IV SA/Po 1301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skarg J. W., D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz J. W. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz D. K. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy L., działając na podstawie art. 104 § 1, 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej Kpa), art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 52 ust.1 i 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej upzp) art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) ustalił na rzecz inwestora P. . w W., Oddział w Z. G. lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy [...] relacji Terminal Ekspedycyjny W. – M. Gazu G. na działkach - wg załączonego zestawienia na gruntach miejscowości: N. G., gmina P., woj. L., D., Ł., L., gmina M., woj. W., Z., K., W., J., G., C., P., gmina L., woj. W. – J., Ł., P., S., T., U., gmina O., woj. W., S., gmina G. W., woj. W., W decyzji organ zawarł ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy i funkcji, zasad ochrony środowiska, zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, granic i sposobów zagospodarowania terenów (obiektów) podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych. Organ określił również wymagania obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 52 ust. 1 upzp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Na podstawie ust. 2 ww. art. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Dalej organ wskazał, iż przepis art. 52 ust. 1 upzp z procesowego punktu widzenia oznacza, iż postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego jest uruchamiane na żądanie strony (zob. art. 61 § 1 Kpa). Datą wszczęcia takiego postępowania, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 Kpa, jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Organ wyjaśnił ponadto, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest podaniem w rozumieniu art. 63. Kpa Zatem oprócz elementów merytorycznej treści określonych w art. 52 ust. 2 upzp powinien on zawierać elementy formalne, którymi zgodnie z art. 63 § 2 Kpa są: wskazanie osoby, od której pochodzi wniosek, oraz adres wnioskodawcy. Organ mając na uwadze wskazane wyżej przepisy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, iż wniosek nie zawiera braków formalnych, jak i merytorycznych. Organ wskazał, iż kolejnym etapem w rozpatrywaniu wniosku było ustalenie rodzaju inwestycji celu publicznego, do którego należy zakwalifikować przedsięwzięcie objęte podaniem inwestora. W tym względzie organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim. Konsekwencją ww. stwierdzenia była, oprócz uznania swojej właściwości do wydania decyzji, również konieczność jej wydania w uzgodnieniu z marszałkami województw, przez które przebiega planowana inwestycja tj. Marszałkiem Województwa W. i Marszalkiem Województwa L. (art. 51 ust. 1 pkt 1). W związku z powyższym w toku postępowania wystąpiono z odpowiednimi wnioskami i uzyskano postanowienia, uzgadniające pozytywnie inwestycję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp. Zgodnie z art. 51 ust. 3 upzp w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Organ podniósł, iż określenie właściwości miejscowej organu w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy jest zasadniczo zbieżne z regułami ustalania tej właściwości przewidzianymi w art. 21 § 1 pkt 1 Kpa, przy czym art. 51 ust. 3 upzp wprowadza wymóg podejmowania decyzji w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami (burmistrzami, prezydentami miast). Zainteresowanymi są wymienione organy gmin, w których obszarze znajduje się mniejsza część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. "Porozumienie", o którym mowa w art. 51 ust. 3 upzp, jest formą współdecydowania, realizowaną w trybie art. 106 Kpa (por. wyroki NSA z dnia 1 października 1998 r., II SA 916/97, OSP 1999, z. 7-8, poz. 136; z dnia 26 maja 1998 r., II SA 1540/97, Glosa 1998, nr 12, s. 28). Organ podkreślił, iż w toku postępowania wystąpiono z odpowiednimi wnioskami i uzyskano postanowienia uzgadniające pozytywnie inwestycję na podstawie art. 51 ust. 3 upzp. Organ wskazał, iż na podstawie art. 53 ust. 1 upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Mając na uwadze wymaganie określone w art. 53 ust. 1 upzp orzecznictwo sądów-administracyjnych w tym zakresie oraz zaprezentowane wyżej poglądy doktryny organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie : 1) obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego tom I akt sprawy część II, k. 899 -904, pismo przewodnie z dowodem doręczenia - k. 883-897; 2) obwieszczenie o przesłaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do organów uzgadniających biorących udział w postępowaniu, tom IX akt sprawy część II Obwieszczenie o przesłaniu projektu do uzgodnień k. 564 - 572, pismo przewodnie z dowodem doręczenia - k. 547- 563; 3) obwieszczenie o wydanych postanowieniach uzgadniających przez organy biorących udział w postępowaniu i decyzji kończącej postępowanie wraz z możliwością zapoznania się z dokumentacją w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 10 Kpa, tom XIII akt sprawy część II k. 395 - 402, pismo przewodnie z dowodem doręczenia - k. 379- 393; 4) obwieszczenie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji: budowa [...] k. 1; 5) pisma informujące o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tom I i II akt sprawy -"zawiadomienia i dowody doręczeń", k. 1 - 881, 6) pisma informujące o przesłaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do organów uzgadniających biorących udział w postępowaniu, tom IX część I "zawiadomienia i dowody doręczeń", k. 1 - 787, cześć II akt sprawy – "zawiadomienia i dowody doręczeń", k. 1 - 545; 7) pisma informujące o nowym brzmieniu art. 53 ust. 5 upzp, tom XI część I i II, k. 1 - 1067; 8) pisma informujące o zakończeniu uzgadniania projektu decyzji celu publicznego wraz z możliwością zapoznania się z dokumentacją w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, tom XIII część I "zawiadomienia i dowody doręczeń", k. 1 - 667, cześć II akt sprawy –"zawiadomienia i dowody doręczeń", k. 1 - 377; Dalej organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (analogicznie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Organ podniósł, iż Inwestor wbrew stanowisku SKO w P. zawartym w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. spełnił powyższy warunek co spowodowało, iż wzywanie go do uzupełnienia wniosku w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...], tom la, część 2, k. 257-289. Ponadto organ wyjaśnił, iż w związku z treścią przepisu art. 53 ust. 3 upzp organ właściwy dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ podniósł, iż analiza wykazała m.in. , iż 1) na terenie lokalizacji inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw zdrowia (art. 53 ust. 4 pkt 1), 2) na terenie lokalizacji inwestycji nie występują obiekty wymagające uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego (art. 53 ust. 4 pkt 3), 3) na terenie lokalizacji inwestycji nie występują tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga uzgodnienia z właściwym organem administracji geologicznej (art. 53 ust. 4 pkt 5), 4) na terenie lokalizacji inwestycji nie występują parki narodowe. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego (art. 53 ust. 4 pkt 7) 5) na terenie lokalizacji inwestycji nie stwierdzono występowania terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, określonych w studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzonym przez regionalnego dyrektora zarządu gospodarki wodnej, a w przypadku braku tego studium w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie stwierdzono również konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 53 ust, 4 pkt 11). Dalej organ wskazał, iż w toku postępowania wystąpiono z odpowiednimi wnioskami i uzyskano postanowienia, uzgadniające pozytywnie inwestycje na podstawie art. 53 ust. 4 upzp wskazując przy tym konkretne postanowienia uzgadniające niniejszą inwestycję. Organ zwrócił również uwagę, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawana na podstawie upzp, określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Podstawowe parametry projektowanej inwestycji określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wiążą projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany (por. wyrok SN z dnia 3 września 1997 r., sygn. akt III RN 35/97, OSNAP 1998, nr 4, poz. 107). W treści decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a, powinny znaleźć się warunki, jakie inwestor winien spełnić, aby zrealizowane przedsięwzięcie inwestycyjne harmonijnie wpisywało się w istniejącą przestrzeń. Co prawda ustawodawca w odniesieniu do inwestycji celu publicznego nie wprowadza wprost zasady dobrego sąsiedztwa oraz innych szczegółowych wymogów, jak przy decyzji o warunkach zabudowy (zob. art. 61 ust. 1 upzp), to jednak upoważnia organ do sprecyzowania warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynikających z przepisów odrębnych. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wynikającym z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, o których mowa w art. 54 pkt 2 lit. b, są określane zwłaszcza na podstawie przepisów ustaw: 1) z dnia 37 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150 ze zm.), 2) z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.), 3) z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121. poz. 1266 ze zm.), 4) z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412 ze zm.), 5) z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz. 18 ze zm.), 6) z dnia 27 kwietnia 2001 r, - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), 7) z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.); 8) z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568), 9) z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880). Organ podniósł ponadto, iż określenie warunków i szczegółowych zasad obsługi lokalizowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (art. 54 pkt 2 lit. c) następuje z uwzględnieniem regulacji przewidzianych w szczególności w ustawach: 1) z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r, Nr 71, poz. 838 ze zm.), 2) z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), 3) z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 ze zm.), 4) z dnia 18 lipca 2001 r., - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa w pkt 2 lit. d komentowanego artykułu, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 28 listopada 1996 r., "mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób" (sygn. akt SA/Bk 1002/96, ONSA 1997, nr 4, poz. 168). Ostatnim elementem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wymienionym w art. 54 upzp, jest wyznaczenie na mapie w odpowiedniej skali linii rozgraniczających teren inwestycji. Wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji powinno w sposób niebudzący wątpliwości określać miejsce realizacji planowanego zamierzenia, zatem nie może się ograniczać na przykład do wskazania położenia działki, w której obrębie ma być realizowana inwestycja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 180/98, LEX nr 44197). Zgodnie z art. 50 ust. 4 upzp sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wymóg ten odnosi się do merytorycznej części tej decyzji, a więc do elementów określonych w art. 54 upzp. Projekt decyzji podpisany przez osobę, o której mowa w ust. 4, oraz stosowny dowód potwierdzający jej członkostwo w samorządzie urbanistów znajduje się w aktach sprawy tom la, część 2 k. 354. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. S. zarzucając jej naruszenie przepisu: - art. 107 § 1 Kpa polegające na braku ujęcia w treści zaskarżonej decyzji obligatoryjnych składników decyzji, a mianowicie oznaczenia stron; - art. 10 § 1 Kpa polegające na uniemożliwieniu stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań z uwagi na wyznaczenie zbyt krótkiego terminu (7 dni) w stosunku do obszerności materiału dowodowego; - art. 77 Kpa w zw. z art. 80 , art. 81 , art. 107 § 1 Kpa polegające na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowody, poszczególne okoliczności (w tym m.in. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy; stan faktyczny i prawny terenu - art. 53 ust. 3 upzp) zostały przez organ I instancji udowodnione; - art. 54 pkt 2 lit. b) upzp polegające na tym, iż zaskarżona decyzja nie określa warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie ochrony zdrowia ludzi; - art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp polegające na tym, iż załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji w postaci kopi mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 nie spełnia wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, nie jest to mapa zasadnicza jak również katastralna oraz mapa nie jest mapą w skali 1:2000; - art. 54 pkt 2 lit. c) upzp polegające na tym, iż zaskarżona decyzja nie zawiera jakichkolwiek rozstrzygnięć w zakresie warunków obsługi w zakresie komunikacji (decyzja zawiera jedynie warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej (str. 3 decyzji); - art. 7 Kpa polegające na zaniechaniu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, albowiem kopia mapy, stanowiąca integralną część decyzji była aktualizowana na dzień [...] kwietnia 2008 r., tj. na prawie trzy lata przed wydaniem niniejszej decyzji, co w konsekwencji powoduje, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, graniczące z pewnością, iż mapa ta nie odzwierciedla aktualnej sytuacji objętego nią terenu, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja odnosi się do nieaktualnego (sprzed 3 lat) stanu faktycznego i prawnego terenu; - art. 53 ust. 1 upzp w zw. z art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Kpa poprzez brak zawiadomienia odwołującego na piśmie o wszczęciu większości postępowań w zakresie uzgodnień oraz wydanych w ramach tych postępowań postanowień, czym również naruszono prawo do czynnego udziału stron w postępowaniu; - art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa poprzez wydanie decyzji bez uzyskania wymaganych prawem stanowisk innych organów. W uzasadnieniu strona wskazała, iż w decyzji oznaczona została jedynie strona wnosząca podanie (wniosek), tj. P.w W. Oddział Z. G.. Nie zostały oznaczone inne strony postępowania. Ponadto strona podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 10 § 1 Kpa. Stronom uniemożliwiono przed wydaniem decyzji merytoryczne wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika bezpośrednio z treści uzasadnienia, stronom umożliwiono zgodnie z art. 10 Kpa zapoznanie się z materiałem dowodowym w terminie 7 dni. Po tej dacie takie zapoznanie nie było możliwe. Mając na uwadze obszerność akt postępowania, wyznaczony stronom termin 7 dni był rażąco krótki i uniemożliwiał merytoryczną analizę materiałów postępowania. Mając na uwadze obszerność zebranego materiału, stopień skomplikowania sprawy oraz czas jaki organ potrzebował na wydanie decyzji (15 miesięcy) sprawa należy niewątpliwie do spraw o wysokim stopniu skomplikowania. W ocenie odwołującego organ administracji wyznaczając rażąco krótki termin jedynie formalnie zapewnił stronom możliwość zapoznania się z materiałami postępowania. Faktycznie strony zostały pozbawione możliwości podjęcia czynności procesowych w ramach postępowania I instancyjnego w obronie swoich interesów. Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 Kpa, albowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie nie zawiera wskazania w oparciu o jakie dowody organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych. Nadto, uzasadnienie nie zawiera oceny zebranego materiału dowodowego. W prawidłowym uzasadnieniu chodzi nie o to, by ogólnikowo wskazać na poczynione ustalenia, ale przede wszystkim o to, aby rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wskazując, na jakiej podstawie, jakiego materiału dowodowego dana okoliczność została udowodniona (art. 77 i art. 80 KPA w związku z art. 81 KPA) - tak: wyrok WSA Warszawa z 2010-04-08 VII SA/Wa 160/10. Zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest załącznik zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji umieszczone na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego, sporządzonych w odpowiedniej skali. Strona podniosła, iż inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem jest inwestycją liniową. Jako taka wymaga określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionego na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Tymczasem załączona do doręczonej stronie decyzji mapa nie jest ani mapą zasadniczą jak również mapą katastralną. Jest to jedynie mapa sytuacyjna-wysokościowa w skali 1:1000. Załącznik graficzny do wniosku (podania) oraz integralna część zaskarżonej decyzji w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej nie spełnia wymogu z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp. Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa. Decyzja z dnia 11 marca 2011 r. została wydana bez uzyskania wymaganych prawem stanowisk innych organów. Cześć uzgodnień nie dotyczy uzgodnienia projektu decyzji lecz uzgadnia jedynie inwestycję (np. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. [...]). Z kolei postanowienie Burmistrza O. z dnia [...] marca 2010 r. [...] nie uzgadnia projektu decyzji, lecz stanowi pozytywne zaopiniowanie w zakresie dróg gminnych. Odwołanie o identycznej treści wniosła Z. S.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł również J. W. zarzucając jej: - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 4 upzp, - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp, - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp, - brak wyczerpującej analizy stanu faktycznego terenu, na którym realizowana będzie inwestycja oraz brak wyczerpującej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, - naruszenie przepisów ustawy o ochronie przyrody poprzez zlokalizowanie planowanej inwestycji w obrębie obszaru chronionego krajobrazu pod nazwą "[...]", - brak wskazania stron postępowania oraz brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego. Strona wskazała, iż zaskarżona decyzja sprzeczna jest z decyzjami organu nadzoru górniczego. Wbrew postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. dnia [...] grudnia 2008 r. oraz wbrew postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...]sierpnia 2010 r. decyzja nie uwzględnia położenia planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B." i "G." i "J.". Decyzja nie zawiera bowiem w zakresie położenia planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B.", "G." i "J." żadnych rozstrzygnięć oraz nie wskazuje jakie skutki, ograniczenia czy nakazy wynikają z tytułu położenia inwestycji w obszarach górniczych. Co więcej, w pkt. 4.7. skarżonej decyzji wskazano , iż w "projekcie decyzji" należy uwzględnić położenia planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B." i "G." i "J." . Organ I instancji nie wskazał jednak projektu jakiej decyzji zastrzeżenie to dotyczy. Zdaniem odwołującego zastrzeżenie zawarte przez organ I instancji, iż przejście gazociągiem pod autostradą [...] i drogą krajową nr [...] należy uzgodnić z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w P. odmiennym trybem, jest bezzasadne. Organ I instancji nie wskazał bowiem w jakim trybie uzgodnienie takie miałoby nastąpić. W ocenie skarżącego brak jest podstaw prawnych do delegowania takiego uzgodnienia poza tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Przyjąć należy, że celem dokonania uzgodnień określonych w art. 53 ust. 4 upzp jest zawarcie szczegółowych rozstrzygnięć takiego uzgodnienia właśnie w decyzji o lokalizacji celu publicznego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że wymagane uzgodnienie decyzji w zakresie kolizji inwestycji z autostradą [...], drogą krajową nr [...], drogą nr [...] oraz [...]nie zostały dokonane. Stąd, zaskarżona decyzja narusza art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp w zakresie jakim nie rozstrzyga o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Skarżący wskazał, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uzgodnić z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa (art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp). Zgodnie z art. 140 ust 2. pkt. 1 ustawy Prawo wodne, marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 378 ust. 2a pkt. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska marszałek województwa jest właściwy w sprawach przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, strona podniosła, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdzone zostało w pkt 2.1 decyzji. Stąd, pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w pkt. 2.5 decyzji powinno zostać wydane przez Marszałka Województwa, a zaskarżona decyzja powinna zostać uzgodniona z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej , zgodnie art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie została dokonana, w sposób wyczerpujący, analiza stanu faktycznego terenu. W przedmiotowej sprawie nie dokonano także wyczerpującej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Skarżący podał, że w pkt. 4 załącznika nr 1 do decyzji zatytułowanym "Analiza" wskazano, że działki, przez które ma przebiegać inwestycja nie są położone na terenie górniczym. Tymczasem, zgodnie z postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. [...] oraz postanowieniem Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. sygn. [...] planowana inwestycja położona jest na obszarze i terenie górniczym "B.", "G." i "J." . Ponadto, planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach M. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny P. Parku Krajobrazowego. Skarżący wskazuje, że M. Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełniących funkcje korytarzy ekologicznych. W planie orientacyjnym sporządzonym w skali 1: 50 000, stanowiącym załącznik do decyzji organ I instancji oznaczył kolorem czerwonym projektowany [...]nieobjęty decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, na co wskazuje zawarta w tym planie legenda. Kolorem czerwonym na planie orientacyjnym oznaczony został m.in. odcinek gazociągu, który tworzy kolizje z autostradą [...]. Stąd, zachodzi sprzeczność , pomiędzy decyzją (pkt. 4.6), a jej załącznikiem. Zdaniem odwołującego zaskarżona decyzja narusza przepisy ustawy o ochronie przyrody poprzez zlokalizowanie planowanej inwestycji w obrębie obszaru chronionego krajobrazu pod nazwą "[...]" . W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która uwzględniałaby lokalizację w obrębie chronionego krajobrazu. Skarżący podniósł, iż organ I instancji nie wyjaśnił w decyzji, czy decyzja ta obejmuje cały projektowany gazociąg wskazany w planie orientacyjnym sporządzonym w skali 1: 50 000, stanowiącym załącznik do decyzji. Stąd, przyjąć należy, że skarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego decyzji. Ponadto, zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia stron postępowania. Brak też jest jakiejkolwiek wzmianki, że wykaz stron zawarty jest w załączniku do decyzji. W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. D. K. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie - art. 40 § 2 Kpa, art. 6 Kpa, art. 8 Kpa, art. 10 Kpa poprzez pozbawienie strony (pełnomocnika) możności obrony oraz uniemożliwienie stronie (pełnomocnikowi) w toku postępowania oraz bezpośrednio przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 107 § 1 Kpa polegające na braku ujęcia w treści zaskarżonej decyzji obligatoryjnych składników decyzji, a mianowicie oznaczenia stron; - art. 77 Kpa w zw. z art. 80 Kpa w związku z art. 81 Kpa w zw. z art. 107 § 1 Kpa polegające na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowodowy poszczególne okoliczności (w tym m.in. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy; stan faktyczny i prawny terenu - art. 53 ust. 3 upzp zostały przez organ I instancji uznane za udowodnione; - art. 54 pkt 2 lit. b upzp polegające na tym, iż zaskarżona decyzja nie określa warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie ochrony zdrowia ludzi; - art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp polegające na tym, iż załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji w postaci kopi mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 nie spełnia wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, nie jest to mapa zasadnicza jak również katastralna oraz mapa nie jest mapą w skali 1:2000; - art. 54 pkt 2 lit. c upup polegające na tym, iż zaskarżona decyzja nie zawiera jakichkolwiek rozstrzygnięć w zakresie warunków obsługi w zakresie komunikacji (decyzja zawiera jedynie warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej (str. 3 decyzji); - art. 7 Kpa polegające na zaniechaniu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, albowiem kopia mapy, stanowiąca integralną część decyzji była aktualizowana na dzień [...] kwietnia 2008 r., tj. na prawie trzy lata przed wydaniem niniejszej decyzji, co w konsekwencji powoduje, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, graniczące z pewnością, iż mapa ta nie odzwierciedla aktualnej sytuacji objętego nią terenu, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja odnosi się do nieaktualnego (sprzed 3 lat) stanu faktycznego i prawnego terenu; - art. 53 ust. 1 upzp w zw. z art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Kpa poprzez brak zawiadomienia pełnomocnika strony na piśmie o wszczęciu postępowań w zakresie uzgodnień oraz wydanych w ramach tych postępowań postanowień, czym również naruszono prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu; - art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa poprzez wydanie decyzji bez uzyskania wymaganych prawem stanowisk innych organów. W uzasadnieniu odwołująca wskazała, iż Burmistrz Miasta i Gminy L. rażąco naruszył przepisy postępowania, albowiem w toku całego postępowania całkowicie pominął pełnomocnika strony. Tym samym działanie organu I instancji narusza art. 40 § 2 Kpa, art. 6 Kpa, art. 8 Kpa, art. 10 Kpa poprzez pozbawienie strony możności obrony oraz uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odwołująca podniosła, iż strona (pełnomocnik) nie był informowany m.in. o miejscu i czasie prowadzenia postępowania dowodowego, a takie musiało się toczyć, skoro w ramach postępowania dokonano szeregu ustaleń faktycznych. Wypełnienie przez organ administracji obowiązku opisanego w art. 10 § 1 Kpa polega na wyznaczeniu stronie takiego terminu zapoznania się z aktami postępowania, aby w rzeczywistości pozwalał on na przeczytanie akt oraz aby zawierał czas potrzebny na merytoryczne ustosunkowanie się do zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem jego obszerności i złożoności. A zatem już nawet zbyt późne powiadomienie o terminie zapoznania się z aktami narusza art. 10 § 1 KPA i przesądza o pominięciu strony w postępowaniu, co rażąco narusza prawo strony do obrony formalnej. W ocenie odwołującej zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 1 Kpa albowiem nie zawiera obligatoryjnych składników decyzji tj. oznaczenia stron. Przedmiotowa decyzja nie zawiera oznaczenia stron. Oznaczona została jedynie strona wnosząca podanie (wniosek), tj. P.w W.Oddział Z. G.. Nie zostały oznaczone inne strony postępowania. Strona podniosła, iż organ nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na których żądanie postępowanie zostało wszczęte, bowiem brak jest podstaw prawnych różnicowania stron na takie, które są adresatami decyzji i te, którym się doręcza decyzję. Jeżeli bowiem dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu, powinien być wymieniony w decyzji administracyjnej jako strona postępowania Ponadto odwołująca wskazała, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera wskazania w oparciu o jakie dowody organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych. Nadto, uzasadnienie nie zawiera oceny zebranego materiału dowodowego. Dalej odwołująca podkreśliła, iż inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem jest inwestycją liniową i jako taka wymaga określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Strona wskazała, iż załączona do decyzji mapa nie jest ani mapą zasadniczą jak również mapą katastralną. Jest to jedynie mapa sytuacyjna-wysokościowa w skali 1:1000 i nie spełnia wymogu z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp. Strona zwróciła uwagę, iż decyzja została wydana bez uzyskania wymaganych prawem stanowisk innych organów. Część uzgodnień nie dotyczy uzgodnienia projektu decyzji lecz uzgadnia jedynie inwestycję (np. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. Z kolei postanowienie Burmistrza O. z dnia [...] marca 2010 r., nie uzgadnia projektu decyzji, lecz stanowi pozytywne zaopiniowanie w zakresie dróg gminnych). Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż mając na uwadze fakt, że budowa [...] jest zaliczana do inwestycji celu publicznego, a dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zastosowanie powinien znaleźć art. 50 ust. 1 i nast. upzp. Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 4 ustawy). W dalszej części uzasadnienia organ opisał uzyskane w toku postępowania uzgodnienia i stanowiska innych organów. Organ wskazał, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] (tom la, część 2 akt sprawy, huta nr 257-289). Do decyzji dołączono Załącznik nr 1 - Analizę, zawierającą rozważania w zakresie warunków wynikających z art. 53 pkt. 3 upzp, listę właścicieli działek, Załącznik nr 2, opisujący działki, na których realizowane będzie przedsięwzięcie, plan orientacyjny w skali 1:50000, oraz załącznik graficzny do decyzji. Stosownie do art. 107 § 1 Kpa, załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, zostały opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji, stanowią zatem jej integralną część. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż decyzja uwzględnia położenie planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B." i "G." i "J.". W punkcie 4.7 decyzji - zgodnie z postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. - wskazane zostało, że: "projektowany gazociąg tworzy kolizje z instalacjami należącymi do P . Oddział w Z. G. oraz z gazociągami należącymi do OPG G. S.A. Oddział w P. i G.. E. SA. - rozwiązania projektowe skrzyżowań i zbliżeń planowanego gazociągu do istniejących instalacji należy uzgodnić z ich właścicielami lub użytkownikami. Odległości podstawowe od istniejących obiektów budowlanych do planowanego gazociągu wyznacza projektant. W projekcie decyzji należy uwzględnić położenie przedmiotowej inwestycji na obszarach i terenach górniczych "B." "G." i "J.". Za wyznaczenie odległości podstawowych od istniejących obiektów budowlanych względem projektowanego gazociągu odpowiada projektant: Za niezasadny organ uznał również zarzut nienaruszenia art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp. Inwestycja została uzgodniona w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego autostrady [...] oraz drogi krajowej nr [...] (art. 53 ust.4 pkt. 9) z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad - postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 609-611). Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie dokonano uzgodnienia decyzji z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. - postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. (tom X część 1, k. 75-77 - zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp). Za niezasadny Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzut, że w postępowaniu nie uwzględniono położenia inwestycji w granicach M. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny P. Parku Krajobrazowego. W związku z położeniem terenów inwestycji w granicach M. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny P. Parku Krajobrazowego projekt decyzji został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (tom X, część 1, k. 133). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przebiegu gazociągu organ podniósł, że plan orientacyjny w skali 1: 50 000, stanowiący załącznik do decyzji, nie opisuje przebiegu inwestycji w innych sposób, niż jej zakres wskazany w decyzji oraz załączniku nr 2. Odcinek gazociągu, który przecina autostradę [...] nie jest objęty zaskarżoną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże w ocenie Kolegium okoliczność powyższa nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczy także obszaru skrzyżowania inwestycji z pasem drogowym drogi krajowej nr [...], który jest objęty zaskarżoną decyzją. Za niezasadny uznał organ także zarzut, że w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która uwzględniałaby lokalizację w obrębie chronionego krajobrazu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] (tom la, część 2, k.257-289). Odnosząc się do zarzutu niekompletności decyzji z uwagi na brak wskazania stron postępowania oraz brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego organ wyjaśnił, iż decyzja zawiera oznaczenia stron postępowania, bowiem opisane zostały one w załączniku do niej. Załącznik ten jest podpisany przez osobę uprawnioną do wydania decyzji, a ponadto decyzja w części końcowej wskazuje, że otrzymują ją strony wg. zestawienia. Ponadto szczegółowo opisuje ona działki, na których inwestycja będzie realizowana. W kontekście powyższego nie sposób zgodzić się, że nie zawiera ona - zgodnie z art. 107 § 1 Kpa - obligatoryjnych składników decyzji, a mianowicie oznaczenia stron. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona. Zatem oznaczenie strony może być zamieszczone w początkowej części decyzji, ale może także znaleźć się dopiero w rozdzielniku, gdy przykładowo stron będzie wiele (patrz: Komentarz Łaszczyca G., Martysz C., Matan A., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, Opublikowano: LEX, 2010). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 Kpa, art. 6 Kpa, art. 8 Kpa, art. 10 Kpa poprzez pozbawienie strony tj. p. D. K., działającej przez pełnomocnika adwokata M. S. (pełnomocnika) możności obrony oraz uniemożliwienie stronie (pełnomocnikowi) w toku postępowania oraz bezpośrednio przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, Kolegium uznało zarzut za uzasadniony, bowiem rzeczywiście organ I instancji błędnie wysyłał korespondencję na adres strony, zamiast do jej pełnomocnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało jednak, że w sytuacji, gdy decyzja została pełnomocnikowi doręczona w toku postępowania odwoławczego, D. K. otrzymała decyzję, zaś pełnomocnik skutecznie mógł złożyć i złożył odwołanie, a zatem mógł także powołać zarzuty i wnioski strony oraz zapoznać się z aktami, zarzut powyższy nie uzasadnia uchylenia decyzji organu I instancji. W ocenie Kolegium nie mogą także odnieść zamierzonego przez skarżących skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuty nie rozważenia stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym planuje się sporną inwestycję. Taka analiza została przez organ przeprowadzona. Ustalono bowiem w toku postępowania zarówno stan prawny, jak i faktyczny nieruchomości, przez które ma prowadzić planowana inwestycja. Za niezasadny Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało także zarzut naruszenia art. 77 Kpa w zw. z art. 80 Kpa w związku z art. 81 Kpa w zw. z art. 107 § 1 Kpa. W ocenie Kolegium organ I instancji rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz wskazał w uzasadnieniu decyzji podstawy faktyczne i prawne jej podjęcia. Ponadto organ podniósł, iż decyzja została wydana po wydaniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] (tom la, część 2, k. 257-289) oraz uzyskaniu wszelkich niezbędnych uzgodnień. Zgodnie z § 2 punkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.03.164.1589) ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: - dostępu do drogi publicznej, - możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, - dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Niemniej jednak ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie 6 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że: Zamierzenie inwestycyjne nie pozbawia osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z infrastruktury technicznej, dostępu do światła, nie spowoduje wzrostu zanieczyszczenia powietrza oraz nie spowoduje uciążliwości związanych z hałasem, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem. Ponadto w pouczeniu poinformowano, że: "decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich". Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że jest on częściowo zasadny, jednakże nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji został sporządzony na kopiach mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, opartych na mapach zasadniczych w skali 1:1000. W świetle przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy wyłącznie mapa zasadnicza w skali 1:1000, która wymieniona została w wynikach analizy, jest mapą dopuszczoną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mapa zasadnicza zawiera bowiem niezbędne aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz, o elementach ewidencji gruntów budynków, a także sieci uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.). Mapy sytuacyjno-wysokościowe mogą jednak stanowić podkład do naniesienia granic planowanej inwestycji, o ile zawierają wszystkie te elementy, które dadzą pełny jej obraz w terenie w aspekcie wymogów postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium mapy sytuacyjne-wysokościowe, które zostały wykorzystane przez organ I instancji w rozpatrywanej sprawie, wymóg ten spełniają, bowiem naniesiono na nie linie rozgraniczające nieruchomości, na której inwestycja jest planowana, numery ewidencyjne działek oraz elementy sieci uzbrojenia terenu. Na kopiach mapy znalazł się cały obszar objęty szeroko rozumianym oddziaływaniem, a nie tylko miejsce lokalizacji inwestycji. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że uchybienie w postaci nie dochowania wymogu określonego w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem także nie uzasadnia uchylenia przedmiotowej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są w oparciu o art. 56 ustawy ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, musi więc czynność tę oprzeć na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie można mu przekroczyć granic jakie ta norma wyznacza. Z kolei inwestor (wnioskodawca) w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. W przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej będzie wykazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. W. oraz D. K.. J.W. zaskarżonej decyzji zarzucił: - niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji nie narusza art. 53 ust. 4 pkt. 4 upzp, - niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji nie narusza art. 53 ust 4 pkt. 9 upzp, - niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji nie narusza art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp, - niezasadne przyjęcie, że organ I instancji dokonał wyczerpującej analizy stanu faktycznego terenu, na którym realizowana będzie inwestycja - budowa [...] oraz niezasadne przyjęcie, że organ I instancji dokonał wyczerpującej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, - niezasadne przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 Kpa - niezasadne utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy pomimo, że decyzja ta jest niekompletna, - niezasadne utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy pomimo, że decyzja ta zawiera sprzeczne twierdzenia, - naruszenie art. 7 oraz art. 8 Kpa poprzez utrzymanie decyzji organu w mocy pomimo, że decyzja ta zawiera sprzeczne twierdzenia, - brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego, w tym do zarzutu, że decyzja organu I instancji jest niekompletna z uwagi na brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż decyzja organu I instancji sprzeczna jest z decyzjami organu nadzoru górniczego. Wbrew postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. dnia [...] grudnia 2008 r. oraz wbrew postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r decyzja organu I instancji nie uwzględnia położenia planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B." i "G." i "J.". Decyzja nie zawiera bowiem w zakresie położenia planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B." , "G." i "J." żadnych rozstrzygnięć oraz nie wskazuje jakie skutki, ograniczenia czy nakazy wynikają z tytułu położenia inwestycji w obszarach górniczych. Co więcej, w pkt. 4.7. decyzji organu I instancji wskazano , iż w "projekcie decyzji" należy uwzględnić położenia planowanej inwestycji na obszarze i terenie górniczym "B." i "G." i "J." . Organ l instancji nie wskazał jednak projektu jakiej decyzji zastrzeżenie to dotyczy. Organ II nie odniósł się do zarzutu skarżącego w tym zakresie. Uzasadnienie organu lI instancji sprowadza się natomiast jedynie do powtórzenia zapisów decyzji organu I instancji, które skarżący kwestionuje. Zdaniem skarżącego, zastrzeżenie zawarte przez organ I instancji w pkt. 4.6 zaskarżonej decyzji, iż przejście gazociągiem pod autostradą [...]i drogą krajową nr [...] należy uzgodnić z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w P. odmiennym trybem, jest bezzasadne. Organ I instancji nie wskazuje bowiem w jakim trybie uzgodnienie takie miałoby nastąpić. Podobnie w pkt. 1.3. decyzji organu I instancji, organ ten zastrzega, że lokalizację inwestycji w pasie drogowym drogi wojewódzkiej należy uzgodnić z zarządcą drogi, droga nr [...] oraz [...] W. Zarządem Dróg Wojewódzkich w P.. W ocenie skarżącego brak jest podstaw prawnych do delegowania takiego uzgodnienia poza tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Przyjąć należy, że celem dokonania uzgodnień określonych w art. 53 ust. 4 upzp jest zawarcie szczegółowych rozstrzygnięć takiego uzgodnienia właśnie w decyzji o lokalizacji celu publicznego. Skarżący podniósł, iż wbrew twierdzeniom organu II instancji, wymagane uzgodnienie decyzji w zakresie kolizji inwestycji z autostradą [...], drogą krajową nr [...], drogą nr [...] oraz [...] nie zostały dokonane. Dalej skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie dokonano uzgodnienia decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, ponieważ w ocenie organu I instancji uzgodnienie takie nie jest wymagane (strona nr 10 decyzji). Tym niemniej skarżący podkreśla, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uzgodnić z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa (art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp). Zgodnie z art. 140 ust 2. pkt. 1 ustawy Prawo wodne, marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 378 ust. 2a pkt. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska Marszałek Województwa jest właściwy w sprawach przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1. Wobec powyższego, w sprawach przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko Marszałek Województwa jest właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdzone zostało w pkt. 2.1 decyzji organu I instancji. Stąd, pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w pkt. 2.5 decyzji organu I instancji powinno zostać wydane przez Marszałka Województwa, a decyzja organu I instancji powinna zostać uzgodniona z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zgodnie art. 53 ust. 4 pkt. 11 upzp. Uzgodnienia takiego jednak nie dokonano. Wbrew twierdzeniom organu II instancji za uzgodnienie takie nie można uznać postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2010 r., ponieważ postanowienie to nie zawiera żadnych rozstrzygnięć w przedmiocie uzgodnienia. Skarżący zwrócił uwagę, że w pkt. 4 załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji zatytułowanym "Analiza" wskazano, że działki, przez które ma przebiegać inwestycja nie są położone na terenie górniczym. Tymczasem, zgodnie z postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., .oraz postanowieniem Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...]sierpnia 2010r. planowana inwestycja położona jest na obszarze i terenie górniczym "B.", "G." i "J.". Ponadto, planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach M. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny P. Parku Krajobrazowego. Skarżący wskazuje, że M. Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełniących funkcje korytarzy ekologicznych. Decyzja organu I instancji milczy jednak w zakresie zlokalizowana inwestycji granicach M. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny P. Parku Krajobrazowego. Skarżący podniósł, iż w planie orientacyjnym sporządzonym w skali 1: 50 000, stanowiącym załącznik do decyzji organu I instancji, organ ten oznaczył kolorem czerwonym projektowany [...] nieobjęty decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, na co wskazuje zawarta w tym planie legenda. Kolorem czerwonym na planie orientacyjnym oznaczony został m.in. odcinek gazociągu, który tworzy kolizje z autostradą [...]. Stąd, zachodzi sprzeczność pomiędzy decyzją organu I instancji. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie wyjaśnił w zaskażonej decyzji, czy decyzja ta obejmuje cały projektowany gazociąg wskazany w planie orientacyjnym sporządzonym w skali 1: 50 000, stanowiącym załącznik do decyzji. D. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 40 § 2 Kpa, art. 6 Kpa, art. 8 Kpa, art. 10 Kpa, art. 15 Kpa w zw. z art. 138 § 2 Kpa polegające na uznaniu, iż całkowite pozbawienie strony (pełnomocnika) możności obrony oraz całkowite uniemożliwienie stronie (pełnomocnikowi) w toku postępowania oraz bezpośrednio przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie uzasadnia uchylenia decyzji, o ile pełnomocnikowi doręczono decyzję na etapie postępowania odwoławczego; - art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 107 § 3 Kpa przez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy; - art. 107 § 1 i 3 Kpa polegające na braku uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji; - art. 77 Kpa w zw. z art. 80 Kpa w związku z art. 81 Kpa w zw. z art. 107 § 1 Kpa polegające na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz braku wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowodowy poszczególne okoliczności (w tym m.in. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy; stan faktyczny i prawny terenu - art. 53 ust. 3 upzp) zostały przez organ l instancji uznane za udowodnione; - art. 54 pkt 2 lit. b upzp w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589) polegające na wadliwym przyjęciu, iż decyzja organu l instancji określa w sposób wymagany przez ww. przepisy warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie ochrony zdrowia ludzi; - art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp polegające na wadliwym przyjęciu, iż załącznik graficzny do decyzji organu I instancji w postaci kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 spełnia wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, mimo że załączona do decyzji organu I instancji mapa nie jest mapą zasadniczą jak również katastralną oraz mapa nie jest mapą w skali 1:2000; - art. 54 pkt 2 lit. c upzp w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589) polegające na wadliwym ustaleniu, iż zaskarżona decyzja zawiera zgodne z ww. przepisami rozstrzygnięcia w zakresie warunków obsługi w zakresie komunikacji; - art. 7 Kpa polegające na zaniechaniu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, albowiem kopia mapy, stanowiąca integralną część decyzji była aktualizowana na dzień [...] kwietnia 2008 r., tj. na prawie trzy lata przed wydaniem niniejszej decyzji, co w konsekwencji powoduje, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, graniczące z pewnością, iż mapa ta nie odzwierciedla aktualnej sytuacji objętego nią terenu, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja odnosi się do nieaktualnego (sprzed 3 lat) stanu faktycznego i prawnego terenu; - art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa polegające na wadliwym przyjęciu, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o wszystkie wymagane prawem stanowiska innych organów. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w rozważanej sprawie, decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej dopiero na etapie postępowania odwoławczego (w dniu [...] sierpnia 2011 r.), wywołanego odwołaniem innej strony postępowania administracyjnego. Abstrahując od prawidłowości doręczenia decyzji na tym etapie postępowania, (decyzję doręczyła osoba podająca się za pracownika organu administracyjnego I instancji, w czasie, w którym sprawa toczyła się już przed SKO), decyzja została doręczona zapewne na skutek pisma pełnomocnika skarżącej z dnia [...]lipca 2011 r. Skarżąca zwróciła uwagę, iż od dnia złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa (tj. [...] kwietnia 2010 r.) pełnomocnik skarżącej został całkowicie pominięty w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w postępowaniach administracyjnych pozostających w związku z tym postępowaniem lokalizacyjnym. Wszelkie pisma procesowe oraz decyzja administracyjna kończąca postępowanie w danej instancji musi być doręczona pełnomocnikowi strony, a nie samej stronie. Pominięcie pełnomocnika powoduje, iż doręczenie nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Naruszenie przepisu art. 10 § 1 Kpa dotyczy także postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Skarżąca wniosła odwołanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. listem poleconym. Zaskarżona decyzja została natomiast wydana już [...]września 2011 r. Skarżącej nie zapewniono realnego udziału w postępowaniu również przed organem administracyjnym II instancji. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie zawiera także żadnego uzasadnienia faktycznego odnośnie do warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie ochrony zdrowia ludzi, o których mowa w art. 54 pkt 2 lit. b upzp w zw. z § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589). Na uzasadnienie prawidłowości decyzji w ww, zakresie nie został powołany żaden dowód. Skarżąca w ślad za odwołaniem wskazała, iż inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem jest inwestycją liniową i jako taka wymaga określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Zdaniem skarżącej wykorzystana w niniejszym postępowaniu kopia mapy sytuacyjno-wysokościowej dla analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozwala na prawidłowe, spełniające wymogi z art. 7 Kpa dokonanie tej analizy. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Kopia mapy wysokościowej, stanowiąca integralną część decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L.była aktualizowana na dzień [...] kwietnia 2008 r., tj. ponad trzy lata przed wniesieniem odwołania do SKO, co w konsekwencji powoduje, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, graniczące z pewnością, że mapa ta nie odzwierciedla aktualnej sytuacji objętego nią terenu, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja odnosi się do nieaktualnego (sprzed 3 lat) stanu faktycznego i prawnego terenu. Skarżąca w ślad za odwołaniem wskazała również, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy L. została wydana z naruszeniem art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa, ponieważ została wydana bez uzyskania wymaganych prawem stanowisk innych organów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ma zatem charakter aktu planistycznego w tym znaczeniu, że kreuje na przyszłość możliwość zabudowy terenu dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Nie określa ona natomiast szczegółowych parametrów technicznych obiektów oraz danych, które zostaną ustalone dopiero na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 a - d ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) bezpieczeństwa użytkowania, d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Dopiero na tym etapie realizacji właściwy organ administracji architektonicznej zbada, czy projekt budowlany odpowiada warunkom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 907, poz. 1055, z późn. zm.), bowiem przepisy te nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 punkt 5. Są one badane dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie decyduje jeszcze, iż inwestycja powstanie, gdyż dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. W ocenie Kolegium nie mogą także odnieść zamierzonego przez skarżących skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuty nierozważenia stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym planuje się sporną inwestycję. Taka analiza została przez organ przeprowadzona. Ustalono bowiem w toku postępowania zarówno stan prawny, jak i faktyczny nieruchomości, przez które ma prowadzić planowana inwestycja. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi J. W. (sygn. akt IV SA/Po 1301/11) oraz D. K. (sygn. akt IV SA/Po 2/12). Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2012 r. pozostawiono wniosek J. W. o przyznania prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2012 r. uczestnik postępowania podniósł, iż od 2008 r. jest w sporze z inwestorem, który nie chce wypłacić odszkodowania i nie płaci nic za bezumowne korzystanie z gruntu. Na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wskazał, iż w tym postępowaniu w charakterze strony występuje podmiot, któremu nie można w żadnym zakresie nadać przymiotu strony np. Urząd Miasta i Gminy w M. albo tylko Urząd Miejski (poz. 254 i 21 załącznika do decyzji organu II instancji). Uczestnikiem postępowania może być Gmina, a nie Urząd Gminy. Z powyższych względów zdaniem skarżącej tego rodzaju określenie strony powoduje, że nie wszystkie strony brały udział w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 upzp ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 upzp w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675). W myśl art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja obejmująca budowę [...]mieści się w kategorii celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 upzp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zgodzić należy się z organem, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest podaniem w rozumieniu art. 63 Kpa. Zatem oprócz elementów merytorycznej treści określonych w art. 52 ust. 2 upzp powinien zawierać elementy formalne określone w przepisach Kpa. Zgodnie z art. 63 § 3 Kpa podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Wyjaśnić przy tym należy, że każde podanie może być wniesione przez pełnomocnika (art. 32 Kpa), będącego osobą fizyczną posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 Kpa), przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub ustnie do protokołu i dołączone do akt w oryginale lub urzędowo poświadczonym odpisie (art. 33 § 2 i 3 Kpa). Ponadto wskazać należy, iż wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną, wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu tejże osoby prawnej. Właściwym dokumentem do wykazania, że organ osoby prawnej, jaką w sprawie jest Spółka akcyjna jest umocowany do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, stanowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jednym z braków formalnych pisma, podlegających usunięciu w trybie wskazanego przepisu, jest niedołączenie pełnomocnictwa do pisma wniesionego w imieniu strony przez pełnomocnika (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt II SA 2177/00, LEX nr 157803; wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 941/05, LEX nr 275483). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie wniosek w imieniu i na rzecz inwestora podpisał M.B. przedkładając pełnomocnictwo udzielone mu przez Dyrektora [...] Oddziału w Z. G. S.K.. W tym miejscu zauważyć należy, iż Dyrektor Eksploatacji udzielając upoważnienia M. B. powołał się na pełnomocnictwo udzielone mu w dniu [...] października 2007 r. przez Zarząd Spółki [...].z siedzibą w W.. Powyższego pełnomocnictwa brak jest w aktach administracyjnych sprawy. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie jest wiadomym czy pełnomocnictwo z dnia [...] października 2007 r. faktycznie zostało udzielone. Ewentualnie jeżeli powyższe pełnomocnictwo faktycznie zostało udzielone to niewiadomym jest czy obejmowało sprawy związane z występowaniem w imieniu inwestora w sprawach administracyjnych obejmujących uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu wskazać należy, iż dla wykazania prawidłowości umocowania winny być w niniejszej sprawie przedłożone następujące dokumenty: pełnomocnictwo dla M. B. udzielone przez S. K., pełnomocnictwo z dnia [...]października 2007 r. udzielone przez Zarząd Spółki S. K., a także odpis KRS aktualny na dzień [...] października 2007 r. wskazujący na sposób reprezentacji spółki i określający osoby uprawnione do jej reprezentacji ewentualnie pełnomocnictwo dla M. B. udzielone przez Zarząd spółki wraz z odpisem KRS. Natomiast w aktach niniejszej sprawy znajduje się wyłącznie pełnomocnictwo z dnia [...] stycznia 2008 r. udzielone przez S. K. M. B.. Brak pozostałych dokumentów czynił niemożliwym dokonanie oceny czy osoba podpisująca wniosek jest faktycznie uprawniona do działania w imieniu i na rzecz inwestora. Mając na względzie lakoniczność przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących instytucję pełnomocnictwa, w orzecznictwie przyjęto stanowisko, że w razie potrzeby, należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. W wyroku z dnia 4 lipca 2006 r. (sygn. akt II OSK 941/05) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w Kpa nie są kompletne, stąd przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Podkreślenia wymaga, że zwięzłość przepisów Kpa dotyczących pełnomocnictwa wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika. Zgodnie zaś z zasadami wyrażonymi w Kodeksie cywilnym w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 Kodeksu cywilnego). Potwierdzenie jej ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki. W myśl art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania, albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, że ważność czynności, w sytuacjach tam wskazanych, zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki. Przepis art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego obejmuje swoją regulacją dwie sytuacje; pierwsza to ta gdy, pełnomocnik działający w imieniu danej osoby nie posiada pełnomocnictwa; druga to ta, gdy pełnomocnik posiadający pełnomocnictwo o danej treści przekroczy jego zakres. W obydwu sytuacjach zachodzi możliwość potwierdzenia przez mocodawcę w ten sposób dokonanych czynności prawnych przez pełnomocnika, przy czym należy podkreślić, że treść przepisu wskazuje jednoznacznie, iż potwierdzenie może obejmować tylko wyżej wskazane sytuacje. Ponadto podkreślić trzeba, iż pełnomocnik może być ustanowiony do udziału w jednej lub w kilku czynnościach, a także może mieć umocowanie do udziału w całym postępowaniu administracyjnym w danej sprawie (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 262). W przedmiotowej sprawie na mocy pełnomocnictwa z dnia [...]stycznia 2008 r. M. B. został upoważniony do dokonywania w imieniu i na rzecz [...] S.A. Oddziału w Z.G. następujących czynności związanych z realizacją umowy nr [...] z dnia [...] października 2006 r. na wykonanie prac przedprojektowych, planistycznych i projektowych dla zadania inwestycyjnego pn. "Budowa [...]": 1. Reprezentowania [...] S.A. Oddziału w Z. G. wobec osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości leżących na trasie gazociągu, którego umowa dotyczy, w zakresie negocjowania wysokości kwoty odszkodowania za szkody rzeczywiste i utracone korzyści wynikające z konieczności czasowego udostępnienia nieruchomości oraz posadowienia na nieruchomości określonych obiektów i korzystania z nich. 2. Odbierania podpisów osób, o których mowa w pkt. 1, na przygotowanych egzemplarzach umów dotyczących zajęcia gruntu pod budowę i eksploatację gazociągu. Zakres powyższego pełnomocnictwa został szczegółowo określony i nie obejmuje reprezentowania [...] S.A. Oddziału w Z. G. przed organami administracji publicznej, jak także nie upoważnia M. B. do złożenia w imieniu spółki wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie organ przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku winien w pierwszej kolejności wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie pełnomocnictwa upoważniające go do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jak także przedłożenia odpisu KRS aktualnego na dzień udzielenia stosownego pełnomocnictwa, ewentualnie Spółkę do wskazania innej osoby umocowanej do reprezentowania tego podmiotu, albo też do potwierdzenia czynności prawnych dokonanych przez osobę działającą bez należytej legitymacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ winien dążyć do wyeliminowania zaistniałego w tym względzie braku. Bez wyjaśnienia powyższej kwestii i uzupełnienia braków w tym zakresie organ nie był natomiast uprawniony do przyjmowania od pełnomocnika oświadczeń i wniosków składanych w imieniu inwestora. Powyższe uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w razie braku umocowania do reprezentowania spółki oraz w razie braku potwierdzenia powyższej czynności przez inwestora wniosek należałoby, na mocy art. 64 § 2 Kpa pozostawić bez rozpoznania. W tym miejscu podkreślić należy, iż powyższe uwagi, co do braku w aktach pełnomocnictwa odnoszą się również do postępowania odwoławczego. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła m.in. D. K. reprezentowana przez adwokata M. S.. Składając przedmiotowe odwołanie pełnomocnik powołał się na pełnomocnictwo, które w świetle oświadczenia zawartego w odwołaniu, złożone zostało do akt sprawy w dniu [...] kwietnia 2010 r. jako załącznik do pisma z dnia [...] kwietnia 2010 r. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie kopia pisma z dnia [...] kwietnia 2010 r., którym pełnomocnik zgłosił swój udział w postępowaniu oraz kserokopia dowodu nadania tego pisma. Natomiast w aktach brak jest pełnomocnictwa, na które powołuje się adwokat M. S.. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organ odwoławczy przed przystąpieniem do rozpoznania odwołania D. K. winien zbadać czy pełnomocnik występujący w jej imieniu jest faktycznie umocowany do jej reprezentowania. Mając na względzie, wyrażoną w przepisach Kpa, zasadę szybkości postępowania Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie z uwagi na uchybienia poczynione przez organ I instancji konieczne jest wyeliminowanie decyzji obu instancji, pomimo wątpliwości czy organ był uprawniony do rozpoznania odwołania D. K.. Uzasadniając powyższe wskazać należy, iż odwołanie od decyzji organu I instancji złożyły również inne strony postępowania i organ wobec kompletności pozostałych odwołań i tak wydałby rozstrzygnięcie merytoryczne w odniesieniu do pozostałych stron. Ponadto Sąd wziął pod uwagę, iż braki odwołania mogłyby być uzupełnione oraz że w aktach znajduje się pismo pełnomocnika, w którym zgłosił swój udział w postępowaniu wraz z dowodem nadania go do organu I instancji jak również, Sąd wziął pod uwagę fakt przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie powyższego uchybienia tj. braku dokumentów potwierdzających umocowanie do działania w imieniu wnioskodawcy, stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia wydanych w niniejszej sprawie decyzji, to jednakże Sąd uznał za konieczne wypowiedzenie się co do prawidłowości całości postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Przechodząc do oceny wniosku pod względem wymogów określonych w przepisach upzp wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 ust. 2 upzp wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W przedmiotowej sprawie w ocenie składu wniosek zawiera charakterystykę inwestycji. Ponadto w załączniku do wniosku określono granice terenu objętego wnioskiem. Jednakże powyższe uczyniono na niewłaściwej mapie. Wskazać należy, iż w świetle przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp wyłącznie mapa zasadnicza lub katastralna w odpowiedniej skali jest mapą dopuszczoną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zauważyć przy tym należy, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie określiła znaczenia pojęć mapa zasadnicza i mapa ewidencyjna dla własnych potrzeb, dlatego też dla ustalenia znaczenia tych pojęć posiłkować się należy przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz przepisami, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z definicją legalną, zawartą art. 2 pkt 7 wskazanej ustawy, mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Elementy treści mapy ewidencyjnej, która stanowi jeden ze składników ewidencji gruntów i budynków, określone zostały natomiast w § 28 ust. 1 i 2 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wśród tych elementów ustawodawca wymienia m.in. numery działek ewidencyjnych (§ 28 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż mapa zasadnicza zawiera niezbędne, aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz o elementach ewidencji gruntów budynków, a także sieci uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Takiego charakteru nie posiadają, co do zasady, mapy sytuacyjno-wysokościowe, a taka właśnie mapa załączona została przez inwestora do wniosku i stała się załącznikiem do decyzji organu I instancji. Ponadto wskazać należy, iż w orzecznictwie pojawia się pogląd, że mapy sytuacyjno-wysokościowe mogą stanowić podkład do naniesienia granic planowanej inwestycji, o ile zawierają wszystkie te elementy, które dadzą pełny jej obraz w terenie w aspekcie wymogów postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu mapy sytuacyjne-wysokościowe, które zostały wykorzystane przez organ I instancji w rozpatrywanej sprawie, spełniają powyższe wymogi, bowiem naniesiono na nie linie rozgraniczające nieruchomości, na której inwestycja jest planowana, numery ewidencyjne działek oraz elementy sieci uzbrojenia terenu. Ponadto zauważyć należy, iż na większości map stanowiących załącznik do decyzji widnieje adnotacja, że mapa sytuacyjno-wysokościowa opracowana jest na podstawie mapy zasadniczej. W konsekwencji Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie naruszony został art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp jak również art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik spraw i jako samoistne naruszenie nie stanowiłoby podstawy do uchylenia wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp polegające na wadliwym przyjęciu, iż załącznik graficzny do decyzji organu I instancji w postaci kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 spełnia wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, mimo że załączona do decyzji organu I instancji mapa nie jest mapą zasadniczą jak również katastralną oraz mapa nie jest mapą w skali 1:2000, wskazać należy, iż wbrew wywodom skargi do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestycji liniowej należy załączyć jedną mapę w odpowiedniej skali. Może to być mapa w skali 1:500, 1:1000 czy w skali 1:2000. Wprowadzenie w treści art. 52 ust. 2 pkt. 1 upzp zapisu "a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000" nie oznacza, że inwestor ma załączyć do wniosku dwie mapy. Powyższy zapis jedynie przewiduje możliwość przedłożenia w przypadku inwestycji liniowych mapy w skali 1:2000, zamiast mapy w skali 1:500 czy 1:1000. W dalszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 1 upzp w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do: 1)inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa; 2)inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta; 3) inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych – wojewoda. Dlatego w niniejszej sprawie koniecznym jest także zbadanie, czy planowana inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju (tak NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 648/09, Lex nr 597750). Gdyby bowiem przyjąć, że inwestycją celu publicznego jest każda inwestycja, która realizuje cele wymienione w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami bez uwzględnienia gminnego lub szerszego zasięgu tej inwestycji, inwestycją celu publicznego byłoby np. przyłączenie do sieci gazowej pojedynczego budynku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z 22 marca 2005r., sygn. akt OSK 1288/04 (Lex nr 189216), iż "realizacja przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej wyłącznie do jednego budynku nie stanowi celu publicznego, o jakim mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami". W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja ma przebiegać przez kilka gmin znajdujących się w dwóch województwach tj. przez miejscowości N. G., gmina P., woj. L., D., Ł., L., gmina M., woj. W., Z., K., W., J., G., C., P., gmina L., woj. W., J., Ł., P., S., T., U., gmina O., woj. W., S., gmina G. W., woj. W.. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim. Wobec powyższego stwierdzić należy, że właściwym rzeczowo do rozpoznania wniosku i prowadzenia postępowania jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa. Natomiast w myśl art. 51 ust. 3 upzp w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Przepis ten wskazuje organ właściwy miejscowy do prowadzenia postępowania i wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu wskazać należy, iż "porozumienie", o którym mowa w art. 51 ust. 3 upzp, jest formą współdecydowania, realizowaną w trybie art. 106 Kpa (por. wyroki NSA z dnia 1 października 1998 r., II SA 916/97, OSP 1999, z. 7-8, poz. 136; z dnia 26 maja 1998 r., II SA 1540/97, Glosa 1998, nr 12, s. 28). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, a w szczególności z wniosku i załączonego do niego zestawienia długości gazociągu (Tom 1a, część 2, k. 151) największa część terenu, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze właściwości Burmistrza Miasta i Gminy L.. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż właściwym miejscowo i rzeczowo do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest Burmistrz Miasta i Gminy L. przy czym zauważyć należy, iż decyzję tą wydaje się w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Zainteresowanymi będą organy właściwe dla pozostałych części obszaru objętego inwestycją. Konieczność wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w porozumieniu z innym organem oznacza nakaz wspólnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Potrzebny jest zatem consensus odnośnie treści decyzji. Wpływ innych organów ma charakter wiążący, co czyni tę instytucję podobną do uzgodnienia. Brak porozumienia czyni wydanie decyzji niedopuszczalnym, a ponadto uregulowanie takie chroni niezależność, a co za tym idzie, wyłączność kompetencyjną organów gminy na jej własnym terytorium, chociażby planowana inwestycja obejmowała niewielką jego część w porównaniu z innymi gminami. Nie można przeprowadzić w drodze decyzji inwestycji realizującej cel publiczny w rozumieniu ustawy ani jakiejkolwiek innej inwestycji bez zgody zainteresowanej jednostki samorządu terytorialnego, chyba że zachodzą przypadki ustawowo określone w art. 51 (dotyczące obszarów zamkniętych i przejęcia kompetencji przez wojewodę). W niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja przebiega przez tereny gmin: P., M., O., G. W. oraz L. organ właściwy tj. Burmistrz Miasta i Gminy L. winien wydać decyzję w porozumieniu z Burmistrzem M., Burmistrzem G. W.., Burmistrzem O., Wójtem Gminy P.. W tym miejscu wskazać należy, iż z chwilą wyeliminowania z obrotu prawnego "głównej" decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tracą ważność postanowienia uzgadniające. Postępowanie uzgadniające ma charakter posiłkowy i konieczność jego powtórzenia zachodzi w przypadku uchylenia decyzji głównej, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ prowadzący musi przedstawić organom uzgadniającym nowy projekt decyzji do uzgodnienia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 215/11, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia./nsa.gov.pl). Oznacza to, że organ I instancji prowadząc ponownie postępowanie, zobligowany jest do ponownego uzgodnienia projektu decyzji z odpowiednimi organami. W niniejszej sprawie, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy tj. po uchyleniu decyzji z dnia [...] maja 2009 r., w toku postępowania wystąpiono ponownie z odpowiednimi wnioskami i uzyskano następujące postanowienia, uzgadniające pozytywnie inwestycję na podstawie art. 51 ust. 3 upzp: - postanowienie Burmistrza G. W. z dnia [...] stycznia 2010 r., (tom X, część 1, k. 11); - postanowienie Burmistrza M. z dnia [...] czerwca 2010 r. (tom X, część 1, k. 5); - postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] stycznia 2010 r., (tom X, część 1, k.. 21); Natomiast ponownie rozpoznając sprawę organ nie uzyskał stanowiska Wójta Gminy P., a jedynie powołał się na postanowienie Wójta Gminy P. z dnia . grudnia 2008 r. uzyskane przed wydaniem pierwotnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż organ nie zwrócił się do powyższego podmiotu o dokonanie uzgodnienia. Za powyższe uzgodnienie nie można również uznać postanowienia Wójta Gminy P. z dnia . grudnia 2010 r., nr [...] (tom X, część 2, k. 347). Co prawda w postanowieniu tym organ powołał się zarówno na art. 51 ust. 3 oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp, to jednakże treść tego postanowienia wskazuje, iż postanowienie to dotyczy wyłącznie zaopiniowania projektu decyzji w zakresie zarządu drogami gminnymi, a nie odnosi się do inwestycji jako całości. Konieczność uzyskania ponownego stanowiska Wójta Gminy P. ma tym bardziej znaczenie, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]listopada 2009 r. Kolegium uchylając pierwotną decyzję wskazało m.in. na: - brak w decyzji wskazania wszystkich przepisów mających zastosowanie w sprawie, - niezgodność decyzji z uzgodnieniem W.Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Inspektorat w N. T. z dnia [...] października 2008 r. z uzgodnienia wynika, że projekt budowlany przedmiotowego gazociągu powinien bezwzględnie zostać uzgodniony z W. Zarządem Melioracji - Inspektorat w N. T., zaskarżona decyzja zastrzega zaś, że projekt budowlany przedmiotowego gazociągu należy uzgodnić z W. Zarządem Melioracji - Inspektorat w N. T. jeżeli w obrębie planowanej inwestycji występują urządzenia melioracyjne, - niezgodności decyzji z postanowieniem Wojewody L. z dnia [...] listopada 2008 r.; w postanowieniu zastrzeżono, że w przypadku dokonania prac ziemnych odkrycia kopalnych szczątków roślin lub zwierząt należy niezwłocznie powiadomić wojewodę, a jeżeli to nie jest możliwie Burmistrza Miasta i Gminy, decyzja zaś wskazuje jedynie, że należy niezwłocznie powiadomić wojewodę. - niezgodności decyzji z uzgodnieniem W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2008 r.,; w uzgodnieniu W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wskazane zostało, że inwestor powinien uzyskać pozwolenie na prowadzenie prac archeologicznych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z punktu 3.1. decyzji wynika jednak, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy jedynie złożyć wniosek do W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż decyzja organu I instancji uwzględniająca wytyczne Kolegium winna zostać ponownie uzgodniona. Odnosząc się do zarzutu strony co do niewłaściwego uzgodnienia decyzji z Burmistrzem O., bowiem postanowienie Burmistrza O. z dnia [...] marca 2010r., nie uzgadnia projektu decyzji, lecz stanowi pozytywne zaopiniowanie w zakresie dróg gminnych, wskazać należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Uwadze strony bowiem uszło, iż Burmistrz O. w przedmiotowym postępowaniu dwukrotnie uzgadniał projekt decyzji raz na podstawie art. 51 ust. 3 upzp jako organ w porozumieniu, z którym należy wydać decyzję (postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r., tom X, część 1, k. 21), a drugi raz na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp, jako właściwy zarządca drogi (postanowienie z dnia [...] marca 2010 r., tom X, część 2, k. 365). Z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja przebiega przez teren dwóch województw organ obowiązany był do wydania decyzji w uzgodnieniu z marszałkami województw, przez które przebiega planowana inwestycja tj. Marszałkiem Województwa W. i Marszałkiem Województwa L.. W związku z powyższym w toku postępowania organ wystąpił z odpowiednimi wnioskami i uzyskał postanowienia, uzgadniające pozytywnie inwestycję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp tj: - postanowienie Marszałka Województwa L. z dnia [...] września 2010 r., (tom X, część 1, k. 493-499); - postanowienie Marszałka Województwa W. z dnia [...] luty 2010 r. (tom X część 1, k. 239-240); Zgodnie z art. 54 ust. 3 upzp właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W przedmiotowej sprawie organ dokonał powyższej analizy. Analiza została załączona do decyzji załącznik nr 1. Zgodnie z art. 54 ust. 4 upzp decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z: 1) ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami; 2) wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków; 3) dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani; 4) właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych; 5) właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 6) organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; 7) dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny; 8) regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; 9) właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; 10) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 10a) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 11) dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do: a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, b) obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Mając na uwadze powyższą regulację organ uzyskał następujące pozytywne uzgodnienia: 1. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków (art. 53 ust.4 pkt 2) : - postanowienie wojewódzkiego konserwatora zabytków w P. z dnia [...]lutego 2010 r.(tom X, część 1, k. 223); 2. w odniesieniu do terenów górniczych (art. 53 ust.4 pkt 4): - postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r.(tom X, część 2, k. 497-498); 3. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust.4 pkt 6): - postanowienie Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. (tom X, część 1, k. nr 335-342); - postanowienie Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 1, k. 353-356); - postanowienie Starosty N. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 245-247); - postanowienie S. M. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 191); - postanowienie Starosty G. z dnia [...]stycznia 2010 r., (tom X, część 2, k. 43-45); - postanowienie Starosty M. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 2, k. 133-134); 4. w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (art. 53 ust.4 pkl 8): - postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 1, k. 133); - postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. W. z dnia [...] lutego 2010 r. (tom X, część 1, k. 199-200); 5. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust.4 pkt 9): - postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 609-611); - postanowienie W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. (tom X, część 2, k. 587-589); - postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych w M. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 2, k. 155-156); - postanowienie Powiatowego Zarządu Dróg w N. T. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 2, k. 284-283); - postanowienie Zarządu Powiatu w M. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 2, k. 207); - postanowienie Burmistrza G. W. z dnia [...] listopada 2008 r. (tom IV, k. 355); - postanowienie Wójta Gminy P.z dnia [...] grudnia 2010 r. (tom X, część 2, k. 353) - postanowienie Burmistrza O. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 365-366); - postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] listopada 2010 r., (tom XII, k. 1); 6. w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, ( art. 53 ust.4 pkt 10 i 10a) : - postanowienie L. Urzędu Wojewódzkiego w G. W. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 1, k. 93); - pismo W. Urzędu Wojewódzkiego w P. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 1, k. 107); - postanowienie Marszałka Województwa W. z dnia [...]lutego 2010 r. (tom X, część 1, k. 239-240); - postanowienie Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 1, k. 409); - postanowienie Starosty G. z dnia [...] stycznia 2010 r. (tom X, część 2, k. 7); - postanowienie Starosty G. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 19); - postanowienie Starosty M. z dnia [...] luty 2010 r. (tom X. część 2, k. 105-107); - postanowienie Starosty M. z dnia [...] luty 2010 r. (tom X, część 2, k. 179 – 182); - postanowienie Starosty M. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 191); - postanowienie Starosty N. z dnia [...] marca 2010 r. (tom X, część 2, k. 245 – 247); W ocenie Sądu organ I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie uzyskał wszystkich wymaganych uzgodnień. W ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia art. 54 ust. 4 pkt 2 i 9 upzp tj. nie uzgodnił projektu decyzji z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków oraz właściwym zarządcą dróg. W ocenie składu orzekającego organ rozpoznając sprawę ponownie winien uzgodnić decyzję z L. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków jak i Burmistrzem M. jako zarządcą drogi. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na postanowienie wojewódzkiego konserwatora zbytków w G. W.z dnia [...] listopada 2008 r., tom nr IV, k. 253-254 uzgadniające pierwotną decyzję, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. W tym miejscu wskazać należy, na co słusznie zwrócił również uwagę organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 upzp "nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt II SA 1818/00, LEX nr 53353). W związku z tym, o czym wspomniano już wyżej, z chwilą wyeliminowania z obrotu prawnego "głównej" decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tracą ważność postanowienia uzgadniające i zachodzi konieczność ponownego uzgodnienia. Ponadto wyjaśnić należy, iż uzgodnienie jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie aktów przez organ prowadzący postępowanie. Jeżeli organ wydałby decyzję bez zgody organu uzgadniającego, stanowiłoby to podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 KPA. W tym miejscu wskazać należy, iż w pkt 3.2 decyzji organ nakazał zapewnienie prowadzenia badań ratowniczych w formie nadzoru archeologicznego w trakcie realizacji inwestycji i uzyskania na te badania pozwolenia W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Również odnośnie uzgodnienia z Burmistrzem M. jako zarządcą drogi organ powołał się na uzgodnienie dotyczące decyzji pierwotnej tj, na postanowienie Burmistrza M. z dnia [...] listopada 2008 r.(tom IV, k. 219). Co prawda w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Burmistrza M. z dnia [...] czerwca 2010 r. (tom X, część 1, k. 5) uzgadniające inwestycje jako całość, to jednakże w ocenie Sądu koniecznym było również uzgodnienie przedmiotowej inwestycji oddzielnie w zakresie dróg, jak uczynił to organ w przypadku m.in. Burmistrza G. W. jak i Burmistrza Miasta i Gminy O.. Sąd stwierdzając powyższe uchybienie miał również na uwadze nowe brzmienie art. 53 ust. 5 upzp nadane przez art. art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. nr 106, poz. 675). Zgodnie z tym przepisem uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Zwrócić należy uwagę, iż warunkiem uznania, iż uzgodnienie zostało dokonane na warunkach określonych w cytowanym przepisie jest po pierwsze wystąpienie o zajęcie stanowiska, a po drugie upływ 2 tygodni. W przedmiotowej sprawie brak jest dokumenty wskazującego, iż organ rozpoznając sprawę ponownie zwrócił się do L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków czy Burmistrza M. o dokonanie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż takowe uzgodnienia zostały dokonane. W tym miejscu odnieść należy się do zarzutów strony odnośnie braku uzgodnień tj. zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 4, 9 i 11 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa polegające na wadliwym przyjęciu, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o wszystkie wymagane prawem stanowiska innych organów. W tym miejscu przypomnieć należy, iż zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych (art. 53 ust. 4 pkt 4 upzp); właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp); dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 53 ust. 4 pkt 11 upzp). Jak wskazano wyżej za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp aczkolwiek z innych powodów niż wskazywali na to skarżący. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazywali, iż zastrzeżenie zawarte przez organ I instancji, iż przejście gazociągiem pod autostradą [...] i drogą krajową nr [...] należy uzgodnić z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w P. odmiennym trybem, jest bezzasadne. Skarżący podnieśli, iż organ I instancji nie wskazał, bowiem w jakim trybie uzgodnienie takie miałoby nastąpić. W ocenie skarżącego brak jest podstaw prawnych do delegowania takiego uzgodnienia poza tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Przyjąć należy, że celem dokonania uzgodnień określonych w art. 53 ust. 4 upzp jest zawarcie szczegółowych rozstrzygnięć takiego uzgodnienia właśnie w decyzji o lokalizacji celu publicznego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że wymagane uzgodnienie decyzji w zakresie kolizji inwestycji z autostradą [...], drogą krajową nr [...], drogą nr [...] oraz [...] nie zostały dokonane. Stąd, zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja narusza art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp w zakresie jakim nie rozstrzyga o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Z powyższym zarzutem nie można się zgodzić. Po pierwsze wskazać należy, iż zarówno wniosek jak i decyzja nie obejmują odcinka gazociągu tworzącego kolizję z autostradą i drogą krajową nr [...]. Powyższe najlepiej uwidocznione jest na załączniku do decyzji jakim jest plan orientacyjny. Na mapce tej sporządzonej w skali 1:50 000 uwidoczniono odcinki gazociągu nieobjęte decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto w legendzie planu czytamy, iż kolorem pomarańczowym zaznaczono projektowany gazociąg nieobjęty decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na planie orientacyjnym zaznaczono również arkusze map przedstawiające teren nieobjęty decyzją. Zauważyć także należy, iż przebieg gazociągu objęty decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika nie z planu orientacyjnego, który jest pomocny przy tak dużej inwestycji, ale z poszczególnych arkuszy map stanowiących załączniki do decyzji. Załącznika do wniosku czy też decyzji nie stanowi natomiast mapa określająca przebieg gazociągu w kolizji z autostradą czy drogą wojewódzką nr [...] Z powyższych względów uznać należy, iż zasadnie organ uznał, że przedmiotowa decyzja nie musi być uzgadniania z Generalną Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ale wyłącznie w zakresie w jakim linia gazociągu kolidować miałaby z autostradą [...] i drogą wojewódzką nr [...]. Natomiast odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia w zakresie drogi wojewódzkiej nr [...] i [...] wskazać należy, iż powyższa decyzja w tym zakresie uzgodniona została z W. Zarządem Dróg Wojewódzkich w P. (postanowienie z dnia [...]sierpnia 2010 r., tom X, część 2, k. 587-589). Ponadto zauważyć należy, iż odnośnie obszarów przyległych do autostrady i drogi krajowej organ uzyskał stosowne uzgodnienia. Powyższa decyzja przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad została uzgodniona postanowieniem z dnia [...]marca 2010 r., tom X, część 2, k. 609-611. W postanowieniu tym wskazano, iż przejście gazociągiem pod autostradą [...] i drogą krajową nr [...] należy uzgodnić odrębnym trybem. Odnośnie zarzutu naruszenia art. art. 53 ust. 4 pkt 4 upzp wskazać należy, iż w toku postępowania organ dokonał stosownych uzgodnień z właściwym organem nadzoru górniczego, a mianowicie postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P.nr [...] z dnia [...]sierpnia 2010 r., tom X, część 2, k. 497-498 uzgodnił decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 11 upzp tj. obowiązku uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wskazać należy, iż uzgodnienie to jest wymagane dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej oraz obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący uzasadniając powyższy zarzut wskazał, iż zgodnie z art. 140 ust 2. pkt. 1 ustawy Prawo wodne, marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 378 ust. 2a pkt. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska Marszalek województwa jest właściwy w sprawach przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1. Z powyższego w ocenie skarżącego w sprawach przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko Marszałek Województwa jest właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Dalej skarżący wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdzone zostało w pkt 2.1 zaskarżonej decyzji. Stąd, pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w pkt. 2.5 zaskarżonej decyzji powinno zostać wydane przez Marszalka Województwa, a zaskarżona decyzja powinna zostać uzgodniona z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż na terenie objętym wnioskiem nie występują obszary, o których mowa w art. 88 d ust. 2 Prawa wodnego tj. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego, obszary szczególnego zagrożenia powodzią, obszary obejmujące tereny narażone na zalanie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy na terenie lokalizacji inwestycji nie stwierdzono występowania terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, określonych w studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzonym przez regionalnego dyrektora zarządu gospodarki wodnej, a w przypadku braku tego studium w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( pismo Wójta Gminy P. z dnia [...] listopada 2010 r. - tom X, część 1, k. 27, pismo Burmistrza G. W. z dnia [...] listopada 2010r. - tom X część 1, k. 33; pismo Burmistrza O. z dnia [...] listopada 2010 r. - tom X część 1 akt sprawy, k. 41). Ponadto na obszarze objętym przedmiotową inwestycją brak jest jakiegokolwiek przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 140 ust. 2 Prawa wodnego wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Powyższe wynika bezpośrednio z postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] marca 2010 r, (tom X część 1, k. 75-77). W postanowieniu tym Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej wyraźnie wskazał, iż z treści przedstawionego do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, że jego zakres nie dotyczy jakiegokolwiek z przedsięwzięć wskazanych w art. 140 ust. 2 ustawy Prawo wodne. W tym miejscu wskazać należy, iż uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. Rodzi się przy tym pytanie, czy wyręczenie organu prowadzącego postępowanie w zakresie regulowanym konkretnym aktem prawa materialnego zwalnia z obowiązku, a może wręcz blokuje możliwość oceny przez ten organ inwestycji, z punktu widzenia przepisów uwzględnionych już w uzgodnieniu. Zgodnie z zasadą nierozstrzygania w sprawie już raz rozstrzygniętej (w drodze postanowienia), organ prowadzący postępowanie nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi przy uzgodnieniu. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skargi, inwestycja nie wymaga uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 53 ust, 4 pkt 11), a organ rozstrzygający niniejszą sprawę nie jest władny do odmiennej oceny niż wyrażona w postanowieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P.. W tym miejscu należy odnieść się również do zarzutu, iż postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. nie uzgadnia decyzji lecz inwestycję. W ocenie składu orzekającego fakt zawarcia w sentencji postanowienia sformułowania "uzgadnia inwestycję" zamiast "uzgadnia decyzję" nie ma wpływu na okoliczność dokonania stosownych uzgodnień. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 53 ust. 5 b upzp przepisu, o którym mowa w ust. 4 pkt 8, nie stosuje się do inwestycji, dla których przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. (tom 1a, część 2, k. 257-289) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...]. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż również powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 ust. 1 upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zatem w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego mają zastosowanie dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie. Są nimi zawiadomienie poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 Kpa oraz zawiadomienie przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Pierwsza forma ma zastosowanie w odniesieniu do inwestora - wnioskodawcy, a także do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, w przypadku gdy inwestor nie jest właścicielem tych terenów. Z kolei podmioty, którym przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 Kpa, a nie są inwestorami ani też właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są zawiadamiane przez obwieszczenie. Podmiotami takimi mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenami będącymi przedmiotem postępowania (por. uchwałę składu 5 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 1995, VI SA 20/95, ONSA 1996, nr 2, poz. 54). W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do prawidłowości zawiadomień stronom postępowania innym niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie zlokalizowana inwestycja celu publicznego. Jak wskazano już wyżej, podmioty te zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W ocenie Sądu organy w przedmiotowej sprawie powołując się na przepis art. 49 Kpa, przeoczyły fakt, iż przepis art. 53 ust. 1 upzp nie ogranicza zawiadomienia wyłącznie do obwieszczenia i nie powtarza literalnej treści art. 49 Kpa, zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż przepis art. 53 ust. 1 upzp oprócz obwieszczenia wymaga, poprzez użycie sformułowania "a także", powiadomienia "w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości". W świetle treści art. 53 ust. 1 upzp niedopuszczalne było uznanie przez organy, iż obwieszczenie jest wystarczającym sposobem powiadomienia równoznacznym z "powiadomieniem w sposób zwyczajowo przyjęty". Przepis ten wymaga bowiem co najmniej dwóch sposobów powiadomienia tj. "w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości". W doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, iż obwieszczenie następuje, zależnie od miejscowych warunków, w prasie lokalnej, w innym medium publicznym, np. w Internecie, również poprzez zamieszczenie go na tablicy ogłoszeń urzędu gminy czy w innym miejscu publicznym. Oprócz tego niezbędne jest skorzystanie ze sposobów zwyczajowo przyjętych w danym miejscu (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Krzysztof Jaroszyński, dr Anna Szmytt, Łukasz Złakowski, Rok wydania: 2011, Wydawnictwo: C.H.Beck). Ponadto w doktrynie odnośnie art. 49 Kpa wskazuje się, iż "cechą wyróżniającą ten sposób doręczenia spośród innych jest jego forma. Zawiadomienie następuje tu bowiem w postaci obwieszczenia lub innego zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości sposobu publicznego ogłaszania. Taka formuła przepisu wskazuje, że chodzi tu o obwieszczenie (ogłoszenie) o zasięgu lokalnym. Spełniać będzie taki wymóg rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych (na tablicach ogłoszeń, w innych miejscach na ten cel przeznaczonych – także w urzędzie gminy czy w innych placówkach użyteczności publicznej), jak i inny miejscowo przyjęty sposób ogłaszania (przez ogłoszenie z ambony, ustne powiadomienie mieszkańców przez sołtysa, poprzez lokalne środki masowego komunikowania). Ze względu na użyty w przepisie spójnik "lub" pojawia się pytanie, czy rzeczywiście wystarczające jest zastosowanie jednej tylko ze wskazanych form. Odpowiedź negatywną wydają się uzasadniać: cel takiego ogłoszenia, to jest dotarcie informacji o wydaniu decyzji (czy dokonaniu innej czynności) oraz o jej treści do adresatów (zwłaszcza że czynności te będą wywoływać w stosunku do nich konkretne prawa lub obowiązki) oraz przyjęcie przez prawodawcę kolejnej w zakresie doręczeń fikcji ustawowej dokonania tej czynności. Wskazane byłoby zatem równoczesne zastosowanie kilku z form lokalnego ogłaszania. Spełniałoby to zgłaszany w literaturze postulat, ukierunkowany na wzmożenie gwarancji praw obywatela, takiego obwieszczania, by przy istniejących technicznych i życiowych możliwościach obecność strony lub osoby zainteresowanej, mogła być w rzeczywisty i najszerszy sposób zapewniona (S. Urbanowicz, J. Warszawski, Wzmożenie podstawowych gwarancji...s.313). Znane są uregulowania, gdy sam przepis wymaga podania czynności do wiadomości kilkoma sposobami (np. art. 74 ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.). Zastosowanie w tych sytuacjach tylko jednego ze wskazanych sposobów będzie stanowić wadliwość postępowania." (G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I", LEX 2010, teza 3 do art. 49). Ponadto zauważyć należy, iż dla uznania, że nastąpiło skuteczne obwieszczenie nie jest wystarczające załączenie do akt sprawy treści samego zawiadomienia oraz pisma przewodniego do poszczególnych urzędów z prośbą o jego wywieszenie. Do uznania, iż nastąpiło skuteczne zawiadomienie poprzez obwieszczenie wymagane jest aby powyższy fakt był udokumentowany tj. aby w aktach administracyjnych znajdowała się informacja kiedy powyższego dokonano. W przedmiotowej sprawie organ o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, zawiadamiał poprzez obwieszczenie w miejscu publicznie dostępnym na tablicy ogłoszeń. W ramach prowadzonego postępowania organ dokonał następujących obwieszczeń: 1) obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) obwieszczenie o przesłaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do organów uzgadniających biorących udział w postępowaniu, 3) obwieszczenie o wydanych postanowieniach uzgadniających przez organy biorących udział w postępowaniu i decyzji kończącej postępowanie wraz z możliwością zapoznania się z dokumentacją w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 10 Kpa, 4) obwieszczenie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji: budowa [...]. Oceniając powyższe wskazać należy, iż organ zasadnie zwracał się do wszystkich urzędów, na obszarze działania których zlokalizowana jest przedmowa inwestycja, o zawiadomienie w drodze obwieszczenia, to jednakże z uwagi na brak zwrotnych informacji o dokonanych obwieszczeniach nie można uznać, że procedura w tym zakresie została zachowana. Jeszcze raz należy podkreślić, iż dowodem potwierdzającym zachowanie procedury w tym zakresie nie stanowi pismo przewodnie wraz z dowodem doręczenia. Organ w toku postępowania winien uzyskać zwrotną informację o takim obwieszczeniu. W przedmiotowej sprawie organ tylko częściowo uzyskał stosowne potwierdzenia. W tym miejscu wskazać należy, iż o dokonanym obwieszczeniu o wszczęciu postępowania organ uzyskał jedynie potwierdzenie z Urzędu Miasta i Gminy L. (tom I część 2, k. 899). Natomiast nie uzyskał potwierdzeń z Urząd Miasta i Gminy O., Urzędu Miasta i Gminy G. W., Urzędu Miasta i Gminy M. jak i z Urzędu Gminy P. Wywieszenia zawiadomienia o przesłaniu projektu decyzji do ponownego uzgodnienia potwierdził tylko Urząd Miasta i Gminy O., Urząd Miasta i Gminy L. (tom IX, część 2, k. 564-572), a co za tym idzie brak jest potwierdzenia z Urzędu Miasta i Gminy G. W., Urzędu Miasta i Gminy M. jak i z Urzędu Gminy P.. Potwierdzenie o dokonanym obwieszczeniu o wydanych postanowieniach uzgadniających przez organy biorących udział w postępowaniu i decyzji kończącej postępowanie wraz z możliwością zapoznania się z dokumentacją w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 10 Kpa organ uzyskał z Urzędu Miasta i Gminy L., Urzędu Miasta i Gminy O.oraz Urzędu Gminy P. (tom XIII, część 2, k. 395-402). Tym samym brak jest informacji o dokonanym obwieszczeniu z Urzędu Miasta i Gminy G. W. oraz z Urzędu Miasta i Gminy Mi.. Natomiast potwierdzenie o obwieszczeniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie uzyskał wyłącznie z Urzędu Miasta i Gminy O. (tom XIV, część 2, k. 571-578). W tym miejscu wskazać również należy, iż także organ II instancji nie uzyskał wszystkich informacji o dokonanym obwieszczeniu. Organ II instancji potwierdzenie o obwieszczeniu w sprawie wydania decyzji uzyskał wyłącznie z Urzędu Miasta i Gminy L., Urzędu Miasta i Gminy G. W. oraz Urzędu Gminy P. (akta organu II instancji k. 62, 63, 66 i 68). Natomiast nie uzyskał potwierdzeń z Urzędu Miasta i Gminy O. oraz Urzędu Miasta i Gminy M.. Wobec powyższego uznać należy, iż organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 53 ust. 1 upzp. Odnośnie konieczności zawiadomienia na piśmie wskazać należy, iż ustawa wymienia wąską kategorię podmiotów, których należy zawiadomić o podejmowanych czynnościach właśnie w tej formie. Są to: inwestor, właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Powyższe podmioty zawiadamiane są poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 Kpa, to jest przez pocztę, przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby, lub organy za pokwitowaniem. Potwierdzeniem doręczenia pisma stronie jest podpis adresata lub osoby upoważnionej do odbioru pism ze wskazaniem daty doręczenia. W odniesieniu do powyższego znajdują zastosowanie przepisy Kpa przewidujące ponadto inne zastępcze formy doręczania oraz uznawania pism za doręczone (zob. art. 40, art. 43, art. 44, art. 47 i art. 48 Kpa). W przedmiotowej sprawie organ zawiadamiał strony o wszelkich czynnościach podejmowanych w sprawie (o wszczęciu postępowania, tom I i II akt sprawy, o przesłaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do organów uzgadniających biorących udział w postępowaniu, tom IX część I i II , o nowym brzmieniu art. 53 ust. 5 upzp, tom XI część I i II, o zakończeniu uzgadniania projektu decyzji celu publicznego wraz z możliwością zapoznania się z zapoznaniem dokumentacji w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, tom XIII część I i II) jak również doręczył decyzję (tom XIV a). Jednakże uwadze organu uszło, iż w przedmiotowej sprawie działali pełnomocnicy. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 40 § 2 Kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...]września 2008 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] września 2008 r. (tom VII, k. 41), a więc zaraz po wszczęciu postępowania, swój udział w charakterze pełnomocnika J. W. zgłosił radca prawny R. K.. Pomimo powyższego organ w toku postępowania wszelką korespondencję, łącznie z doręczeniem decyzji, kierował do strony osobiście nie przesyłając jej do pełnomocnika (informacja o przesłaniu decyzji do ponownego uzgodnienia – tom IX, część I k. 405, zawiadomienia o zmianie przepisów – tom XI, część 2, k. 835, doręczenie decyzji – tom XIV, część 2, k. 111). Ponadto w tym miejscu wskazać należy, iż udział w postępowaniu zgłosił również adwokat M. S. jako pełnomocnik D. K.. Co prawda w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa, na które powołuje się pełnomocnik, co opisano wyżej, to jednakże jeżeli pełnomocnik zgłosił swój udział w postepowaniu, to organ winien zapewnić mu czynny udział w postępowaniu. Wobec powyższego zasadnym jest postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 10 w zw. z art. 40 § 2 Kpa oraz art. 53 ust. 1 upzp. W tym miejscu wskazać należy, iż powyższe uchybienie samo w sobie nie stanowiłoby podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Po pierwsze podnieść należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157; OSP 2007, nr 3, poz. 26; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, Lex nr 786594). Strona powinna zatem wykazać, że brak takiego zawiadomienia przed wydaniem decyzji uniemożliwił jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. zgłoszenia wniosków dowodowych z zeznań świadków, dokumentów). W przedmiotowej sprawie strona powyższego nie uczyniła. Ponadto pełnomocnicy stron pomimo braku doręczeń wydanej w sprawie decyzji, wnieśli od niej odwołania. Zauważyć również należy, iż dla oceny powyższego uchybienia w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego istotna jest również regulacja zawarta w art. 53 ust. 8 upzp, zgodnie z którym nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Celem regulacji zamieszczonej w tym przepisie jest wzmocnienie pewności obrotu prawnego w związku z procesem inwestycyjnym, służącym realizacji celów publicznych. Po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor realizujący cel publiczny uzyskuje większą pewność swych zamierzeń niż inwestor, który otrzymał decyzję o warunkach zabudowy. Wzmocnieniu ulega więc funkcja decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stanowiącej promesę gwarantującą uzyskanie pozwolenia na budowę. Wskazane wyżej i szczegółowo opisane uchybienia natury procesowej uniemożliwiają Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, bowiem art. 152 Ppsa odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W niniejszej sprawie Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uwagi zatem na charakter prawny uchylonego aktu organu administracji, który nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taki nie nadaje się on do wykonania. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych. Na jej podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych, albowiem nie jest ona aktem uprawniającym do podjęcia takich prac, a jedynie upoważnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Nie podlega także wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak samo jak wydawana dla innego rodzaju inwestycji, decyzja o warunkach zabudowy, jest bowiem jedynie instrumentem prawnym, służącym określeniu sposobu zagospodarowania obszaru pozbawionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określa zatem podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt IISA/Sz 1335/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 294/11). Rozpoznając sprawę ponownie organ administracyjny w pierwszej kolejności winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa ewentualnie potwierdzenia czynności przez mocodawcę. Dopiero uzupełnienie powyższego umożliwi organowi prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W toku postępowania organ winien dokonać stosownych stanowisk i uzgodnień określonych w art. 51 ust. 3 i art. 53 ust. 4 upzp oraz stosownie do art. 53 ust. 1 upzp zawiadamiać strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Organ winien również załączyć do akt dowód potwierdzający wywiązanie się z powyższego obowiązku. Ponadto wskazać należy, iż inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego organ winien zawiadamiać na piśmie, pamiętając przy tym, iż jeżeli strona reprezentowana jest przez pełnomocnika doręczeń należy dokonywać temu pełnomocnikowi. Ponadto organ pomimo uznania przez Sąd, iż naruszenie art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp nie miało wpływu na wynik spraw, winien w toku postępowania dążyć do uzyskania mapy, o której mowa w art. art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp tj. kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000 aby następnie na niej stosownie do wymogu art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp nanieść linie rozgraniczające. Organ winien również dążyć do uzyskania aktualnych map odzwierciedlających zagospodarowanie terenu w dniu procesowania. Wskazać w tym miejscu należy, iż stanowiące załącznik do decyzji mapy pochodzące z 2008 r. mogą nie odzwierciedlać obecnego stanu zagospodarowania działek. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien również mieć na uwadze, iż w toku postępowania administracyjnego zmarła G. M. będąca stroną postępowania, a obowiązkiem organu w toku postępowanie jest zapewnie udziału w tym postępowaniu następcom prawnym zmarłej. ja