IV SA/Po 108/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia rodzicielskiego oddala skargę w całości Decyzją z dnia 28 listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia rodzicielskiego na rzecz syna M. S. ur. [...] maja 2017 r. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Dnia 31 maja 2017 r. M. S. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego na dziecko: M. S. urodzonego w dniu [...] maja 2017 r. Decyzją z dnia 12 czerwca 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił M. S. przyznania świadczenia rodzicielskiego na rzecz syna M. S.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że świadczenie rodzicielskie nie przysługuje, jeżeli nastąpi zbieg świadczeń dla osoby uprawnionej, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, ponieważ M. S. pobiera już świadczenie pielęgnacyjne na swoje dziecko - Z. F. (organ mylnie podał M. S.). Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła M. S., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia przyznającego prawo do świadczenia rodzicielskiego na rzecz syna M. S., ponieważ świadczenie pielęgnacyjne otrzymuje na inne dziecko - Z. F.. Po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie całości akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, uzasadniając swoją decyzję w następujący sposób. W zaskarżonej decyzji wskazano, że świadczenie rodzicielskie, zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych można przyznać, jeżeli dziecko urodziło się przed 01 stycznia 2016 r. za okres od 01 stycznia 2016 r. (tj. od dnia wejścia w życie przepisów o świadczeniach rodzicielskich) do czasu upływu okresu na jaki można przyznać wnioskowane świadczenie - w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie, przez 52 tygodnie. Wskazano, że M. S. złożyła wniosek na dziecko M. S. ur. [...] maja 2017 r. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 17c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1518) M. S. spełnia warunki do przyznania świadczenia rodzicielskiego. Jednakże w toku postępowania, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy ustaliły, że w sytuacji kiedy, M. S., jako osoba uprawniona otrzymuje już świadczenie pielęgnacyjne przyznane na córkę Z. F. do dnia 31 lipca 2018 r., zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa do świadczenia rodzicielskiego. Wskazano, że zgodnie z art.27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: świadczenia rodzicielskiego lub świadczenia pielęgnacyjnego, lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Podkreślono, że art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych został zmieniony przez art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin i w art. 27 w ust. 5 część wspólna otrzymała brzmienie: "przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami". Ponieważ osoba uprawniona, tj. M. S. pobiera już świadczenie pielęgnacyjne i nie zrezygnowała z niego, zdaniem organu odwoławczego, świadczenie rodzicielskie nie przysługuje jej. W przewidzianym prawem terminie M. S. wniosła skargę do sądu administracyjnego domagając się przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzanie dowodów z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu Kolegium oraz zwolnienia z kosztów sądowych. Skarżąca podniosła, że dla oceny zasadności złożonego przez nią wniosku kluczowe znaczenie ma moment jego złożenia i podkreśliła, że świadczenie pielęgnacyjne otrzymuje w związku ze sprawowaniem opieki nad córką Z. F.. Skarżąca podkreśliła, że wnioskiem z dnia 31 maja 2017 r. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego na syna M. S.. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 czerwca 2017 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia rodzicielskiego na rzecz dziecka M. S. ur. [...] maja 2017 r. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.). Uprzedzając zasadnicze rozważania w sprawie, odnosząc się do zgłoszonego wniosku o przeprowadzenie dowodu – jakkolwiek Skarżąca na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. wniosek ten cofnęła - wyjaśnić należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 ppsa, w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W złożonej do Sądu skardze Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z kserokopii zaskarżonej decyzji, odwołania, oraz decyzji pierwszoinstancyjnej wraz z kopertą. Sąd wyjaśnia zatem, że oryginały wszystkich tych dokumentów znajdują się w aktach administracyjnych sprawy i zostały Sądowi przekazane wraz ze skargą, którą M. S. wniosła na decyzję Kolegium. Również w oparciu o te dokumenty wydano w dniu 30 maja 2018 r. wyrok w niniejszej sprawie. Stan faktyczny ustalony przez organy orzekające w niniejszej sprawie nie budził sporu. M. S. (dalej jako Skarżąca) legitymująca się ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 17 stycznia 2017 r. przyznającą świadczenie pielęgnacyjne w wys. 1406 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 lipca 2018 r. na rzecz córki Z. F., zwróciła się w dniu 31 maja 2017 r. o przyznanie prawa do świadczenia rodzicielskiego na syna M. S. ur. [...] maja 2017r. Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że skarżącej świadczenie rodzicielskie na syna M. S. nie przysługuje ze względu na zbieg prawa z prawem do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę Z. F.. W kontekście powyższego należy wskazać, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, czy na gruncie obowiązujących przepisów skarżącej może przysługiwać jednocześnie świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 u.ś.r. oraz świadczenie rodzicielskie przyznawane na podstawie art. 17 c u.ś.r. w związku ze sprawowaniem opieki nad dwójką dzieci. Odpowiadając na tak sformułowane pytanie należy wyjaśnić, że świadczenie rodzicielskie przysługuje osobom, które urodziły dziecko, a które nie są uprawnione do zasiłku macierzyńskiego lub uposażenia macierzyńskiego (art. 17c u.ś.r.). Świadczenie to, gdy mamy do czynienia z matką dziecka, przysługuje na podstawie art. 17c ust. 1 pkt 1 u. ś.r., z uwzględnieniem ust. 2, który enumeratywnie wymienia przypadki, w których świadczenie rodzicielskie przysługuje ojcu dziecka. W przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie świadczenie rodzicielskie przysługuje przez okres 52 tygodni. (art. 17c ust. 3 pkt 1 u.ś.r.). W przypadku matki dziecka świadczenie rodzicielskie przysługuje od dnia porodu (ust. 4 pkt 1). Świadczenie rodzicielskie – zgodnie z art. 17c ust. 5 ustawy - przysługuje w wysokości 1000,00 zł miesięcznie, z uwzględnieniem ust. 6. Podkreślenia wymaga, że świadczenia rodzinne przewidziane ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, ze swej istoty służyć mają ochronie i opiece nad rodziną. Każde ze świadczeń rodzinnych przewidzianych w art. 2 u.ś.r.. służyć ma konkretnym celom doprecyzowanym przez ustawodawcę. Świadczenie pielęgnacyjne – w myśl art. 17 u.ś.r. – przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nie może budzić uzasadnionych wątpliwości fakt, że świadczenie pielęgnacyjne ma zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba która rezygnuje z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (por. K. Małysa-Sulińska (red. A. Kawecka, J. Sapeta, Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, Wyd/El, Lex 2015). Z kolei świadczenie rodzicielskie jest pomocą przysługującą w zamian świadczenia macierzyńskiego dla osób, które nie mogą skorzystać ze tego typu świadczenia. Warunkiem jego uzyskania i pobierania jest m.in. niepodejmowanie zatrudnienia lub niewykonywanie innej pracy zarobkowej, które uniemożliwiają sprawowanie tej opieki (art. 17c ust. 9 pkt 3 u.ś.r.). Zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą wniosku, w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Z dniem 1 sierpnia 2017 r. art. 27 ust. 5 ustawy został zmieniony na mocy art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 1428). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku zbiegu uprawnień do wymienionych w pkt 1- 5 świadczeń, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zgodnie z art. 17 ww. ustawy nowelizującej art. 27 ust. 5 w nowym brzmieniu ma zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres zasiłkowy rozpoczynający się od dnia 1 listopada 2017 r. W świetle powyższego należy stwierdzić, że nowe brzmienie art. 27 ust. 5 u.ś.r. – jak słusznie podnosi Skarżąca – nie znajdowało zastosowania w niniejszej sprawie. Wyjaśnić trzeba, że ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych, w szczególności nakazujących stosować "nowe" regulacje do wniosków złożonych pod rządami poprzednich przepisów. Skoro ustawodawca w sposób wyraźny nie nakazał stosować znowelizowanych przepisów do nierozstrzygniętych ostatecznie wniosków o przyznanie świadczeń - należało się zastosować do ogólnych zasad wykładni związanej z rozstrzyganiem spraw w przypadku zmian przepisów wpływających na uprawnienia i obowiązki obywateli. Jedną z takich podstawowych zasad jest zasada niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit) wywodzona z art. 2 Konstytucji RP. Zauważyć jednak należy, że przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym przez 1 sierpnia 2017 r. również wykluczał możliwość jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego i rodzinnego, także wówczas, gdy świadczenia te miałyby być pobierane na różne dzieci. Sąd nie podzielił tym samym prezentowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych linii orzecznictwa, a powoływanej przez Skarżącą, że "zbieg uprawnień", o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć jako sytuację, w której ta sama osoba jest uprawniona równocześnie do co najmniej dwu wskazanych tam świadczeń, przysługujących na tego samego podopiecznego (np. dziecko). Sąd opowiada się za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1543/17 (dostępnym na stronie internetowej: bazy CBOSA), gdzie odnosząc się do uregulowanej w art. 27 ust. 5 u.ś.r.. kwestii zbiegu wymienionych tam świadczeń Sąd ten uznał, że nieprawidłowe jest stanowisko, iż powołany w tym przepisie zbieg uprawnień do określonych w nim świadczeń ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy mamy do czynienia z łączeniem uprawnień w sensie podmiotowym (zarówno co do osoby sprawującej opiekę lub wychowanie jak i osoby wymagającej tej opieki). NSA zwrócił uwagę na to, że oba rodzaje ww. świadczeń mają charakter świadczeń pieniężnych i przysługują osobie, która opiekę wykonuje, mają one za zadanie zapewnienie środków utrzymania rodzicowi (opiekunowi) w okresie, w którym on nie pracuje z tego powodu, że sprawuje wspomnianą wyżej opiekę. Przyjęcie zaś poglądu, że osoba sprawująca opiekę nad dwojgiem dzieci miałaby prawo do pobierania dwóch różnych świadczeń, z których każde, stanowiąc namiastkę wynagrodzenia za pracę, ma na celu dostarczenie jej (a nie podopiecznym) środków utrzymania, stawiałoby taką osobę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do osób, które – niezależnie od ilości posiadanych dzieci - pozostając w zatrudnieniu, otrzymują tylko jedno wynagrodzenie za pracę. Podkreślić należy, że stanowisko NSA w powołanym zakresie jest jednolite i argumentacja zaprezentowana w powołanym wyroku została podzielona również przez skład orzekający dnia 15 marca 2018 r. w sprawie o sygn. I OSK 2251/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Na kwestię tę zwrócił również uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 421/17 (dostępny j.w.) wskazując, że brak jest w tego rodzaju sprawach wyjątkowych okoliczności uzasadniających odstąpienie od jasnego i niebudzącego wątpliwości rezultatu wykładni językowej art. 27 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 u.ś.r., z którego wynika, że ratio legis przepisu art. 27 ust. 5 u.ś.r. jest zapobieżenie pobieraniu dwóch świadczeń mających podobny charakter oraz podobny cel. Tamże zwrócono uwagę również na to, że: "przyjęcie odmiennej wykładni tego przepisu prowadzi do naruszenia równości między osobami pobierającymi zasiłek macierzyński a osobami uprawnionymi do świadczenia rodzicielskiego. Niewątpliwie bowiem obecnie osoba uprawniona do zasiłku macierzyńskiego nie może nabyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet jeśli sprawuje opiekę nad dzieckiem innym niż nowonarodzone lub przyjęte na wychowanie, gdyż pozostawanie przez tę osobę w zatrudnieniu lub wykonywanie innej pracy zarobkowej, połączone z ubezpieczeniem chorobowym, wyklucza ją z kręgu podmiotów uprawnionych do tego świadczenia." W świetle powyższego, przyjęcie za prawidłową wykładni art. 27 ust. 5 u.ś.r. z której wynika, że "zbieg uprawnień", o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć jako sytuację, w której ta sama osoba jest uprawniona równocześnie do co najmniej dwu wskazanych tam świadczeń, przysługujących na tego samego podopiecznego, prowadzi do preferencyjnego traktowania osób, o których mowa w tym przepisie w stosunku do osób pobierających zasiłek macierzyński lub pozostających w zatrudnieniu. Odwołując się do konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), należy wskazać, że oznacza ona nakaz nadawania takich treści unormowaniom prawnym, aby kształtowały one w jednakowy (podobny) sposób sytuację prawną podmiotów jednakowych (podobnych); równość w prawie wymaga, by przepisy prawne ujmowały prawa i obowiązki jednostki w sposób wolny od dyskryminacji oraz bez wprowadzania nieuzasadnionych przywilejów (M. Masternak-Kubiak [w:] B. Banaszak (red.), A.Preisner (red.), Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2002, s. 121). W tym stanie rzeczy analiza treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. w powiązaniu z ratio legis tego przepisu prowadzi do wniosku, że argumentacja Skarżącej nie zasługiwała na aprobatę. Dodatkowo należy zauważyć, że wprowadzona ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. zmiana art. 27 ust. 5 u.ś.r., o czym była mowa wcześniej, miała na celu jego doprecyzowanie poprzez jednoznaczne wskazanie, że nie jest możliwa kumulacja wielu rodzajów świadczeń finansowych z budżetu państwa, które są związane z brakiem aktywności zawodowej spowodowanej opieką nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej uczyniono to, by zapewnić jednolitość stosowania przepisów ustawy przez organy jednoznacznie wskazać, że - nie jest możliwa kumulacja - wielu rodzajów świadczeń finansowanych z budżetu państwa, które są - związane z brakiem aktywności zawodowej - spowodowanej opieką nad dzieckiem lub innym członkiem rodzin. (pkt II.7 uzasadnienia projektu ustawy Sejmu RP VIII Kadencji, druk nr 1625, [...]). Zauważyć należy, że w sytuacji jaka miejsce w rozpoznawanej sprawie, uwzględniając przedstawioną wyżej interpretację art. 27 ust. 5 u.ś.r., Skarżącej - zgodnie z treścią tego przepisu – w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia rodzicielskiego, wobec zbiegu prawa do tego świadczenia i świadczenia pielęgnacyjnego, przysługiwało prawo wyboru świadczenia, które chciałaby pobierać. Jak wiadomo Skarżąca takiego wyboru nie dokonała. Nie mogło to jednak wpłynąć na zmianę przyjętego przez Sąd stanowiska w sprawie. Należy bowiem zauważyć, że w przypadku wyboru przez Skarżącą świadczenia rodzicielskiego do pobierania, Skarżąca musiałaby złożyć równocześnie oświadczenie o rezygnacji z pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. To dawałoby podstawę do uchylenia decyzji o jego przyznaniu. Jak wynika z akt sprawy Skarżącej przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 lipca 2018 r. w kwocie 1406 zł. Podsumowując, należy podkreślić, że w przypadku tekstów prawnych nie chodzi o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2780/14, wyrok NSA z dnia 09 maja 2017 r. sygn. II FSK 978/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Badając niniejszą sprawę, Sąd dokonał więc interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów przy użyciu dyrektyw językowych, celowościowych i systemowych. Wyniki tak przeprowadzonej wykładni doprowadziły do spójnego wniosku, że w niniejszej sprawie w związku z przyznaniem Skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na córkę Z., zasadnie organy orzekły o odmowie przyznania Skarżącej świadczenia rodzicielskiego na syna M. . Żaden przepis prawa, ani przed, ani po nowelizacji - w swoim literalnym brzmieniu - nie dawał podstaw do przyjęcia, że o zbiegu uprawnień, w rozumieniu art. 27 ust. 5 u.ś.r. można mówić wyłącznie gdy świadczenia te przysługują na to samo dziecko. Postulowana przez Skarżącą interpretacja przepisów, jest sprzeczna również z celami, którym świadczenia te mają służyć (dostarczenie środków utrzymania, w związku z rezygnacją z zatrudnienia spowodowaną koniecznością podjęcia opieki nad dzieckiem). Jak wynika bowiem z akt sprawy, Skarżąca otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne, które zastępuje dochód wynikający ze świadczenia pracy, której Skarżąca nie może podjąć w związku z rezygnacją z aktywności zawodowej, by opiekować się córką Z. . Jak wskazano powyżej, również dyrektywy systemowe nakazują odrzucić, proponowaną przez Skarżącą wykładnię powołanych przepisów, bowiem podzielenie jej jest tożsame z akceptacją naruszenia zasady równości wobec prawa. Wobec powyższego podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Badając zasadność argumentacji skargi Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów - w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W świetle powyższego uznając skargę M. S. za nieuzasadnioną, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.