IV SA/Po 225/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej Śmigla z dnia 23 lutego 2023 r. nr LVIII/474/2023 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obrębie miasta Śmigiel rejon ulic Dudycza i Krętej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w następującej części: - § 10 w zakresie cyfry 1 w symbolu "1MN-U" oraz całości wyrażenia "i 2MN-U", - § 10 ust. 3 i § 11 ust. 3 w zakresie wymiaru "5,00m,", - § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1; 2. zasądza od Rady Miejskiej Śmigla na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Wielkopolski (dalej również: Wojewoda; skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), w skardze przekazanej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 6 marca 2025 r. (data wpływu do Sądu), zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej Śmigla z dnia 23 lutego 2023 r. nr LVIII/474/2023 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obrębie miasta Śmigiel rejon ulic Dudycza i Krętej (Dz.Urz.Woj.Wielk. z dnia 15 marca 2023 r., poz. 2832) "w części, tj. w zakresie: § 10 i cyfry 1 (z symbolu 1MN-U) oraz symbolu 2MN-U, § 10 ust. 3 i § 11 ust. 3 w zakresie wymiaru 5,00 m oraz § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1". Wojewoda wniósł (pkt 1 skargi) o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały "w [zaskarżonej] części, tj. w zakresie § 10 i cyfry 1 (z symbolu 1MN-U) oraz symbolu 2MN-U, § 10 ust. 3 i § 11 ust. 3 w zakresie wymiaru 5,00 m, § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1" - ze względu na istotne naruszenie prawa. Ponadto skarżący wniósł (pkt 2 skargi) o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa uchwała wraz z dokumentacją prac planistycznych została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu 6 marca 2023 r., a jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40) - dalej: u.s.g. oraz art. 20 i art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) - dalej: u.p.z.p.; ustawa planistyczna. Następnie skarżący wyjaśnił, że w wyniku analizy tej uchwały w zakresie zgodności z ustawą planistyczną (w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 lutego 2023 r.), w odniesieniu do zasad sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził, że w § 7 uchwały, dotyczącym szczegółowych zasad i warunków łączenia i podziału nieruchomości (zgodnie z ustawą zasady te dotyczą scalania i podziału nieruchomości), nie określono żadnych z wymaganych parametrów scalania i podziału nieruchomości, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2404) - dalej: rozporządzenie. W § 10 ust. 9 pkt 1 i 2 uchwały dla terenu MN-U ustalono zasady podziału na działki: linie podziału prostopadłe lub zbliżone do prostopadłych do osi drogi oraz minimalną powierzchnię działek 600 m˛. Natomiast w § 11 ust. 9 pkt 1 i 2 uchwały dla terenu U, ustalono zasady podziału na działki: linie podziału prostopadłe lub zbliżone do prostopadłych do osi drogi oraz minimalną powierzchnię działek 800 m˛. Ponadto Wojewoda zauważył, że w § 7 uchwały zawarto ogólne odniesienie do procedury scalenia i podziału, nie ustalając przy tym żadnych parametrów, wynikających z § 4 pkt 9 rozporządzenia. Wojewoda zauważył w tym względzie, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 9 rozporządzenia, na podatnie którego ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Skarżący stwierdził, że § 4 pkt 9 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do procedury scalenia i podziału nieruchomości, która została szczegółowo uregulowana w Dziale III, rozdział 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.) - dalej: u.g.n., nie zaś podziału nieruchomości, odrębnie uregulowanego w Dziale III, rozdział 1 u.g.n. Z ustawy tej wynika w sposób jednoznaczny, że są to dwie zupełnie odrębne procedury i pojęć tych nie należy ze sobą utożsamić. Tym samym, ustawodawca nałożył na organ uchwałodawczy gminy obowiązek ustalenia w planie miejscowym zasad i warunków wyłącznie scalenia i podziału nieruchomości oraz na potrzeby realizacji tego wymogu wyznaczył przepisami rozporządzenia niezbędne standardy (§ 4 pkt 9 rozporządzenia). Przepisy te nie znajdują zastosowania w przypadku procedury podziału nieruchomości, którą prowadzi się na zasadach określonych w art. 92 i dalszych u.g.n. oraz w przepisach wykonawczych do tejże ustawy. Określone w przepisach art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. kompetencje rady gminy nie przyznają jej uprawnienia do tego, aby w formie uchwały określać zasady i warunki podziału geodezyjnego nieruchomości oraz wprowadzać w tym względzie zakazy i nakazy za wyjątkiem ustalenia w zależności od potrzeb minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych (art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p.). Uchwała w sprawie planu została podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego, jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy i stąd też powinna odpowiadać wymogom, jakie stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym. Wskazać należy, że o dopuszczalności podziału rozstrzyga wójt, burmistrz albo prezydent miasta w decyzji administracyjnej (art. 96 u.g.n.). Rzeczą organu wykonawczego gminy jest zbadanie, czy podział jest zgodny z przepisami prawa i planem miejscowym. Rada gminy nie posiada natomiast kompetencji by poza przyznaną jej delegacją ustawową ustalać zasady podziału ewidencyjnego nieruchomości, o którym mowa w art. 93 u.g.n. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. nie upoważniały Rady Miejskiej Śmigla do określenia zasad i warunków podziałów nieruchomości, tylko do określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Biorąc pod uwagę konstrukcję przepisów uchwały, skarżący uznał, że kwestionowane postanowienia dotyczące określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego oraz minimalnej powierzchni działek zostały wprowadzone przez organ sporządzający projekt planu na potrzeby przyszłego podziału geodezyjnego obszaru nim objętego. Tym samym, ustalając warunki i zasady podziału nieruchomości Rada Miejska wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej i wkraczając w materię regulowaną przepisem rangi ustawowej (lub nieregulowaną przepisami ustawy), naruszyła zasadę działania w granicach i na podstawie prawa. Skarżący odwołał się również do przedstawionych w trakcie postępowania nadzorczego wyjaśnień Burmistrza Śmigla, zawartych w piśmie z dnia 21 marca 2023 r. (znak WZP.6721.3.2022.HS), co od tego, że § 7 informuje, iż szczegółowy sposób podziału nieruchomości został określony w rozdziale III - ustalenia szczegółowe i wszystkie zasady podziału i scalania nieruchomości zostały zawarte w dokumencie (planie miejscowym) po to, aby nieruchomości można było wykorzystać racjonalnie na cele określone w planie miejscowym i aby w tym celu uzyskać odpowiednie wielkością i kształtem działki gruntu. Skarżący uznał te wyjaśnienia za nieprzekonujące i niewystarczające, przy tym jednoznacznie wskazujące na błędne zdefiniowanie odrębnych pojęć: minimalnej powierzchni działki budowlanej oraz procedury scalania i podziału nieruchomości. Zdaniem Wojewody, zawarcie w uchwale niepełnej regulacji dotyczącej zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości wskazuje jednoznacznie, że organ dostrzegał potrzebę i zasadność regulacji tej kwestii, tylko zabrakło w tej materii konsekwencji w dochowaniu zasad sporządzania planu wynikających z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 rozporządzenia. Podkreślił przy tym, że na podstawie art. 102 ust. 2 u.g.n. scalanie i podział nieruchomości może być przeprowadzony także na tych terenach, które nie są przewidziane na ten cel w planie. W następnej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia na rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i 7 rozporządzenia w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenu i zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu. Skarżący zauważył, że na rysunku jednym z wyodrębnionych terenów jest teren oznaczony symbolem MN-U określający teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług. Także w § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały jest mowa o terenie MN-U - terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług. Natomiast § 10 uchwały dotyczy ustaleń dla terenów 1MN-U i 2MN-U. Uchwalając plan miejscowy, organ gminy ustalił zasady zagospodarowania, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy dla terenów 1MN-U i 2MN-U. Z kolei na rysunku planu i w § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały wyznaczono teren MN-U. Wobec powyższego, Wojewoda stwierdził, że przywołane przepisy zostały naruszone w ten sposób, że na rysunku planu wprowadzono (wraz z linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania) teren oznaczony symbolem MN-U, bez jakichkolwiek ustaleń w treści uchwały w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, oraz że ustalono parametry zabudowy i zagospodarowania dla terenów 1MN-U i 2MN-U, których z kolei brak na rysunku planu. Skarżący dodał, że zgodnie z wyjaśnieniami Burmistrza, oba tereny 1MN-U i 2MN-U zostały błędnie wskazane, gdyż stanowią one jeden teren MN-U, dla którego w § 10 uchwały zawarto wszystkie wymagane ustalenia. W odniesieniu do dalszych, zakwestionowanych przepisów planu miejscowego, Wojewoda zauważył, że w § 10 ust. 3 uchwały ustalono dla terenów 1MN-U i 2MN-U nieprzekraczalne linie zabudowy: 4,00 m, 5,00 m, 6,00 m, zgodnie z rysunkiem planu. Natomiast na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy zostały wyznaczone w odległości 4,00 m od linii rozgraniczającej drogi KR i 6,00 m od linii rozgraniczających z pozostałymi terenami dróg: 1KDD, 2KDD i KDZ. Podobnie, w § 11 ust. 3 uchwały ustalono dla terenu U nieprzekraczalne linie zabudowy: 5,00 m, 6,00 m, zgodnie z rysunkiem planu. Natomiast na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy dla terenu MN-U zostały wyznaczone w odległości 4,00 m od linii rozgraniczającej drogi KR i 6,00 m od linii rozgraniczających z pozostałymi terenami dróg: 1KDD, 2KDD i KDZ, zaś dla terenu U w odległości 6,00 m od linii rozgraniczającej drogi KDZ i linii rozgraniczającej, stanowiącej jednocześnie granicę planu. Nie wyznaczono linii zabudowy w odległości 5,00 m. Podana wartość 5,00 m, zgodnie z wyjaśnieniami Burmistrza, jest omyłką, która to nieścisłość nie stanowi jednak istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, gdyż na rysunku planu w sposób jednoznaczny zostały przedstawione i zwymiarowane linie zabudowy. Ponadto Wojewoda przywołał § 5 rozporządzenia oraz § 7 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia, dotyczące wymogów części graficznej projektu planu miejscowego w zakresie wymaganych informacji o układzie współrzędnych zgodnym z obowiązującym państwowym systemem odniesień przestrzennych oraz informacji, o której mowa w art. 40c ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 1151). Skarżący wskazał na to, że rysunek planu, stanowiący załącznik nr 1 do uchwały, został sporządzony na mapie, która nie posiada powyższych informacji. Zarazem stwierdził, że "stanowi to jednakże nieistotne naruszenie zasad sporządzania planu, gdyż nie wpływa na odczyt planu". Na koniec Wojewoda podniósł również, że ze względu na upływ terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 u.s.g. organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności przedmiotowej uchwały we wskazanej części i dlatego na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. wnosi o to do Sądu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Śmigla, reprezentowana przez Burmistrza Śmigla (dalej: Burmistrz), wniosła o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu, ustosunkowując się do argumentacji i żądań skargi w zakresie stwierdzenia nieważności § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1 uchwały, Burmistrz wyjaśnił, że w § 7 pkt 4 uchwały określono szczegółowy sposób podziału nieruchomości w rozdziale III - ustalenia szczegółowe i tam określone zostały m.in. minimalne wielkości działek. Wszystkie zasady podziału i scalania nieruchomości zostały zawarte w dokumencie po to, aby nieruchomość można było wykorzystać racjonalnie na cele określone w planie miejscowym i aby w tym celu uzyskać odpowiednie wielkością i kształtem działki gruntu. W związku z powyższym ustalono w planie minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek oraz kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Dalej Burmistrz wyjaśnił, że dla jednostki bilansowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN-U "w tekście uchwały omyłkowo zawarto symbole jednostki jako 1MN-U i 2MN-U". Stwierdził, że zgodnie z rysunkiem planu uchwała ustala jedną taką jednostkę i wszystkie ustalenia planu dotyczące przeznaczenia terenów na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług zostały zawarte w § 10 uchwały. Poza tym Burmistrz stwierdził, że dla jednostek bilansowych 1MN-U i 2MN-U w § 10 ust. 3 oraz dla jednostki bilansowej U w § 11 ust. 3 "w zakresie wymiaru 5,00 m stwierdza się, że dla wymienionych jednostek bilansowych oznaczonych symbolami MN-U i U nie określa się linii zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej tereny. Wymiar omyłkowo pozostał w tekście uchwały". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Sąd miał na uwadze, że skargę wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy jego zdaniem akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 320/05 i postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 572/05 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie nie orzekł o nieważności kwestionowanej obecnie uchwały, wobec czego był władny ją zaskarżyć później w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. W następnej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. tylko istotne naruszenie zasad sporządzania oraz istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 u.p.z.p. jako lex specialis stanowi niewątpliwie modyfikację ogólnej reguły wyrażonej w art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którą uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważne, jeżeli naruszenie prawa jest istotne (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1981/16). Za istotne naruszenie prawa w tym zakresie, skutkujące nieważnością aktu planistycznego w całości lub w części, należy rozumieć jedynie takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania aktu planistycznego. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego (tzw. procedury planistycznej), którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego, których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z dnia: 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08 - dostępne jw.). Zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zostały szczegółowo określone przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. – określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym obowiązkowo (ust. 2) oraz w zależności od potrzeb (ust. 3). W tym miejscu należy podkreślić, że na gruncie przywołanych przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje niezgodność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem - co w konsekwencji oznacza, że również z załącznikiem do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) - dalej również: ZTP. Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej trzeba będzie zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Warto zatem przypomnieć, że zgodnie z § 135 ZTP w uchwale i zarządzeniu zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1, oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, o których mowa w § 134 pkt 2. Zgodnie zaś z § 143 ZTP wskazane przepisy stosuje się również przy stanowieniu aktów prawa miejscowego. W orzecznictwie ugruntowany jest też pogląd, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy stanowione przez organy uchwałodawcze jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie (rozporządzeniu). Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, a modyfikacja niedopuszczalna bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Jest to również dezinformujące, trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony – a tym bardziej zmodyfikowany – przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono (zmodyfikowano), co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1077/09, dostępny jw.). Dodać jeszcze należy, że w świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że zasadniczo bada zaskarżoną uchwałę w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu, przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej była w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej Śmigla z dnia 23 lutego 2023 r. nr LVIII/474/2023 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obrębie miasta Śmigiel rejon ulic Dudycza i Krętej (Dz.Urz.Woj.Wielk. z dnia 15 marca 2023 r., poz. 2832), zaskarżona "w części, tj. w zakresie: § 10 i cyfry 1 (z symbolu 1MN-U) oraz symbolu 2MN-U, § 10 ust. 3 i § 11 ust. 3 w zakresie wymiaru 5,00 m oraz § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1" tej uchwały. Sąd podzielił stanowisko Wojewody co do tego, że w treści wyżej wskazanych przepisów zakwestionowanej uchwały, również w kontekście części graficznej planu (rysunku planu), zawarte są takie postanowienia planistyczne oraz omyłkowe oznaczenia, które stanowią istotne naruszenie art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. oraz przepisów przywołanego rozporządzenia. Według art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1), zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2), zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6), szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (pkt 8) i szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9). Natomiast art. 15 ust. 3 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb m.in. granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości (pkt 1). Z powyższymi przepisami koresponduje treść przywołanych przez Wojewodę przepisów § 4 pkt 1, 7, 8 i 9 rozporządzenia. Trzeba mieć na uwadze, że określone w art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i § 4 pkt 9 rozporządzenia wymogi co do treści planu należy odczytywać w kontekście brzmienia art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Jak to bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. winien być interpretowany z uwzględnieniem art. 15 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Obligatoryjne jest ustalenie szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości wówczas, gdy w planie przewidziano obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów (tak NSA w wyroku z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt II OSK 2478/12, dostępnym jw.). Z kolei bak wyznaczenia granic obszarów wymagających scalenia i podziału nie może stanowić podstawy unieważnienia planu miejscowego. Ten element planu zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. ma bowiem charakter fakultatywny i nieskorzystanie przez gminę jako dysponenta władztwa planistycznego z tej kompetencji nie może być uznane za naruszenie prawa (tak NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2026/15, dostępnym jw.). Innymi słowy, obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż musi być dostosowany do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Każdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi być dostosowany do faktycznie występujących uwarunkowań na terenie nim objętym. Należy zatem w pierwszej kolejności ocenić, czy stan faktyczny daje podstawy do określenia obligatoryjnych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (patrz: wyroki WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 280/18 i 11 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 864/19, dostępnych jw.). Zarazem w ślad za orzecznictwem (patrz np. wyroki NSA z dnia 6 września 2012 r. sygn. II OSK 1343/12 i 18 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1259/20 i powołane tam stanowisko piśmiennictwa - wyroki dostępne jw.) trzeba wyjaśnić, że zakres władztwa planistycznego gminy został uszczegółowiony przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. - określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym: "obowiązkowo" (ust. 2) oraz "w zależności od potrzeb" (ust. 3), a dodatkowo scharakteryzowany w rozporządzeniu w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Godzi się jednak zauważyć, że różnica pomiędzy obu wskazanymi kategoriami postanowień planistycznych – "obligatoryjnymi" (art. 15 ust. 2 u.p.z.p.) oraz "fakultatywnymi" (art. 15 ust. 3 u.p.z.p.) – nie jest aż tak znaczna, jak by się to mogło prima vista wydawać. W praktyce orzeczniczej oraz w wypowiedziach doktryny zasadnie dominuje taki sposób rozumienia owej "obligatoryjności" elementów m.p.z.p. wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w tym przepisie, wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń. W pewnym sensie są to także postanowienia wprowadzane do konkretnego planu miejscowego "w zależności od potrzeb" - z tym że "potrzeb" pojmowanych obiektywnie (jako uwarunkowanych istniejącymi okolicznościami faktycznymi), a nie, jak na tle art. 15 ust. 3 u.p.z.p., bardziej subiektywnie, jako wynikających z własnej, swobodnej oceny organu planistycznego (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2406/18, dostępny jw.). Sąd podziela stanowisko Wojewody, że w odniesieniu do § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1 planu miejscowego należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały. W § 7 uchwały, dotyczącym szczegółowych zasad i warunków łączenia i podziału nieruchomości stwierdzono, że dopuszcza się scalanie "i/lub" podział nieruchomość celem uregulowania własności i granic (ust. 1). Zarazem wskazano, że "sposób podziału nieruchomości określono w ustaleniach szczegółowych w Rozdziale III". W przepisie tym zawarto zatem jedynie ogólne odniesienie do procedury scalenia i podziału, nie ustalając przy tym żadnych z parametrów, wynikających z § 4 pkt 9 przywołanego rozporządzenia. Z kolei, w przepisach § 10 ust. 9 i § 11 ust. 9 planu, w ramach ustaleń szczegółowych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług - oznaczonych symbolami 1MN-U i 2MN-U (a w istocie dla terenów, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 planu, oznaczonych na rysunku planu symbolem MN-U) oraz dla terenu usług - oznaczonego symbolem U, przewidziano w § 10 (tereny MN-U) i § 11 (tereny U) ramach zasad podziału terenu na działki: linie prostopadłe lub zbliżone do prostopadłych do osi drogi (patrz: ust. 9 pkt 1 każdego z tych przepisów), jak też minimalną powierzchnię działek - odpowiednio dla terenów MN-U: 600 m˛ (§ 10 ust. 9 pkt 2) i dla terenu U: 800 m˛ (§ 11 ust. 9 pkt 2). Przepis § 4 pkt 9 rozporządzenia stanowi, że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad oraz warunków scalania i podziału nieruchomości zawierają określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych: a) szerokości frontów działek oraz ich powierzchni, b) kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego lub linii rozgraniczających teren drogi. Jest to przepis odrębny, a nie uzupełniający względem § 4 pkt 7 tego rozporządzenia, który reguluje ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym (lit. b) w zależności od potrzeb, ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 8 i 10 ustawy (u.p.z.p.), tj. sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych oraz pokrycie dachów (pkt 8) i minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych (pkt 10). Sąd zgadza się z Wojewodą co do tego, że § 4 pkt 9 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do procedury scalenia i podziału nieruchomości, która została szczegółowo uregulowana w Dziale III, rozdział 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (patrz: art. 101, art. 102 i dalsze), nie zaś podziału nieruchomości, odrębnie uregulowanego w Dziale III, rozdział 1 tej ustawy. Przepisy dotyczące scaleń i podziałów nie znajdują zastosowania w przypadku procedury podziału nieruchomości, którą prowadzi się na zasadach określonych w art. 92 i dalszych u.g.n. Określone w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. kompetencje rady gminy nie stanowią podstawy do określania warunków podziału geodezyjnego nieruchomości za wyjątkiem ustalenia, w zależności od potrzeb, minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych (art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p.). Rada gminy nie ma kompetencji do tego, by poza przyznaną jej delegacją ustawową ustalać zasady podziału ewidencyjnego nieruchomości, o którym mowa w art. 93 u.g.n. W konsekwencji, mając na uwadze konstrukcję wyżej przywołanych przepisów uchwały, należało uznać, że postanowienia § 10 ust. 9 i § 11 ust. 9 dotyczące określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego (pkt 1 powyższych przepisów) oraz minimalnej powierzchni działek (pkt 2 powyższych przepisów) zostały wprowadzone na potrzeby przyszłego podziału geodezyjnego obszaru nim objętego. Tym samym, ustalając warunki i zasady podziału nieruchomości w zakresie geometrii nowo wydzielanych działek (określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego) Rada Miejska wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej, a zarazem, wkraczając w materię uregulowaną przepisami ustawowymi, naruszyła zasadę działania w granicach i na podstawie prawa. Stanowi to istotne naruszenie prawa. Sąd podziela również stanowisko skarżącego, że wyjaśnienia Burmistrza przedstawione w trakcie postępowania nadzorczego, jak i w odpowiedzi na skargę były niespójne i niewystarczające dla uznania zgodności z prawem postanowień zawartych w § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1 uchwały. Określenie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych (art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p.) jest bowiem czym innym niż określenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości (art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.). Poza tym świadczy to o pomieszaniu pojęć oraz przedmiotu i zakresów poszczególnych regulacji. Również stanowisko Wojewody co do naruszenia § 4 pkt 1 i 7 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 u.p.z.p. okazało się zasadne. Przepis § 8 rozporządzenia reguluje sposób sporządzenia części graficznej projektu planu miejscowego. Część graficzną projektu planu miejscowego sporządza się w technice graficznej zapewniającej czytelność ustaleń planu i mapy, z wykorzystaniem której jest on sporządzony, oraz możliwość wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, sporządzania jego kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa (ust. 1). Część graficzną projektu planu miejscowego sporządza się w sposób umożliwiający jednoznaczne jej powiązanie z częścią tekstową projektu planu miejscowego (ust. 2). Z kolei § 4 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów zawierają określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, w tym nazwę klasy przeznaczenia terenu oraz symbol wraz z numeracją wyróżniającą je spośród innych terenów, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia. Na rysunku planu (w części graficznej planu) jest wyodrębniony tylko jeden teren oznaczony symbolem MN-U, określający teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług. Także w § 3 ust. 2 pkt 1 części tekstowej planu jest mowa o terenie MN-U - terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług. Natomiast § 10 uchwały wskazuje w swej części wstępnej, że dotyczy ustaleń dla terenu zabudowy jednorodzinnej lub usług, jednostek bilansowych oznaczonych na rysunku planu symbolami 1MN-U i 2MN-U. Szczegółowe ustalenia dotyczące obowiązujących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu zostały formalnie w § 10 odniesione do terenów 1MN-U i 2MN-U, mimo że w § 3 ust. 2 pkt 1 na obszarze objętym planem ustala się [jeden] tere zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług, oznaczy symbolem MN-U. Z kontekstu wynika zatem, że w istocie – na rysunku planu i w § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały – wyznaczono i określono w § 10 parametry i wskaźniki dla jednego terenu MN-U, tj. terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług teren MN-U. Przywołane przepisy ustawowe i wykonawcze zostały naruszone w ten sposób, że w § 3 uchwały oraz na rysunku planu wprowadzono (wraz z linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania) teren oznaczony symbolem MN-U, podczas gdy w § 10 ustalono parametry zabudowy i zagospodarowania dla terenów 1MN-U i 2MN-U, których z kolei brak na rysunku planu. Przy tym, zgodnie z wyjaśnieniami Burmistrza, oba tereny 1MN-U i 2MN-U zostały błędnie wskazane w treści uchwały, gdyż stanowią one jeden teren MN-U, dla którego w § 10 uchwały zawarto wszystkie wymagane ustalenia. Kolejne uchybienie dotyczyło dalszych, słusznie zakwestionowanych przez Wojewodę, przepisów planu miejscowego co do linii zabudowy ustalonych w § 10 ust. 3 i § 11 ust. 3 uchwały i wykreślonych w części graficznej planu. W przepisie § 10 ust. 3 ustalono dla terenów 1MN-U i 2MN-U – a w istocie, jak wynika z wcześniejszych rozważań, dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług oznaczonego symbolem MN-U – nieprzekraczalne linie zabudowy: 4,00 m, 5,00 m, 6,00 m, zgodnie z rysunkiem planu. Natomiast na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy zostały wyznaczone w odległości 4,00 m od linii rozgraniczającej drogi KR i 6,00 m od linii rozgraniczających z pozostałymi terenami dróg: 1KDD, 2KDD i KDZ. Podobnie, w § 11 ust. 3 uchwały ustalono dla terenu usług oznaczonego symbolem U nieprzekraczalne linie zabudowy: 5,00 m, 6,00 m, zgodnie z rysunkiem planu. Natomiast na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy dla terenu MN-U zostały wyznaczone w odległości 4,00 m od linii rozgraniczającej drogi KR i 6,00 m od linii rozgraniczających z pozostałymi terenami dróg: 1KDD, 2KDD i KDZ, zaś dla terenu U w odległości 6,00 m od linii rozgraniczającej drogi KDZ i linii rozgraniczającej, stanowiącej jednocześnie granicę planu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że w rzeczywistości dla żadnego z tych terenów nie wyznaczono linii zabudowy w odległości 5,00 m. Wskazana w § 10 i § 11 odległość 5,00 m, zgodnie z wyjaśnieniami Burmistrza, jest omyłką, która to nieścisłość jego zdaniem nie stanowi jednak istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, gdyż na rysunku planu w sposób jednoznaczny zostały przedstawione i zwymiarowane linie zabudowy. Jak wynika z art. 20 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p., część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Tekst planu stanowi treść uchwały rady gminy, a jego redakcja przybiera postać przepisów prawnych. Rysunek planu jest załącznikiem graficznym do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń wyrażonych graficznie na rysunku. Rysunek planu musi być więc uwzględniony w takim zakresie w jakim jest "opisany". W pewnym uproszeniu rysunek planu stanowi uszczegółowienie tekstu planu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 403/10,dostęny jw.). W konsekwencji, uchwalenie planu miejscowego, którego część rysunkowa nie jest spójna z ustaleniami tekstowymi, powinno być postrzegane jako naruszenie, w analizowanym tu aspekcie, trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Powyższe odnieść należy do wniosku Wojewody o stwierdzenie nieważności planu w zakresie wyżej wskazanych jednostek redakcyjnych zwartych w § 10 i § 11 uchwały (części tekstowej planu). Należało podzielić stanowisko Wojewody, wyłaniające się z treści zarzutów i argumentacji skargi, w myśl którego zawarcie w treści uchwały planistycznej ustaleń tekstowych dla terenów oznaczonych określonym symbolem, które nie zostały wyznaczone na rysunku planu, stanowi o istotnej wadliwości uchwały, skutkującej jej nieważnością w żądanej części w związku z istotnym naruszeniem prawa. Idąc dalej, Sąd zauważa, że istotne znaczenie w sprawie ma również wysłowiony w przywołanych Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w § 6) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, s. 38-39). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 62/16, dostępny jw.). Podkreślić również należy, że – jak wynika z postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. P 26/07 (OTK-A z 2008 r. nr 3, poz. 52) – tworzenie przepisów zbędnych jest błędem techniki prawodawczej, który w konkretnym przypadku może prowadzić do uznania, że doszło do sprzeczności z wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego zasadą poprawnej legislacji, jeśli zostanie wykazane, że skutków tego błędu nie można usunąć za pomocą reguł wykładni i reguł kolizyjnych powszechnie uznawanych i stosowanych w praktyce egzegezy przepisów prawnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 12 do § 11 ZTP). Sąd przypomina jeszcze, że to nie natura (przyczyna) danego błędu, lecz jego skutki są rozstrzygające dla oceny, czy dane naruszenie trybu lub zasad uchwalania planu miejscowego ma charakter istotnego naruszenia prawa. W tym wypadku, z przyczyn wyłożonych powyżej należało omawiane uchybienia uznać za istotne. Tym bardziej, że dopiero zgodne z żądaniem skargi, a w istocie również ze stanowiskiem organu gminy, stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowań użytych w zakwestionowanych jednostkach redakcyjnych planu sformułowań (cyfr, wyrazów, wymiarów i wyrażeń) pozwala na prawidłowe stosowanie uchwalonego aktu prawa miejscowego. Sprzeczności, niespójności i niekonsekwencje zawarte w zakwestionowanych postanowieniach uchwały wprost powodowałyby problemy z prawidłowym odczytaniem treści planu oraz z jego spójnej interpretacji i możliwości stosowania, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonych postanowień tej uchwały. Na koniec zaś Sąd zauważa, że zasygnalizowane przez Wojewodę niedostatki części graficznej uchwały (rysunku planu) w zakresie § 5 oraz § 7 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia, dotyczące wymogów części graficznej projektu planu miejscowego w zakresie wymaganych informacji o układzie współrzędnych zgodnym z obowiązującym państwowym systemem odniesień przestrzennych oraz informacji o źródle pochodzenia użytego materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie wpływa na czytelność i możliwość dalszego wykorzystywania rysunku planu. Poza tym z odpowiedzi udzielonej przez Burmistrza organowi nadzoru (pismo z dnia 21 marca 2023 r.) wynika, że nadesłano licencje i kartę informacyjną plików, potwierdzające pochodzenie map z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Należało zatem zgodzić się ze skarżącym, że nie stanowi to istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Konsekwentnie też skarga swoim zakresem zaskarżenia i żądaniami stwierdzenia nieważności nie obejmowała rysunku planu. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał zasadność stanowiska Wojewody i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w następującej części: § 10 w zakresie cyfry 1 w symbolu "1MN-U" oraz całości wyrażenia "i 2MN-U", § 10 ust. 3 i § 11 ust. 3 w zakresie wymiaru określonego jako "5,00m," oraz postanowień § 10 ust. 9 pkt 1 i § 11 ust. 9 pkt 1. Uchwała ta w zaskarżonej części naruszała bowiem prawo w stopniu istotnym. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając żądanie strony i wynik sprawy. Na koszty te składa się należne pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).