IV SA/Po 227/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi G. O. na decyzję Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania w ramach programu priorytetowego "Mój Prąd" postanawia stwierdzić swoją niewłaściwość miejscową i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Pismem z dnia [...] marca 2022 r. G. O. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Departament OZE Wydział Mój Prąd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska skargę na decyzję o nie zaliczeniu wniosku do wypłaty z funduszu Mój prąd i odrzucenie wniosku o dofinansowanie oraz odrzucenie zażalenia na powyższą decyzję. Skarga ta dotyczy wniosku, któremu nadano nr [...] "wniosek o dofinansowanie fotowoltaiki" złożony w dniu [...] grudniu 2020 r. W skardze skarżąca podała, że w dniu [...] grudnia 2020 r. złożyła wniosek o dofinansowanie fotowoltaiki. Po upływie 210 dni od daty złożenia wniosku, mailem [...] czerwca 2021 r. skarżąca otrzymała informację, że wniosek został zarejestrowany w systemie pod nr [...] i został przekazany do weryfikacji. W skardze skarżąca wskazała, że faktycznie wniosek został złożony zbyt wcześnie po zakończeniu montażu, a przed podłączeniem instalacji do sieci. Jednak przed przystąpieniem do montażu zostały załatwione wszelkie procedury administracyjne związane z przyłączeniem zbudowanej mikroinstalacji do sieci elektroenergetycznej. Ocena wniosku pierwszego stopnia (w tym momencie wniosek uzyskał numer [...]) nastąpiła w dniu [...] czerwca 2021 r. W wyniku oceny stwierdzono: brak zaświadczenia OSD potwierdzającego przyłączenie mikroinstalacji do sieci oraz fakt, że dołączone oświadczenie o dokonaniu zapłaty dotyczy innej osoby niż wnioskodawca, wobec czego skierowano wniosek do uzupełnienia. Ponieważ od [...] czerwca 2021 r. Przez 5 miesięcy skarżąca nie otrzymywała żadnej informacji dlatego [...] listopada 2021 r. wysłała maila z prośbą o informację kiedy wniosek zostanie rozpatrzony. Tego samego dnia skarżąca dostała maila od Pani K. J. z informacją, że jej wniosek został zweryfikowany pod względem merytorycznym i wymaga uzupełnienia o zaświadczenie OSD, które należy przesłać bezpośrednio do Pani K. J.. W skardze skarżąca wskazała, że zapłata za wykonanie fotowoltaiki została dokonana, faktura potwierdzającą płatność przelewem została wystawiona [...].10.2020 r. ([...] zł). Skarżąca przesłała mailem Pani K. J. faktury i potwierdzenie zapłaty. W skardze wskazano, że w dniu [...] listopada 2021 r. skarżąca otrzymała mailem informację, że uzupełniony wniosek został przekazany do końcowej weryfikacji. W odpowiedzi na skargę podano, że po przeanalizowaniu zgormadzonych dokumentów w dniu [...] listopada 2021 r. ustalono, że wnioskodawca nie spełnił kryteriów dostępu (instalacja została przyłączona po dniu złożenia wniosku). W dniu [...] stycznia 2022 r. skarżąca wysłała maila do Pani J. :" Szanowna Pani! Wysyłałam wszystkie potrzebne dokumenty, do dnia dzisiejszego nie otrzymałam żadnej odpowiedzi. Proszę o odpowiedź". Ponieważ przez 19 dni skarżąca nie otrzymałam żadnej odpowiedzi na maila w dniu [...].02.2022 r. zadzwoniła na infolinię i tam otrzymała informację, że jej wniosek został odrzucony, poprosiłam, by jej tą informację przesłano na maila, i otrzymała ją [...].02.2022 r. Powodem odrzucenia wniosku było to, że wniosek został złożony przed zakończeniem projektu. W dniu [...] lutego 2022 r. za pomocą aplikacji do oceny wniosków zostało wysłane do Skarżącej zawiadomienie o odrzuceniu wniosku z procedowania. Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. skarżąca zwróciła się do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o ponowne rozpatrzenie jej wniosku nr [...] złożonego w dniu [...].12.2020 r., dotyczącego dofinansowania fotowoltaiki o odrzuceniu którego dowiedziałam się w dniu [...].02.2022 r. W piśmie tym wskazała, że "Faktycznie wniosek złożyliśmy zbyt wcześnie po zakończeniu montażu a przed podłączeniem instalacji do sieci. Jednak przed przystąpieniem do montażu zostały załatwione wszelkie procedury administracyjne związane z przyłączeniem zbudowanej mikroinstalacji do sieci elektroenergetycznej". W dniu [...] lutego 2022 r. w związku ze złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dokonano powtórnej oceny wniosku, i informacją z dnia [...] lutego 2022 r. utrzymano wcześniejsze stanowisko w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie. Według skarżącej ta sytuacja, tj. brak informacji postawiła ją w sytuacji braku możliwości dokonania stosownych uzupełnień oraz ewentualnego złożenia ponownego wniosku po zakończeniu inwestycji. Wystarczyła zwrotna informacja, że wniosek nie może być zarejestrowany z takiej czy innej przyczyny. Tym bardziej po informacji iż wniosek został w dniu [...].06.2021. zarejestrowany, skarżąca nabrała pewności, że wszystko jest prawidłowo. Skarżąca podała, że od momentu zarejestrowania wniosku czekała 151 dni, żeby po jej interwencji drogą mailową uzyskać informację iż wniosek podlega uzupełnieniu. Skarżąca podała, że w dniu [...] listopada 2021 r. Dostałam informację iż wniosek został w pełni uzupełniony i przekazany do końcowej weryfikacji. Skarżąca wskazała, że w sumie po 436 dniach od momentu złożenia wniosku w wyniku jej interwencji otrzymała odpowiedź, że powodem odrzucenia jej wniosku jest fakt iż został złożony przed podłączeniem mikroinstalcji do sieci. Według skarżącej tak długi termin rozpatrywania jej wniosku o dofinansowanie w znacznym stopniu ograniczył jej możliwości w zakresie ewentualnego składania ponownego wniosku o dofinansowanie. Skarżąca zwróciła uwagę, że NFOSiGW w całym przedmiotowym procesie nie informował jej na bieżąco o brakach formalnych w dokumentach, nie wskazywał toku postępowania w celu wyeliminowania braków formalnych, do czego skarżąca uważa, że zgodnie z przepisami był prawnie zobowiązany, Skarżąca podała również w skardze, że wniosku o dofinansowanie nie posiada z tego względu, że był składany drogą elektroniczną oraz, że uważa, że argumenty, które przytoczyła merytorycznie uzasadniają jej roszczenia. W odpowiedzi na skargę pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej reprezentowany przez radcę prawnego M. J. wniósł o: 1. na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa odrzucenie złożonej przez Skarżącą "skargi na decyzję o nie zaliczenie mojego wniosku do wypłaty z funduszu Mój prąd i odrzucenie mego wniosku o dofinansowanie, oraz odrzucenie zażalenia na powyższą decyzję " - z uwagi na fakt, że skarga wniesiona została w stosunku do czynności NFOŚiGW, które nie podlegają kontroli przez sąd administracyjny, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, wniósł o: 2. oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa jako całkowicie bezzasadnej. W odpowiedzi na skargę w uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi podano, że zgodnie z art. 400 ust. 1 POŚ jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305, 1236 i 1535). Zgodnie z art. 400b ust. 3 POŚ Narodowy Fundusz wykonuje zadania Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji określone w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji oraz Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego określone w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Stosownie do art. 386 pkt 3 POŚ Fundusz stanowi jedną z instytucji ochrony środowiska. Ustawodawca nie zakwalifikował NFOSiGW jednak do organów ochrony środowiska, o których mowa w art. 376 POŚ, tym samym uznać należy, że Fundusz ten nie został przez ustawodawcę włączony do grona organów administracyjnych do spraw ochrony środowiska, które to organy zostały wymienione w innym dziale POŚ, których rozstrzygnięcia podlegają kontroli sądów administracyjnych. Uznać należy zatem, że NFOŚiGW nie jest organem, który ze swej istoty może działać władczo poprzez wydawanie aktów administracyjnych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę argumentowano, że potwierdzenie powyższego stanowiska znajdujemy w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 861/10 (CBOSA), które dotyczyło zaskarżenia do Sądu stanowiska Funduszu w przedmiocie odmowy udzielenia dopłaty do demontażu pojazdu, zgodnie z którym: "Narodowy Fundusz nie został zaliczony przez ustawodawcę do organów ochrony środowiska wymienionych w art. 376, lecz zgodnie z art. 386 pkt 3 Prawa ochrony środowiska, został określony jako jedna z instytucji ochrony środowiska. Powyższe świadczy jednoznacznie o tym, że ustawodawca świadomie nie chciał Narodowego Funduszu włączyć do grona organów administracji do spraw ochrony środowiska, które wymienił w innym działe ustawy - Prawo ochrony środowiska. Twierdzenie więc w tym przypadku, że Narodowy Fundusz jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, jest jawnym naruszeniem woli ustawodawczy, sprzecznym z ratio legis tej ustawy." W dalszej części uzasadnienia wniosku o odrzucenie skargi wskazano, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontroli sądów administracyjnych poddane są akty lub czynności z zakres administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględniając powyższe oraz mając na uwadze regulacje POS nie można uznać, że zawiera ona przepisy przyznające określone uprawnienia do uzyskania finansowania określonej kategorii podmiotów. Ustawa nie zawiera przepisów materialnych, z których takie uprawnienie można by wywieść. Istotą rozwiązań ustawowych jest natomiast określenie, jakiego rodzaju działania służące realizacji polityki ekologicznej, mogą być finansowane ze środków będących w dyspozycji powołanych w tym celu instytucji. Powyższe regulacje jednoznacznie wskazują że intencją ustawodawcy nie było nadanie NFOŚiGW charakteru organu administracji publicznej, a tym samym przypisanie im typowej dla organów administracji formy działania w postaci aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej). W tym miejscu wskazać należy na orzeczenie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 861/10, w którym zaznaczono, że ,skoro art. 411 ust. 8 POS stanowi, iż dotacji (...) i pożyczek udziela się na podstawie umów cywilnoprawnych to należy przyjąć, że przepis ten jednocześnie wyklucza podejmowanie decyzji w tym zakresie Skoro zatem działanie podmiotu ma charakter czynności cywilnoprawnej, to zawarcie tej umowy oraz czynności negocjacyjne poprzedzające zawarcie takiej umowy nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej (patrz także postanowienie NSA z dnia 21 lutego 1997 r., sygn. akt l SA264/97) ". Mając na uwadze przedmiot skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 26 Ustawy wykonywanie zadań krajowego operatora zarządzającego krajowym systemem zielonych inwestycji zostało powierzone Funduszowi, do którego zadań należy m.in. (art. 26 ust. 2 Ustawy): 1) organizowanie naboru wniosków o dofinansowanie ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym i ich weryfikacja; 2) sporządzanie listy programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym; 2a) przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu list kosztów wstępnie zakwalifikowanych do refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym wraz ze wskazaniem programów lub projektów, których dotyczą te koszty; 3) nadzorowanie wdrażania i realizacji programów i projektów oraz ocena uzyskanych przez nie efektów ekologicznych. Zgodnie z art. 29 Ustawy natomiast: 1) Krajowy operator organizuje i prowadzi w trybie konkursowym nabór wniosków o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym dla programów lub projektów w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji. 2) Ogłoszenie o naborze wniosków i jego warunkach Krajowy operator zamieszcza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim i na swojej stronie internetowej. 3) Krajowy operator ustala regulamin naboru wniosków, uwzględniając wymagania wynikające z zawartych umów sprzedaży jednostek przyznanej emisji, i podaje go do publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej. 3a) Krajowy operator ustala regulamin naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków, o których mowa w art. 23 ust. la, i podaje go do publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej. 4) Regulamin naboru wniosków powinien zawierać: 1. określenie podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym; 2. procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny programów i projektów; 3. terminy składania wniosków oraz oceny programów i projektów; 3a. określenie limitu środków przeznaczonego na dofinansowanie; 3b. wskazanie możliwości przeznaczenia niewykorzystanej kwoty limitu na dofinansowanie programów lub projektów rezerwowych; 4. wzory formularzy wniosków. 4a) Krajowy operator może zmieniać regulamin naboru wniosków, jeżeli zmiany nie spowodują pogorszenia warunków naboru lub jeżeli konieczność ich wprowadzenia wynika ze zmian przepisów prawa powszechnie obowiązującego. 5) Regulamin naboru wniosków oraz jego zmiany wymagają zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw klimatu. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano w dalszej kolejności, że proces oceny wniosków złożonych w ramach naborów nie jest regulowany wprost przepisami POŚ i Ustawy. POŚ zawiera jedynie regulacje dotyczące wskazania uprawnień Rady Nadzorczej NFOŚiGW, w tym w zakresie ustalania kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków Funduszu, ustalania trybu i zasad udzielania i rozliczania dotacji. Sposób złożenia wniosków, etapy rozpatrywania wniosków, ocenę wniosków według kryteriów dostępu i jakościowo punktowych, procedurę zestawienia wniosków na listach projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania oraz warunki zawarcia umowy określał natomiast Regulamin, zatwierdzany przez ministra właściwego do spraw klimatu. Możliwość złożenia skargi na etapie procedowania wniosku o dofinansowanie w ramach procedury oceny wniosków przewiduje natomiast art. 31 Ustawy oraz § 7 Regulaminu. Według art. 31. Ustawy 1. Podmiot, którego program lub projekt znajdujący się na liście, o której mowa ir art. 30 ust. 3 pkt 2. nie został zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw klimatu, może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do ministra właściwego do spraw klimatu. 2. W przypadku gdy minister właściwy do spraw klimatu utrzyma w mocy swoje/ decyzję, podmiotowi przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. 3. Wniesienie skargi nie wstrzymuje zawierania umów o udzielenie dotacji z beneficjentami. § 7 Regulaminu 1. Wnioski, które uzyskały pozytywną ocenę wg byteriów dostępu zestawiane są na częściowych listach projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania malejąco wg punktacji otrzymanej w ramach oceny wg kryterium jakościowego punktowego. Umieszczenie wniosku na liście częściowej jest uwarunkowane dostępnością środków. 2. Częściowe listy projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania, po akceptacji przez osobę upoważnioną, są przekazywane ministrowi właściwemu ds. klimatu i publikowane są na stronie internetowej www.nfosigw.gov.pl. 3. Umieszczenie wniosku na częściowej liście projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania nie stanowi zobowiązania NFOŚiGW do udzielenia dofinansowania. 4. Minister właściwy ds. klimatu zatwierdza listy, o których mowa w ust. 2 i umieszcza na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra wykaz beneficjentów, których projekty zostały zatwierdzone. 5. Minister właściwy ds. klimatu może nie zaakceptować projektu do dofinansowania. Od negatywnej decyzji ministra właściwego ds. klimatu przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie lub skarga do sądu administracyjnego. Powyższe regulacje przewidują zatem możliwość złożenia skargi wyłącznie na etapie procedowania wniosku przez ministra ds. klimatu, a więc miały zastosowanie wyłącznie do wniosków, które na etapie oceny dokonywanej przez NFOŚiGW uzyskały pozytywną ocenę i zostały zestawione na częściowych listach projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania, a następnie nie zostały zaakceptowane przez ministra właściwego ds. klimatu. Możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie możliwość złożenia skargi do WSA ograniczona została zatem jedynie do rozstrzygnięć (decyzji) podejmowanych przez ministra właściwego ds. klimatu. Żaden z wskazanych powyżej aktów prawnych, w tym Ustawa oraz Prawo ochrony środowiska nie przewidują natomiast możliwości kontroli jakichkolwiek rozstrzygnięć NFOŚiGW związanych z realizacją procedury oceny wniosków, przez sąd administracyjny. Regulamin wskazuje natomiast wprost w § 13 ust. 4, że Ewentualne spory i roszczenia związane z konkursem rozstrzygać będzie sąd powszechny, właściwy dla siedziby NFOŚiGW". Tym samym wedle odpowiedzi na skargę uznać należy, że w zakresie objętym przedmiotową skargą a więc w zakresie zastrzeżeń co do prowadzonej procedury oceny wniosków i wydawanymi w jej ramach rozstrzygnięć przez NFOŚiGW (odrzucenie wniosku z uwagi na niespełnienie warunków dofinansowania określonych w Programie), poza przewidzianymi w samym regulaminie uprawnieniami, w tym możliwości skierowania postępowania na drogę postępowania cywilnego, brak było podstaw do złożenia przez skarżącą skargi do WSA. Przywołano także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 15 lutego 2011 r. (II OSK 937/10), zgodnie z którym "Skoro realizacja uprawnienia, o którym mowa w art. 410a p.o.ś. następuje przez zawarcie umowy cywilnoprawnej, to w razie odmowy jej zawarcia z jakichkolwiek przyczyn, przysługuje wnioskodawcy dochodzenie tego uprawnienia w postępowaniu cywilnym przed sadem powszechnym". W oparciu o powyższe z uwagi charakter prawny podejmowanych działań przez NFOŚiGW w ramach prowadzonego naboru wniosków o dofinansowanie z Programu, brak regulacji przewidujących możliwość kontroli rozstrzygnięć NFOŚiGW podejmowanych w ramach ww. procedury oceny wniosków przez sąd administracyjny, a także zapisy Regulaminu przewidujące możliwość rozstrzygania sporów jedynie przed sądem powszechnym, według oceny pełnomocnika Funduszu uznać należy, że wniesienie skargi na czynności NFOŚiGW w tym zakresie jest niezasadne i skutkować winno odrzuceniem skargi przez Sąd z uwagi na brzmienie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy p.p.s.a. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odnośnie wniosku o oddalenie skargi przedstawiono następujące uzasadnienie: skarżąca w dniu [...] grudnia 2020 r. złożyła wniosek o dofinansowanie nr [...] (identyfikator elektroniczny [...]). W ramach prowadzonej zgodnie z Regulaminem procedury, wniosek został poddany ocenie zgodnie z kryteriami określonymi w Programie. W związku z przeprowadzoną oceną wniosku o dofinansowanie Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków wniosku, w tym wymaganego zaświadczenia OSD zawierającego datę przyłączenia. W dniu [...] lutego 2022 r. Skarżąca została poinformowana za pośrednictwem maila, że złożone przez Skarżącą odwołanie od rozstrzygnięcia Funduszu w przedmiocie odrzucenia wniosku jest bezzasadne, tym samym została utrzymana decyzja o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie z dalszego procedowania. W ocenie pełnomocnika Funduszu mając na uwadze powyższe oraz zarzuty przedstawione przez Skarżącą w skardze wskazać należy, że każdy Wnioskodawca składając wniosek w naborze wniosków w Programie zobowiązany był zapoznać się z zasadami Programu jak również z Regulaminem naboru wniosków. Stosowne oświadczenie w tym zakresie zawarte było we wniosku o dofinansowanie. Tym samym uznać należy, że Skarżącej powinny być znane zarówno regulacje Programu, w tym warunki przyznania dofinansowania, jak i zapisy Regulaminu. Program wskazywał wprost, że dofinansowanie udziela się na projekty zakończone przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie. Okres kwalifikowalności kosztów to okres od 23.07.2019 r. do 31.12.2025 r., przy czym: a) rozpoczęcie przedsięwzięcia rozumiane jest jako poniesienie pierwszego kosztu kwalifikowanego (data opłacenia pierwszej faktury lub równoważnego dokumentu księgowego); b) zakończenie przedsięwzięcia rozumiane jest jako przyłączenia mikroinstalacji do sieci; c) koszty kwalifikowane: zakup, montaż oraz odbiór i uruchomienie instalacji objętych przedsięwzięciem (panele fotowoltaiczne z niezbędnym oprzyrządowaniem) - wymaganym elementem instalacji są liczniki dwukierunkowe (koszt licznika nie jest kosztem kwalifikowanym). W odpowiedzi na skargę wskazano, że wniosek został przez skarżącą złożony w dniu [...].12.2020 r. a zgodnie z uzupełnionym zaświadczeniem OSD przyłączenie mikroinstalacji do sieci nastąpiło w dniu 28 .12.2020r., co potwierdziła sama Skarżąca w złożonej skardze. Tym samym wedle uzasadnienia odpowiedzi na skargę, z uwagi na zapisy Programu (§ 5 ust. 3), wniosek należało odrzucić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje Skarżąca kwestionuje zasadność przesłanej w dniu [...] lutego 2022 r. w formie elektronicznej (e-mail) informacji w zakresie utrzymania rozstrzygnięcia Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, który ma siedzibę w Warszawie, ul. Konstruktorska 3A w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie, w tym celu skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Regulamin drugiego naboru o dofinansowanie przedsięwzięć ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach Programu Priorytetowego Mój Prąd określa, że Program Priorytetowy "Mój Prąd" to program, o którym mowa w art. 22 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1447 z późn. zm.) opracowany przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie rodzajów programów i projektów przeznaczonych do realizacji w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji (Dz. U. 2019 r., poz. 1209) określający podmioty, które mogą się ubiegać o dofinansowanie, rodzaje projektów kwalifikujących się do dofinansowania, warunki udzielenia dofinansowania oraz kryteria oceny wniosków o dofinansowanie; zwany dalej "Programem". Przepis art. 13 § 2 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 t.j. dalej jako: "p.p.s.a") określa właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych, przyjmując, że do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Należy zaznaczyć, że siedziby oraz obszar właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych określają przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25.04.2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) oraz z 13.08.2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wojewódzkie sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swej właściwości miejscowej. Oznacza to, że przed oceną dopuszczalności skargi sądy te w pierwszej kolejności zobowiązane są ustalić, czy są właściwe miejscowo do rozpatrzenia danej sprawy, czyli czy na terenie województw objętych ich właściwością ma siedzibę organ, którego działalność jest przedmiotem zaskarżenia (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2010 r. I OZ 826/10, LEX nr 742082). Podczas badania przez sąd swojej właściwości miejscowej i rzeczowej bez znaczenia pozostają okoliczności dotyczące istnienia podmiotu (...), jak również ustalenia, czy jest on organem administracji publicznej (...) ustalenia w tym zakresie następują bowiem dopiero na etapie badania skargi pod względem formalnym oraz podczas jej ewentualnego merytorycznego rozpoznania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r., I OZ 227/12, LEX nr 1145163). O właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych przesądza siedziba organu administracji publicznej, bądź też organu podmiotu wykonującego funkcje zlecone administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., I OZ 49/12, LEX nr 1113320). Zgodnie z Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r., w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U.2003.72.652): w § 1. pkt 10 wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – obejmuje obszar Województwa Wielkopolskiego; zgodnie natomiast z § 1. pkt 13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – obejmuje obszar Województwa Mazowieckiego. Skoro Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej ma siedzibę w Warszawie, czyli na terenie Województwa Mazowieckiego, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który obejmuje swą właściwością obszar Województwa Wielkopolskiego nie jest właściwy do rozpoznania skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 59 § 1 p.p.s.a. należało uznać Wojewódzki Sąd Administracyjny w poznaniu za niewłaściwy miejscowo i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.