IV SA/Po 1251/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] im. K. M. w P. z dnia [...] października 2018 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] sierpnia 2018 r. (nr indentyfikacyjny- [...]); 2. zasądza od [...] im. K. M. w P. na rzecz A. W. kwotę [...]zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. (brak numeru) Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] im. K. M. w P. (dalej też jako "UKR" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania A. W., postanowiła utrzymać w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z [...] sierpnia 2018 r. o nieprzyjęciu A. W. na I rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na Wydziale Lekarskim II – kierunek Techniki dentystyczne w roku akademickim [...]. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] II [...] im. K. M. w P. (dalej też jako "WKR" lub "organ I instancji") przywołaną wyżej decyzją z [...] sierpnia 2018 r. postanowiła nie przyjąć A. W. (nr identyfikacyjny - [...]) na I rok studiów z powodu niewystarczającej ilości punktów kwalifikacyjnych. Od tej decyzji A. W. złożyła odwołanie, zarzucając nieuwzględnienie skorygowanego przez OKE wyniku z matury, co nie wynikało z winy zainteresowanej, a było spowodowane niezależnymi od niej terminami. Utrzymując w mocy decyzję WKR – przywołaną na wstępie decyzją z [...] października 2018 r. – UKR wskazała, że na kierunek Techniki dentystyczne limit przyjęć wynosił 16 osób. W wyniku przeprowadzonej rekrutacji limit ten został wypełniony, a zakwalifikowani kandydaci legitymowali się wyższą liczbą punktów kwalifikacyjnych niż zainteresowana, która miała 98 punktów. W stosunku do tych osób WKR wydała decyzje pozytywne w dniu [...] sierpnia 2018 r. Mając na uwadze fakt powtarzających się przypadków rezygnacji osób już przyjętych, decyzje negatywne, w tym zaskarżoną, WKR wydała [...] sierpnia 2018 r. Ponieważ żadna z osób zakwalifikowanych nie zrezygnowała ze studiów, nie można było wziąć pod uwagę zaświadczenia OKE o poprawieniu wyniku zainteresowanej i jego podwyższeniu do 102 punktów. Takie zaświadczenie zainteresowana przedstawiła już po wydaniu decyzji przez WKR. Skargę na opisaną decyzję UKR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A. W., która – z powołaniem się na zarzuty naruszenia: 1) art. 169 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.s.w.") przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie spełniła wymogów formalnych określonych w kryteriach kwalifikacyjnych ustalonych przez Senat Uczelni; 2) [art.] 169 ust. 2a [p.s.w.] przez jego błędne niezastosowanie i nie zapewnienie możliwości przeprowadzenia rekrutacji uzupełniającej dla skarżącej, której wynik egzaminu maturalnego z danego przedmiotu został podwyższony w wyniku odwołania, o którym mowa w art. 44zzz ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2018 r. poz. 1457; dalej w skrócie "u.s.o."), co w efekcie doprowadziło do faktycznego pozbawienia możliwości spełnienia wymogów formalnych i nierównym traktowaniu wszystkich ubiegających się o przyjęcie na studia w procesie rekrutacyjnym; 3) art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zwłaszcza nie dokonanie merytorycznej oceny zaświadczenia Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej (OKE), przyznającej skarżącej wyższy wynik z przedmiotu maturalnego, będącego jednym z kryteriów przyjęcia na studia; 4) art. 77 k.p.a., przez nie zgromadzenie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a to z pominięciem zaświadczenia OKE, przyznającej skarżącej wyższy wynik z przedmiotu maturalnego, będącego jednym z kryteriów przyjęcia na studia, z pominięciem terminu wpływu tego dokumentu, terminu wydania zaświadczenia przez OKE i terminu jego dostarczenia skarżącej; 5) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 169 w zw. z art. 207 ust. 1 p.s.w. przez nie branie udziału, w wydaniu obu decyzji przez wszystkich członków, odpowiednio, UKR oraz WKR – wniosła o: (1) uchylenie powyższych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, (2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych; (3) zobowiązanie [...] im. K. M. w P. do przedłożenia akt postępowania rekrutacyjnego na pierwszy rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na [...] w roku akademickim [...], w tym akt skarżącej, wszystkich aktów i uchwał Uniwersytetu dotyczących przedmiotowej rekrutacji, w tym Uchwał o powołaniu Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej na rok akademicki [...], Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej na rok akademicki [...], Zarządzeń Rektora Uniwersytetu w sprawie powołania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej na rok akademicki [...], Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej na rok akademicki [...]. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 04 kwietnia 2019 r. pełnomocnik organu podtrzymał wnioski i wywody zawarte w odpowiedzi na skargę. Na pytanie Sądu wyjaśnił, że nie ma w statucie ani w uchwale rekrutacyjnej przepisu, który upoważniałby do podpisywania decyzji w imieniu komisji rekrutacyjnej wydziałowej oraz uczelnianej, przewodniczącego i sekretarza takiej komisji. Jednocześnie zaznaczył, że praktyką jest, jego zdaniem honorowaną także przez tut. Sąd, iż wszystkie podpisy członków komisji znajdują się na protokole posiedzenia komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Skarga A. W. rozpatrywana z uwzględnieniem powyższych zasad zasługuje na uwzględnienie, jako że zaskarżona decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z [...] października 2018 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z [...] sierpnia 2018 r. dotknięte są wadą nieważności. Wspomnianymi decyzjami rozstrzygnięto o odmowie przyjęcia skarżącej na pierwszy rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na Wydziale [...] w roku akademickim [...]. Warunki przyjęcia na te studia określał, znajdujący ówcześnie zastosowanie, art. 169 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.; w skrócie "p.s.w"), który stanowił w ust. 1, iż do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia m.in. warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię. W świetle ust. 2, senat uczelni ustalał, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podawało się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. W kontrolowanej sprawie warunki i tryb postępowania rekrutacyjnego na studia zostały ustalone w uchwale Senatu [...] im. K. M. w P. nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie określenia warunków i trybu rekrutacji na studia w roku akademickim [...] na Uniwersytet [...] im. K. M. w P. (zwanej też dalej "Uchwałą"; k. 66-79 akt sądowych). Zgodnie z § 10 powołanej Uchwały, postępowanie rekrutacyjne prowadzą Wydziałowe Komisje Rekrutacyjne oraz Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k. 1-3) protokołu nr [...] z posiedzenia WKR z [...] sierpnia 2018 r. wynika, iż w skład tej komisji wchodzi, oprócz jej przewodniczącego, jeszcze siedem innych osób. Tymczasem decyzja organu I instancji z [...] sierpnia 2018 r., odmawiająca przyjęcia skarżącej na I rok studiów, została podpisana wyłącznie przez Przewodniczącego WKR (prof. dra hab. Z. K.) oraz Sekretarza WKR (dra n. med. K. S.). Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 169 ust. 10 p.s.w.: "Rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia." W myśl art. 169 ust. 12 p.s.w. od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie. Z kolei art. 207 ust. 1 p.s.w. stanowi, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Z cytowanych przepisów wynika, że do decyzji w sprawie przyjęć na studia, wydawanych przez wydziałowe i uczelniane komisje rekrutacyjne, znajduje zastosowanie m.in. art. 107 § 1 k.p.a., określający obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej. Stosownie do treści tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od [...] czerwca 2017 r.), decyzja powinna zawierać: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego – pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne są decyzjami organu kolegialnego, który zdolność do orzekania posiada jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej, działającym in corpore (tj. w pełnym składzie). Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne rozstrzygnięcia w sprawie przyjęcia na studia. Decyzja wydawana przez organ kolegialny powinna określać imiona i nazwiska wszystkich osób (członków organu), które ją wydały, oraz co do zasady winna zostać podpisana przez wszystkie te osoby. W orzecznictwie sądowym od dawna utrwalony jest pogląd, że decyzje wydawane przez organ kolegialny – jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej – winny zostać podpisane przez wszystkich członków tego organu. Podpisanie decyzji tylko przez przewodniczącego lub tylko przez niektórych członków organu, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, jest traktowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkujące nieważnością decyzji (por.: wyrok NSA z 27.03.1991 r., SA/Kr 162/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 42; uchwała 7 sędziów SN z 30.09.1992 r., III AZP 17/92, OSNCP 1993, nr 3, poz. 25). Opatrzenie decyzji podpisem tylko jednego członka organu kolegialnego (odpowiednio: dwu lub więcej wybranych członków) powoduje, że adresat takiej decyzji ma utrudnioną możliwość weryfikacji, czy określona decyzja podjęta została zgodnie z wymaganiami ustawy dotyczącymi m.in. zachowania właściwości, wymaganego quorum, wyłączenia od udziału w postępowaniu na skutek przyczyn określonych w art. 27 w zw. z art. 24 k.p.a. (por. A. Skóra, Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, "Gdańskie Studia Prawnicze - Przegląd Orzecznictwa" 2005, nr 1-2, s. 31 i nast.). Zarazem Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2929/15 (dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"), w którym wskazano, że: "przepis art. 107 § 1 k.p.a. ma pełne zastosowanie w postępowaniu rekrutacyjnym, jeżeli przepisy regulujące zasady i tryb przyjmowania kandydatów na studia nie przewidują w tej kwestii odmiennych rozwiązań, ponieważ wyjątek od tej zasady może być wprowadzony jedynie na mocy przepisu szczególnego, który np. zezwalałby na podpisywanie decyzji komisji rekrutacyjnej przez jej przewodniczącego. W rozpatrywanej sprawie [...] decyzja komisji rekrutacyjnej I instancji, jako decyzja organu kolegialnego podpisana została tylko przez jej przewodniczącego, a zatem należało ją uznać za decyzję dotkniętą wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ponieważ ani w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, ani w przepisach ustanowionych przez Senat [...] [...] [...] na podstawie delegacji ustawowej nie ma szczególnego przepisu, który zezwalałby na odstępstwo od opisanej wyżej zasady." Jak z powyższego wynika, NSA uznał, że przepisy ustanowione przez senat uczelni na podstawie delegacji ustawowej mogą zezwalać na odstępstwo od zasady wynikającej z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Powyższy pogląd został zaaprobowany w doktrynie (por. P. Dańczak, A. Jakubowski, Glosa do wyroku NSA z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2929/15, OSP 2017, nr 6, s. 18-19) i znalazł potwierdzenie także w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2353/17 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "w postępowaniu rekrutacyjnym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 207 ust. 1 p.s.w.). Oznacza to m.in., że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w kwestiach, które zostały uregulowane odmiennie w prawie o szkolnictwie wyższym lub w przepisach postępowania wydanych przez właściwe organy szkoły wyższej na podstawie delegacji ustawowej (w tym wypadku na podstawie art. 169 ust. 2 p.s.w.). W konsekwencji uznać należało, że przepis art. 107 § 1 k.p.a. ma pełne zastosowanie w postępowaniu rekrutacyjnym tylko wtedy, gdy przepisy regulujące zasady i tryb przyjmowania kandydatów na studia nie przewidują w tej kwestii odmiennych rozwiązań prawnych" (podobnie wyroki NSA: z 20.04.2018 r., I OSK 2565/17; z 22.01.2019 r., I OSK 1172/17 – CBOSA). Możliwość uregulowania w uchwale senatu uczelni dotyczącej trybu rekrutacji na studia, wydanej na podstawie przepisu ustawowego, kwestii sposobu podpisywania decyzji rekrutacyjnych stanowi niewątpliwie urzeczywistnienie zasady autonomii szkolnictwa wyższego, o której mowa w art. 4 ust. 1 p.s.w. oraz art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Zarazem nie godzi to w gwarancje procesowe kandydatów na studia, gdyż w postępowaniu rekrutacyjnym decyzje mają charakter związany, wobec czego zachowane zostaje założenie odpowiedniego stosowania k.p.a. wynikające z art. 207 ust. 1 p.s.w. Jak bowiem wskazuje się w przywołanym wyżej orzecznictwie, "odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego" w rozumieniu art. 207 ust. 1 p.s.w. polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, jednak przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zarówno lektura uchwały Senatu [...] nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie określenia warunków i trybu rekrutacji na studia w roku akademickim [...] na Uniwersytet [...] im. K. M. w P., jak i Statutu [...] im. K. M. w P. (zwanego też dalej "Statutem") prowadzi do wniosku, iż akty te nie zawierają autonomicznych postanowień, które zezwalałyby na podpisywanie decyzji wydawanych przez Komisję Rekrutacyjną tylko przez wybranych jej członków, ani na upoważnianie przez Komisję Rekrutacyjną niektórych jej członków do podpisywania decyzji w imieniu komisji. Powyższe potwierdził pełnomocnik organu II instancji, który na rozprawie oświadczył, że nie ma w Statucie ani w Uchwale przepisu, który upoważniałby do podpisywania decyzji w imieniu Komisji Rekrutacyjnej Wydziałowej oraz Uczelnianej, przewodniczącego i sekretarza takiej komisji. W nawiązaniu do argumentów pełnomocnika organu należy jeszcze zaznaczyć, że z obowiązku podpisania decyzji Komisji Rekrutacyjnej przez wszystkich jej członków nie zwalniał fakt, że podpisy te znajdowały się pod protokołem z posiedzenia danej komisji (i to abstrahując nawet od tego, że w aktach administracyjnych brak protokołu z posiedzenia UKR; jest tylko protokół z posiedzenia WKR). Protokół bowiem nie zastępuje decyzji, ani nawet nie odzwierciedla jej treści (rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji). Z tych względów należy stwierdzić, że pominięcie w skarżonych decyzjach podania imion i nazwisk wszystkich członków Komisji Rekrutacyjnych, Wydziałowej oraz Uczelnianej, które wydawały (powinny były wydać) decyzje w kontrolowanej sprawie jako, odpowiednio, organ I i II instancji, jak i brak podpisów wszystkich członków tych komisji pod decyzjami, w istotnym stopniu narusza art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 p.s.w. W ocenie Sądu, wydanie (a przynajmniej podpisanie) decyzji, w obu instancjach, tylko przez dwóch członków organu kolegialnego, jakim jest Komisja Rekrutacyjna (Wydziałowa i Uczelniana), zamiast przez cały ten organ kolegialny (wszystkich jego członków), stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 p.s.w., skutkujące nieważnością tych decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Ustalenie, że kontrolowany akt został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), sprawia, że nie ma potrzeby badania przez sąd, czy ponadto akt ten zawiera ewentualnie inne jeszcze uchybienia, gdyż już ta przyczyna prowadzi do jego nieważności (por. wyrok WSA z 04.02.2004 r., I SA 1521/02, CBOSA). Stwierdzenie zaś nieważności zaskarżonego aktu czyni zbędną – a wręcz niedopuszczalną – merytoryczną ocenę zarzutów zawartych w skardze, co wynika z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 12 do art. 145; por. też wyroki NSA: z 10.02.1998 r., I SA 1342/97, niepubl.; z 16.09.1998 r. I SA 2223/97, CBOSA; z 06.09.2011 r., I OSK 1487/10, CBOSA; z 15.09.2011 r., II GSK 777/10, CBOSA; z 24.11.2016 r., II GSK 3423/16, CBOSA). Już z tych względów, wydając zaskarżony wyrok, Sąd zmuszony był odstąpić od zajęcia stanowiska w odniesieniu do pozostałych zarzutów wniesionej skargi, dotyczących wadliwości spornego postępowania rekrutacyjnego. Tym bardziej, że z dużym prawdopodobieństwem taką samą wadą nieważności, stwierdzoną w nin. wyroku, mogą być dotknięte także pozostałe decyzje wydane w ww. postępowaniu, co czyniłoby zarzut organu wyczerpania limitu przyjęć nieaktualnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 135 p.p.s.a., stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu od skargi, w wysokości [...] zł.