IV SA/Po 1215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W., P. R. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanawia odrzucić skargę UZSADANIENIE Wnioskiem z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Miasta i Gminy N. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Wytwórnia mas bitumicznych o wydajności 120 Mg/h w miejscowości N. przy ul. P (...)". Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) RDOŚ w P. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Na powyższe postanowienie R. W. i P. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W odpowiedzi na skargę RDOŚ w P. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że jest ono niezaskarżalne, bowiem nie należy do katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.). Przedmiotowe postanowienie ma charakter postanowienia opiniującego i jest niezaskarżalne. Ma jedynie walor informacyjny i zgodnie z art. 142 Kpa może zostać zakwestionowane przez skarżących po uzyskaniu przez nich przymiotu strony, jedynie w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Skarżący nie zostali uznani za stronę postępowania głównego prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy N. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Dlatego w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności wniesionej skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Z treści art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W sprawie bezsporne jest, że na kwestionowane postanowienie nie służy zażalenie. Wynika to z przepisu art. 153 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 199, poz. 1227 ze zm.), który nie jest przepisem materialnoprawnym, a wyłącznie procesowym. W świetle dyspozycji art. 153 ust. 2a pkt 2 tej ustawy, wniesienie zażaleń od tego rodzaju postanowień stało się z woli ustawodawcy wyłączone. Postanowienie to zostało wydane w toku postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy N. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Zatem jest to postanowienie wydane w tzw. "postępowaniu wpadkowym" w zakresie uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia., Natomiast rozstrzygnięciem merytorycznym będzie wydana przez Burmistrza decyzja o ustaleniu bądź odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje tego przedsięwzięcia. Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje organ współdziałający nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w postępowaniu administracyjnym Postępowanie przed organem współdziałającym ma bowiem w zasadzie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają swobodnego bytu prawnego. Postanowienie organu współdziałającego wchodzi do materiału dowodowego sprawy i (w zależności od stopnia związania jego treścią) znajdzie wyraz w decyzji lub wpłynie bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia sprawy zawartej w decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 7 marca 2001 r., II SA 519/00 Lex nr 51225, wyrok WSA w Krakowie z 30 września 2009 r., II SA/Kr 1240/09, Lex nr 78588, postanowienie NSA z dnia 3 marca 2010 r. II OSK 331/10, Lex nr 605020). Wobec powyższego RDOŚ w P., w sprawie o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Został on jedynie ustawowo wyznaczony do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, którą prowadzi Burmistrz Miasta i Gminy N. i po zakończeniu której wydaje decyzję, mającą charakter suspensywny i podlegającą kontroli organu nadrzędnego. Dopiero decyzja wydana przez organ drugiej instancji podlega sądowej kontroli działalności publicznej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów możliwość zaskarżenia do Sądu, na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., postanowienia w przedmiocie stanowiska organu współdziałającego, burzyłaby ukształtowaną konstrukcję środków prawnych i samą ideę zaskarżalności tylko określonych postanowień i decyzji. Uwzględnienie bowiem skargi na niezaskarżalne postanowienie powodowałoby de facto takie następstwa, jakie wywołuje wniesienie zażalenia (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2012 r., IV SA/Wa 2669/12, dostępne na stronie internetowej cbios). Wynik postępowania uzgodnieniowego podlega ocenie organu odwoławczego i co należy podkreślić nie determinuje bezwzględnie rozstrzygnięcia wydawanego w postępowaniu głównym. W kwestii możliwości oceny postanowień uzgodnieniowych w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przez organy odwoławcze, podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2009 r., II OSK 1886/09 (Lex nr 580969), stwierdzając, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji i organy odwoławcze winny swoją kontrolą objąć także postanowienie uzgodnieniowe. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, wobec czego wniesiona na nie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. ja