKO) i nie wykonuje jej w rozsądnym czasie, - nie załatwia prostego wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, - brak jest jakiejkolwiek reakcji nawet na wyraźne wezwanie wykonawcze z dnia 11.11.2025 r., - sprawa dotyczy jawności finansów publicznych (dochody z wynajmu mienia komunalnego), a więc rdzenia konstytucyjnego prawa do informacji i zasady przejrzystości działania administracji. Skala i uporczywość zaniechań uzasadniają wniosek o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i wymierzenie Burmistrzowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej orzecznictwo sądów administracyjnych uznaje, że skarga na bezczynność nie jest uzależniona od uprzedniego wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Niezależnie od tego, skarżący skierował do organu wezwanie wykonawcze po SKO (pismo z 11.11.2025 r.), jednoznacznie sygnalizując naruszenie prawa i wzywając do załatwienia sprawy. Organ pozostał bezczynny. Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Burmistrz wyjaśnił, że pismem z dnia 12 września 2025 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Po rozpatrzeniu przedłożonego wniosku w dniu 3 października 2025 r. organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w całości ze względu na nadużycie prawa do informacji publicznej (znak: [...]). W dniu 15 października 2025 r. skarżący wniósł odwołanie od wydanej przez organ decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [dalej: SKO], które dnia 29 października 2025 r. wydało decyzję uchylającą w całości decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej oraz skierowało sprawę do ponownego rozpatrzenia (znak: [...]). Motywując swoje rozstrzygnięcie SKO zauważyło, że jest ono oparte na nieistniejącej przesłance prawnej, tj. nadużyciu prawa do informacji publicznej, która nie znajduje dostatecznego uzasadnienia wr obowiązujących aktach normatywnych. Decyzja wydana w toku postępowania odwoławczego wpłynęła do organu dnia 6 listopada 2025 r. Dnia 11 listopada 2025 r. skarżący skierował do organu pismo zatytułowane "Wezwanie po SKO i wniosek wykonawczy, DOCHODU z wynajmu boiska ([...])". W jego ramach wezwano organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 12 września 2025 r. zgodnie z przepisami u.d.i.p. Jednocześnie skarżący "wyznaczył" termin załatwienia sprawy do dnia 18 listopada 2025 r., zastrzegając jednocześnie, że jego przekroczenie będzie wiązało się z wniesieniem przez niego ponaglenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) [dalej: k.p.a.] oraz skargi na bezczynność/przewlekłość postępowania wraz z wnioskiem o grzywnę i wyznaczenie terminu w trybie art. 149 p.p.s.a. Pismem z dnia 19 listopada 2025 r. skarżący skierował za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Równolegle do postępowania w ramach wniesionej skargi organ cały czas procedował wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Dnia 26 listopada 2025 r. organ skierował do skarżącego pismo w ramach którym wezwał go do wykazania szczególnego interesu publicznego, jaki wiązać się ma z udostępnieniem mu informacji publicznej w wyznaczonym przez niego zakresie (znak: [...]). Odnosząc się do treści zarzutów stawianych przez skarżącego organ doszedł do przekonania, iż jeden z nich jest w pełni uzasadniony. W realiach niniejszej sprawy doszło bowiem w istocie do przekroczenia ustawowych terminów przewidzianych na rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei według art. 16 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach niniejszej sprawy za początek biegu wskazanego terminu organ uznał dzień, w którym wpłynęła do niego decyzja wydana w toku postępowania odwoławczego wraz z aktami sprawy, tj. 06.11.2025 r. Podkreślono, że informacje w tym zakresie nie były udostępniane skarżącemu na żadnym etapie postępowania, a co za tym idzie, jego dywagacje dotyczące dat, od których należy liczyć bieg ustawowego terminu mają charakter jedynie spekulacyjny i nie są poparte żadnymi dowodami. W związku z decyzją SKO organ był zobligowany do ponownego rozpatrzenia wniosku złożonego przez skarżącego. Powyższe oznacza, że nie mógł się on przy tym opierać wyłącznie na ustaleniach wcześniej poczynionych oraz na wskazówkach wynikających z argumentacji SKO, ale powinien on podejść do sprawy niejako "od nowa". Postępowanie takie jest czasochłonne, zwłaszcza wziąwszy pod uwagę, że organ równolegle był zobligowany do prowadzenia innych spraw wszczętych z inicjatywy skarżącego, w tym również dotyczących udostępniania informacji publicznych. Mając to na uwadze, planowano odpowiednie wydłużenie terminu, tak żeby wniosek skarżącego mógł zostać raz jeszcze odpowiednio przeanalizowany, zwłaszcza pod kątem wytycznych SKO. W tym zakresie doszło jednak do uchybienia ze strony organu. Pracownik Urzędu Gminy i Miasta [...], upoważniony do prowadzenia sprawy, w tym do prowadzenia korespondencji ze skarżącym, nie przesłał skarżącemu w terminie odpowiedniej informacji o wydłużeniu biegnącego terminu. W rezultacie doszło do naruszenia ustawowego terminu. Zaniedbanie to wyszło na jaw dopiero w momencie otrzymania odpowiedniej korespondencji ze strony skarżącego. W celu naprawienia uchybienia przystąpiono do niezwłocznego rozpoznania przedłożonego wniosku, czego rezultatem było przesłanie skarżącemu pisma z dnia 26 listopada 2025 r. (znak: [...]), w którym to wezwano go do wykazania szczególnego interesu publicznego. W tym zakresie organ przyznał się do uchybienia, jednocześnie wskazując, że zaistniałe okoliczności nie uzasadniają uznania, że w sprawie zaistniała rażąca bezczynność. W ostatnim czasie organ jest zalewany sprawami związanymi z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, do czego wydatnie przyczynia się sam skarżący. Tylko od czerwca bieżącego roku skierował on do organu (lub jednej z gminnych jednostek organizacyjnych) ok. 16 wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Doliczając do tej liczby postępowania odwoławcze oraz postępowania innego rodzaju związane z przedmiotem tych wniosków liczba ta ulega znacznemu rozszerzeniu. Oznacza to, że organ jest zmuszony angażować znaczne nakłady czasu oraz pracy tylko i wyłącznie w prowadzenie spraw wszczynanych z inicjatywy skarżącego, a przecież równolegle musi on rozpatrywać wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez innych mieszkańców, nie wspominając o prowadzeniu innej działalności. W takich okolicznościach prowadzenie poszczególnych spraw dotyczących informacji publicznej ulega znacznemu przedłużeniu, a w ich ramach może przy tym dochodzić do mniej lub bardziej znaczących pomyłek i uchybień. Urząd Miasta i Gminy [...] nie jest jednostką dużą i posiada on ograniczoną liczbę pracowników, z czego tylko i wyłącznie określona ilość może zostać oddelegowana do prowadzenia spraw dotyczących informacji publicznej. W praktyce skutkuje to tym, że sprawy tego typu prowadzone są przez jednego, góra dwóch, trzech pracowników. Uwzględniając fakt, że muszą oni również wykonywać inne obowiązki służbowe, ilość zasobów która może zostać przeznaczona na tego typu sprawy jest mocno ograniczona. W wyniku działania skarżącego, polegającego na składaniu nadmiernej dla małego urzędu ilości wniosków i spraw, których celem było pozyskanie określonych informacji publicznej, doszło do "rozregulowania" pracy urzędu, czego bezpośrednią konsekwencją było m.in. przekroczenie ustawowych terminów w sprawie z wniosku z dnia 12 września 2025 r. W tych okolicznościach nie można mówić zatem o znaczącym naruszeniu prawa, tym bardziej, że w międzyczasie wezwano skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego). Podkreślono, że do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dojdzie w momencie, w którym skarżący ustosunkuje się do wezwania organu lub też bezskutecznie minie termin, w którym powinien on udzielić odpowiedzi (tj. 14 dni). W opinii organu, wniosek skarżącego dotyczy informacji przetworzonej, na co wskazano w ramach pisma z dnia 26 listopada 2025 r. (znak: [...]). Odnosi się on bowiem do sporządzenia zestawienia kopii dokumentów, które faktycznie nie istnieje. Organ nie archiwizuje zbiorczo wszystkich dokumentów księgowych, faktur, rachunków, not księgowych) potwierdzających wpływy z tytułu wynajmu boiska sportowego. Ponadto, w oznaczonym przez skarżącego okresie, wytworzono co najmniej kilkadziesiąt tego typu dokumentów, co oznaczałoby, że każdy z nich musiałby wyszukany w celu sporządzenia kopii oraz wydobycia informacji, które sumarycznie złożyłyby się na kwotę dochodów uzyskanych z wynajmu boiska w każdym z miesięcy z okresu wskazanego przez skarżącego. W takich okolicznościach uzasadnione było więc rozważenie przez organ, czy charakter informacji oraz czas i nakład pracy związany z jej przygotowaniem nie uzasadnia stwierdzenia, że jest to w istocie informacja przetworzona. Odgórne zakładanie przez skarżącego, że jego wniosek dotyczy informacji prostej nie jest oparte na faktach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wydanym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Z przepisów art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy wskazać, że art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zasadniczo wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie istotne jest jednak to, że stosuje się wyjątek od zawartej w art. 53 § 2b p.p.s.a. zasady, gdyż do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.1.2020 r., I OSK 2433/18). W związku z powyższym Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w ww. przepisach. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej jako: k.p.a.) ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo przewidzianym terminie (w przedmiotowej sprawie ten termin w myśl art. 13 ust.1 u.d.i.p. to 14 dni) organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.). Sąd wskazuje, że chronologia zdarzeń w niniejszej sprawie kształtuje się w następujący sposób: 1. Pismem z dnia 12.09.2025 r. skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii wszystkich dokumentów potwierdzających wpływu z wynajmu boiska sportowego (faktury, rachunki, noty księgowe), wskazanie łącznej kwoty dochodów z wynajmu boiska, informacje o paragrafie klasyfikacji budżetowej, kopię decyzji, zarządzenia lub innego dokumentu określającego zasady ewidencji przekazywania dochodów z wynajmu boiska. Kolejnym wnioskiem z tego samego dnia wniósł o kopie harmonogramów rezerwacji boiska od 1 stycznia 2024 r. Kolejnym wnioskiem wniósł o kopie wszystkich umów cywilnoprawnych dot. korzystania z boiska sportowego, kopie aneksów i porozumień i kopie cenników od 2020 r. 2. Organ w dniu 03.10.2025 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej, wskazując na nadużycie prawa do informacji publicznej 3. SKO decyzją z 29.10.2025 r. uchyliło zaskarżoną decyzję. Według Burmistrza Miasta i Gminy decyzja ta wpłynęła do organu w dniu 06.11.2025 r. Według skarżącego decyzja wpłynęła do organu w dniu 04.11.2025 r. W aktach sprawy nie ma potwierdzenia odbioru tej decyzji i nie można na podstawie akt sprawy zweryfikować tej okoliczności. 4. Skarżący pismem z dnia 11.11.2025 r. wezwał organ do wykonania decyzji SKO i rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. 5. Pismem z dnia 19.11.2025 r. skarżący wniósł do WSA w Poznaniu skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. 6. Organ wskazał, że pismem z dnia 26.11.2025 r. skierował do skarżącego wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego. Brak tego pisma w aktach sprawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 902 ze zm. – dalej powoływana jako u.d.i.p.). Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d..i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 u.d.i.p. - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512). Ustawa o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie takiej informacji, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien alternatywnie: - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14). Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, że organ – Burmistrz Miasta i Gminy - należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej jako organ jednostki samorządu terytorialnego, bowiem realizuje zadania publiczne związane wynajmem boiska sportowego na terenie Gminy. Nie budzi też wątpliwości w sprawie, że co do zasady przedmiotowy wniosek odnosił się do informacji publicznych, bowiem dotyczył on informacji dotyczącej działań publicznych podjętych przez Gminę na jej terenie. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy te określają prawną formę działania organów w trybie u.d.i.p., przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich, że decyzja jest wydawana, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., czyli w przypadku, gdy w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Decyzje odmowne w sprawach z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie i literaturze poglądem, o bezczynności na gruncie u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., w określonym w art. 13 ust.1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organ nie załatwił w ustawowym terminie przedmiotowego wniosku, gdyż nie udzielił odpowiedzi na żądanie w zakresie informacji publicznej, nie wydał decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie, jak również nie poinformował, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej ani nie wskazał innego terminu jej udostępnienia. Tak więc w niniejszej sprawie organ był bezczynny, gdyż w ustawowym terminie nie rozpoznał wniosku skarżącego. Organ wskazał, że bezczynność wynikała z błędu pracownika, który wadliwie nie wysłał skarżącemu informacji o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku. Przyjmując na korzyść organu datę późniejszą otrzymania decyzji SKO, tj. -6.11.2025 r., należy wskazać, że organ powinien do 20.11.2025 r. rozpoznać wniosek skarżącego. Organ nie wydłużył tego terminu i nie podjął żadnej czynności do momentu wniesienia skargi na bezczynność. Organ wskazał, że w dniu 26.11.2025 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego, jednak nie przekazał tego pisma wraz z aktami sprawy. Reasumując, organ jest bezczynny, ponieważ nie załatwił wniosku w ustawowym terminie, nie przedłużył terminu i nie wydał decyzji odmownej w terminie. Nawet przyjmując, że wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w dniu 26.11.2025 r. (co nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy) należy przyjąć, że organ był bezczynny. Stąd też na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia – w sposób przewidziany przez u.d.i.p. - wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że wynikała ona z niedbalstwa organu oraz ograniczeń kadrowych. Organ był wprawdzie bezczynny, jednak bez rażącego naruszenia prawa, z uwagi na brak jego złej woli, a jedynie niedbałość w rozpoznaniu wniosku wynikającą także ze zwiększonej ilości takich wniosków. Wobec braku powyższego nie można uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 2 i 3 sentencji niniejszego wyroku. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). Należy wskazać, że każda bezczynność i przewlekłość w postępowaniu jest naruszeniem prawa, godzi bowiem w zasady prowadzenia postępowania wskazane w k.p.a., jednak nie każda bezczynność i przewlekłość powoduje, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności i przewlekłości. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie zasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, mimo znacznego przekroczenia terminu ustawowego, bezczynność organu nie może być oceniona jako rażąca, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić wystąpienia opisanych wyżej cech. Bez wątpienia organ działał nieprawidłowo, jednak nie ma podstaw by stwierdzić, że działanie to było celowe i nacechowane złą wolą działania organu. Organ wskazał na błąd pracownika. Ponadto organ wskazał, że od czerwca 2025 r. skarżący złożył 15 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, co nie usprawiedliwia bezczynności organu, jednak z uwagi na znaczne obciążenie organu wyklucza bezczynność o rażącym charakterze. W związku z powyższym Sąd uwzględnił skargę w tym zakresie, że na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. – pkt 3 sentencji wyroku). Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. w zakresie żądania przyznania skarżącemu od organu grzywny lub sumy pieniężnej (pkt 4 sentencji wyroku). Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest – podobnie jak grzywna – środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 127/20, dostępny jw.). Taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Już te same względy, jakie legły u podstaw oceny, że stwierdzenie bezczynności nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny i przyznanie mu od organu sumy pieniężnej. Poza tym nie bez znaczenia dla takiej oceny okazał się brak w skardze merytorycznej argumentacji mającej przemawiać za przyznaniem skarżącemu wnioskowanej rekompensaty w żądanej wysokości. Skarżący w istocie nie podniósł żadnych argumentów na poparcie złożonego wniosku, a zatem brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by bezczynność organu doprowadziła do wystąpienia po jego stronie konkretnej szkody lub krzywdy. Ponadto oceniając całokształt działań organu Sąd doszedł do przekonania, że stopień zawinienia organu w nieprawidłowym załatwieniu sprawy nie daje podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Organ pierwotnie rozpatrzył wniosek odmawiając udzielenia informacji. Wprawdzie decyzja ta została później uchylona, jednak świadczy to o tym, że organ celowo nie zignorował wniosku, lecz jedynie niedbale go później procedował. Postawa taka nie nosi znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji brak jest obawy, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie rozpozna wniosku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych, orzeczono w punkcie 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.