IV SA/Po 1126/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę IV SA/Po 1126/13 Uzasadnienie Wójt Gminy S. (dalej Wójt albo organ I instancji) decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2011 r.) działając na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej u.d.i.ś.), §3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej rozporządzenie z 2010 r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa), po rozpatrzeniu wniosku M. NW Sp. z o.o. w S. (dalej inwestor) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej SN/110kV GPZ C. na dz. nr [...] w obrębie S., stwierdzając jednocześnie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia 04 listopada 2011 r. wniósł T.P. (dalej odwołujący lub skarżący), wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołujący zarzucił Wójtowi naruszenie §3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r. Pomimo bezspornego faktu, że planowane przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na środowisko życia człowieka, Wójt dał wiarę inwestorowi zapominając, że planowana inwestycja całościowo ma polegać na budowie jednej z największych farm wiatrowych w Polsce, przez co promieniowanie elektromagnetyczne będzie zdecydowanie większe i znajdujące się w określonej przestrzeni. Odwołujący zakwestionował twierdzenie, że w fazie eksploatacji stacji elektromagnetycznej nie będzie dochodziło do kumulowania się oddziaływań, czy wystąpienia poważnej awarii. W sprawie nie został sporządzony raport oddziaływania inwestycji na środowisko, a należałoby ten problem rozpatrywać łącznie z farmą wiatrową. Z zaskarżonej decyzji wynika, że nie przeprowadzano żadnych badań akustycznych w zakresie oddziaływania pola elektromagnetycznego. Nie podparto się żadnymi opracowaniami naukowymi. Nie podano również przewidywanego poziomu hałasu i promieniowania elektromagnetycznego przewidzianego dla tej inwestycji. Dlatego w ocenie odwołującego sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko jest niezbędne, gdyż jak wynika z zaskarżonej decyzji, Wójt nie posiada niezbędnych informacji dotyczących negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, a opiera się jedynie na karcie informacyjnej sporządzonej przez inwestora, która nie posiada wartości merytorycznej, przedstawiając jedynie punkt widzenia jednej ze stron postępowania. Ponadto w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji mieszkają ludzie. Odwołujący wniósł o uznanie jego za stronę postępowania z uwagi na to, że planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na wszystkich mieszkańców wsi S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 28 i 127 kpa w zw. z art. 71 u.d.i.ś. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że przymiot strony w sprawach z zakresu ustalania uwarunkowań środowiskowych dla danej inwestycji mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu ewentualnego jego oddziaływania. Uwzględniając usytuowanie projektowanej inwestycji i biorąc pod uwagę kopie mapy zasadniczej obejmującej teren inwestycji organ I instancji ustalił wykaz nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji, na które może ona ewentualnie oddziaływać. Dołączony do akt sprawy wykaz właścicieli i władających tymi nieruchomościami obejmuje łącznie 16 podmiotów, którymi są osoby fizyczne i prawne. Stronami postępowania są zatem, poza inwestorem, także osoby objęte w/w wykazem. Zważywszy na poczynione w tym zakresie ustalenia organu I instancji i analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Kolegium stwierdziło ponad wszelką wątpliwość, że odwołujący nie jest właścicielem ani użytkownikiem żadnej z nieruchomości leżących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, na które mogłaby ona oddziaływać, co przesądza o braku uprawnienia do złożenia odwołania w powyższej sprawie. Skargę na postanowienie z dnia 02 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) wniósł T.P. (dalej skarżący) wskazując na konieczność uchylenia przez Sąd postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 06.02.2013r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 330/12 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu sąd administracyjny wskazał, że zaskarżone postanowienie zapadło na podstawie art. 134 w zw. z art. 28 i 127 Kpa w zw. z art. 71 u.d.i.ś. Zostało ono wydane w postępowaniu poprzedzającym rozpoznanie wniesionego odwołania co do meritum, w ramach czynności wstępnych podejmowanych przez organ odwoławczy, mających na celu ustalenie dopuszczalności odwołania oraz terminowości jego wniesienia. Niedopuszczalność odwołania może być wynikiem zaistnienia ujemnej przesłanki przedmiotowej albo podmiotowej. W rozpoznawanej sprawie Kolegium za podstawę podjętego postanowienia określiło niedopuszczalność odwołania ze względów podmiotowych, ponieważ zostało ono wniesione przez osobę nie będącą stroną w sprawie. Legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 Kpa. W postępowaniu administracyjnym, nie wyłączając postępowania odwoławczego, powinna obowiązywać zasada, w myśl której każde wszczęte postępowanie powinno być zakończone wydaniem decyzji załatwiającej sprawę co do istoty lub kończącej sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 Kpa). Przepisy dopuszczające wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane ściśle. Z tego względu, gdy odwołanie wniosła osoba, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ II instancji obowiązany jest rozpoznać odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ ten stwierdzi, że jednostka nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, powinien wówczas wydać decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 §1 pkt 3 Kpa (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 503; zob. też uchwała NSA z dnia 05.07.1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Jedynie w przypadku nie budzącego wątpliwości ani pod względem faktycznym, ani prawnym stanu sprawy, gdy już od samego początku oczywistym pozostaje dla organu odwoławczego brak przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa osoby składającej odwołanie, dopuszczalne jest wydanie postanowienia o jego niedopuszczalności na podstawie art. 134 Kpa. Konieczność podjęcia jakichkolwiek czynności wykraczających poza to przekonanie powinna prowadzić do merytorycznego rozpoznania odwołania oraz ewentualnie do umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. zostało podjęte przedwcześnie, bez dokładnego zbadania przez Kolegium interesu prawnego skarżącego do występowania w niniejszej sprawie jako strona. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. Kolegium trafnie wskazało, że przymiot strony w sprawach z zakresu ustalania uwarunkowań środowiskowych dla danej inwestycji mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu ewentualnego jego oddziaływania. Innymi słowy, decydującym dla zaliczenia określonego podmiotu do kręgu stron postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jest ustalenie zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przez co należy rozumieć jego wpływ na środowisko przyrodnicze oraz na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok NSA z dnia 10.05.2012 r., sygn. akt II OSK 1063/11, baza orzeczeń NSA). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia obejmuje również ocenę zagrożeń (takich jak emisje hałasu, zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, uciążliwość zapachowa), których ze swej specyficznej istoty nie sposób ująć w ramy wyznaczone przez granice wynikające z prawa własności (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 07.07.2010 r., sygn. akt IV SA/Po 292/10, baza orzeczeń NSA). Kolegium ustalając w sposób ogólny zakres stron analizowanego postępowania nie ustaliło jednak właścicielem której nieruchomości jest skarżący i jak w związku z tym planowana inwestycja będzie oddziaływała na tę nieruchomość. Kolegium oparło się w tym względzie na wykazie sporządzonym przez organ I instancji, pomijając twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu. W szczególności Kolegium nie poparło jakimikolwiek dowodami ustalenia, że skarżący nie jest właścicielem ani użytkownikiem żadnej z nieruchomości leżących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W skardze do WSA skarżący wyraźnie wskazał, że wykaz sporządzony przez organ I instancji nie jest kompletny, ponieważ nie uwzględnia wszystkich osób, które mieszkają najbliżej planowanej inwestycji. Zwięzłość uzasadnienia postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego. Okoliczność ta potwierdza sformułowaną powyżej tezę zgodnie z którą Kolegium nie dysponując nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne określenie relacji w jakiej znajduje się skarżący do postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2011 r. powinno było w toku prowadzonego postępowania odwoławczego ustalić, czy skarżący ma interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu. W razie negatywnego ustalenia w tym zakresie postępowanie powinno zostać wówczas umorzone. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) uchylił postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. Sąd administracyjny nakazał, by ponownie rozpoznając niniejszą sprawę SKO w oparciu o przeprowadzenie dowodu z odpisu z księgi wieczystej ustaliło, właścicielem której nieruchomości jest skarżący i czy znajduje się ona w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Według wytycznych Sądu administracyjnego Kolegium powinno również mieć na uwadze, że spoczywa na nim obowiązek zapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom postępowania (art. 61 §4 kpa). Dlatego niewystarczającym jest oparcie się w tym względzie na wykazie sporządzonym przez organ I instancji bez dokonania jego rzetelnej analizy. Sąd zwrócił w tym zakresie uwagę na twierdzenie skarżącego zawarte w pisemnej skardze do WSA, że w wykazie tym nie została ujęta Pani L., mieszkająca według skarżącego najbliżej planowanej inwestycji. Sąd wskazał, że SKO powinno zweryfikować powyższy zarzut, zapewniając czynny udział w postępowaniu wszystkim podmiotom mającym tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia. SKO powinno nadto zbadać, czy odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2011 r. zostało wniesione w terminie. Nadto Kolegium powinno mieć w tym zakresie na względzie, że z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie z dnia 4 listopada 2011 r. zostało wniesione po terminie. Z tego względu ewentualne ustalenia organów, że skarżący ma przymiot strony w postępowaniu, powinny skutkować stwierdzeniem w sentencji uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący powinien zostać wówczas pouczony o dopuszczalności wniesienia podania o wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].08.2013r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że zgodnie z wytycznymi sądu administracyjnego przeprowadził postępowanie uzupełniające w toku którego wezwano skarżącego do złożenia odpisu księgi wieczystej jego nieruchomości. Dalej Kolegium podkreśliło, że w myśl art.127 Kpa odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej w sprawie przysługuje wyłącznie stronie tego postępowania. Organ II instancji wyjaśnił, że w myśl art.28 Kpa stroną postępowania administracyjnego jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Zaakcentowano, że aby być stroną postępowania administracyjnego musi obiektywnie istnieć regulowany powszechnie obowiązującymi przepisami interes prawny rozumiany jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawach z zakresu ustalania uwarunkowań środowiskowych dla danej inwestycji przymiot strony mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia. A oprócz tego inne takie podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu ewentualnego jego oddziaływania. Podkreślono, że ze stanowiska zajętego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. wynika, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i nie będzie uciążliwa, a oddziaływanie pola elektromagnetycznego będzie ograniczone jedynie do terenu stacji. Organ odwoławczy na podstawie kopii mapy zasadniczej ustalił wykaz 16 podmiotów (właścicieli nieruchomości położonych bezpośrednio w sąsiedztwie inwestycji), które są stronami niniejszego postępowania. Skarżący zgodnie ze złożonym odpisem księgi wieczystej jest właścicielem działki nr [...] położonej we wschodniej części m. S. Planowana inwestycja będzie natomiast realizowana na działce nr [...] położonej na zachód od m. S. Skarżący nie jest właścicielem żadnej z nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Tym samym organ I instancji prawidłowo nie zaliczył skarżącego do podmiotów posiadających przymiot strony. Odnosząc się do zarzutu skarżącego pominięcia w kręgu stron postępowania p. L. ustalono w trybie art.136 Kpa, że żadna osoba o takim nazwisku nie jest właścicielem nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru na którym planowana jest inwestycja. Kolegium odnosząc się do zarzutu skarżącego, że reprezentuje również inne osoby wskazało, że pomimo wezwania skarżący nie złożył pełnomocnictw udzielonych mu przez te osoby, a jedynie powołał się na uprawnienia i obowiązki wynikające z mandatu radnego, które nie są tożsame z uprawnieniami pełnomocnika strony. Skarżący nie udowodnił, że jest pełnomocnikiem innych osób. Wobec braku przymiotu strony Kolegium uznało za bezprzedmiotowe rozważania dotyczące uchybienia terminu oraz zarzutów merytorycznych i na podstawie art.138 § 1 pkt 3 Kpa w zw. z art.28 i art.31-32 Kpa oraz art.71 u.d.i.ś. umorzyło postępowanie odwoławcze. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł T.P. wnosząc o jej zmianę lub uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jako radny, a także właściciel działki nr [...], ma on przymiot strony, gdyż on i jego wyborcy zostaną poszkodowani planowaną inwestycją. Podkreślił, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia jego wyborców. Dlatego realizując obowiązki i uprawnienia radnego ma interes prawny do wniesienia przedmiotowego odwołania. Dalej zarzucił organom, że nie ustaliły imienia p. L. mieszkającej najbliżej planowanej inwestycji, choć w gminie W., i pominęły ją jako stronę postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej Ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 06.02.2013r. sygn. akt IV SA/Po 330/12 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].12.2011r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznając ponownie niniejszą sprawę i Sąd w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 153 Ppsa pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA. Zgodnie z art. 153 Ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 Ppsa pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 Ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 Ppsa określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Jak wskazano wyżej Sąd orzekający związany był wykładnią dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 06.02.2013r. sygn. akt IV SA/Po 330/12. Tak więc w niniejszym postępowaniu zadaniem Sądu orzekającego przede wszystkim było ustalenie, czy organ odwoławczy prawidłowo wykonał zalecenia sądu administracyjnego zawarte w wyżej powołanym wyroku. W tym miejscu wskazać należy, iż Kolegium zgodnie z zaleceniami Sadu zawartymi w wyroku z dnia 06.02.2013r. sygn. akt IV SA/Po 330/12 ustaliło właścicielem której nieruchomości jest skarżący i w związku z tym oceniło, czy i jak planowana inwestycja będzie oddziaływała na tę nieruchomość. Na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak i ze stanowiska zajętego w sprawie przez wyspecjalizowane organy (RDOŚ w P. oraz PPIS w P.) ustalono, że planowana inwestycja, zarówno na etapie realizacji, jak i w fazie eksploatacji nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i nie będzie uciążliwa, a oddziaływanie pola elektroenergetycznego ograniczone będzie jedynie do terenu stacji. Uwzględniając powyższe, jak również usytuowanie projektowanej inwestycji (dz. nr [...]) i biorąc pod uwagę kopie mapy zasadniczej obejmującej teren inwestycji organ orzekający ustalił wykaz nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji, na które może ona ewentualnie oddziaływać a który obejmuje następujące działki: dz. nr [...] - Gmina W.; dz. nr [...] - Skarb Państwa; dz. nr [...] i [...] - [...] Sp.z o. o. w P.; dz. nr [...] – S. L. i So. K.; dz. nr [...] i [...] Skarb Państwa - [...], dz. nr [...],[...] L. M. i L. T.; dz. nr [...]- L. J.. L. Z., L. E. i Ł. P., G. Z.; dz. nr [...] i [...]- Gmina S.; dz. nr [...] - Skarb Państwa- Powiat P.; dz. nr [...]- Skarb Państwa, PKP w P., dz. nr [...],[...],[...],[...] i [...] - Skarb Państwa- Lasy Państwowe Nadleśnictwo Z.G. Dołączono do akt sprawy wykaz właścicieli i władających tymi nieruchomościami. Przeprowadzone przez Kolegium dodatkowe postępowanie wykazało, że T.P. jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w S., oznaczonej geodezyjnie nr [...] o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w P. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] (odpis powyższej księgi wieczystej, zgodnie z zaleceniem Sądu został dołączony do akt sprawy). Z map geodezyjnych wynika, iż nieruchomość ta usytuowana jest we wschodniej części wsi S., natomiast planowana budowa stacji elektroenergetycznej będzie realizowana na działce nr [...] w miejscowości C., położonej na zachód od S., aczkolwiek w obrębie geodezyjnym S. Zważywszy na poczynione w tym zakresie ustalenia i zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że składający odwołanie T.P. nie jest właścicielem żadnej z nieruchomości, leżących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji ani znajdujących w się w zasięgu jej oddziaływania. Powyższe oznacza, iż organ odwoławczy słusznie przyjął, iż skarżący nie ma interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi stwierdzić należy, że argumentacja zawarta w skardze wskazująca na występujący zdaniem skarżącego jego interes prawny wyprowadzany z faktu bycia obywatelem gminy S. i radnym gminy nie ma w sprawie zastosowania. Zaskarżona decyzja nie jest bowiem aktem prawa miejscowego, w związku z czym interes prawny nie wynika z faktu bycia obywatelem danej społeczności, lecz jak wykazano wyżej z posiadania tytułu prawnego do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, lub w zasięgu ewentualnego jego oddziaływania, co jak stwierdzono wyżej nie miało w sprawie miejsca. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących pominięcia p. L. należy podkreślić, że nie mogą być one podnoszone przez skarżącego. Ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, nie są aktami prawa miejscowego każdy podmiot sam jest uprawniony do ochrony swego interesu prawnego z tym zastrzeżeniem, że może działać również przez pełnomocników. Tak więc to jedynie wspomniana p. L. jest uprawniona do obrony własnego interesu prawnego. Skarżący natomiast nie ma żadnego uprawnienia do występowania w imieniu p. L. Reasumując Kolegium prawidłowo wykonało obowiązki nałożone nań wyrokiem tut. Sądu o sygn. IV SA/Po 330/12. Organ odwoławczy uzyskał bowiem odpis księgi wieczystej nieruchomości której właścicielem jest skarżący i w oparciu o ten dokument, a także pozostałe dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych ustalił jakie jest wzajemne położenie nieruchomości skarżącego oraz nieruchomości na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. Na podstawie tegoż ustalenia organ odwoławczy wywiódł trafny wniosek, że w/w nieruchomości nie sąsiadują ze sobą, a także, że nieruchomość skarżącego nie jest położona w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Kolegium działając na podstawie art.136 Kpa przeprowadziło we własnym zakresie dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i w jego efekcie ustaliło wykaz nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia i ich właścicieli. Kolegium trafnie przyjęło, że z uwagi na położenie geograficzne nieruchomości skarżącego oraz nieruchomości na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, nieruchomość skarżącego nie leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. A tym samym skarżący nie ma interesu prawnego, by kwestionować decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanej inwestycji. A skoro nie posiada on interesu prawnego, to nie ma on przymiotu strony w rozpatrywanym postępowaniu administracyjnym. W konkluzji SKO opierając się na wiążącej wykładni tut. Sądu dokonanej w wyroku o sygn. IV SA/Po 330/12 (już zresztą ugruntowanej w orzecznictwie i doktrynie) organ odwoławczy prawidłowo postąpił rozpoznając odwołanie wniesione przez skarżącego. Organ odwoławczy trafnie również w wyniku rozpoznania odwołania stwierdził, że skarżący w rozpatrywanej sprawie nie ma w indywidualnego interesu prawnego i wydał decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 §1 pkt 3 Kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.151 Ppsa oddalono skargę.