IV SA/Po 1085/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...]. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2009 nr [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał [...] S.A. z siedzibą w P., jako inwestorowi przebudowy budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w P., wykonanie robót budowlanych i czynności budowlanych celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej – prawo budowlane) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej – PINB) nakazał [...] S.A. z siedzibą w P. (dalej – [...] S.A., skarżąca) jako inwestorowi przebudowy budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w P. (dalej – budynku przy ul. [...]): 1. w mieszkaniach nr 3, nr 4, nr 7 i nr 10 budynku przy ul. [...] wymienić istniejące gazowe przepływowe podgrzewacze wody lub kotły dwufunkcyjne (w tym także zdemontowane urządzenie z mieszkania nr 7), pobierające powietrze z pomieszczenia na urządzenia gazowe z zamkniętą komora spalania, zamontowane w łazienkach; dopuszcza się zamontowanie kotłów gazowych dwufunkcyjnych, w miejsce podgrzewaczy przepływowych, za porozumieniem z użytkownikami lokali i dostawcą gazu; 2. zastosować, do doprowadzenia powietrza do spalania i odprowadzenia spalin, dwa zbiorcze przewody systemów powietrzno–spalinowych, przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, w dwóch istniejących kanałach; dla mieszkań nr 7 i 10 system powietrzno–spalinowy wprowadzić do przewodu aktualnie służącego jako przewód spalinowy mieszkania nr 10; 3. instalacje kotłów i systemów powietrzno–spalinowych przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta, jeśli instrukcja nie stanowi inaczej wykonać otwory rewizyjne zgodnie z punktem 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425; 4. pozostałe 4 przewody kominowe wykorzystać do wentylacji grawitacyjnej, oddzielnie dla każdej z łazienek w mieszkaniach nr 3, nr 4, nr 7 i nr 10; 5. przed wykonaniem ww. prac wszystkie przewody przeczyścić kulą kominiarską o średnicy 13 cm; 6. zlikwidować bruzdy instalacyjne wykute w ściankach komina, poprzez wymianę uszkodzonych cegieł, a następnie poprowadzić wszelkie instalacje bez uszkadzania komina; 7. rury spalinowe, opisane powyżej w punkcie 3. instalować poprzez otwory technologiczne, w szczególności wykonane przed i za uskokami komina, a następnie te otwory szczelnie zamurować; 8. przestrzenie pomiędzy kominem a krokwiami dachu trwale wypełnić materiałem niepalnym; 9. wymienić przewody wentylacyjne od okapów kuchennych, wykonane z rur PCV, na niepalne. W uzasadnieniu organ przytoczył stan faktyczny w sprawie, wskazując, iż Prezydent Miasta P. decyzją [...] z [...] kwietnia 1994 r. (dalej – decyzja PMP z dnia [...] kwietnia 1994 r., pozwolenie na budowę) udzielił [...] Spółka z o.o. (dalej – [...] Sp. z o.o.) pozwolenia na przebudowę mieszkań w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] poprzez urządzenie łazienek, budowę nowych trzonów kominowych i wymianę stropów w rejonie nowych kominów. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany. Zgodnie z częścią opisową projekt ten obejmował budowę nowych lub przebudowę istniejących trzonów kominowych w pięciu pionach, częściową rozbiórkę istniejących stropów drewnianych w tych pionach i wykonanie nowych stropów staloceramicznych typu Kleina w miejsce rozebranych, wybudowanie lekkich ścianek działowych na tych stropach i urządzenie łazienek w utworzonych w ten sposób pomieszczeniach. Pismem z [...] lutego 2008 r. H.G. (dalej – uczestniczka) zawiadomiła PINB o prawdopodobnym użyciu do budowy komina, w pionie mieszkań numer 4, 7, 10 w budynku przy ul. [...], cegły "dziurawki", jednocześnie przedstawiając korespondencję pomiędzy członkami Wspólnoty Mieszkaniowej budynku a inwestorem robót oraz dokumentację fotograficzną, uprawdopodabniające wbudowanie takiej cegły w obszarze tego komina oraz protokół nr [...] z okresowej kontroli kominów w budynku przy ul. [...], z [...] listopada 2007 r., wskazujący na szereg nieprawidłowych podłączeń. Pracownicy Inspektoratu przeprowadzili w dniu [...] marca 2008 r. oględziny przedmiotowego komina i stwierdzili, że w bezpośredniej bliskości komina, widoczna jest wmurowana cegła "dziurawka", a w bruzdach wykonanych na zewnętrznej powierzchni komina, dla przeprowadzenia instalacji wodnej, widoczna jest cegła z otworami, o której nie można przesądzić, że jest cegłą pełną a nie drążoną. Na podstawie powyższych spostrzeżeń organ nadzoru budowlanego powziął wątpliwości co do prawidłowości budowy przedmiotowego komina. Wątpliwości te dodatkowo uzasadnione były faktem, ujawnionym we wcześniejszej fazie postępowania, iż jakość materiałów użytych do robót w tym budynku nie była dokumentowana ani prawidłowo badana przed wbudowaniem. Ponadto organ wziął pod uwagę zapewnienia Uczestniczki, wsparte przedstawioną fotografią, iż cegłą "dziurawka" była widoczna w części komina, obecnie zakrytej stropem pomiędzy mieszkaniami nr 4 i 7. Wobec tych wątpliwości Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r. nakazał inwestorowi przedłożenie ekspertyzy określającej prawidłowość wykonania przedmiotowych kominów, a w szczególności spełnienie wymogów przepisów techniczno–budowlanych oraz Polskich Norm dotyczących budowy, wykonania i badania kominów oraz materiałów do ich wznoszenia i – w razie potwierdzenia nieprawidłowości w powyższym zakresie – określającej szczegółowo czynności, jakie należy wykonać, by kominy te doprowadzić do stanu spełniającego wymagania podstawowe, określone w art. 5. ust. 1. pkt 1 prawa budowlanego. Dla wyjaśnienia stanu przedmiotowego komina inwestor robót [...] S.A. przedłożył "Ekspertyzę techniczną w sprawie określenia prawidłowości wykonania nowego trzonu kominowego pionu mieszkań 4, 7 i 10 (trzon C) w budynku przy ul. [...]." autorstwa dr inż. M.K.. W ocenie organu nadzoru budowlanego opracowanie to było przekonywujące co do dopuszczalności użycia cegły, z której wymurowany został przedmiotowy komin. Jednakże opracowanie to nie wyjaśniało, m.in. prawidłowości przekrojów, podłączeń i szczelności tego komina, oraz nie wskazywało sposobu usunięcia nieprawidłowości. Wobec powyższego przeprowadzono dowód z ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego dr hab. inż. T. Z. B.. Rzeczoznawca dokonał oceny trzonu kominowego z uwzględnieniem opinii kominiarskiej i ustalił, że: - materiały użyte do budowy komina są dopuszczalne, jednakże zastosowanie cegły o najniższej klasie do budowy przewodów spalinowych, z założenia projektowego, bez wkładów stalowych, jest technicznie niewskazane ze względu na trwałość komina; wadę tę można usunąć montując wkłady stalowe; - występowanie zastrzępionych w zewnętrznej powierzchni komina resztek cegieł dziurawek, pozostałych po polu stropu stalowo ceramicznego od strony kuchni w mieszkaniu nr 7, które obecnie są zalane betonem, nie budzi zastrzeżeń co do nośności i szczelności komina; - spoiny w murze komina przekraczają co do zasady szerokość wymaganą normą PN–B–03002:2007, lecz w wypadku komina nie ma to istotnego wpływu na nośność muru nie obciążonego żadnym dodatkowym ciężarem; - w przewodach występują nierówności i nadlewy zaprawy, co może zaburzać ciąg, jednakże uznał, że badanie wszystkich kanałów tego komina kulą kominiarską o średnicy 13 centymetrów doprowadziło do strącenia tych nadlewek; - na poddaszu występuje, na długości 31 centymetrów, odchylenie komina od pionu, o ok. 14 stopni, co w żaden sposób nie narusza obowiązującej normy PN–89/B–10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbiorze"; - na zewnętrznej ścianie komina, od strony łazienki istnieją głębokie bruzdy instalacyjne, które osłabiają nośność komina; należy je zamurować, a instalacje poprowadzić bez naruszania konstrukcji tego komina; - jedynie w przewodzie spalinowym z mieszkania nr 7 jest wkład kominowy stalowy o średnicy 11,5 centymetra, to jest mniejszej, niż wymagana aktualnymi przepisami (12 centymetrów), w rezultacie rzeczoznawca zaproponował usunięcie tego wkładu i zastosowanie urządzenia z zamkniętą komorą spalania i rurą spalinową o średnicy 8 centymetrów, wprowadzoną do dotychczasowego kanału spalinowego, który będzie pełnił rolę rury powietrznej albo zastosować współśrodkowy układ wkładów o średnicach 6 i 10 cm; - podłączenie trzech kolejnych mieszkań: nr 3, nr 4 i nr 7 do jednego przewodu wentylacyjnego jest niezgodne z przepisami techniczno–budowlanymi obowiązującymi w czasie projektowania komina; mieszkanie nr 4 należy podłączyć do przewodu obecnie obsługującego tylko mieszkanie nr 10; - odległość między krokwią dachu a ścianą komina jest zbyt mała, należy zatem wypełnić ją wełną mineralną lub szklaną; a ponadto rzeczoznawca zalecił, jako alternatywę do zainstalowania stalowych wkładów kominowych, wykucie przewodów spalinowych aż do piwnicy i zamontowanie tam wyczystek kominowych oraz wykucie w kominie, na poddaszu, przed i za uskokiem komina, dwóch otworów rewizyjnych, dla umożliwienia montażu wkładów kominowych. Organ wskazał, iż w momencie wydawania pozwolenia na przebudowę budynku przy ul. [...] obowiązywał art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U.1974.38.229 ze zm., dalej – stare prawo budowlane) stanowiący, iż obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający, m. in. odpowiednie warunki użytkowe. Zasady określone tym przepisem zostały powtórzone w art. 5 prawa budowlanego, (które weszło w życie 1 stycznia 1995 r., a więc obowiązywało w czasie wykonywania robót). Wspomniane wyżej wymagania ustawy skonkretyzowane były, w czasie projektowania przedmiotowego komina, w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm., dalej – stare rozporządzenie techniczne) i w przywołanej już normie PN–89/B–10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbiorze". Obecnie – w chwili wydawania niniejszej decyzji obowiązuje norma PN–89/B–10425 i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, dalej – rozporządzenie techniczne). Sposób wykonania przedmiotowego komina w każdym razie wypełnia co najmniej jedną z przesłanek wymienionych w hipotezie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Mianowicie robota budowlana została wykonana w sposób niezgodny z przepisami, tak obowiązującymi w chwili projektowania jak i w chwili orzekania w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, iż zaistnienie choćby tej przesłanki implikuje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w związku z ustępem 7 tego przepisu, to jest nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu osiągnięcia stanu zgodnego z prawem. Wskazano, iż podstawą sformułowanych w sentencji decyzji obowiązków było stwierdzenie ekspertyzy dr inż. M.K., że światło przewodu wentylacyjnego zawężone było nadlewkami zaprawy a do przewodu spalinowego mieszkania nr 7 nie dało się wprowadzić wkładu o średnicy 12 centymetrów. Te fakty, zdaniem organu, uprawdopodobniają dostatecznie, że wspomniana wada dotyczy wszystkich przewodów w tym kominie. Organ wskazał, iż przeczyszczenie tych kominów kulą kominiarską o średnicy 13 centymetrów nie gwarantuje oczywiście doprowadzenia ich do stanu określonego w punkcie 3.3.4. normy PN–89/B–10425, to jest nie zapewnia osiągnięcia wymiarów przekroju 14 x 14 centymetrów. Tylko przy zachowaniu tego normowego przekroju dopuszczalne byłoby podłączanie do jednego przewodu wentylacyjnego dwóch mieszkań budynku modernizowanego, co drugą kondygnację, jak wskazał to na s. 19 swojej ekspertyzy dr hab. inż. T. Z. B.. Organ wyjaśnił, że wziął pod uwagę obecnie obowiązujące przepisy techniczno–budowlane, w szczególności § 140. ust. 5 rozporządzenia technicznego, które stanowią, że przewody wentylacji grawitacyjnej mogą mieć mniejsze wymiary, tj. najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 10 centymetrów i pole przekroju co najmniej 160 cm2, ale dopuszczając zmniejszenie wymiarów wykluczają całkowicie zastosowanie zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej. Stąd też organ uznał, że możliwe jest wykorzystanie zawężonych przewodów, przyjmując, że mają one wymiar kwadratu nie mniejszy niż 12,5 x 12,5 (wkład o takiej średnicy udało się wprowadzić do przewodu przez strąceniem części nadlewek), a więc nie mniej niż 156 cm2, a zwiększenie tego przekroju, do średnicy kuli 13 cm, zapewnia osiągnięcie minimalnego przekroju 160 cm2. Jednakże 2 istniejące takie kanały mogą obsługiwać tylko po jednym mieszkaniu. Stąd też w pozostałych łazienkach, stosownie do wymagań § 77 ust. 1 rozporządzenia technicznego, należy zapewnić wentylację w inny sposób, a z braku wolnych przewodów wentylacji grawitacyjnej, może być to jedynie wentylacja mechaniczna i to, ze względu na przeznaczenie pomieszczenia, tylko wentylacja wywiewna. Organ wskazał, iż przepisy obowiązujące w czasie projektowania nie formułowały wymagań co do minimalnej średnicy wkładu stalowego do urządzenia gazowego z otwartą do pomieszczenia komorą spalania, gdyż nie wymagały wtedy instalowania takiego wkładu i opierały się na założeniu, że także przewody spalinowe mają wymiar 14 x 14 centymetrów. W przedmiotowym trzonie kominowym jest 6 kanałów, z czego 2 wentylacyjne będą wykorzystane, jak opisano wyżej. Jeden z 4 pozostałych kanałów spalinowych będzie bez zmian obsługiwał kocioł dwufunkcyjny, pobierający powietrze z pomieszczenia, w łazience mieszkania nr 10 na trzecim piętrze. Pozostałe trzy kanały spalinowe muszą, obsłużyć resztę mieszkań w tym pionie, tj. mieszkania nr 3, nr 4 i nr 7. Jednocześnie, organ stwierdził w ślad za rzeczoznawcą budowlanym, że ze względu na najniższą klasę cegły użytej do wymurowania tego komina, pozostawienie tych przewodów bez wkładów stalowych będzie powodować erozję i degradację tego komina. Konieczny jest więc nakaz zamontowania do tych przewodów wkładów stalowych. Wskazano, iż w aktualnym stanie prawnym – § 174 ust. 2 rozporządzenia technicznego – minimalny przekrój takich wkładów uzależniony jest jedynie od cech podłączonego urządzenia gazowego. Organ poczynił zatem założenie, że przy małej mocy gazowych przepływowych podgrzewaczy wody w mieszkaniach nr 3 i nr 4, ograniczyć można by się tylko do zainstalowania tych wkładów, bez zmiany rodzaju podgrzewaczy. Jednak, jak wyżej wykazano, w łazienkach tych mieszkań konieczne jest zastosowanie mechanicznej wentylacji wywiewnej. W myśl § 150 ust. 9 rozporządzenia technicznego zastosowanie takiej wentylacji wyklucza jednoczesne stosowanie urządzeń gazowych pobierających powietrze z pomieszczenia i z grawitacyjnym odprowadzeniem spalin. Stąd też konieczna, zdaniem organu, jest wymiana tych podgrzewaczy na gazowe przepływowe podgrzewacze wody z zamkniętą komorą spalania. Wskazano przy tym, że sposób doprowadzenia powietrza do takich urządzeń i odprowadzania spalin, jest, w sposób dopuszczalny przepisami, dość dowolnie ustalany przez producenta urządzenia. Jednakże, na tle propozycji rzeczoznawcy co do rozwiązania tej kwestii, organ nadzoru budowlanego wybrał rozwiązanie, jak określone w sentencji decyzji, gdyż zastosowanie współśrodkowych rur: spalinowej i powietrznej, o średnicach 6 i 10 cm, jest ograniczone do kominów o mniejszych wysokościach. Przywrócenie kotła dwufunkcyjnego w mieszkaniu nr 7 uzasadnione jest tym, że kocioł dwufunkcyjny i ogrzewanie centralne były już zainstalowane, legalnie i staraniem właścicielek. We wszystkich przypadkach dopuszczalna jest, w porozumieniu z użytkownikiem lokalu i wspólnotą mieszkaniową oraz za zgodą zakładu gazowniczego, zamiana dotychczasowych urządzeń na kotły dwufunkcyjne z zamkniętą komorą spalania. Organ dodał, że usytuowanie otworów rewizyjnych kanałów spalinowych 40 cm poniżej wlotu przewodu spalinowego jest wymagane punktem 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425, natomiast ich przedłużanie do poziomu piwnicy – jak przy przewodach dymowych do palenisk na paliwo stałe – jest bezcelowe. Organ wskazał, iż ponowna (decyzja wydawana była w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu decyzji wcześniejszej) analiza akt wykazała, że przekrój przewodów kominowych wynosi 11,5 x 11,5 cm. W takim stanie faktycznym PINB zwrócił się do Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie o wskazanie rozwiązania technicznego, zapewniającego spełnienie wymagań podstawowych a w miarę możliwości, nie wymagającego ponownego murowania komina o dostatecznej liczbie prawidłowych kanałów. Zakład Fizyki Cieplnej, Instalacji Sanitarnych i Środowiska ITB podał rozwiązanie dokładnie przytoczone w podpunktach I.1, I.2 i I.4 sentencji decyzji. Pozostałe zaś nakazy punktu I. wynikają z przytoczonego wyżej stanu faktycznego i prawnego. Dalej podniesiono, ustosunkowując się do zarzutów i wskazań zawartych w decyzji organu odwoławczego z [...] maja 2010 r., iż z mocy pozwolenia na budowę – decyzja PMP z dnia [...] kwietnia 1994 r. – poprzednik prawny zobowiązanej był inwestorem nie tylko budowy nowych trzonów kominowych, ale przebudowy mieszkań, poprzez urządzenie łazienek. Z zatwierdzonego projektu wynika, zdaniem organu, jasno, że łazienki te miały być kompletnie wyposażone w przybory, natomiast zaniedbano rozwiązania kwestii przebudowy instalacji gazowej. Zdaniem organu najprawdopodobniej w związku z tym nastąpiło sfałszowanie przywołanego pozwolenia, poprzez dopisanie słów "wraz z wewnętrzną instalacją gazową", stwierdzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej [...]-[...] z dnia [...] listopada 2000 r. sygn. [...]. Organ podsumował, iż wszelkie konsekwencje tych faktów ponosi [...] S.A. jako następca inwestora. Dalej organ wskazywał, iż budowa kominów, łazienek, przebudowa instalacji gazowej i zainstalowanie podgrzewaczy wody były faktyczną podstawą dalszych czynności osób trzecich, takich jak zainstalowanie kotłów dwu funkcyjnych i instalacji centralnego ogrzewania. Ponownie organ podkreślił, iż [...] S.A. ponosi odpowiedzialność w takim wymiarze, jaki wynika ze stanu obecnego, zaś nałożone obowiązki nie wynikają z ulepszeń dokonanych przez te osoby, ale z zaniedbań inwestora. Kolejno organ zaznaczył, iż – jak wynika z sentencji decyzji – jedynie dalsze ulepszenia (zamiany podgrzewaczy na kotły), jakie mogą zajść przy wykonaniu tej decyzji, mogą się wiązać z partycypacją zainteresowanych. Natomiast instalowanie urządzeń z zamkniętą komorą spalania nie jest ulepszeniem, ale sposobem skorygowania nieprawidłowości. Wreszcie organ wskazał, iż w toku postępowania [...] S.A. podnosiło, że nie powinno być adresatem żadnych obowiązków wynikających z postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy budynku przy ul. [...], gdyż nie jest następcą prawnym przedsiębiorstwa komunalnego "[...]". Twierdzenie to, zdaniem organu, nie jest zgodne z prawdą, co wynika z uchwały Rady Miejskiej P. z [...] grudnia 1992 r. Nr [...] (dalej – uchwały RM z [...] grudnia 1992 r.) i zostało potwierdzone przez organ założycielski w piśmie z [...] sierpnia 2009 r. ([...]), podpisanym z upoważnienia Prezydenta Miasta P. przez Dyrektora Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych. Organ wskazał i argumentował, iż rozważył, który z uczestników procesu budowlanego współwłaściciele obiektu czy inwestor robót wykonanych w tym obiekcie – powinien być adresatem nałożonych obowiązków i uznał, że określone w decyzji obowiązki powinny być nałożone na niewłaściwie działającego inwestora, za czym przemawiają także względy pragmatyczne. Powołując się na art. 108. § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000/98/1071 – j.t. ze zm., dalej – kpa) organ wskazał, iż nadając taki rygor niniejszej decyzji organ nadzoru budowlanego wziął pod uwagę, że w wyniku nieprawidłowości przebudowy budynku przy ul. [...] użytkowniczki, a zarazem właścicielki lokalu nr 7 w tym budynku, od wielu lat nie mogą normalnie korzystać z zainstalowanego przez siebie, w zgodzie z prawem, gazowego ogrzewania mieszkania. Natychmiastowe złagodzenie tego stanu jest dostatecznie ważnym interesem uzasadniającym natychmiastową wykonalność niniejszej decyzji. Także inni użytkownicy mieszkań, przez które przechodzi przedmiotowy trzon kominowy nie powinni być narażeni na niedogodności związane z wykonaniem nakazów niniejszej decyzji dopiero w okresie zimowym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło [...] S.A., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono organowi, iż wydał decyzję bez rozważenia zgodności wykonania z prawem robót budowlanych dotyczących komina na dzień dokonania ich odbioru. Zdaniem skarżącej z uzasadnienia decyzji nie wynika dlaczego obowiązki zostały nałożone na [...] S.A., co stanowi naruszenie art. 107 kpa. Skarżąca uznała, iż wskazane jako podstawy prawne rozstrzygnięcia przepisy (art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 prawa budowlanego) nie mogły mieć zastosowania. W uzasadnieniu wskazano, iż proces budowlany zakończył się w dniu [...] października 1998 r. tj. z chwilą dokonania ostatecznego odbioru robót remontowo–modernizacyjnych, objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r., czego potwierdzeniem jest, zdaniem skarżące, pismo z dnia [...] grudnia 1999 r. [...] (dalej – pismo z [...] grudnia 1999 r.), w którym to organ nadzoru budowlanego stwierdził, że roboty były prowadzone zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1994 r. i że brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie poprawności przeprowadzenia powyższego remontu. Powołując się na orzecznictwo skarżąca podkreśliła, iż zakończenie budowy powoduje, że niemożliwe jest prowadzenie wobec takiego obiektu postępowań w trybie przepisów rozdziału V prawa budowlanego –"Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych". Przepisy zawarte w tym rozdziale ustawy mogą być jedynie stosowane na etapie budowy, tj. od momentu rozpoczęcia inwestycji do momentu jej zakończenia. ". Ponadto wskazano, iż przedmiotowy obiekt, w chwili zakończenia budowy, odpowiadał przepisom, w tym techniczno – budowlanym, Polskim Normom i sztuce budowlanej i nadawał się do użytkowania. Zdaniem skarżącej organ nadzoru budowlanego nie poczynił ustaleń faktycznych, które by temu zaprzeczały. Zgodnie więc z art. 138 kpa postępowanie jako bezprzedmiotowe winno ulec umorzeniu. Zdaniem skarżącej, w obecnym stanie faktycznym i prawnym ewentualne nieprawidłowości w stanie technicznym lokalu nr 7, 3 i 4 winny zostać usunięte na podstawie art. 61 w zw. z art. 66 prawa budowlanego. Ich adresatem winien być jednak właściciel konkretnego lokalu lub Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń. Kolejno skarżąca argumentowała za tym, iż nie powinna ona być adresatem decyzji. Podniosła, że adresatem decyzji PMP z dnia [...] kwietnia 1994 r., na mocy której udzielono [...] Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę mieszkań w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w P., było Przedsiębiorstwo Państwowe – [...] z siedzibą przy ul. [...] w P. (dalej – PP [...]). Skarżąca wyjaśniła, iż PP [...] zostało utworzone na mocy Zarządzenia Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] grudnia 1975 r. i zostało wpisane do Rejestru Przedsiębiorstw Państwowych prowadzonym w Wydziale Finansowym Urzędu Wojewódzkiego w P. w Dziale "[...]" nr [...]. Następnie – uchwałą z dnia [...] grudnia 1992 r. Rada Miejska P. zdecydowała, iż powyższe Przedsiębiorstwo Państwowe zostanie zlikwidowane, a część jego majątku (zorganizowana część przedsiębiorstwa) zostanie wniesiona do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Umowa spółki [...] Sp. z o.o. została zawarta przez Zarząd Miasta P. w dniu [...] czerwca 1994 r., wpis do Rejestru Przedsiębiorców nastąpił w dniu [...] czerwca 1994 r. i z tym też dniem Spółka nabyła osobowość prawną i mogła być pomiotem praw i obowiązków. To, co zostało wniesiona do utworzonej spółki prawa handlowego [...] Sp. z o.o., obejmowało tą zorganizowaną część Przedsiębiorstwa Państwowego (dalej – PP) , przy pomocy której była prowadzona działalność eksploatacyjna zasobu komunalnego oraz przy pomocy której administrowano budynkami stanowiących własność innych osób. Skarżąca wskazała, że ta część została poddana tzw. prywatyzacji likwidacyjnej, uregulowanej w art. 37 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U.90.51.298 ze zm., dalej – ustawa prywatyzacyjna). Istotą zaś prywatyzacji likwidacyjnej, w przeciwieństwie do prywatyzacji kapitałowej, jest powołanie do życia nowego podmiotu, który nie jest kontynuatorem osobowości prawnej zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego. Spółka nabywa tylko zorganizowany zespól składników majątkowych i niemajątkowych (w drodze czynności prawnej) od podmiotu, który pełnił dla niego funkcję organu założycielskiego. Powołując się na orzecznictwo skarżąca wskazał, iż celem prywatyzacji likwidacyjnej jest zlikwidowanie przedsiębiorstwa tylko w sensie podmiotowości prawnej, przy równoczesnym zachowaniu go w sensie przedmiotowym w rozumieniu art. 55 k.c, tj. jako zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych. Kontynuując opisywanie stanu faktycznego, skarżąca wskazała, iż w dniu [...] listopada 1994 r. PP [...] zostało postawione w stan likwidacji i od [...] czerwca 1994 r. istniały więc równolegle dwa odrębne, niezależne od siebie podmioty: [...] Sp. z o.o. i PP [...] (od dnia [...] listopada 1994 r. w likwidacji). Ostatecznie PP [...] zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] października 2002 r., i z tą też chwilą utraciło ono jakąkolwiek podmiotowość prawną, a wszelkie prawa jakie mu przysługiwały, z mocy samego prawa, przeszły na organ założycielski. Skarżąca stwierdziła, iż nieprawdziwa jest teza organu I instancji, jakoby kwestie następstwa prawnego po PP [...] wynikały z uchwały RM z dnia [...] grudnia 1992 r. Podkreślono, iż wprawdzie znajduje się w niej zapis, że [...] Sp. z o.o. będzie następcą prawnym likwidowanego PP [...], to jednak zapis ten jest prawnie bezskuteczny i nie wywołuje żadnych skutków, albowiem zdaniem skarżącej, to kto jest następcą danej osoby lub jednostki organizacyjnej, której ustawa przyznaje podmiotowość prawną, czy to pod tytułem szczególnym, czy pod tytułem ogólnym, wynika z mocy bezwzględnie obowiązującego prawa materialnego, a nie jest kwestią czyjegoś uznania lub woli. Rada Miejska jako kolegialny przedstawiciel organu założycielskiego nigdy nie miała kompetencji do podejmowania decyzji w tym przedmiocie. Skarżąca wskazała, iż jeśli Rada Gminy chciałaby, aby PP kontynuowało swoją działalność zachowując przy tym swoją podmiotowość prawną, to winna wybrać formę, prywatyzacji kapitałowej (art. 8 ust. 2 ustawy prywatyzacyjnej) a nie prywatyzacji likwidacyjnej. Zdaniem skarżącej zatem [...] Sp. z o.o. (obecnie [...] S.A.) nie jest kontynuatorem podmiotowości prawnej zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego. Skarżąca wskazała nadto, iż remont nie został sfinansowany ze środków [...] Sp. z o.o. a skarżąca nie jest i nigdy nie była Zarządcą nieruchomości przy ul. [...]. Wskazano, iż skarżącej nigdy nie przysługiwało w stosunku do tej nieruchomości jakiekolwiek prawo rzeczowe czy obligacyjne. Nigdy również, z nikim nie zawierała umowy o prowadzenie jakichkolwiek prac na tej nieruchomości. Zdaniem skarżącej, organ I instancji bezzasadnie wyszedł z założenia, że [...] Sp. z o.o. była inwestorem przebudowy budynku przy ul. [...]. Inwestorem było bądź Miasto P., którego środki zostały zaangażowane w remont, bądź PP [...], które było adresatem pozwolenia na budowę, bądź też sam właściciel lokalu nr 7 czyli H.G., która od dnia wykupienia lokalu, a już z całą pewnością, od dnia wejścia w życie ustawy o własności lokali, była wyłącznie uprawniona do dysponowania nim na cele budowlane. Skonstatowano, iż nawet jeśli [...] Sp. z o.o. była w jakiś sposób zaangażowana w ów remont, to na pewno niejako "inwestor" ale jako wykonawca lub inwestor zastępczy, zaś [...] S.A. nie może być traktowana jako inwestor. Wykonawcą robót, których decyzja dotyczy był Zakład Remontowo – Usługowy "[...]" P.P.. Zdanem skrzącej – ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżąca nie była ostatecznym odbierającą wykonanych prac. Ze swej działalności była w tym zakresie rozliczana przez Miasto P. – Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej oraz przez właściciela lokalu nr 7. Spółka podkreśliła, iż ustawowymi uczestnikami procesu budowlanego są inwestor, projektant, kierownik budowy oraz inspektor nadzoru inwestorskiego. [...] S.A., jako następca prawny [...] Sp. z o.o. nie jest, i nigdy nie była, żadnym z wyżej wymienionych podmiotów. Zatem nie może być adresatem przedmiotowej decyzji. Adresując przedmiotową decyzję na skarżącą organ I instancji naruszył art. 156 kpa. Argumentując dalej skarżąca wskazała, iż pozwolenie z dnia [...] kwietnia 1994 r. nie obejmowało przebudowy instalacji i urządzeń gazowych. Zdaniem skarżącej inwestorami robót budowlanych w powyższym zakresie byli poszczególni najemcy lokali komunalnych oraz właściciele lokali prywatnych, którzy przed przystąpieniem do ich realizacji na własny koszt zobowiązani byli do uzyskania odrębnych pozwoleń na budowę we wskazanym zakresie. Pozwolenie takie – na przebudowę instalacji i urządzeń gazowych – uzyskały, jak wskazała skarżąca, "współwłaścicielki lokalu nr 7 przy ul. [...] w P. – Pani G.". Zdaniem skarżącej, to one były zatem inwestorami robót budowlanych w zakresie instalacji i urządzeń gazowych oraz montażu w kanale spalinowym odpowiedniego wkładu kominowego z blachy nierdzewnej w przedmiotowym lokalu. Ponadto proces budowlany toczący się na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r. zakończył się dla wszystkich uczestników tego procesu, w tym również inwestora, z chwilą dokonania końcowego odbioru robót remontowo–modernizacyjnych, co miało – zdaniem skarżące – miejsce w dniu [...] października 1998 r., jak wskazuje protokół z dnia [...] października 1998 r. dotyczący odbioru końcowego i przekazania do użytkowania Wspólnocie Mieszkaniowej przebudowanych mieszkań. Z dniem dokonania odbioru końcowego, jak twierdzi skarżąca, Wspólnota Mieszkaniowa przejęła prawo do żądania od wykonawcy usunięcia ujawnionych usterek i wad w okresie gwarancyjnym, trwającym de facto 3 lata od dnia końcowego odbioru robót remontowo–modernizacyjnych, tj. do [...] października 2001 r. Skarżąca wskazała ponadto, że wszelkie bruzdy instalacyjne w ścianach zewnętrznych kominów zostały wykute po owym odbiorze robót remontowych wyłącznie z inicjatywy i na koszt najemców lokali komunalnych oraz właścicieli lokali wykupionych, w tym lokalu nr 7. [...] S.A. nigdy nie zlecała i nie finansowała wykonania wyżej wskazanych prac. Skarżąca wskazała przy tym , iż organ I instancji ponownie w uzasadnieniu decyzji nie wskazał, z uchybieniem art. 107 kpa, dlaczego na [...] S.A. nałożono obowiązek zlikwidowania bruzd instalacyjnych wykutych w kominie, na co zwracał uwagę organ odwoławczy. Zdaniem skarżącej wskazane w zaskarżonej decyzji nieprawidłowości mają charakter eksploatacyjnych usterek kominiarskich wynikających z ustaleń i zaleceń zawartych w protokołach z kontroli okresowych przewodów kominowych i związanych z nimi urządzeniami i instalacjami. Nieprawidłowości te związane z utrzymaniem budynku i lokali we właściwym stanie technicznym powinny być sukcesywnie usuwane na zlecenie i koszt Wspólnoty Mieszkaniowej. Skarżąca kolejno zarzuciła, iż organ administracji w decyzji winien był zastosować określenie robót za pomocą wyłącznie określonych kryteriów, tj. cech technicznych i jakościowych. Natomiast, w treści zaskarżonej decyzji PINB, zdanem skarżącej, określił materiał budowlany ze wskazaniem firmy, co jest niezgodne z obowiązującą ustawą – Prawo o zamówieniach publicznych. Następnie spółka wskazała, iż gdyby organ drugiej instancji nie podzielił stanowiska wskazanego powyżej, to skarżąca zarzuca, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 kpa. Zaskarżona decyzja powinna bowiem zostać doręczona także Miastu P. oraz H.G. jako właścicielce lokalu mieszkalnego nr 7 przy ul. [...] w P. – lokalu, którego bezpośrednio decyzja dotyczy i którym tylko ona ma prawo dysponować na cele budowlane (powołano się w tej mierze na orzecznictwo). Kolejno skarżąca kwestionowała podstawy do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, twierdząc, iż w sprawie nie występują żadne przesłanki, które by na to pozwalały. Powołując się na orzecznictwo, skarżąca podkreśliła, iż ani życie i zdrowie, ani mienie w wielkich rozmiarach właściciela lokalu nr 7 nie jest zagrożone. Ponadto właścicielka lokalu nr 7 nie jest stroną postępowania. Ustosunkowując się do odwołania uczestniczka H.G. w imieniu własnym oraz jako Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w P. złożyła pismo z dnia [...] września 2010 r. wnosząc o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (dalej – odpowiedź na odwołanie). W uzasadnieniu swoich żądań uczestniczka stwierdziła, iż twierdzenia i argumentacja poczyniona w złożonym przez [...] S.A. środku odwoławczym nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu i nie zasługują na uwzględnienie. Uczestniczka wskazała, po pierwsze, iż [...] S.A. jest następcą prawnym PP [...] – w szczególności zaś jest następcą prawnym uprawnień i obowiązków podmiotu wskazanego jako inwestor w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 1994 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Uczestniczka wskazała, iż stanowisko w tej sprawie wyrażała już w pismach złożonych w sprawie oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 marca 2010 r., które w całości podtrzymuje, i które nie zostały w żadnej sposób podważone wniesionym odwołaniem. Jak również, iż zdaniem uczestniczki Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie podzielił stanowisko uczestniczki odnośnie spornego następstwa prawnego (przytoczono fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 223/10). Ponadto zdaniem uczestniczki, nie jest zgodne z prawdą twierdzenie zawarte w odwołaniu, jakoby "proces budowlany zakończył się w dniu [...] października 1998 r. z chwilą dokonania ostatecznego odbioru robót remontowo–modernizacyjnych objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. zaś potwierdzeniem tego stanu faktycznego i prawnego było pismo z dnia [...] grudnia 1999 r. Uczestniczka wskazała, iż – po pierwsze – odbiór robót z dnia [...] października 1998 r. nie był nigdy odbiorem robót przez właściciela – pod rzekomym protokołem odbioru robót nie podpisał się żaden przedstawiciel (organ) Wspólnoty Mieszkaniowej ul [...] w P., ani też nawet żaden z członków tej Wspólnoty Mieszkaniowej. [...] samo odebrało remont od wykonawcy, zaś obecnie, jak wskazała uczestniczka, nie chce ujawnić współwłaścicielom dokumentacji powykonawczego tego remontu. Po wtóre – nie jest zasadnym powoływanie się przez skarżącą na pismo PINB z dnia [...] grudnia 1999 r., gdyż uczestniczka wniosła odwołanie od tego pisma i pismem z dnia [...] stycznia 2000 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (w sprawie o sygn. akt [...] wskazał na całkowitą niezasadność stanowiska PINB wyrażonego w piśmie z dnia [...] grudnia 1999 r. W uzasadnieniu Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w szczególności na olbrzymie braki postępowania przed PINB i nakazał załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej konkludując, ze "analiza wykazała, że postępowanie w sprawie nie zostało zakończone i Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego niniejszym odsyła akta sprawy dla podjęcia stosownych działań przez organ I instancji w terminie określonym przez kpa". Wreszcie zaś uczestniczka wskazała, iż nie jest prawdą, że proces budowlany zakończył się, na co wskazuje cytowane przez uczestniczkę orzecznictwo (wyrok Wielkopolskiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 356/06), jak również pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] marca 2001 r., wskazujące, że [...] nie zgłosiło do Wydziału Urbanistyki i Architektury zakończenia robót związanych z przeprowadzanym remontem budynku oraz pismo Wiceprezesa [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2002 r., w której autor odwołuje się do "Jednoznacznej opinii prawnej zawierającej informację, że remont budynku w rozumieniu Prawa Budowlanego nie został zakończony." Odnośnie ujawnionych w trzonach kominowych bruzd, uczestniczka zdecydowanie wskazała, iż zostały one wykonane przez [...] Sp. z o.o. – jako inwestora robót w latach 1996 – 1998 r. – w toku remontu kapitalnego prace były bowiem przeprowadzane przez wykonawcę, który pozostawał w stosunku umowy cywilnoprawnej z inwestorem robót – [...] Sp. z o.o. Uczestniczka wskazała, iż w zakresie pomieszczenia łazienki współwłaścicielki mieszkania nr 7 – poza nabyciem we własnym zakresie urządzeń armatury łazienkowej, pieca co oraz płytek posadzkowych i ściennych oraz zlecenia położenia owych płytek – nie dokonywały żadnych prac. Prace wykonywała firma wykonawcy pod nadzorem inspektora nadzoru [...] Sp. z o.o. – Pana S.P.. Uczestniczka podkreśliła stanowczo, iż współwłaścicielki mieszkania nr 7 nie wykonały żadnych bruzd w kominie. Prace te zostały wykonane przez inwestora robót – [...] Sp. z o.o., co znajduje odzwierciedlenie w treści Dziennika Budowy. O nieprawidłowości w tym zakresie współwłaścicielki lokalu nr 7 dowiedziały się dopiero z opinii M.K. i od razu – w piśmie do PINB z dnia [...] października 2008 r. – zwróciły uwagę na potrzebę zbadania tej nieprawidłowości w zakresie szczelności komina. Uczestniczka wskazał, iż takowe bruzdy wykonane są także w trzonach kominowych również i w innych lokalach w budynku – co zostało wykonane także w toku opisywanego remontu kapitalnego, co jednakże nie zostało wskazane w ekspertyzie T. B.. Uczestniczka w związku z powyższym wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków – najemców lokali zawierających sporne trzony kominowe, na okoliczność tego, kto wykonał sporne bruzdy oraz dowodu z dokumentu – adnotacja zawarta w Dzienniku Budowy – na temat wykonania prac instalacyjnych w spornym budynku. Ustosunkowując się dalej do odwołania skarżącej, uczestniczka stwierdziła również, iż zarzut jakoby PINB w zaskarżonej decyzji określił materiał budowlany ze wskazaniem firmy wskazuje, że jego autor odwołania nie poddał w ogóle należytej lekturze treści spornego orzeczenia. Wreszcie uczestniczka argumentowała za prawidłowością nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując szczegółowo na katastrofalny, powstały z winy [...] S.A., stan lokalu (pozbawienie mieszkania ciepłej wody, gazu i ogrzewania, pomieszczeń kuchni i łazienki oraz jednego z pokoi), w którym zamieszkuje wraz z matką, która ma [...] lat i posiada stopień niepełnosprawności uniemożliwiający jej samodzielne poruszanie (porusza się przy pomocy wózka inwalidzkiego). Wskazała, również, iż z uwagi na zbliżającą się porę roku (zima) natychmiastowa wykonalność decyzji jest w pełni uzasadniona.. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej – WINB), uchylił zaskarżoną decyzję w części określonej w pkt 2, 3, 4 i 5 i w to miejsce orzekł: 2. zastosować do doprowadzenia powietrza do spalania i odprowadzania spalin, dwa zbiorcze przewody systemów powietrzno spalinowych, przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania wyposażonymi w zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominowego w dwóch istniejących kanałach: * do przewodu nr 4 aktualnie służącego jako spalinowy dla mieszkania nr 7 podłączyć to mieszkanie oraz mieszkanie nr 3 na parterze, * do przewodu nr 3 obsługującego mieszkanie nr 4 na 1–szym piętrze podłączyć to mieszkanie oraz mieszkanie nr 10 na 3–cim piętrze 3. instalacje kotłów i systemów powietrzno – spalinowych przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta –jeśli instrukcja nie stanowi inaczej wykonać otwory rewizyjne zgodnie z pkt 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425 oraz układ odprowadzenia skroplin w przypadku występowania spalin mokrych 4. pozostałe 4 przewody kominowe wykorzystać do wentylacji grawitacyjnej i tak: - przewód nr 1 do wentylacji mieszkania nr 10, - przewód nr 2 do wentylacji mieszkania nr 3, - przewód nr 5 do wentylacji mieszkania nr 4, - przewód nr 6 do wentylacji mieszkania nr 7, 5. przed wykonaniem wszystkich prac przewody przeczyścić kulami kominiarskimi o różnych średnicach w tym możliwie największą. w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z pkt 3.3.4 Normy PN–89/B–10425 – "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły", przewody powinny mieć na całej swej wysokości, łącznie z przejściami przez stropy i wieńce, jednakowy przekrój określony w dokumentacji, jednak nie mniejszy niż 14x14 cm (½ x ½ cegły ze spoinami). Wymóg projektowania, budowy i utrzymania obiektu budowlanego zgodnie z normami określał w dacie wydania pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. przepis art. 5 ust. 1 starego prawa budowlanego. Norma powyższa (pkt 3.3.4) wprawdzie dopuszczała odchyłki od określonych w dokumentacji wymiarów przewodów, nie większe jednak niż +1,0 i – 0,5 cm. Odstępstwo od przekroju 14 x 14 cm, który posiada powierzchnię 196 cm2 mogło stanowić powierzchnię 13,5 x 13,5 cm = 182,25 cm2. Organ odwoławczy wskazał, iż podziela częściowo stanowisko biegłego dr inż. M.K. zawarte w ekspertyzie technicznej z dnia [...] września 2008 r., gdzie na str. 18 wyraził On pogląd, iż nierówności i nadlewy zaprawy w spoinach zmniejszają prędkość przepływu powietrza w łazienkach. Częściowo dlatego, że (jak można zauważyć na załączonym do ekspertyzy zdjęciu przewodu – Fot. 3), istotny wpływ mogą mieć jedynie niektóre nadlewy – te które znacząco mogą ograniczać przepływ powietrza, a także z uwagi na warunki normowe obowiązujące w dniu wydania decyzji zezwalającej na wykonywanie robót. Dalej organ wskazał, iż przepis pkt 3.2.1 normy PN–89/B–10425 stanowił, iż "do wykonywania przewodów należy stosować cegłę pełną wypalaną z gliny klasy 150 lub 100 wg. PN–75/B–12001". Skoro tak, to naruszeniem powyższego przepisu jest wykonywanie w nim bruzd instalacyjnych, w szczególności tych do 6 cm, o których pisze na str. 16 w swej ekspertyzie z listopada 2008 r. do lipca 2009 r. dr inż. T.Z.B. – "...osłabienie ścian zewnętrznych trzonu kominowego wykonanymi bruzdami instalacyjnymi ma znaczący wpływ na jego nośność i w przyszłości mogło by mieć również wpływ na jego szczelność". Następnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z § 101 pkt 6 starego rozporządzenia technicznego "Łatwo zapalne części konstrukcyjne obiektu budowlanego powinny być oddalone od wewnętrznego lica przewodów dymowych i spalinowych co najmniej o 0,3 m. Na str. 6 pkt "e" ekspertyzy dr inż. M.K. figuruje stwierdzenie iż "w poziomie dachu komin przebiega w odległości ok. 5 cm od krokwi więźby dachowej". Po dodaniu grubości cegły wraz z tynkiem (tj. 12 cm + 1,5 cm) daje to odległość 18,5 cm co nie spełnia powyższego wymogu zachowania odległości 30 cm. Organ skonstatował, iż mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów organ odwoławczy stwierdził, iż słusznie organ I instancji wskazał że w sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Organ wskazał, iż zakres sentencji decyzji został skorygowany z uwagi m. in. na stwierdzenie rozbieżności w zakresie ilości i długości przewodów w kominie: w stanowiącej załącznik Nr 1 do ekspertyzy dr inż. T. B. opinii kominiarskiej nr [...] mistrza G.M. stwierdza się, że w przewodzie kominowym nr 1 jest atrapa wkładu kominowego. Na rysunku komina tejże opinii wprowadzono w przewodzie nr 1 oznaczenie 3p co jest niejednoznaczne, może bowiem oznaczać albo trzecie piętro albo drożność do piwnicy – zgodnie z przyjętymi tam oznaczeniami. W świetle tej niejednoznaczności organ odwoławczy podzielił stanowisko dr inż. K.M. zawarte w orzeczeniu technicznym z [...] maca 2005 r., gdzie na załączniku podpisanym przez mistrza kominiarskiego K.K. zawarto stwierdzenie: "Przewód kominowy nr 1 kończy się na III kondygnacji...". Organ wskazał, iż stanowisko to potwierdza także na str. 8 ekspertyza dr inż. M.K.: "poziomie mieszkania nr 7 trzon kominowy jest 5 kanałowy". Ponieważ w poziomie 3–go piętra znajduje się 6 przewodów, zatem przewód nr 1 musiał zostać dobudowany w poziomie 3–go piętra (mieszkanie nr 10). Organ wskazał, iż doprowadzenie do zgodności z prawem stwierdzonego naruszenia prawa wymaga zastosowania art. 51 ust. 1 prawa budowlanego. Słusznie zatem PINB orzekł o zastosowaniu pkt 2 powyższego przepisu w związku z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż jakkolwiek PINB nie wskazał dowodu potwierdzającego, iż to zobowiązany [...] S.A. dopuścił do podłączenia 3 przewodów tj. z mieszkań nr 3, 4 i 7 do jednego przewodu wentylacyjnego, to jednak w świetle obowiązującego aktualnie stanu prawnego, nie jest możliwe stosowanie zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej – § 141 pkt 2 rozporządzenia technicznego. Organ odwoławczy argumentował, iż mając do dyspozycji 6 przewodów w tym 1 rozpoczynający się na 3–im piętrze, organ I instancji (opierając się na opinii Instytutu Techniki Budowlanej z dnia [...] czerwca 2010 r.) zobowiązał do wymiany istniejących urządzeń grzewczych pobierających powietrze z pomieszczenia na urządzenia gazowe z zamkniętą komorą spalania z zastosowaniem do doprowadzania powietrza i odprowadzania spalin dwóch zbiorczych przewodów systemów powietrzno spalinowych w dwóch istniejących kanałach. Takie rozwiązanie umożliwia wykorzystanie czterech pozostałych przewodów do niezależnej wentylacji czterech łazienek mieszkań 3, 4, 7 i 10. Rozwiązanie to jest również zgodne z § 174 ust. 3 warunków technicznych. Część obowiązków sformułowana została jednak w sposób niewykonalny nie można bowiem do przewodu nr 1 obsługującego spalinowo mieszkanie nr 10 podłączyć także mieszkania nr 7 na drugim piętrze, gdyż przewód ten rozpoczyna swój bieg dopiero w poziomie mieszkania nr 10 na III piętrze. Organ wskazał, iż z tego względu dokonano korekty osnowy decyzji. Odnosząc się do kwestii wielkości przekroju przewodów wentylacyjnych, organ wskazał, iż w myśl § 140 pkt 5 rozporządzenia technicznego – ich przekrój powinien mieć powierzchnię co najmniej 160 mc2. Przewody powinny też spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów. Norma PN–B–10425:1989 dopuszcza zmniejszenie wymiarów przekroju przewodów z uwagi na niedokładność wykonania o 0,5 cm, zatem przekrój murowany jako 14 x 14 cm może mieć powierzchnię 13,5 x 13,5 cm. tj. 182,25 mc2, co i tak jest wielkością przewyższającą 160 mc2. Wspomniane wcześniej nadlewy zaprawy w ocenie organu odwoławczego – z uwagi na pomniejszenie wymagań technicznych co do przekroju przewodu nie stanowią ograniczenia we właściwej wentylacji. Powierzchnia 160 mc2 daje bowiem wymiar kwadaratu o boku 12,65 cm. Istniejące nadlewy w świetle średniego normowego wymiaru 14 x 14 cm, który zgodnie z dopuszczalnymi odchyłkami mógł zostać powiększony do przekroju 15x15 cm, nie stanowią w świetle obowiązujących aktualnie przepisów ograniczenia w prawidłowej wymianie powietrza. W związku z tym iż naruszono w trakcie realizacji robót § 94 ust. 1 pkt 3 starego rozporządzenia technicznego – organ wskazał, iż zasadnie nałożono obowiązek określony w pkt 9 sentencji. Organ odwoławczy odniósł się następnie do zarzutów skarżącej, kwestionującej przebudowę instalacji i urządzeń gazowych w ramach udzielonego pozwolenia na budowę. Skonstatował, iż takiemu stanowisku przeczy m. in. rysunek nr 11 zatwierdzonego projektu, gdzie w spornym kominie zaznaczono przewody spalinowe, a skoro tak to musiały być miejscem podłączenia urządzeń spalinowych. Wreszcie organ odniósł się do kwestii prawidłowego zaadresowania decyzji pierwszoinstancyjnej, nawiązując do stwierdzenia skarżącej, iż "[...] Spółka Akcyjna, jako następca prawny [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest i nigdy nie była, żadnym z wyżej wymienionych podmiotów. Zatem nie może być adresatem przedmiotowej decyzji." Organ wskazał, iż kwestię powyższą przesądził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 223/10. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie jak i o uchylnie poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtarzała argumenty zawarte w odwołaniu podkreślając w szczególności, iż [...] S.A. nigdy nie była inwestorem prac i robót związanych z przebudową budynku mieszkalnego przy ul. [...], nie jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...], ani nie posiada i nigdy nie posiadała do niej żadnego prawa tak rzeczowego jak obligacyjnego (najem, dzierżawa), z mocy którego byłaby uprawniona do dysponowania nią na jakiekolwiek cele budowlane. Podtrzymała również swoje twierdzenia, iż [...] S.A. nigdy nie zaangażowała też swoich środków w przedmiotową przebudowę. Zdaniem skarżącej bezpodstawne jest powołanie się przez WINB na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II. SA/Po 233/10, a to z tego względu, iż zdaniem skarżącej z analizy uzasadnienia wynika, że Sąd utożsamia "kontynuowanie działalności gospodarczej" z "następstwem prawnym". Tymczasem są to dwa różne zagadnienia i z faktu, iż ktoś kontynuuje działalność gospodarczą innego podmiotu nie można przecież wyprowadzić wniosku, że jest kontynuatorem jego podmiotowości prawnej. Skarżąca ponownie powołała się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 14 marca 1995 r., sygn. akt III CZP 165/94, OSNC z 1995 r., nr 6, poz. 87) argumentując, iż nabywca mienia prywatyzowanego przedsiębiorstwa państwowego nie jest kontynuatorem jego podmiotowości prawnej. Skarżąca stwierdziła, iż "za nieporozumienie należy też uznać przywołanie przez WSA w Poznaniu na poparcie swojego stanowiska wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1993 r., sygn. akt III CZP 136/93". Ponadto, zdaniem skarżącej, formułując swoje stanowisko WSA w Poznaniu nie wziął pod uwagę tego, że [...] Sp. z o.o. została utworzona w dniu [...] czerwca 1994 r. zaś PP [...] istniało aż do dnia [...] października 2002 r., kiedy zostało wydane postanowienie o jego wykreśleniu z rejestru. Zdaniem skarżącej wynika z tego wniosek, iż nie można mówć o kontynuowaniu podmiotowości prawnej przez [...] Sp. z o.o. podmiotowości prawnej PP [...]. Zdaniem skarżącej ponadto art. 551 kc ze swej natury nie może stanowić podstawy do uznania, że nabywca przedsiębiorstwa jest jednocześnie następcą prawnym zbywcy. Następnie skarżąca argumentowała za tym, iż [...] S.A. nie jest inwestorem przedsięwzięcia budowlanego na nieruchomości przy ul. [...], o czym poza powyższymi zagadnieniami prawnymi, świadczy także treść dokumentów (załączonych do skargi), które nie były przedmiotem analizy organów orzekających w niniejszym postępowaniu (w szczególności decyzja o pozwoleniu na budowę udzielona H.G.). Z powołanych dokumentów, zdaniem skarżącej wynika , iż 1.uczestniczka H.G. wystąpiła do [...] Sp. z o.o. (poprzednika [...] S.A.) o wyrażenie zgody na "budowę instalacji gazowej – podłączenie pieca co. w moim mieszkaniu, tzn. P., ul. [...]/7" (pismo z dnia [...] lutego 1997 r.); 2.[...] Sp. z o.o. poinformowała uczestniczkę H.G., iż wyraża zgodę na podłączenie do instalacji wewnętrznej kotła co. opalanego gazem pod szeregiem wskazanych w nim warunków, w tym: przygotowania opracowania technicznego, które wykaże, że istniejąca instalacja gazowa posiada odpowiednią przepustowość; podłączenie kotła co. zostanie dokonane zgodnie z opinią kominiarską załączoną do w/w pisma (pismo [...] Sp. z o.o . z dnia [...] marca 1997 r.); 3.Prezydent Miasta P. uwzględnił wniosek pani H.G. z dnia [...] lipca 1997 r. i zatwierdził projekt budowlany rozbudowy wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych zgodnie z warunkami WOZG nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. i opinią kominiarską nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. oraz udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę inwestycji w całości, obejmującej realizację wymienionej wyżej instalacji zgodnie z przedłożonym projektem, uwzględniając uwagi i zalecenia zawarte w warunkach oraz nakazał podłączenie pieca co. według wskazań opinii kominiarskiej (decyzja z dnia [...] października 1997 r., [...]); Zdaniem skarżącej z powyższego wynika, iż inwestorem robót w zakresie instalacji gazowej, w tym zwłaszcza zamontowania i podłączenia pieca co. była uczestniczka H.G. i to ona powinna być adresatem obowiązków wymienionych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Podkreślono, iż ustalając czy [...] S.A. była inwestorem przedsięwzięcia na nieruchomości przy ul. [...] organy nadzoru budowlanego winny odnieść relację [...] S.A. do tego budynku w oparciu o art. 3 ust. 11 prawa budowlanego. Następnie skarżąca ponownie, z ślad za odwołaniem, argumentowała, iż będące podstawą rozstrzygnięcia WINB przepisy art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 prawa budowlanego nie mogły mieć zastosowania. Skarżąca wniosek taki wywiodła z tego, iż proces budowlany, jej zdaniem, zakończył się w dniu [...] października 1998 r. z chwilą dokonania ostatecznego odbioru robót remontowo–modernizacyjnych, objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. i potwierdza to pismo z dnia [...] grudnia 1999 r. [...] Ponadto wskazała, iż – jej zdaniem – nawet gdyby przyjąć, że nie wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę z 1994 r. zostały zakończone, to i tak nie można byłoby ich kontynuować legalnie gdyż jeszcze przed upływem okresu gwarancyjnego wygasła zgodnie z art. 37 ust. 1 prawa budowlanego decyzja pozwolenia na budowę z 1994 r. w związku z nie prowadzeniem przez ponad 2 lata żadnych robót, na wykonanie których decyzja ta udzielała pozwolenia. Zdaniem skarżącej rozpoczęcie wykonywania dodatkowych robót budowlanych lub kontynuowanie robót nie zakończonych do dnia [...] października 1998 r., a tym bardziej przebudowa instalacji gazowej wraz z urządzeniami, która nie została w ogóle objęta pozwoleniem na budowę z 1994 r., może nastąpić dopiero po uzyskaniu przez Wspólnotę Mieszkaniową lub poszczególnych właścicieli mieszkań i ich najemców nowych ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 lub art. 37 ust. 2 prawa budowlanego. WINB, zdaniem skarżącej, błędnie przyjął, iż rys. 11 z zatwierdzonego projektu daje podstawę do wyinterpretowania z niego, że pozwoleniem na budowę z 1994 r. było też objęte wykonanie i podłączenie instalacji i urządzeń gazowych, W dalszej części skargi, skarżąca wskazywała, iż w zaskarżonej decyzji WINB błędnie ustalił stan faktyczny dotyczący przedmiotu postępowania, którym jest między innymi trzon kominowy w pionie "C" przechodzący przez mieszkania nr 3, 4, 7 i 10 w budynku przy ul. [...] w P.. Zdaniem skarżącej przedmiotowy trzon kominowy został wymurowany zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. z 6–cioma szczelnymi przewodami o wymiarach 14cm x 14 cm (z dopuszczalną tolerancją – 0,5 cm) na całej jego wysokości. Na tę okoliczność skarżąca powołała dowody w postaci protokołu kominiarskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., sporządzony przez mistrza kominiarskiego S.D.; opinii Spółdzielni Pracy Kominiarzy w P. nr [...] [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz opinii Spółdzielni Pracy Kominiarzy w P. nr [...] [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. oraz pismo PINB z dnia [...] grudnia 1999 r. Następnie zarzucono, iż WINB odmiennie zinterpretował opinię nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. opracowaną przez mistrza kominiarskiego G.M. błędnie przyjmując, że symbol 3p wpisany na rzucie komina w świetle przewodu nr 1 z wrysowanym okrągłym wkładem kominowym oznacza wyłącznie drożność tego przewodu tylko do trzeciego piętra. Tymczasem, zdaniem skarżącej, w przypadku wprowadzenia do przewodu wkładu kominowego takie symbole stosuje się w celu określenia do jakiego piętra dochodzi odpowiedni wkład kominowy. Wskazano na analogię do symbolu 2p wpisanego w świetle przewodu nr 4 z wkładem kominowym dochodzącym do drugiego piętra. Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, że autor ekspertyzy z 2008 r. dr inż. M.K. w trakcie dokonywania w lokalu nr 7 odkrywki w celu pobrania cegły do badań wytrzymałościowych odkrył w skrajnym przewodzie komina "C" rurę z pcv i w związku z tym z pewnością uznał ten przewód kominowy za szacht instalacyjny. Reasumując skonstatowano, iż w trakcie budowy komina nie nastąpiło żadne istotne odstępstwo od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z 1994 roku. Wreszcie skarżąca wskazała, iż przewody kominowe wraz z systemem wentylacyjnym zostały zaprojektowane i wykonane w istniejącym i użytkowanym budynku w oparciu o pozwolenie na budowę wydane w dniu [...] kwietnia 1994 r., a więc za rządów starego prawa budowlanego. Miarodajne więc powinny być przy ocenie zastosowanych rozwiązań – pozwolenie na budowę z 1994 r. i obowiązujące wówczas przepisy starego prawa budowlanego, jak również starego rozporządzenia technicznego z 1980 r. oraz zalecenia ekspertyzy technicznej p. T.B. z 2009 r. Ponadto skarżąca wywodziła, iż swoje stanowisko w sprawie braku możliwości zastosowania rozwiązania dotyczącego dwóch zbiorczych przewodów wentylacyjnych organ I instancji uzasadniał zawężeniem przekroju przewodów kominowych nadlewkami zaprawy na wewnętrznych powierzchniach przewodów, podczas gdy powyższa usterka wykonawcza została już wcześniej usunięta przy pomocy kuli kominiarskiej o średnicy 130 cm, poprzez strącenie wszystkich nadlewek, które zresztą jak stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nigdy nie stanowiły ograniczenia we właściwej wentylacji pomieszczeń. Skarżąca zarzuciła, iż organy nadzoru budowlanego nie wzięły również pod uwagę, że w pobliżu komina "C" znajdują się w kuchniach lokali nr 7 i 10 (które są prawidłowo wentylowane przy pomocy dwóch przewodów w 4–przewodowym kominie nr 9) dodatkowe dwa przewody wentylacyjne dochodzące do drugiego i trzeciego pietra. Zdaniem skarżącej alternatywnie można je wykorzystać do wentylowania łazienek przylegających do powyższych łazienek i komina. Skarżąca wskazała, iż wprawdzie są one obecnie podłączone do okapów nad 4–palnikowymi kuchenkami gazowymi, lecz przepisy prawa budowlanego nie zobowiązują do stosowania tego typu wentylacji, która jest mechaniczną, a wręcz zakazują jej stosowania w pomieszczeniach, w których zastosowano wentylacje grawitacyjną. W kuchni lokalu nr 7 znajduje się również wolny przewód do którego podłączony był piec kaflowy na paliwo stałe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi WINB wskazał, iż zarzutowi błędnego ustalenia inwestora, który zdaniem skarżącego powinien odbywać się przez pryzmat art. 3 pkt 11 prawa budowlanego, z uwagi na brzmienie art. 33 ust. 2 pkt 2 tej ustawy przeczy wyrok WSA we Wrocławiu II SA/Wr 673/08, którego fragmenty organ przytoczył. Dodał ponadto, iż decyzja pozwolenia na przebudowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. wydana została dla [...], a zatem – w myśl obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę art. 29 pkt 5 starego prawa budowlanego, wydane zostało na podmiot legitymujący się prawem do dysponowania nieruchomością. Organ wskazał, również, iż w tomie VIII akt organu I instancji znajduje się dziennik budowy – część II wydany przez Urząd Miejski, gdzie na stronie frontowej wskazano inwestora i zarazem generalnego realizatora inwestycji – "[...] – P., ul.[...]". Także w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 223/10 Sąd zajął jednoznaczne stanowisko co do podmiotu, który jest inwestorem. Organ podkreślił także, iż kwestią następstwa prawnego przesądzonego w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 223/10 nie będzie polemizował, a to m.in. z uwagi na art. 153 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02.153.1270 ze zm.) oraz art. 170 tej ustawy. Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutów skargi organ wskazał, iż wydanie przez Prezydenta Miasta P. decyzji z dnia [...] października 1997 r. – pozwolenia na wykonanie wewnętrznej instalacji gazowej dla uczestniczki H.G. nie zmienia faktu wykonania robót z naruszeniem prawa wskazanym w tej decyzji. Odnotować, zdaniem organu, również należy, że instalacja w tym zakresie nie funkcjonuje o czym świadczą pisma zawarte w tomie XV akt PINB – karty 237, 240, 241, 265. Kolejno organ podnosił, iż tom III akt I instancji zawiera zatwierdzony projekt oraz rysunki do niego. Podkreślił, iż nie wyinterpretował, że projektem tym objęte były wykonanie podłączenia instalacji i urządzeń gazowych. Zdaniem organu – trzeba braku znajomości zasad oznaczania na rysunkach (które i tak są opisane), aby taki zarzut postawić – zatwierdzony rysunek jednoznacznie określa położenie przewodów spalinowych i wentylacyjnych w spornym kominie. W ocenie organu wadliwe wykonanie robót uniemożliwiające poprawne funkcjonowanie urządzeń gazowych oraz wentylacji nie upoważnia organów nadzoru budowlanego do zaniechania działania, pomimo przywołania przez skarżącego dokumentu wystawionego przez PINB w roku 1994 potwierdzającego "że roboty były prowadzone zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1994 r. ...". W zakresie zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie ilości przewodów w kominie organ wskazał, iż dał wiarę określonym w decyzji dowodom i uzasadnił dlaczego. Mianowicie poza przywołaną przez skarżącego opinią kominiarską G.M. przywołano też ekspertyzę dr inż. M.K.. Na stronie 5 ekspertyzy (zawartej w tomie XVII akt PINB) figuruje stwierdzenie: "W mieszkaniu nr 7 przedmiotowy trzon kominowy łącznie z obudowanym cegłą szachtem instalacyjnym ma długość mniejszą od określonej w dokumentacji projektowej, co wskazuje na umieszczenie w nim mniejszej ilości kanałów 14 x 14 cm (5 zamiast projektowanych 6)." Potwierdzają to fotografie zawarte w ekspertyzie na jej stronie 14. Organ zarzucił również, iż niemożliwe jest, aby twierdzić iż przeczyszczenie kulą o średnicy 13 cm (130 cm wg. autora skargi) zapewniło usunięcie usterki w postaci braku wymaganego przekroju przewodu – kula taka daje średnicę 132,7 mc2, co jest mniejsze od minimum jakie przewidują przepisy tj. 160 mc2. Z tych też względów skorygowano sentencję decyzji organu I instancji w pkt.5 tj. zakresie średnic jakimi należy przeczyścić kanały największą i najmniejszą aby usunąć istotne nadlewy – te w narożach. Wreszcie organ podkreślił, iż zarzucając błąd w stosowaniu aktualnie obowiązujących przepisów skarżący pomija fakt, iż stosowanie przepisów dotychczasowych ograniczone jest do art. 103 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane. Reasumując WINB stwierdził, iż skarżąca w skardze nie podnosi nowych okoliczności i zarzutów, które miałyby wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. H.G. w imieniu własnym oraz jako Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w P. ustosunkowała się do skargi [...] S.A. i wniosła o oddalenie skargi. Uczestniczka w pełni podtrzymała stanowisko własne wyrażone w pismach złożonych w sprawie w postępowaniu administracyjnym oraz sądowo administracyjnym – w szczególności zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. skierowanym do WWINB oraz skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 marca 2010 r., iż skarżąca jest następcą prawnym PP [...], w szczególności zaś jest następcą prawnym uprawnień i obowiązków podmiotu wskazanego jako inwestor w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 1994 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Skarżąca powołała się ponownie w tej mierze na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 223/10. Argumentując w tej mierze uczestniczka wskazała, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. Prezydent Miasta P. udzielił [...] z siedzibą w P., pozwolenia na budowę zatwierdzając jednocześnie projekt budowlany – pozwolenie dotyczyło budynku przy ul. [...] w P.. W okresie od 1997 r. do 1998 r. nastąpiło wykonanie przez [...] Sp. z o.o robót będących przedmiotem decyzji organu I instancji – spornego trzonu kominowego, zaś od 1998 r. początkowo przez Wydział Architektury, Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Miasta P., zaś od [...] stycznia 1999 r. przez PINB i WINB, prowadzone jest postępowanie administracyjne w związku z nieprawidłowościami, których inwestor dopuścił się w trakcie prac remontowych. W toku tego postępowania organy nadzoru budowlanego wydały szereg częściowych decyzji (w szczególności zaskarżoną) i postanowień potwierdzających wykonanie przez inwestora [...] Sp. z o.o. części prac niezgodnie z prawem budowlanym i w sposób zagrażający bezpieczeństwu. Uczestniczka podkreśliła, iż od 11 lat trwania tego procesu nigdy dotąd – [...] S.A. (poprzednio [...] Sp. z o.o.) nie kwestionowała tego, że jest inwestorem procesu budowlanego wynikającego ze wspomnianej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero obecnie – gdy w toku postępowania ujawniono dalsze nieprawidłowości w działaniu tej spółki – [...] S.A. kwestionuje ten fakt. Uczestniczka wskazała, iż wyrażane przez [...] S.A. stanowiskom, iż [...] S.A. nie jest inwestorem w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i procesie budowlanym (zainicjowanym decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r.) poprzez przyjęcie, że [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w P., nie jest następcą prawnym pod tytułem ogólnym – sukcesorem generalnym podmiotu wskazanego jako inwestor w decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r. – to jest PP [...] rażąco narusza art. 28 kpa w zw. z art. 52 i art. 17 pkt 1 prawa budowlanego i tym samym stanowisko to stoi w sprzeczności z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. 1990 r., Nr 32, poz. 191 z późn. zm., dalej – PW ustawę samorządową) w zw. z § 4 uchwały Rady Miejskiej P. z dnia [...] grudnia 1992 r. w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 160 pkt 2 w zw. z art. 163 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. – Kodeks handlowy (Dz. U. 1934 r., nr 57, poz. 502 ze zm., dalej – KH) w zw. z art. 551 kc. Uczestniczka wskazał, iż odpowiednio konkretne przepisy zostały naruszone zależnie od tego, o którym rodzaju następstwa prawnego mowa. W niniejszej sprawie następstwo prawne pod tytułem ogólnym [...] S.A. po inwestorze wskazanym w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 1994 r. jest następstwem z jednej strony wynikającym ipso iure (art. 8 ust. 2 PW ustawę samorządową w zw. z § 4 uchwały Rady Miejskiej P. z dnia [...] grudnia 1992 r., w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji), a drugiej strony jest także jednocześnie następstwem prawnym pod tytułem ogólnym wynikającym z czynności prawnej (art. 160 pkt 2 w zw. z art. 163 § 1 KH w zw. z art. 551 kc). Jednocześnie wskazała, iż [...] S.A. jest również następcą prawnym pod tytułem szczególnym. W dalszej części pisma uczestniczka kolejno omówiła wskazane rodzaje następstwa prawnego. Uczestniczka podkreśliła również, iż z następstwem prawnym mamy do czynienia wtedy, kiedy prawa lub obowiązki jednego podmiotu – przechodzą na inny podmiot. Nie jest natomiast istotnym, czy pierwszy z tych podmiotów ulega likwidacji czy nadal funkcjonuje, ani też czy drugi podmiot już wcześniej istniał czy też dopiero powstaje. Formalny fakt likwidacji osoby prawnej — inwestora wskazanego w decyzji o pozwoleniu na budowę, w niczym nie przeszkadzał przejściu uprawnienia płynącego z tego administracyjnego pozwolenia – na inny podmiot. Ponadto uczestniczka postępowania podniosła, iż [...] S.A. w swojej skardze kasacyjnej z dnia 0[...] marca 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 643/08 samo wskazało, iż "okolicznością nie kwestionowana przez żadną ze stron postępowania jest to, nie skarżący jako inwestor dokonał budowy w zakresie nowych trzonów kominowych. Dalej, że działał w ramach pozwolenia na budową i przysługiwały mu z tego tytułu wszelkie uprawnienia dotyczące rzeczonej budowy" Następnie uczestniczka wskazała, iż nawet abstrahując od kwestii następstwa prawnego [...] Sp. z o.o. (i [...] S.A.) po inwestorze określonym w pozwoleniu na budowę to i tak jest inwestorem w rozumieniu art. 17 pkt 1 prawa budowlanego robót będących przedmiotem zaskarżonej decyzji. Odmienne przyjęcie – że [...] S.A. nie jest inwestorem robót będących przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowiłoby naruszenie art. 52, art. 17 pkt 1 prawa budowlanego. Uczestniczka argumentowała, iż z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego wynika, że (jak wspomniano wcześniej) [...] Sp. z o.o. był dysponentem dziennika budowy i ustanawiał kilkakrotnie inspektora nadzoru inwestorskiego [...] Sp. z o.o. – tym samym nie budzi wątpliwości, że był podmiotem organizującym proces budowlany. Uczestniczka podniosła również, iż to [...] Sp. z o.o. poniósł nakłady finansowe robót. Wskazuje na to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie – w tym kilkadziesiąt, jeśli nie kilkaset już pism [...] S.A. (wcześniej [...] Sp. z o.o. ), w którym wskazywano na pokrycie kosztów tego remontu (przykładowo uczestniczka przywołała pismo Dyrektora Wydziału Mienia Komunalnego Urzędu Miasta P. z dnia [...] listopada 1998 r. "w poruszonej sprawie rozliczenia kosztów remontu informuję, że są one dokonywane przez inwestora, tj. [...] Sp. z o.o."). Natomiast w przypadku ustalenia uchybień w toku prowadzonych robót remontu kapitalnego – do ich usunięcia zobligowany jest inwestor [...] S.A. Kolejno uczestniczka poruszyła kwestię twierdzenia zawartego w skardze, jakoby to H.G. była inwestorem przedsięwzięcia, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Uczestniczka wskazał, iż wobec zakupu we własnym zakresie pieca centralnego ogrzewania współwłaścicielki mieszkania nr 7 wykonały także wewnętrzną instalację gazową i instalację centralnego ogrzewania. Prace powyższe zostały wykonane po uprzednim uzyskaniu decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 1997 r., w której Prezydent na wniosek H. i P. G. zatwierdził przedstawiony przez wnioskodawczynie projekt budowlany rozbudowy wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych zgodnie z warunkami WOZG nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. i opinii kominiarskiej nr [...] i udzielił pozwolenia na budowę opisanej inwestycji w całości. Prawidłowość wykonanych prac w tym zakresie została poddana kontroli PINB, który decyzja, z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] umorzył postępowanie wskazując na spełnienie przez inwestorki ciążących nań obowiązków i prawidłowość wykonanych robót. Postanowienie to zyskało walor prawomocności. Uczestniczka podkreśliła, iż inwestycja dokonana przez H.G. dotyczyła wyłącznie instalacji gazowej wewnątrz mieszkania i pieca c.o. została wykonana prawidłowo. Natomiast zaskarżona decyzja WINB wskazuje na nieprawidłowości dokonane przez [...] przy budowie komina. Tym samym przedmiotem zaskarżonej decyzji jest prawidłowość inwestycji budowlanej w zakresie wybudowania komina, a nie instalacji gazowej – w szczególności wewnątrz jednego z mieszkań. Odnosząc się do kwestii zakończenia procesu budowlanego uczestniczka wskazała, iż twierdzenia skarżącej o tym, że proces budowlany zakończył się w dniu [...] października 1998 r. z chwilą dokonania ostatecznego odbioru robót remontowo – modernizacyjnych objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r., czego potwierdzeniem ma być pismo z dnia [...] grudnia 1999 r. [...] są nieprawdziwe. Uczestniczka podtrzymała i powtórzyła argumentację powołaną w "odpowiedzi na odwołanie" iż odbiór powyższy nie był nigdy odbiorem robót przez właściciela, [...] samo odebrało remont od wykonawcy, zaś powoływanie się na pismo PINB z dnia [...] grudnia 1999 r. jest nieuzasadnione ze wskazanych już względów (pismem z dnia [...] stycznia 2000 r. WINB wskazał na całkowitą niezasadność stanowiska PINB wyrażonego w piśmie z dnia [...] grudnia 1999 r.) Uczestniczka skonstatowała, iż proces budowlany nie zakończył się, na co wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 356/06, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, na nie zakończenie procesu inwestycyjno – budowlanego w budynku przy ul. [...] w P. na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r. Również w piśmie Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] marca 2001 r. wskazuje się, że [...] nie zgłosiło do Wydziału Urbanistyki i Architektury zakończenia robót związanych z przeprowadzanym remontem budynku. Wreszcie pismo Wiceprezesa [...] Sp. z o.o. A.W. z dnia [...] czerwca 2002 r., stanowi o "jednoznacznej opinii prawnej zawierającej informacją, że remont budynku w rozumieniu Prawa Budowlanego nie został zakończony." Dalej uczestniczka wskazała także, iż niezrozumiałym jest twierdzenie zawarte w skardze, jakoby nie można już było prowadzić robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z nieprowadzeniem robót przez okres 2 lat. Należy bowiem, zdaniem uczestniczki, zauważyć, że roboty objęte zaskarżoną decyzją [...] S.A. ma wykonać nie na podstawie pozwolenia na budowę z 1994 r., lecz na podstawie zaskarżonej decyzji, która nakłada na niego obowiązki. Uczestniczka postanowiła również odnieść się do podnoszonej w skardze i w toku postępowania administracyjnego – okoliczności o rzekomym zupełnym braku powiązania [...] S.A. z budynkiem położonym w P. przy ul. [...] i stwierdziła, że nie jest prawda jakoby [...] S.A. nie łączył stosunek prawny w zakresie zarządzania nieruchomością przy ul. [...] w P.. Budynek ten – jako stanowiący współwłasność Miasta P. – pozostawał przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. – Dz. U. 2000 r., nr 80 poz. 903 ze zm., dalej – ustawa o własności lokali) w zarządzie [...] – jako przedsiębiorstwa komunalnego w rozumieniu art. 8 ust, 1 PW ustawę samorządową. Współwłaściciele tej nieruchomości – po wejściu w życie ustawy o własności lokali, powierzyli uchwałą [...] Sp. z o.o. – zarząd tej nieruchomości. Do momentu wejścia w życie nowelizacji ustawy o własności lokali dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 16 marca 2000 r. (Dz. U. Nr 29, poz. 355, dalej – ustawa zmieniająca uwl), [...] (następnie [...] Sp. z o.o.) był zarządcą i zarządem tego budynku. Po dokonanej nowelizacji – utraciła przymiot zarządu Wspólnoty, natomiast [...] Sp. z o.o. (obecnie [...] S.A.) jest nadal zarządcą nieruchomości przy ul. [...] w P.. W tym zakresie zarząd w znaczeniu funkcjonalnym nie został temu podmiotowi odjęty. Uczestniczka wskazała, iż podmiot ten nieustannie pobiera wynagrodzenia za sprawowanie zarządu od członków Wspólnoty Mieszkaniowej i zarząd ten w tym znaczeniu jest sprawowany (abstrahując od oceny jakości jego wykonywania). Stanowisko swoje uczestniczka poparła stanowiskiem judykatury. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. [...] S.A. w związku ze złożonym pismem procesowym H.G. z dnia [...] lutego 2010 r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa). W niniejszej sprawie charakter niejako wyjściowy ma kwestia następstwa prawnego skarżącej [...] S.A. po [...] Sp. z o.o. i po Przedsiębiorstwie Państwowym [...]. Zarzut, iż spółka nie jest następcą prawnym wskazanych poprzedników oraz nie jest inwestorem robót podnosiła skarżąca, zaś z twierdzeniem tym nie zgodziły się organy obu instancji, jak również polemizowała z nim uczestniczka. Sąd stwierdza, iż podziela w powyższym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 sygn. akt II SA/Po 223/10 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), w którym Sąd ten stwierdził, co następuje. "Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez stronę skarżącą oraz uczestników postępowania, zarzutów dotyczących następstwa prawnego [...] S.A. po Przedsiębiorstwu Państwowym [...] wskazać należy, w pierwszej kolejności, że likwidacja w celu prywatyzacji przedsiębiorstwa, przewidziana art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 51, poz. 298 ze zm.) różni się od likwidacji przedsiębiorstwa w trybie ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, której celem było zakończenie bytu przedsiębiorstwa zarówno w sensie podmiotowym, jak i przedmiotowym. Natomiast celem prywatyzacji likwidacyjnej, z jaką mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, jest zlikwidowanie przedsiębiorstwa tylko w sensie podmiotowości prawnej, przy równoczesnym zachowaniu go w sensie przedmiotowym w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964, Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej KC), to jest jako zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych. Chodzi w niej o zadysponowanie w jednym procesie przedsiębiorstwem w sensie przedmiotowym jako całością lub zorganizowanymi częściami mienia tego przedsiębiorstwa. Jednocześnie przez zorganizowane części mienia należy rozumieć taki zespół składników materialnych i niematerialnych, który może stanowić odrębne przedsiębiorstwo, a w szczególności zakład, sklep, punkt usługowy (art. 4 ust. 3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych). Podkreślenia wymaga, iż odmiennie niż w przypadku prywatyzacji kapitałowej, przy prywatyzacji likwidacyjnej mienie przedsiębiorstwa jest nabywane przez nowy podmiot w drodze umowy – w powyższym przypadku przekazanie mienia miało miejsce w momencie zawiązania spółki prawa handlowego. Jak wyjaśnił w uchwale z dnia 14 października 1993 r., sygn. akt III CZP 136/93 (OSNCP 1994, z. 4, poz. 81) Sąd Najwyższy, uchwała rady gminy, podjęta w trybie ustawy samorządowej, o likwidacji przedsiębiorstwa w celu jego prywatyzacji przez sprzedaż na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy prywatyzacyjnej, stanowi wybór formy organizacyjno-prawnej dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywanej dotychczas przez to przedsiębiorstwo. W uzasadnieniu powyższym Sąd Najwyższy dał wyraz temu, że prywatyzacja likwidacyjna jest ściśle powiązana z celem, jakim jest dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa w dotychczasowym składzie majątkowym. Jakkolwiek orzeczenie powyższe odnosiło się do likwidacji przedsiębiorstwa państwowego w drodze jego sprzedaży, to uwagi powyższe zachowują swoją aktualność w odniesieniu do przewidzianej w art. 37 ust. 1 pkt. 2 prywatyzacji w drodze wniesienia przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części jego mienia do spółki. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 55¹ kc przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej, które obejmuje w szczególności: 1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa); 2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości; 3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych; 4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; 5) koncesje, licencje i zezwolenia; 6) patenty i inne prawa własności przemysłowej; 7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; 8) tajemnice przedsiębiorstwa; 9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...], podjętą na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zadecydowano o likwidacji [...] w celu jego przekształcenia poprzez utworzenie nowej spółki, do której zostanie wniesiona część jego mienia. W wykonaniu powyższej uchwały w dniu [...] czerwca 1994 r. zawarta została przed notariuszem umowa spółki [...] Sp. z o.o. Jak wynika z powyższej umowy Miasto P. wniosło do nowo tworzonej spółki zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa komunalnego [...], a więc, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zespół składników materialnych i niematerialnych, który może stanowić odrębne przedsiębiorstwo. Jak wskazało [...] S.A. w treści odwołania od decyzji organu I instancji, to co zostało wniesione do utworzonej spółki prawa handlowego, obejmowało tą zorganizowaną część przedsiębiorstwa, przy pomocy której prowadzona była działalność eksploatacyjna zasobu komunalnego oraz przy pomocy której administrowano budynkami stanowiącymi własność innych osób. Natomiast Przedsiębiorstwo Państwowe [...] zostało wykreślone z Rejestru Sądowego w dniu [...] października 2002 r. [...] Sp. z o.o. została następnie uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] stycznia 2004 r. przekształcona w [...] S.A., która występował w toczącym się postępowaniu w charakterze inwestora wykonanych robót budowlanych. Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne Sąd podkreśla, że zarówno redakcja art. 37 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw jak i umowy notarialnej z dnia [...] czerwca 1994 r. wskazuje, że celem przeprowadzonej prywatyzacji likwidacyjnej było dalsze prowadzenie działalności w zakresie obsługi nieruchomości przez podmiot będący spółką prawa handlowego. W celu realizacji powyższych zadań organ założycielski – Miasto P. – przeniósł na nowo powstałą spółkę z.o.o. zespół składników materialnych jak i niematerialnych. Powtórzyć w tym miejscu należy za Sądem Najwyższym za uchwała Rady Miasta nakazująca likwidację przedsiębiorstwa stanowiła wybór formy organizacyjno-prawnej dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym za nieuzasadnione uznać należy twierdzenia [...] S.A., iż Spółka ta nie może zostać uznana za inwestora robót wykonywanych na przedmiotowej nieruchomości. W szczególności podkreślenia wymaga, że okoliczność bezsporną był fakt wykonywane prace remontowe były finansowane ze środków [...] Sp. z o.o., co Spółka przyznała w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nie można w tym wypadku mówić więc o zaangażowaniu Miasta P. w remont. Remont został przeprowadzony przez podmiot prawa handlowego, którego jedynym udziałowcem było Miasto P.. Sam [...] Sp. z o.o. został natomiast utworzony ze składników materialnych likwidowanego Przedsiębiorstwa Państwowego [...], co przesądza o fakcie kontynuowania jej dotychczasowej działalności przez nowo powstałą spółkę prawa handlowego. Sąd podkreśla, że niewątpliwie wszystkie składniki majątkowe przedsiębiorstwa stanowią jedynie elementy pomocnicze do prowadzenia działalności gospodarczej, do której było ono przystosowane. Skoro zaś działalność inwestycyjno – remontowa nowo powstałego podmiotu – [...] Sp. z o.o., polegająca na wykonywaniu przedmiotowych prac budowlanych, mogła być wykonywana jedynie po uzyskaniu stosownej decyzji, uznać należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę stanowiła jeden z elementów zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego, które zostały przeniesione na rzecz nowo powstałej spółki. Wskazać bowiem należy raz jeszcze, iż przeniesienie dotychczasowego majątku przedsiębiorstwa państwowego nastąpiło w trybie art. 55¹ kc, a więc było to przeniesienie własności przedsiębiorstwa, to znaczy zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej." Sąd orzekający w sprawie II SA/Po 223/10 wskazał następnie, iż "nie podzielił argumentacji przejętej przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do braku następstwa prawnego po stronie [...] S.A.". W sprawie tej, bowiem organ błędnie uznał argumentację skarżącej, co do braku następstwa prawnego. W niniejszej sprawie organ nie polemizował ze stanowiskiem wyrażonym w sprawie II SA/Po 223/10 i się do niego przychylił. Sąd w niniejszym składzie również pogląd ten, jak wskazano, podziela i stwierdza, iż [...] S.A. jest następcą prawnym [...] Sp. z o.o. oraz PP [...]. Zdaniem Sądu [...] S.A. (wcześniej [...] Sp. z o.o. oraz PP [...]) był i jest również inwestorem robót będących przedmiotem niniejszego postępowania, o których mowa w decyzjach organów obu instancji (dalej – roboty) w rozumieniu art. 17 i 18 prawa budowlanego. Słusznie zresztą wskazała, uczestniczka, iż [...] S.A. w skardze kasacyjnej z dnia [...] marca 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 643/08 sama wskazała , iż "okolicznością nie kwestionowana przez żadną ze stron postępowania jest to, że skarżący jako inwestor dokonał budowy w zakresie nowych trzonów kominowych. Dalej, że działał w ramach pozwolenia na budowę i przysługiwały mu z tego tytułu wszelkie uprawnienia dotyczące rzeczonej budowy". Reasumując Sąd stwierdza, iż decyzje organów niniejszej sprawie prawidłowo zostały skierowane do [...] S.A. jak adresata decyzji. Przechodząc do oceny formalnoprawnej poprawności wydanych rozstrzygnięć organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogłyby dawać podstawę do ich uchylenia czy też stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 107 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia powyższego przepisu przez organy obu instancji. W szczególności, zdaniem Sądu, nieuzasadniony jest zarzut, jakoby z uzasadnienia decyzji nie wynikało dlaczego obowiązki zostały nałożone na [...] S.A., ponieważ, - jak słusznie wskazała uczestniczka – lektura uzasadnienia prowadzi do przeciwnych wniosków. Kwestia uczynienia [...] S.A. adresatem decyzji została rozważona i zostało to wyrażone wprost: "organ nadzoru budowlanego rozważył, który z uczestników procesu budowlanego (...) powinien być adresatem nałożonych obowiązków (...)" oraz następnie uzasadnione. Sad stwierdza zatem, iż organy z poszanowaniem przepisów postępowania wydały orzeczenia w sprawie. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w sprawie bezsprzecznym jest, że decyzją Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. udzielono PP [...] pozwolenia na budowę, a następnie decyzją tą legitymowała się skarżąca, jako następca prawny jej adresata. Decyzją powyższą zatwierdzono projekt budowlany z marca 1994 r. Wątpliwości budzi jednak to, czy proces ten został zakończony i jest to okoliczność sporna w sprawie. Skarżąca twierdzi, że proces budowlany zakończył się w dniu [...] października 1998 r. z chwilą dokonania ostatecznego odbioru robót remontowo - modernizacyjnych objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r., co, jej zdaniem, potwierdza treść pisma z dnia [...] grudnia 1999 r. [...], w którym to organ nadzoru budowlanego stwierdził, że roboty były prowadzone zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1994 r. i że brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie poprawności przeprowadzenia powyższego remontu. Jednocześnie z okoliczności tej wywodzi skutek w postaci tego, iż niemożliwym było zastosowanie w sprawie przepisów rozdziału V prawa budowlanego. Wniosek swój skarżąca wywiodła z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1390/06 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), cytując jego fragment począwszy od słowa "powoduje, że niemożliwe jest" skończywszy na wyrazach "do momentu jej zakończenia" pominęła fakt, iż pełen fragment uzasadnienia brzmi: "skuteczne zgłoszenie oddania budynku do użytkowania powoduje, że niemożliwe jest prowadzenia wobec takiego obiektu postępowań w trybie przepisów rozdziału V ustawy Prawo budowlane - "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych". Przepisy zawarte w tym rozdziale ustawy mogą być jedynie stosowane na etapie budowy, tj od momentu rozpoczęcia inwestycji do momentu jej zakończenia." Pominięcie słowa skutecznie wypaczyło sens wypowiedzi Sądu. Co się zaś tyczy owej skuteczności zgłoszenia oddania budynku do użytkowania, to kwestia wątpliwa. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 2735/95: "1. O zakończeniu budowy w rozumieniu art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a w szczególności złożenia zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 cyt. ustawy. 2. W sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57 prawa budowlanego). Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. (Prok.i Pr.-wkł. 1997/6/49, nr Lex 29545). Jak słusznie uczestniczka postępowania wskazała, nie jest możliwe powoływanie się w tej kwestii przez skarżąca na pismo PINB z dnia [...] grudnia 1999 r., gdyż uczestniczka wniosła środek odwoławczy od tego pisma i dnia [...] stycznia 2000 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt [...] wskazał na całkowitą niezasadność stanowiska PINB wyrażonego w piśmie z dnia [...] grudnia 1999 r. Uczestniczka wskazała, iż w uzasadnieniu powyższego WINB wskazał w szczególności na olbrzymie braki postępowania przed PINB i nakazał załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej konkludując, że "analiza wykazała, że postępowanie w sprawie nie zostało zakończone i Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego niniejszym odsyła akta sprawy dla podjęcia stosownych działań przez organ I instancji w terminie określonym przez kpa". Za nie zakończeniem procesu budowanego, , przemawiają również w szczególności: wyrok Wielkopolskiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 356/06, pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] marca 2001 r. pochodzące od Kierownika Oddziału Architektury, wskazujące, że [...] nie zgłosiło do Wydziału Urbanistyki i Architektury zakończenia robót związanych z przeprowadzanym remontem budynku oraz pismo Wiceprezesa [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2002 r., gdzie autor wskazuje na "jednoznaczną opinię prawną zawierającą informację, że remont budynku w rozumieniu Prawa Budowlanego nie został zakończony." Sąd stwierdza, iż powyższy spór między stronami nie ma obecnie znaczenia prawnego. Jakkolwiek kwestia zakończenia procesu budowlanego, na tle powstałej sytuacji wymaga wyjaśnienia, to jednak ewentualnie na etapie postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego. Dla niniejszej sprawy kwestia ta jest prawnie irrelewantna, a to z tego względu, iż skarżąca powołała się na tezę wyroku, dla uzasadnienia poglądu, że postępowanie prowadzone w trybie przepisu art. 51 w zw. z art. 50 prawa budowlanego ma zastosowanie wyłącznie do robót budowlanych, które w chwili wydania decyzji z powołaniem się na te przepisy nie zostały jeszcze ukończone. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 637/08 (LEX nr 558400) należy wskazać, iż "Pogląd ten jednak nie uwzględnia jednak aktualnego brzmienia przepisu art. 51 prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r., nadanego ustawą o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888), obowiązującą od dnia 31 maja 2004 r. Z przepisu art. 51 ust. 7 w aktualnie obowiązującym brzmieniu wynika, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy - Prawo budowlane stosuje się odpowiednio, gdy roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 lub 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W razie więc wykonania innych robót budowlanych niż wskazane w art. 48 ust. 1 i 49b ust. 1, między innymi w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, ma zastosowanie szczególny tryb legalizacyjny przewidziany w art. 51 omawianej ustawy. Doprowadzenie zakończonych już robót do stanu zgodnego z prawem może polegać, między innymi, na wykonaniu odpowiednich, określonych przez organ czynności lub robót budowlanych (art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy). W obecnie obowiązującym stanie prawnym nieaktualne stało się więc też wcześniejsze orzecznictwo sądów administracyjnych uznających, że tryb wskazany w art. 51 nie może mieć zastosowania do robót już ukończonych. W kwestii uznania za inwestora wykonanych prac uczestniczki H.G. oraz P.G., Sąd stwierdza, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 1997 r., na wniosek H. i P. G. zatwierdził przedstawiony przez wnioskodawczynie projekt budowlany rozbudowy wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych zgodnie z warunkami WOZG nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. i opinii kominiarskiej nr [...] i udzielił pozwolenia na budowę opisanej inwestycji w całości. Prawidłowość wykonanych prac w tym zakresie została poddana kontroli Nadzoru Budowlanego, zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...], którą organ umorzył postępowanie wskazując na spełnienie przez inwestorki ciążących nań obowiązków i prawidłowość wykonanych robót. Należy, zdaniem Sądu, zgodzić się z uczestniczką, iż wywodzenie z powyższego twierdzenia jakoby uczestniczka być inwestorem robót, będących przedmiotem niniejszego postępowania, jest absurdalne. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem nieruchomości wspólnej, zaś inwestycja uczestniczki – instalacji wewnętrznej lokalu stanowiącego jej odrębną własność, nie zaś nieruchomości wspólnej. W zakresie materialno-prawnej poprawności decyzji Sąd stwierdza, iż decyzja organu II instancji jest prawidłowa. Organ w części uchylił decyzję organu I instancji i w to miejsce orzekł samodzielnie i z takim rozstrzygnięciem Sąd się zgadza. Należy wskazać, iż powzięcie przez organ I instancji informacji o możliwych nieprawidłowościach w zakresie wykonanych robót, będących przedmiotem niniejszego posterowani, skutkowało wszczęciem postępowania "weryfikacyjnego". Wobec powyższych wątpliwości PINB postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r. nakazał inwestorowi przedłożenie ekspertyzy określającej prawidłowość wykonania przedmiotowych kominów, a w szczególności spełnienie wymogów przepisów techniczno-budowlanych oraz Polskich Norm dotyczących budowy, wykonania i badania kominów oraz materiałów do ich wznoszenia i, w razie potwierdzenia nieprawidłowości w powyższym zakresie, określającej szczegółowo czynności, jakie należy wykonać, by kominy te doprowadzić do stanu spełniającego wymagania podstawowe, określone w art. 5. ust. 1. pkt 1 prawa budowlanego. [...] S.A. przedłożył "Ekspertyzę techniczną w sprawie określenia prawidłowości wykonania nowego trzonu kominowego pionu mieszkań 4,7 i 10 (trzon C) w budynku przy ul. [...]." autorstwa dr inż. M.K.. Organ poddał opinię analizie w postępowaniu dowodowym i dowód ten ocenił, uznając, iż opracowanie to było przekonywujące co do dopuszczalności użycia cegły, z której wymurowany został komin, jednakże nie wyjaśniało w szczególności: prawidłowości przekrojów, podłączeń i szczelności tego komina oraz nie wskazywało sposobu usunięcia nieprawidłowości. W tej sytuacji organ prawidłowo w świetle art. 7, art. 77 kpa uznał za konieczne przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego dr hab. inż. T. Z. B.. Oceniając powyższy dowód, organ wskazał, iż uznał spostrzeżenia i oceny techniczne rzeczoznawcy budowlanego i poddał je krytyce pod kątem przepisów prawa i norm technicznych obowiązujących tak w dniu wydawania decyzji – pozwolenia na budowę, jak i obecnie obowiązujących. Dał temu, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, wyraz w uzasadnieniu decyzji (pierwszoinstancyjnej), szczegółowo wskazując, jakie przepisy i w jakim czasie obowiązywały. I tak organ wskazał, iż w momencie wydawania pozwolenia na budowę obowiązywał art. 5 starego prawa budowlanego stanowiący, iż obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający, m. in. odpowiednie warunki użytkowe. Zasady określone tym przepisem zostały powtórzone w art. 5 prawa budowlanego, które weszło w życie 1 stycznia 1995 r., a więc obowiązywało w czasie wykonywania robót. Wspomniane wyżej wymagania ustawy skonkretyzowane były, w czasie projektowania przedmiotowego komina, w starym rozporządzeniu technicznym i w normie PN-89/B-10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły - Wymagania techniczne i badania przy odbiorze". W chwili wydawania decyzji obowiązuje norma PN-89/B-10425 i rozporządzenie techniczne. Następnie organ prawidłowo uznał, iż sposób wykonania przedmiotowego komina "w każdym razie wypełnia co najmniej jedną z przesłanek wymienionych w hipotezie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego". Mianowicie robota budowlana została wykonana w sposób nie zgodny z przepisami, tak obowiązującymi w chwili projektowania jak i w chwili orzekania w sprawie. Zaistnienie zaś choćby tej przesłanki implikuje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w związku z ust. 7 tego przepisu, to jest nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu osiągnięcia stanu zgodnego z prawem. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 art. 51 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Art. 50 ust. 1 wskazuje zaś na sytuacje, w których roboty budowlane wykonywane są: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie zaś z art. 51. ust. 1 organ w powyższych sytuacjach w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W konsekwencji powyższego organ nakazał skarżącej wykonanie czynności kreślonych w punktach 1 -9 sentencji decyzji Organ II instancji utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie w części, w części zaś je uchylił i w to miejsce orzekł w zakresie punktów 2-5, nakazując jak w sentencji decyzji. Organ w uzasadnieniu, z poszanowaniem art. 107 § 3 kpa wskazał na podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił te podstawy, wskazał dowody, na których się oparł, po dokonaniu ich oceny, wskazując dlaczego dał im wiarę. I tak, organ wskazał, iż jedynie częściowo podzielił stanowisko biegłego dr inż. M.K. zawarte w ekspertyzie technicznej z dnia [...] września 2008 r., w której biegły wyraził pogląd, iż nierówności i nadlewy zaprawy w spoinach zmniejszają prędkość przepływu powietrza w łazienkach, a to z tego względu, iż – zdaniem organu – istotny wpływ mogą mieć jedynie niektóre nadlewy, te które mogą znacząco ograniczać przepływ powietrza, a także z uwagi na warunki normowe obowiązujące w dniu wydania decyzji zezwalającej na wykonywanie robót. Organ odwoławczy wskazał, również że zakres sentencji decyzji został skorygowany z uwagi m. in. na stwierdzenie rozbieżności w zakresie ilości i długości przewodów w kominie w stanowiącej załącznik Nr 1 do ekspertyzy dr inż. T. B. opinii kominiarskiej nr [...] mistrza G.M.. W opinii tej bowiem stwierdzono, że w przewodzie kominowym nr 1 jest atrapa wkładu kominowego. Na rysunku komina tejże opinii wprowadzono w przewodzie nr 1 oznaczenie 3p co jest niejednoznaczne, może bowiem oznaczać albo trzecie piętro albo drożność do piwnicy - zgodnie z przyjętymi tam oznaczeniami. W świetle tej niejednoznaczności organ odwoławczy wskazał, iż podzielił stanowisko dr inż. K.M. zawarte w orzeczeniu technicznym z [...] marca 2005 r., gdzie na załączniku podpisanym przez mistrza kominiarskiego K.K. zawarto stwierdzenie: "Przewód kominowy nr 1 kończy się na III kondygnacji...". Organ podkreślił, iż stanowisko to potwierdza także na str. 8 ekspertyza dr inż. M.K.: "poziomie mieszkania nr 7 trzon kominowy jest 5 kanałowy". Ponieważ w poziomie 3-go piętra znajduje się 6 przewodów, zatem przewód nr 1 musiał zostać dobudowany w poziomie 3-go piętra (mieszkanie nr 10). Organ wskazał również, iż w swoim rozstrzygnięciu oparł się na opinii Instytutu Techniki Budowlanej z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie, sposobu odprowadzenia spalin z urządzeń gazowych i wentylacji łazienek i uwzględnił brzmienie § 174 ust. 3 rozporządzenia technicznego. Wskazał, iż korekta decyzji organu I instancji była konieczna, albowiem cześć ze wskazanych obowiązków została określona w sposób niewykonalny. Organ powołał się na § 140 pkt 5, art. 141 pkt 2 rozporządzenia technicznego oraz § 94 ust. 1 pkt 3 starego rozporządzenia technicznego oraz normę PN-B-10425:1989. Norma PN-B-10425:1989 dopuszcza zmniejszenie wymiarów przekroju przewodów z uwagi na niedokładność wykonania o 0,5 cm. § 140. ust. 5 rozporządzenia technicznego stwierdza, iż przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć powierzchnię przekroju co najmniej 0,016 m2 oraz najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,1 m. Zgodnie z § 141 rozporzadzenia technicznego zabrania się stosowania zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej. Zaś § 174. ust. 3 dopuszcza stosowanie zbiorczych przewodów systemów powietrzno-spalinowych przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, wyposażonymi w zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominowego. § 94 ust. 1 pkt 3 starego rozporządzenia technicznego wskazuje, iż łączenie różnych pomieszczeń przewodami wentylacyjnymi z tworzyw sztucznych lub innych materiałów palnych jest zabronione. W oparciu o powyższe stwierdził, iż konieczna była we wskazanym zakresie korekta decyzji pierwszoinstancyjnej. Sąd stwierdza, iż organ postąpił prawidłowo. Reasumując należy zauważyć, że decyzja jest prawidłowo uzasadniona pod względem prawnym i formalnym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalono.