IV SA/Po 20/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. S., S. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 08 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących G. S. i S. S. solidarnie kwotę [...]zł [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SA/Po 20/19 Uzasadnienie P. I. N. B. dla powiatu [...] (dalej PINB) decyzją z [...].09.2018r. nr [...] [...] wydaną na podstawie art.51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2018r. poz. 1202 ze zm., dalej p.b.) oraz art.104 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej k.p.a. w sprawie instalacji odprowadzającej wodę opadową z dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią gospodarczą zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny [...] i częściowo [...] położonych przy ul. [...] i [...] w P. nakazał inwestorowi S. S. usunąć kotwy - mocujące do ściany zewnętrznej - rurę spustową w zachodnim narożniku dachu części gospodarczej budynku zlokalizowanej na działce [...] przy ul. [...] w P. w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w P. o podziale majątku wspólnego i dział spadku z dnia 3 października 2006 r. o sygn. [...] współwłaścicielami działki gruntu o nr ewidencyjnym [...] są G. S. oraz S. S. (dalej jako skarżący), a właścicielem działki nr [...] jest S. S.. Działki te są położone przy ul. [...] i [...] w P.. Po podziale nieruchomości budynek mieszkalny z częścią gospodarczą zlokalizowany jest na terenie działki nr [...] za wyjątkiem jednego pomieszczenia o wymiarach w planie 2,15 x 2,9 m zlokalizowanego w narożniku północnym części gospodarczej budynku, które zlokalizowane jest na działce nr [...]. Pierwotnie woda opadowa z połaci skośnej północnej oraz połaci płaskiej dachu budynku mieszkalnego odprowadzana była - za pomocą rury spustowej usytuowanej w środkowej części krawędzi północno- wschodniej dachu - na położony niżej dach części gospodarczej. Z kolei woda z dachu nad częścią gospodarczą spływała do rynny na północno-zachodniej krawędzi dachu, a następnie rurą spustową usytuowaną w północnym narożniku dachu, woda spływająca tą rurą zgodnie z oświadczeniem S. S. odprowadzana była powierzchniowo na teren obecnej działki nr ewidencyjny [...] (nieutwardzony pas gruntu pomiędzy budynkiem, a granicą z działką nr ewide[...]), natomiast zgodnie z oświadczeniem G. S. woda ta odprowadzana była do studni chłonnej. W pkt 5 decyzji stwierdzono, że S. S. w 2015 r. usunął starą rynnę na północno-zachodniej krawędzi dachu oraz rurę spustową usytuowaną w północnym narożniku dachu i na tej krawędzi dachu (zlokalizowanej na działkach nr ewidencyjny [...] i [...]) zamocował nową rynnę z dwoma rurami spustowymi: - jedną w północnym narożniku dachu (przymocowaną za pomocą obejm i kotew do fragmentu ściany zewnętrznej części gospodarczej budynku zlokalizowanej na działce [...]), z której woda trafia do studni chłonnej, która zgodnie z oświadczeniem S. S. została przez niego wykonana z powodu wykonania przez niego utwardzenia fragmentu terenu obecnej działki nr ewidencyjny [...] (pasa gruntu pomiędzy budynkiem a granicą z działką nr ewide[...]), na który wcześniej woda odprowadzana była powierzchniowo; zgodnie z oświadczeniem G. S. studnia ta istniała już wcześniej; - drugą w zachodnim narożniku dachu (przymocowaną za pomocą obejm i kotew do fragmentu ściany zewnętrznej części gospodarczej budynku zlokalizowanej na działce [...]). Rura ta połączona jest za pomocą kolana z PCV z rurą z PCV biegnącą wzdłuż ściany północno-zachodniej budynku mieszkalnego (w granicy pomiędzy działkami nr ewidencyjny [...] i [...]) i uchodzącą zgodnie z oświadczeniem S. S. na terenie działki nr ewidencyjny [...] (ogród przed budynkiem mieszkalnym). Ze względu na spad rynny w kierunku północno-wschodnim rurami tymi odprowadzana jest niewielka ilość wody tylko przy dużych opadach. G. S. pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. oraz S. S. pismem z dnia 28 maja 2018 r. zażądali usunięcia fragmentu instalacji opisanej powyżej w pkt 5 tiret drugie z uwagi na wykonanie jej bez prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. S. S. w piśmie z dnia 27 lutego 2018 r. oraz do protokołu w dniu 5 lipca 2018 r. wniósł o nakazanie wykonania robót budowlanych, w wyniku których cała woda opadowa z części dachu budynku zlokalizowanego na działce [...] odprowadzana była nie na teren działki nr ewidencyjny [...] (rurą opisaną w pkt 5 tiret pierwsze) a na teren działki nr ewidencyjny [...] - za pomocą rury opisanej w pkt 5 tiret drugie, aby w ten sposób zapobiec zalewaniu działki nr ewidencyjny [...] wodami opadowymi z dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny [...]. Stosownie do § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, z 2017 r., poz. 2285, dalej jako rozporządzenie MI): 1. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej 2. W razie braku (w przypadku budynków niskich dla których nie ma - zmiana wprowadzona rozporządzeniem dnia 14 listopada 2017 r. - Dz. U. poz. 2285) możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Obecne rozwiązanie odprowadzania wód opadowych z dachu przedmiotowego budynku uznano za zgodne z obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 29 czerwca 2018 r. przez pracowników PINB nie stwierdzono, aby obecne rozwiązanie odprowadzania wód opadowych z dachu przedmiotowego budynku powodowało zalewanie wodami opadowymi posesji lub zawilgocenie budynku. W ocenie organu I instancji roboty budowlane polegające na montażu elementów instalacji odprowadzającej wodę opadową z dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowią przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b. Zgodnie z tym przepisem przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Według art. 29 ust. 2 pkt 1aa p.b., przebudowa budynków z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem przebudowy, której projekt budowlany wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, nie wymaga pozwolenia na budowę. Montaż w/w elementów nie był przebudową przegrody zewnętrznej oraz elementów konstrukcyjnych, nie wymagał także uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, Był więc wyłączony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1257/14 wskazał, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie - inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 p.b. Różnica, jaka w tym zakresie występuje polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 p.b. wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wskazujących uprawnienie inwestora do wykonywania robot budowlanych. Niespełnienie tego wymogu skutkuje odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach objętych postępowaniem legalizacyjnym lub naprawczym zastosowaniem sankcji określonych w art. 48 ust. 4 p.b. (w przypadku samowolnego prowadzenia robót budowlanych polegających na wykonaniu obiektu budowlanego) oraz art. ust. 3 pkt 2 p.b. (w przypadku samowolnego prowadzenia robót budowlanych). Biorąc pod uwagę treść pisma G. S. z dnia 22 stycznia 2018 r. oraz S. S. z dnia 28 maja 2018 r., uznano, że jako współwłaściciele budynku na działce nr ewidencyjny [...] nie wyrażali oni S. S. zgody na montaż kotew mocujących rurę spustową opisaną powyżej w pkt 5 tiret drugie do ściany budynku stanowiącego ich współwłasność, zatem w tym zakresie inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 p.b. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Jednak biorąc pod uwagę fakt zakończenia przedmiotowych robót budowlanych stwierdzono, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 51 ust. 7 p.b. w myśl którego: Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Odpowiednie stosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 - w przypadku gdy roboty budowlane wykonywane w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1, tzn. bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, zostały zakończone - polega na wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 bez poprzedzania jej postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych (na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1). Według PINB podstawę przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie stanowiły odpowiednio stosowane przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji : 1. nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2. nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Zastosowanie konkretnej dyspozycji na podstawie w/w przepisów warunkowane jest możliwością doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami. Postępowanie naprawcze w przypadku robót budowlanych zrealizowanych przy obiekcie w sposób powodujący niedające się do usunięcia naruszenie prawa sprowadzać się będzie do wydania decyzji nakazującej przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego na podstawę art. 51 ust. 1 pkt 1. Natomiast w przypadku realizacji robót budowlanych, które spowodowały naruszenie prawa możliwe do usunięcia, organ powinien wydać decyzję nakazującą wykonie określonych czynności lub robót budowlanych w celu likwidacji powstałej niezgodności z prawem. Taką wykładnie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 zaprezentowano zarówno w doktrynie (zob. Zygmunt Niewiadomski. Prawo budowlane - Komentarz, Warszawa: Wydawnictwo CV.H. Beck, 2007, str 548.), jak i w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn., akt OSK 1028/08, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 945/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1102/08). Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł S. S. wskazując, iz nie zgadza się z jej uzasadnieniem oraz że decyzja ta została oparta na pobieżnie zebranych i nie merytorycznych materiałach oraz nie odpowiada w pełni na jego wniosek o kontrolę działki [...] z dnia 27 lutego 2018r. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) decyzją z dnia 08.11.2018 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył w całości postępowanie administracyjne organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że w dniu 29.06.2018r. przeprowadzono na działce nr [...] w P. przy ul. [...] kontrolę, podczas której organ I instancji ustalił, że właściciel działki nr [...] wykonał instalację odprowadzającą wody opadowe płynące z połaci dachowej budynku znajdującego się na działce nr [...] i dachu garażu przylegającego do ww. budynku, którego część (dach) znajduje się na działce nr [...]. W protokole z kontroli PINB dla powiatu [...] zapisał, że wykonana została rynna na krawędzi oraz dwie rury spustowe. Lewa rura odprowadza wodę na teren działki nr [...], a prawa rura, umocowana na ścianie budynku usytuowanego na działce nr [...], odprowadza wodę na tę działkę. Z ustaleń organu I instancji wynika, że ww. instalacja wykonana została w 2015r. S. S. oświadczył, że przedmiotowa instalacja wykonana została w związku z zalewaniem działki nr [...], co spowodowane było spływem wody z połaci dachu budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...]. Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z generalną zasadą zawartą w art. 28 ust. 1 p.b.) "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". W art. 3 pkt 7p.b. ustawodawca zdefiniował pojęcie robót budowlanych wskazując, że należy je rozumieć jako "budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Z ustaleń PINB dla powiatu [...], wynika, że w 2015r. S. S. usunął starą rynnę na północno-zachodniej krawędzi dachu oraz rurę spustową usytuowaną w północnym narożniku dachu i na tej krawędzi dachu (zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...]) zamocował nową rynnę z dwoma rurami spustowymi. Jedna z rur (lewa) zamocowana została na ścianie budynku (części gospodarczej) zlokalizowanego na działce nr [...] i odprowadza ona wodę do studni chłonnej umiejscowionej na tej działce. Drugą rurę spustową (prawą) zamontowano natomiast w zachodnim narożniku dachu (za pomocą obejm i kotew) tj. na ścianie zewnętrznej części gospodarczej budynku usytuowanego na działce nr [...]. Rura ta odprowadza wodę na ogród przed budynkiem mieszkalnym na działce nr [...]. Według organu I instancji prace te mają charakter odpowiadający swoim zakresem robotom budowlanym polegającym na przebudowie obiektu budowlanego. W myśl art. 3 pkt 7a p.b. pod pojęciem przebudowy należy rozumieć "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego". Jak wskazano w powyższej definicji, aby można było mówić o wykonaniu przebudowy obiektu budowlanego, musi dojść, na jej skutek, do zmian parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. W wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 06.12.2017r. ,sygn. akt II SA/Bd 601/17 wskazano, że "w ustawie nie występuje legalna definicja parametrów użytkowych lub technicznych. Jako zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, posiłkując się wykładnią językową należy przyjąć, że są to wielkości liczbowe wyznaczające stan układu fizycznego albo charakterystyczne wielkości różnych urządzeń, procesów. Parametrem użytkowym i technicznym będą zatem wszelkie wielkości, wyrażane w jednostkach miary czy też wagi elementów użytkowych oraz technicznych, które występują w przypadku danego obiektu budowlanego". W niniejszej sprawie inwestor wykonał nową instalację odprowadzającą wodę opadową, tj. zamocował rynnę z dwoma rurami spustowymi w miejsce wcześniej istniejącej rynny. Zatem, w ocenie WWINB, nie doszło, na skutek wykonanych prac, do zmiany parametrów użytkowych jak i technicznych obiektu budowlanego, a więc organ I instancji błędnie uznał, że przedmiotowa inwestycja doprowadziła do przebudowy budynku usytuowanego na działce nr [...]. Wykonanie ww. prac nie stanowi o fakcie wykonania robót budowlanych, gdyż zgodnie z definicją, zawartą w art. 3 pkt 7 p.b., roboty budowlane stanowią "budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Zamontowanie rynny z dwiema rurami spustowymi nie można zakwalifikować jako montaż, o którym stanowi art. 3 pkt 7 p.b., gdyż pojęcie to odnosi się jedynie do montażu obiektu budowlanego, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. W związku z tym nie można uznać, iż w niniejszej sprawie doszło do wykonania robót budowlanych o których stanowi art. 3 pkt 7 p.b. Organ odwoławczy odniósł się do rozważań poczynionych w wyroku W. S. A. w Gliwicach z dnia 30.05.2018r. sygn. akt II SA/Gl 185/18, z których wynika, że pojawia się pytanie, "czy "istotne" uchybienie "przepisom" w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. może dotyczyć wyłącznie braku dysponowania nieruchomością na cele wykonanych prac". W odpowiedzi na to pytanie stwierdzono, że "nie chodzi tu o takie przypadki, ale o sprzeczność z przepisami, które dotyczą konkretnych wymagań stawianych obiektom i robotom podlegającym reglamentacji wprowadzanej przez Prawo budowlane i przepisy szczególne, głównie materialne (przepisy proceduralne służą jedynie dochodzeniu i ochrony praw i wolności - procedura ma charakter jedynie służebny wobec unormowań materialnoprawnych)". Podkreślono również, że "kwestia dysponowania odpowiednim tytułem prawnym do terenu objętego inwestycją ma charakter zupełnie wtórny. Konieczność posiadania tego tytułu (na potrzeby stosowania Prawa budowlanego) dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy są podstawy do stosowania przepisów budowlanych". W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego, jak i rozporządzenia MI, a więc PINB dla powiatu [...] nieprawidłowo uznał, jako podstawę nałożenia obowiązku zaskarżoną decyzją, jedynie brak posiadania przez S. S. prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. WWINB podkreślił, iż w sytuacji uznania przez właściciela danej nieruchomości, iż doszło do naruszenia jego prawa własności, to spór ten nie powinien być rozstrzygany przez organy administracji publicznej (w tym organ nadzoru budowlanego), gdyż zagadnienie to nie należy do kompetencji tych organów, lecz do kompetencji sądu cywilnego. Ze względu na fakt wykonania przez S. S. prac, które nie są reglamentowane przepisami Prawa budowlanego, jak i na ich skutek nie doszło do naruszenia przepisów technicznych zawartych w rozporządzeniu MI, zaistniała sytuacja, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z treścią którego "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". W. S. A. w Szczecinie w wyroku z dnia 09.08.2017r. sygn. akt II SA/Sz 121/17 stwierdził, że "w sytuacji, gdy roboty budowlane, których sprawa dotyczy nie wymagały tak pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia, brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powyższe skutkuje formalnym zakończeniem postępowania poprzez umorzenie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.". W wyroku WSA w Warszawie z dnia 08.12.2016r. sygn. akt VII SA/Wa wskazano, że "umorzenie postępowania administracyjnego jest bowiem możliwe jedynie w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, tj. gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy". W związku zatem z brakiem przesłanki materialnoprawnej umożliwiającej dalsze prowadzenie postępowania, nie jest zasadnym jego kontynuacja, a jedynie stwierdzenie jego bezprzedmiotowości. Wobec powyższego, w ocenie WWINB, ze względu na fakt braku reglamentacji prawnej w stosunku do prac polegających na montażu rynny wraz z dwiema rurami spustowymi oraz brakiem naruszeń przepisów technicznych zawartych w rozporządzeniu MI, w związku z wykonaniem ww. prac, brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania przez PINB dla powiatu [...] w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia w całości postępowania administracyjnego organu I instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Skargę na decyzję W. I. N. B. z dnia 18 września 2018r. w ustawowym terminie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu G. S. i S. S. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.: 1. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zastosowanie art. 89 § 2 k.p.a., tj. poprzez brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdy jej przeprowadzenie było obowiązkowe dla rozstrzygnięcia sprawy. 2. Naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 85 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia oględzin przedmiotu, co miało wynik na rozstrzygnięcie sprawy. 3. Naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 78 §1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego strony w postaci przesłuchania świadków. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. Naruszenie art. 3 pkt 7 p.b. poprzez jego nie właściwe zastosowanie polegające, na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wykonania robót budowlanych. 2. Naruszenie § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 w sprawie warunków technicznych, jakimi odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. 3. Naruszenie przez organ II instancji 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego nie właściwe zastosowanie polegające na braku zobowiązania S. S. do przywrócenia stanu poprzedniego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wobec wątpliwości w stanie faktycznym, organ powinien rozpatrzyć zasadność przeprowadzenia rozprawy, bowiem zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron. Ponadto organ winien dokonać oględzin nieruchomości, czy inwestor wykonał decyzję Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia 20.02.2007r. sygn. [...], gdyż ustalenia te miały wpływ na wynik sprawy. Organy I i II instancji nie rozpatrzyły w pełni wniosku skarżących o przeprowadzenie kontroli. Ponadto skarżący zawnioskowali o przesłuchanie świadków G. S., H. R. i S. S., który to wniosek nie został rozpoznany. Organy I i II instancji nie wyjaśniły całego stanu faktycznego sprawy, zatem winny uwzględnić wniosek strony, ewentualnie zgodnie z art. 107 k.p.a. wskazać dlaczego nie przeprowadziły środka dowodowego zawnioskowanego przez stronę. W ocenie skarżących organ I instancji prawidłowo ustalił, iż wymiana infrastruktury odprowadzenia wody deszczowej, wypełnia definicję przebudowy zawartą w art. 3 pkt 7 p.b. Bieżąca konserwacja, polega na wykonaniu prac niezbędnych do utrzymania substancji budowlanej w odpowiednim stanie technicznym i użytkowym. W wyroku z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt. II OSK 704/05 NSA stwierdził wprost: "bieżącą konserwacją w rozumieniu art. 3 pkt 8 pr. bud. jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót niepolegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mających na celu jego utrzymanie w dobrym stanie, zabezpieczenie przed szybkim zużyciem albo zniszczeniem". Zatem wymiana odprowadzenia wód opadowych mieści się w definicji robót budowlanych. Dla uznania, że doszło do przebudowy obiektu budowlanego w świetle art. 3 pkt 7a p.b. istotne jest ustalenie, że miała miejsce zmiana jego parametrów użytkowych lub technicznych. Jednocześnie ustawodawca nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez parametry użytkowe i techniczne. Nie ulega jednak wątpliwości, że skoro przepis mówi zarówno o parametrach technicznych, jak i użytkowych, to nie chodzi w nim jedynie o wartości techniczne, jak na przykład obciążenia. Nie może też chodzić o parametry, których zmiana powoduje wyłączenie robót budowlanych poza zakres pojęcia przebudowy, czyli kubatura obiektu budowlanego, powierzchnia jego zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W ocenie NSA, z legalnej definicji przebudowy wynika, że przebudową są też takie roboty budowlane, które nie zmieniają parametrów technicznych obiektu budowlanego, takich jak na przykład występujące w obiekcie obciążenia, ale które powodują zmianę parametrów związanych z jego użytkowaniem. Niewątpliwie zmianą parametrów użytkowania jest zmiana sposobu odprowadzenia wód opadowych, gdyż stosownie do § 28 ust. 2 rozporządzenia MI w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Rozwiązanie spływu wód opadowych z nieruchomości skarżących do studni chłonnej, należało uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami. Natomiast na skutek działań S. S., zostały spełnione przesłanki wskazane w § 29, zgodnie z którym dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Organ II instancji błędnie wskazał, iż roboty opisane w pkt 5 decyzji organu I instancji nie stanowią wykonania robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 p.b. W § 28 ust. 2 rozporządzenia MI w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Prace wykonane przez S. S., stanowią roboty budowlane w myśl przepisów Prawa budowlanego. Organ II instancji wskazał, że konieczność posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczy tylko sytuacji kiedy są podstawy do stosowania przepisów budowlanych. Uznał także, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego, jak i rozporządzenia MI, co powoduje, że PINB dla powiatu [...] nieprawidłowo przyjął jako podstawę nałożenia obowiązku zaskarżoną decyzja, jedynie brak, posiadania przez S. S. prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Z powyższym twierdzeniem organu II Instancji skarżący nie zgodzili się, gdyż w myśl § 28 ust.1 rozporządzenia MI działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Zatem w pierwszej kolejności inwestor (S. S.) powinien zapewnić doprowadzenie wód opadowych z swojej nieruchomości do kanalizacji deszczowej. Natomiast S. S. dokonując inwestycji dla której Burmistrz Miasta [...] określił warunki zabudowy z dnia 20.02.2007, sygn. [...] w której ustalił warunki zabudowy dla działki nr [...] dopiero w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, powinien skorzystać z możliwości odprowadzania wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Za powyższym stanowiskiem przemawia również art. 5 ust.1 pkt ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym istnieje obowiązek, w postaci właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Reasumując w pierwszej kolejności S. S. winien przyłączyć infrastrukturę wody opadowej do kanalizacji deszczowej, a w przypadku jej braku lub niemożliwości przyłączenia z przyczyn technicznych, skorzystać z studni chłonnej. S. S. w pierwszej kolejności jednak dokonał z mian w aktualnej infrastrukturze, skarżących czym dopuścił się naruszenia § 28 i 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 w sprawie warunków technicznych, jakimi odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. WWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. S. S. w piśmie z 31.01.2019r. poparł stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w jego odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący pismem z 06.02.2019 r. na wezwanie Sądu doprecyzowali, iż skarga dotyczy decyzji WWINB z dnia 08.11.2018 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 08.11.2018 r. nr [...] uchylającej w całości zaskarżoną decyzję P. I. N. B. dla powiatu [...] z 18.09.2018r. nr [...] [...] nakazującą S. S. usunąć kotwy mocujące do ściany zewnętrznej rurę spustową w zachodnim narożniku dachu części gospodarczej budynku zlokalizowaną na działce [...] przy ul. [...] w P. w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia tej decyzji i umarzającej w całości postępowanie administracyjne organu I instancji. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest więc decyzja organu nadzoru budowlanego umarzająca na podstawie art.105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności ocenić, czy jej wydanie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Uchybienie przepisom procesowym rzutuje bowiem na prawidłowość stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. W tym miejscu należy zauważyć, iż nie każde naruszenie przepisów procesowych skutkuje uwzględnieniem zarzutów skargi, a jedynie takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności Sąd bada, czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującej do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., czy dowody oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.), czy zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a decyzje wydane w jego toku są prawidłowo uzasadnione, czyli zgodne z wymogami określonymi w art.107 § 3 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że inwestor S. S. umieścił w budynku stanowiącym własność skarżących kotwy mocujące do ściany zewnętrznej rurę spustową w zachodnim narożniku dachu części gospodarczej budynku zlokalizowanej na działce [...] przy ul. [...] w P.. Trafnie także ustaliły, że inwestor nie posiadał w tym zakresie wymaganego przez Prawo budowlane prawa do dysponowania nieruchomością skarżących. Innymi słowy inwestor nie posiadał wymaganej przez Prawo budowlane zgody właścicieli nieruchomości na umocowanie w ścianie ich budynku przedmiotowych kotw. Są to zresztą okoliczności niesporne. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowi art.3 pkt 7, 7a i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2018r. poz. 1202 ze zm., dalej p.b.) Zasadniczym problemem determinującym dalszy przebieg kontrolowanego postępowania w świetle powyższych ustaleń było rozstrzygnięcie, czy wykonane przez S. S. prace budowlane były objęte zakresem ustawy Prawo budowlane i czy w konsekwencji podlegały kontroli organów nadzoru budowlanego. Jeśli bowiem były to prace objęte zakresem ustawy Prawo budowlane, to organ odwoławczy wadliwie umorzył postępowanie administracyjne. Natomiast jeśli owe prace nie były objęte zakresem ustawy Prawo budowlane zaskarżona decyzja była prawidłowa, gdyż organy nadzoru budowlanego nie miałyby kompetencji do kontrolowania przedmiotowych robót. Niewątpliwie normami Prawa budowlanego objęte są prace mające charakter robót budowlanych w rozumieniu tej ustawy. W ocenie Sądu orzekającego odwodnienie dachu zrealizowane przez S. S. jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art.3 pkt 9 p.b, gdyż spełnia ono określone w tym przepisie przesłanki. Przepis ten stanowi, że przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przedmiotowe odwodnienie niewątpliwie jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym i zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowe urządzenie budowlane w ocenie Sądu oczywiście nie stanowi budowy w rozumieniu art.3 pkt 6 p.b. przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Wyróżnikiem prac składających się na budowę jest bowiem powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu" - np. wybudowanie całkowicie nowego obiektu lub wykonanie nadbudowy nowej kondygnacji lub zwiększenia kubatury już istniejącego obiektu. W kontrolowanym przypadku taka sytuacja oczywiście nie miała miejsca. Zdaniem Sądu w kontrolowanym przypadku urządzenie budowlane (odwodnienie dachu) zostało zrealizowane w wyniku przeprowadzenia robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 p.b. W myśl tego przepisu przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Jak wspomniano zrealizowane przedsięwzięcie nie mogło stanowić budowy. Z oczywistych względów wykonanych przez inwestora prac nie można też zakwalifikować jako rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd podziela ocenę WWINB, że przedmiotowe prace nie mogły także stanowić montażu o którym stanowi art. 3 pkt 7 p.b., gdyż pojęcie to odnosi się jedynie do montażu obiektu budowlanego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Instalacja rynnowa to urządzenie budowlane (nie obiekt budowlany). Należało więc ocenić, czy wymiana starego systemu odwodnienia rynnowo – spustowego na nowy stanowi przebudowę w rozumieniu definicji z art. 3 pkt 7 p.b., czy też remont obiektu budowlanego położonego na działkach [...] i [...]. Ocena w tym zakresie ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W myśl art.3 pkt 7a p.b. przebudowa, to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W przypadku przebudowy, może zmienić się poprzez zmianę np. parametrów technicznych - układ funkcjonalny budynku, ale pod warunkiem, że "parametry charakterystyczne" zachowują wielkość sprzed przebudowy. Z kolei w myśl art.3 pkt 8 p.b. remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Jak wynika z zestawienia ww. przepisów, zasadniczą różnicę pomiędzy tymi dwoma pojęciami z zakresu prawa budowlanego stanowi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, którą wyklucza remont, a która stanowi o istocie przebudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w wyniku remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych lub użytkowych, niż obiekt pierwotny (por. wyroki NSA: z 8.04.2011 r., II OSK 610/2010; z 25.01.2008 r., II OSK 1945/2006 - dostępne na stronie bazy CBOSA). Jeżeli zatem w wyniku wykonywanych robót budowlanych nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem parametrów charakterystycznych dla kształtu całego obiektu budowlanego, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji, będziemy mieli do czynienia z przebudową. Jeżeli zaś wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, nie będąc bieżącą konserwacją, będzie to remont. Także w wyroku W. S. A. w Bydgoszczy z dnia 06.12.2017r. sygn. akt II SA/Bd 601/17 odniesiono się do pojęcia parametrów użytkowych i technicznych obiektu budowlanego wskazując, że "w ustawie nie występuje legalna definicja parametrów użytkowych lub technicznych. Jako zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, posiłkując się wykładnią językową należy przyjąć, że są to wielkości liczbowe wyznaczające stan układu fizycznego albo charakterystyczne wielkości różnych urządzeń, procesów. Parametrem użytkowym i technicznym będą zatem wszelkie wielkości, wyrażane w jednostkach miary czy też wagi elementów użytkowych oraz technicznych, które występują w przypadku danego obiektu budowlanego". Biorąc pod uwagę powyższą definicję parametrów użytkowych i technicznych budynku Sąd uznał, że kontrolowanym przypadku nie doszło do przebudowy budynku. Nie nastąpiła bowiem zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Przy czym należy podkreślić, że aby doszło do przebudowy musiałoby dojść do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych budynku na którym dokonano wymiany odwodnienia dachu, a nie do zmiany tych parametrów w zakresie samej instalacji odwodnieniowej. W tym przypadku zmieniła się wprawdzie długość całej instalacji odwodnienia rynnowo spustowego, poprzez dołożenie dodatkowej rynny spustowej, lecz fakt ten nie spowodował zmiany parametrów użytkowych lub technicznych budynku na którym zrealizowano sporne prace. Dokonując analizy powyższej definicji remontu stwierdzić należy, że aby określone czynności zakwalifikować można było jako remont, muszą być one oparte na wskazanych przez ustawodawcę podstawach: prace należy wykonać w obiekcie, który już istnieje i nie mogą one prowadzić do zmiany pierwotnego stanu obiektu, nie będąc jednocześnie jego konserwacją. Remont zatem nie może stanowić ani przebudowy, ani rozbudowy, nadbudowy czy zmiany przeznaczenia obiektu. Ustawodawca zezwolił przy tym w art. 3 pkt 8 p.b. na stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Niewątpliwie w tym przypadku prace zrealizowano na istniejącym już obiekcie. Ich celem było odtworzenie stanu pierwotnego w postaci prawidłowego odwodnienia dachu. Należy przypomnieć, że inwestor dokonał wymiany systemu rynnowego. Co prawda nie odtworzono stanu pierwotnego systemu rynnowego (powstała druga rynna spustowa), ale trzeba przyjąć, że odtworzono stan pierwotny w zakresie prawidłowego odwodnienia dachu i użyto do tego wyrobów budowlanych innych niż użyto w systemie pierwotnym. Stanem pierwotnym w rozumieniu art.3 pkt 8 p.b. nie jest bowiem wymiana starej instalacji odwodnieniowej na nową o identycznych parametrach, lecz odtworzenie stanu prawidłowego odwodnienia dachu. Organy obu instancji trafnie oceniły, że oceniane roboty pod względem techniczno – budowlanym zostały wykonane prawidłowo. Należało więc przyjąć, że inwestor odtworzył pierwotny stan prawidłowego odwodnienia dachu. Jak trafnie wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku z 27.06.2018r. o sygn. II SA/Bd 61/18 jeżeli w wyniku wykonywanych robót budowlanych nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem parametrów charakterystycznych dla kształtu całego obiektu budowlanego, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji, będziemy mieli do czynienia z przebudową. Jeżeli zaś wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, nie będąc bieżącą konserwacją, będzie to remont. Oceniane prace nie stanowią bieżącej konserwacji, gdyż nie miały one na celu jedynie utrzymania obiektu budowlanego w dobrym stanie, lecz zmierzały do odtworzenia pierwotnego stanu prawidłowego odwodnienia dachu. Reasumując ten zasadniczy dla niniejszej sprawy wątek roboty wykonane przez S. S. stanowiły remont w rozumieniu art.3 pkt 8 p.b. W tej sytuacji Sąd orzekający nie podziela poglądu organu odwoławczego, że roboty te nie były objęte przepisami ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji nie podlegały kontroli organów nadzoru budowlanego. W konsekwencji prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie było bezprzedmiotowe i organ odwoławczy wadliwie je umorzył na podstawie art.105 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi w pozostałym zakresie naruszenia przepisów postępowania Sąd orzekający stanął na stanowisku, że są one niezasadne. Zarzut nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej jest bezzasadny. Wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy nie jest wiążący dla organu. Natomiast w tej sprawie w trakcie postępowania administracyjnego nie zgłoszono wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Nieprzeprowadzenie rozprawy pomimo wniosku strony powinno być oceniane przez pryzmat sprawności postępowania. Nakaz prowadzenia postępowania w sposób szybki i wnikliwy oraz przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków został zawarty w art. 12 § 2 k.p.a. Odstąpienie od rozprawy może prowadzić do przewlekłości postępowania. Strona może zatem, kwestionując odstąpienie przez organ od przeprowadzenia rozprawy, wnieść skargę na przewlekłość postępowania (art. 37k.p.a.). W ocenie Sądu nie było w tej sprawie konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Zarzut nieprzeprowadzenia oględzin jest bezzasadny, gdyż kontrolę/oględziny PINB przeprowadził w dniu 29.06.2018 r. Skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie zgłosili jednoznacznego wniosku o przesłuchanie świadków. Co więcej należy wskazać, że G. S. została przesłuchana w dniu 5 lipca 2018 r. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy dokonując wadliwej wykładni art.3 pkt 7 – 8 p.b. dopuścił się bowiem naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zaś wadliwie zastosował art.105 § 1 k.p.a. dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny rozpoznać sprawę z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni i dokonać jej oceny na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. O zwrocie kosztów orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265).