IV SA/Po 20/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej, uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2011r. znak [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "WPWIS") utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r., nr [...], wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS"), który – działając na podstawie art. 5 pkt 4a i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.; dalej: "u.P.I.S."), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm., dalej: "k.p."), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869; dalej: "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych", w skrócie: "rozp.ch.zawod.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") – po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej podejrzenia choroby zawodowej u B. R. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej boreliozy, ujętej pod poz. 26 wykazu z załącznika do rozporządzenia o chorobach zawodowych: "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa". PPIS nadmienił, że poprzednia decyzja PPIS, z dnia [...] kwietnia 2011 r. (znak: [...]), również orzekająca o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u Strony, została uchylona przez WPWIS decyzją z dnia[...] czerwca 2011 r. (znak: [...]) przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ze wskazaniem na naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu przywołanej decyzji z dnia [...] września 2011 r. PPIS podał, że w reakcji na otrzymane zaświadczenie o stanie zdrowia wystawione w dniu 22 stycznia 2010 r. przez [...], specjalistę medycyny morskiej i tropikalnej, stwierdzające rozpoznanie u Strony choroby boreliozy z współistniejącą chorobą – bólami głowy, skierowano Stronę na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do Wielospecjalistycznego Szpitala Miejskiego w [...] (dalej: "WSzM"), Oddział i Poradnia Chorób Zakaźnych [...]. Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] października 2010 r. lekarz Poradni Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM, [...], specjalista chorób zakaźnych, orzekł o braku podstaw do rozpoznania u Strony choroby zawodowej. We wnioskach końcowych orzeczenia wskazano, że na podstawie wywiadów i przedstawionego materiału aktualnie nie stwierdza się choroby zawodowej – boreliozy. Rozpoznanie wstępne boreliozy ocenione zostało jako niemiarodajne. Podkreślono, że stwierdzenie przeciwciał nie jest jednoznaczne z rozpoznaniem choroby. Przeciwciała świadczą o przebytym zakażeniu, a nie o istniejącej chorobie. Nie świadczą, że "odwołujący" choruje lub chorował, a wobec braku choroby nie można wysuwać dalszych wniosków. Na skutek wniosku Strony o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., wydanym przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi (dalej: "IMP"), stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – boreliozy. W uzasadnieniu wskazano, że z analizy wyników badań serologicznych wykonanych wcześniej, jak i podczas hospitalizacji w IMP, wynika, iż w przeszłości doszło u pacjenta do kontaktu z krętkami Borrelii, czego skutkiem są długotrwale utrzymujące się, podwyższone miana przeciwciał przeciwko poszczególnym antygenom Borrelia burgdorferii w klasie IgG, przy zerowym poziomie przeciwciał w klasie IgM. Z przeprowadzonego badania lekarskiego oraz badań dodatkowych wynika, że pacjent przebył boreliozę bez powikłań narządowych, natomiast obecnie nie stwierdza się cech świeżej, ani przewlekłej infekcji Borrelia burgdorferii. Nie stwierdzono także zmian narządowych i układowych charakterystycznych dla skutków przebytej boreliozy. Zgłaszane aktualnie przez stronę dolegliwości nie mają związku z krętkami wywołującymi boreliozę. Dalej organ I instancji wskazał, że w dniu[...] lutego 2011 r. została dokonana ocena narażenia zawodowego, z której wynika, że Skarżący w okresie: a) [...] był zatrudniony w Nadleśnictwie [...] na stanowisku adiunkt nadleśniczy terenowy; b) [...] był zatrudniony w Nadleśnictwie [...] na stanowisku zastępcy nadleśniczego; c) [...] r. był zatrudniony w Nadleśnictwie [...] na stanowisku nadleśniczego. We wszystkich tych okresach pracy narażony był na zmienne warunki atmosferyczne, przy stałej ekspozycji na ukąszenia przez kleszcze, a przyczyną podejrzenia choroby zawodowej był krętek Borrelia burgdorferii. Konkludując PPIS stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym karta oceny narażenia zawodowego, wskazuje na narażenie strony przez okres około 41 lat na stałą ekspozycję ukąszenia przez kleszcze. Jednakże z ustaleń we wskazanych wyżej orzeczeniach lekarskich wynika, iż zgłaszane przez stronę dolegliwości nie pozostają w związku przyczynowym z przebytym w przeszłości kontaktem z krętkami wywołującymi boreliozę. Brak zatem jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią boreliozy. Od powyższej decyzji PPIS Strona złożyła odwołanie podkreślając, że w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia lekarz wskazał wprost, iż "pacjent przebył boreliozę". Mając na uwadze fakt, że borelioza jest chorobą nieuleczalną, stwierdzenie, iż został zainfekowany krętkami, ale nie ma boreliozy, jest zaprzeczeniem tego ustalenia. Skarżący podkreślił, że to nie zmiany narządowe czy układowe są jego dolegliwością, ale ich przyczyn – borelioza. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. WPWIS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że z treści wydanych w sprawie orzeczeń uprawnionych jednostek orzeczniczych służby zdrowia wynika, że brak jest podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej pod postacią boreliozy wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wnioski w tym zakresie w opiniach jednostek medycyny pracy są jednoznaczne i poparte szczegółowym uzasadnieniem. WPWIS zaznaczył, że postępowanie diagnostyczno-orzecznicze prowadzone było w niezależnych ośrodkach służby zdrowia, ustawowo w tym celu zobligowanych. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej związane są rozpoznaniem choroby wskazanym w orzeczeniach lekarskich, co wynika z potrzeby oparcia się na wiadomościach i wiedzy specjalistycznej. Jako rzeczowe, spójne i logiczne organ odwoławczy ocenił orzeczenia lekarskie i opinie uzupełniające, które stanowiły podstawę zaskarżonej decyzji, uznając je za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 i art. 84 k.p.a., który wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie wymagające wiedzy specjalistycznej. W konkluzji WPWIS podkreślił, że mimo potwierdzonego narażenia na czynnik biologiczny w środowisku pracy, wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez upoważnione do rozpoznawania takich chorób jednostki służby zdrowia, należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję WPWIS skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł B. R. W uzasadnieniu podkreślił, że badania krwi w kierunku boreliozy wykazywały odczyn dodatni już od roku 2003. Zaznaczył, że zaordynowana w międzyczasie terapia zmniejszyła w znacznym zakresie występujące bóle i pozwala Skarżącemu na w miarę normalne funkcjonowanie. Jednakże nie można twierdzić, że są to dolegliwości nie mające związku z przebytą boreliozą. Skarżący podkreślił, że borelioza jest chorobą nieuleczalną. Jeżeli jednostka orzecznicza II stopnia potwierdziła przebycie boreliozy, a nie zdiagnozowała aktualnych dolegliwości, to orzeczenie nie opiera się na badaniach tylko na hipotezach. Wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść Skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wszystkie wywody i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na wezwanie Sądu o wykazanie i udokumentowanie, że Poradnia Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM spełnia wymogi jednostki orzeczniczej I stopnia, o których mowa w szczególności w § 5 ust. 2 pkt 3 rozp.ch.zawod., WPWIS nadesłał kopię pisma Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy (dalej: "WCMP") z dnia 04 maja 2010 r. informującego, że WCMP zawarło umowy na wykonywanie badań i orzekanie w sprawie chorób zawodowych zakaźnych w odniesieniu do pacjentów z terenu województwa wielkopolskiego m.in. z WSzM (dot. chorób innych niż gruźlica) – k. 37–38 akt sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obie wydane w sprawie decyzje nie mogą się ostać, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przystępując do tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji WPWIS oraz poprzedzającej ją decyzji PPIS należy wskazać, że przepis art. 237 § 1 k.p. zawiera upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia m.in. wykazu chorób zawodowych (pkt 3), okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (pkt 4), sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych (pkt 5) oraz podmiotów właściwych w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (pkt 6). Na podstawie wskazanych przepisów zostało wydane rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych. W § 5 tego rozporządzenia zastrzeżono, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 z późn. zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3, czyli, odpowiednio, jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są, w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych, poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego (§ 5 ust. 2 pkt 3 rozp.ch.zawod.). Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozp.ch.zawod.). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 rozp.ch.zawod.). Specjalizacjami lekarskimi, niezbędnymi do wykonywania orzecznictwa lekarskiego w zakresie chorób zawodowych są – z określonymi zastrzeżeniami – medycyna pracy, medycyna przemysłowa, medycyna morska i tropikalna, medycyna lotnicza, medycyna kolejowa oraz medycyna transportu (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych; Dz. U. Nr 110 poz. 736; dalej: "rozp.spec.lekar."). Wspomniane zastrzeżenie dotyczy m.in. chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych, bowiem zgodnie z § 2 rozp.spec.lekar. orzecznictwo lekarskie w zakresie takich chorób wykonuje lekarz specjalista chorób zakaźnych albo lekarz specjalista medycyny pracy lub medycyny przemysłowej, po zasięgnięciu opinii lekarza specjalisty chorób zakaźnych, a w przypadku gruźlicy – po zasięgnięciu opinii lekarza specjalisty chorób płuc (§ 2 rozp.spec.lekar.). Odnosząc przytoczone przepisy do niniejszego postępowania Sąd stwierdza, że orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia zostało podpisane jedynie przez lekarza specjalistę medycyny pracy (k. 13v. akt adm.). Jednocześnie ani w tekście tego orzeczenia, ani w przekazanych Sądowi aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu lub choćby wzmianki, iż przed wydaniem tego orzeczenia doszło do wymaganej w myśl § 2 rozp.spec.lekar. konsultacji (verba legis: "zasięgnięcia opinii") lekarza specjalisty chorób zakaźnych. Organy administracji tego nie zauważyły, błędnie przyjmując orzeczenie IMP jako przydatny dowód w sprawie. Tymczasem, w ocenie Sądu, wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro okolicznością w sprawie sporną jest kwestia zakwalifikowania (bądź nie) dolegliwości Skarżącego jako objawu względnie następstwa boreliozy – co niewątpliwie wymaga wiedzy specjalistycznej z zakresu chorób zakaźnych i pasożytniczych. Dlatego już to uchybienie stanowi w uznaniu Sądu samodzielny powód uzasadniający uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Uznać bowiem należy, iż zostały one wydane bez prawidłowo przeprowadzonego (a co najmniej bez prawidłowo udokumentowanego) badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wątpliwości Sądu budzi również formalna prawidłowość orzeczenia lekarskiego I stopnia, a konkretnie – właściwość Poradni Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM do występowania w charakterze jednostki orzeczniczej I stopnia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z przytoczonego wyżej § 5 ust. 2 pkt 3 rozp.ch.zawod., jednostkami orzeczniczymi I stopnia w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych są poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego. Poradnia Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM niewątpliwie nie mieści się w strukturze wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy (WCMP). Zarazem brak w aktach sprawy dokumentów lub informacji, które pozwalałyby na zakwalifikowanie ww. poradni do kategorii "przychodni lub oddziałów chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego" w rozumieniu § 5 ust. 2 pkt 3 rozp.ch.zawod. Kwestii tej nie wyjaśnił też organ odwoławczy, i to pomimo wezwania Sądu (w tym miejscu godzi się nadmienić, że na niejasności co do miejsca ww. poradni w strukturze jednostek orzeczniczych zwracał już uwagę tut. Sąd w wyroku z 27.08.2010 r., II SA/Po 390/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Nadesłane w odpowiedzi pismo WCMP z dnia 04 maja 2010 r. (k. 38 akt sądowych) jedynie powiększyło istniejące wątpliwości. Z pisma wynika bowiem, że WCMP scedowało na Poradnię Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM, w drodze umowy, "wykonywanie badań i orzekanie w sprawie chorób zawodowych zakaźnych" (innych niż gruźlica). Tymczasem, w ocenie Sądu, z § 5 rozp.ch.zawod. nie wynika, iżby prawodawca dopuścił możliwość umownego przekazywania kompetencji orzeczniczych w zakresie chorób zawodowych jednostkom spoza katalogu zawartego w § 5 ust. 2 pkt 1–4 tego rozporządzenia (nieco inaczej może przedstawiać się kwestia dopuszczalności powierzenia wykonywania samych tylko badań). Na niedopuszczalność takiej praktyki wskazuje w szczególności brzmienie przepisu § 5 ust. 1 rozp.ch.zawod., z którego wynika, iż właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest tylko lekarz, który jest "zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3". Skoro wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia należy do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej (art. 5 pkt 4a u.P.I.S), to organy tej inspekcji zobowiązane są z urzędu do czuwania nad prawidłowym przebiegiem całego postępowania w sprawie, a więc także nad tym, aby orzeczenia lekarskie były wydawane we właściwej jednostce orzeczniczej i przez właściwego do orzekania lekarza specjalistę. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozp.ch.zawod. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zebranie i weryfikacja całego niezbędnego w sprawie materiału dowodowego oraz prezentacja jej umotywowanych wyników należy niewątpliwie do organów administracji (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.). Nie jest więc zadaniem Sądu prowadzenie postępowania wyjaśniającego, które zmierzałoby do ustalenia miejsca Poradni Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM w strukturze organizacyjnej placówek medycznych oraz do wykazania, że jest to placówka właściwa do przeprowadzenia badań Skarżącego. Przywołanym przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 rozp.ch.zawod. uchybia także brak w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych sprawy, dokumentacji medycznej, zwłaszcza tej dotyczącej przebiegu leczenia Skarżącego prowadzonego od 2008 r. przez dr med. [...] –a co za tym idzie: w ogóle nie rozważono, czy leczenie to mogło wpłynąć na wyniki aktualnych badań i ich interpretację – a także wyników badań, w tym laboratoryjnych, od 2003 r., na które wielokrotnie powołuje się Skarżący w swych pismach (zob. zwłaszcza wyliczenie tych badań w odwołaniu z dnia 27 kwietnia 2011 r., k. 22– 22v.). Wszystkie te informacje i dokumenty mieszczą się niewątpliwie w pojęciu "dokumentacji medycznej" w rozumieniu § 6 ust. 1 rozp.ch.zawod. – współtworzącej podstawę faktyczną wydania orzeczenia lekarskiego – której zebranie jest obowiązkiem lekarza wydającego orzeczenie, i który w tym celu może skorzystać z uprawnień określonych w § 6 ust. 5 rozp.ch.zawod. Wspomniana dokumentacja jest zarazem istotnym składnikiem "materiału dowodowego" w rozumieniu § 8 ust. 1 rozp.ch.zawod., który – stanowiąc z kolei podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – winien być przez organ administracji wyczerpująco zebrany i wszechstronnie rozpatrzony. Należy bowiem podkreślić, że podnoszone przez organy obu instancji związanie orzeczeniem lekarskim właściwej jednostki orzeczniczej nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją informacji zawartych w tym orzeczeniu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 04.08.2011 r., III SA/Gd 244/11, CBOSA). Orzeczenie lekarskie jest dowodem, o jakim mowa w art. 84 § 1 k.p.a. (opinia biegłego), a więc zgodnie z art. 80 k.p.a. podlega ocenie organu administracji wydającego na jego podstawie decyzję administracyjną. Oznacza to, że orzeczenie musi być przekonywające i czytelne, a przede wszystkim uzasadnione w taki sposób, by wyjaśnić wszelkie wątpliwości z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do dokumentacji medycznej (tak trafnie wyrok WSA w Gliwicach z 07.12.2010 r., IV SA/Gl 229/10, CBOSA). W konsekwencji, weryfikując takie orzeczenie organ administracji winien także dysponować dokumentacją medyczną, która została (powinna zostać) uwzględniona przez lekarza orzekającego. Ponadto również Sąd winien mieć możliwość uwzględnienia tej dokumentacji w toku dokonywanej oceny legalności zaskarżonych decyzji. Wskazane uchybienia mają charakter formalny (proceduralny). Ich stwierdzenie czyni jednak niedopuszczalną, bo przedwczesną, sądową kontrolę prawidłowości zaskarżonych decyzji WPWIS i PPIS co do meritum, tj. w zakresie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Niezbędne jest bowiem uprzednie uzupełnienie i weryfikacja materiału dowodowego. Przy tym jedynie orzeczenia lekarskie sporządzone przez lekarzy o wymaganych specjalizacjach i zatrudnionych we właściwych jednostkach orzeczniczych mogą być analizowane jako prawidłowo zebrany materiał dowodowy. Z tych względów jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że, wbrew twierdzeniom organów administracji, znajdujące się w aktach orzeczenia lekarskie są w jednym istotnym punkcie niezgodne. Z orzeczenia Poradni Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych WSzM wynika mianowicie, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że Skarżący na boreliozę choruje lub chorował (k. 2v.). Tymczasem w orzeczeniu IMP jednoznacznie stwierdza się, że "pacjent przebył boreliozę" (k. 13v.). Ta rozbieżność osłabia wiarygodność obu orzeczeń, przy czym jest ona o tyle istotna, iż w świetle sformułowania poz. 26 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w przypadku chorób zakaźnych i pasożytniczych za "chorobę zawodową" w technicznoprawnym znaczeniu należy traktować nie tylko samą chorobę, ale także jej następstwa. Zatem nawet ewentualne niestwierdzenie obecnie świeżej lub przewlekłej infekcji boreliozy nie wyklucza stwierdzenia choroby zawodowej, o ile u (byłego) pracownika ujawniąją się następstwa takiej choroby przebytej w przeszłości. Godzi się przy tym podkreślić, iż w odniesieniu do chorób zakaźnych i pasożytniczych rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych nie ustala maksymalnego okresu, w którym muszą wystąpić udokumentowane objawy chorobowe. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. Sąd odstąpił od orzekania na podstawie art. 152 p.p.s.a. w przedmiocie wykonalności aktu, gdyż zaskarżona decyzja, jako decyzja odmowna, ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji uwzględni uwagi i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności uzupełni materiał dowodowy o brakującą dokumentację medyczną Skarżącego. Następnie skieruje Skarżącego na badania w celu uzyskania orzeczenia, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozp.ch.zawod., bacząc, aby orzeczenie lekarskie zostało wydane z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonej dokumentacji medycznej, przez właściwego lekarza specjalistę (lekarzy specjalistów – § 2 rozp.spec.lekar.) zatrudnionego we właściwej jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 2 pkt 3 rozp.ch.zawod.), oraz aby zostało ono wyczerpująco uzasadnione. W przypadku zaś wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, organ rozważy celowość skierowania Skarżącego na badania do innej jednostki badawczo-rozwojowej (§ 5 ust. 3 rozp.ch.zawod.) niż poprzednio orzekający w sprawie IMP (np. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu). Tak uzupełniony materiał dowodowy organ administracji wszechstronnie rozpatrzy i na tej podstawie wyda stosowne rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.