III SAB/Po 38/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 05 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 grudnia 2025 r. A. W. (dalej jako: skarżący) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi, wnosząc o stwierdzenie bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 7 dni oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a także o rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pomimo skutecznego wniesienia skargi organ nie wydał postanowienia, ani decyzji, nie przekazał sprawy organowi właściwemu i nie podjął żadnej czynności procesowej przewidzianej w art. 227-231 k.p.a. Skarżący wskazał, że terminy procesowe upłynęły, a organ w ogóle nie rozpoznał sprawy. Jedyną reakcją organu było pismo z 27 listopada 2025 r., które - zdaniem skarżącego – nie stanowiło rozpoznania skargi. W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Organ wyjaśnił, że skarżący nie wniósł żadnej skargi z dnia 14 października 2025 r., wniósł natomiast dwie skargi z dnia 11 października 2025 r., na które organ odpowiedział pismami z 27 listopada 2025 r. Organ skonstatował, że przedmiotem skargi do Sądu jest zatem sposób załatwienia skarg z dnia 11 października 2025 r. wniesionych w trybie art. 227 k.p.a., zaś postępowanie skargowe prowadzone w trybie art. 221-256 k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należy odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., póz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności procesowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi i zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Stwierdzenie bowiem braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w zakresie rozpoznania skargi z 11 października 2025 r. zatytułowanej "zażalenie na sposób rozpatrzenia skargi na podstawie art. 239 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego", wniesionej w trybie określonym w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."). Sąd wskazuje, że tryb składnia skargi i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych uregulowany jest w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności - art. 241 k.p.a. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 k.p.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowego sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu działu VIII) nie została wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181 oraz z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, LEX nr 1305299). W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, LEX nr 1305299 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2568/12, LEX nr 1247150) Dlatego też uwzględniając przywołane powyżej okoliczności, w ocenie Sądu należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i jako taka nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.