IV SA/Po 232/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Kańduła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. S. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. S. Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] w K. kwotę [...]( [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postepowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie: odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu [...] realizowanego na dz. o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny J. gm. K." - po dokonaniu zmian podziału geodezyjnego nieruchomości "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...],[...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym J. gm. K." na rzecz Z. S. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe X Z. S. z siedzibą w K. , ul. [...] Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Burmistrz Gminy i Miasta K. [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu [...] realizowanego na dz. o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny J. gm. K.". Jednak, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w mocy tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Na powyższą decyzję Z. S. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe X w K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia [...] lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Po [...] oddalił tę skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK [...] oddalił natomiast skargę kasacyjną Z. S. Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe X w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Po [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] Wójt Gminy K. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu [...] realizowanego na dz. o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny J. gm. K."" - po dokonaniu zmiany podziału geodezyjnego nieruchomości "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnym [...], [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym J. , gm. K." na rzecz Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe X Z. S. z siedzibą w K. , ul. [...]. Załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że do rozpoznania niniejszej sprawy został wyznaczony postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. Organ wyjaśnił, że przyjął, że co do zasady w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy obowiązujące w dniu orzekania tj. przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ) oraz przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Podkreślono, że przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie przewidują aby do spraw wszczętych a nie zakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, należało stosować przepisy dotychczasowe. Przepisem przejściowym jest bowiem cytowany art. 15 ust. 3 ustawy oraz przepis art. 16 ust. 2 ustaw, który odnosi się tylko do właściwości organów stanowiąc, iż sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znajduje zastosowanie w postępowaniach w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, co wprost wynika z art. 6 pkt 7 tej ustawy. Jednocześnie ustawodawca zawarł w Rozdziale 4 - przepisy przejściowe i końcowe zapisy dotyczące stosowania przepisów nowej ustawy w przypadku postępowań pozostających w toku. Skoro ustawodawca nie wskazał wyraźnie, że w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, które nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, to należy przyjąć, że zgodnie z zasadą bezpośredniego działania prawa w sprawach tych, mają zastosowanie przepisy nowe. Dalej wskazano, że zgodnie z przedstawionym przez Burmistrza Gminy i Miasta K. wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: K., G. , S. , J. , K. , N. , S. , S. , I. , W. , K. na terenie Gminy i Miasta K., przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] lutego 2012 r. (Dz. U. Woj. W. z dnia 2012 r., poz. 1313) dla działki ozn. nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym J. gmina K. obowiązuje plan miejscowy. Ustalono też, że dz. nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi oraz R1 i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym. Dalej wskazano, że działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym J. gmina K. (działka powstała w związku z podziałem działki nr [...]), położona jest na obszarze ozn. symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi oraz R 1 i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym. Działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym J. gmina K. (działka powstała w związku z podziałem działki o nr [...]), położona jest na obszarze ozn. symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi. Organ I instancji mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przeprowadził postępowanie w celu ustalenia czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg określony w art. 4 tej ustawy. Ustalono, że odległość elektrowni wiatrowej [...] zlokalizowanej na działce oznaczonej nr ew. [...] od budynku mieszkalnego [...] płożonego na działce ew. nr [...] wynosi [...] metra; odległość elektrowni wiatrowej [...] zlokalizowanej na działce ew. nr [...] od budynku mieszkalnego [...] płożonego na działce ew. nr [...] wynosi [...] metra; odległość elektrowni wiatrowej [...] zlokalizowanej na działce ew. nr [...] od budynku mieszkalnego [...] płożonego na działce ew. nr [...] wynosi [...] metra. Wskazano, że minimalna odległość elektrowni wiatrowych od najbliżej położonej zabudowy mieszkaniowej od turbiny [...] jest oddalona od zabudowy mieszkalnej o [...]m i [...], natomiast turbina [...] o [...]m. Organ I instancji wskazał, że wysokość elektrowni wiatrowej [...] i [...] wynosi [...][...]m, a zatem jej dziesięciokrotność wynosi [...]m. A to oznacza, że odległość turbin wiatrowych od najbliżej położonych budynków mieszkalnych, bądź budynków o funkcji mieszkalnej jest sprzeczna z ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ I instancji podkreślił, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określa minimalne odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej oraz od form ochrony przyrody i od kompleksów leśnych. W przewidzianym prawem terminie odwołanie od decyzji organu I instancji złożył Z. S. podnosząc zarzuty naruszenia art. 80 ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; art. 15 ust. 3 oraz art. 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych; art. 13 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W odwołaniu podniesiono również naruszenie art. 7, art. 8, art. 49, art. 77§ 1 i art. 80 i art. 107 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie: odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu [...] realizowanego na dz. o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny J. gm. K." - po dokonaniu zmian podziału geodezyjnego nieruchomości "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...],[...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym J. gm. K." na rzecz Z. S. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe X Z. S. z siedzibą w K. , ul. [...] Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. powoduje, że sprawa wszczęta na podstawie wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2011 r. nie została zakończona decyzją ostateczną, co uzasadniało zastosowanie przepisów dotychczasowych tj.: przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm., dalej u.i.o.ś., tekst jednolity tej ustawy opublikowany Dz. U. 2016 r. poz. 353 ze zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936), przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej "kpa", tekst jednolity tej ustawy opublikowany (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935); przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowej (Dz. U. z 2016, poz. 961 dalej). Podkreślono, że fakt zrealizowania inwestycji nie oznacza, że sprawa wydania decyzji środowiskowej staje się bezprzedmiotowa. Dalej Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie wnioskowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. organy wypowiedziały się co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W obrocie prawnym pozostaje opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] maja 2011 r. opiniująca pozytywnie bez zastrzeżeń warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pod względem higienicznym i zdrowotnym dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgadniające realizację ww. przedsięwzięcia i określające warunki jego realizacji. Po wydaniu powyższych uzgodnień i wydaniu decyzji z dnia [...] września 2011 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dokonano podziału działki ozn. nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym J. na dwie działki o nr ewid. [...] i [...]. Zgodnie z zapisem planu miejscowego teren inwestycji tj.: działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie ewid. J. , gm. K. położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi oraz R1 i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym. Działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie J., gm. K. położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi oraz R1 i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym. Działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie J., gm. K. położona jest w jednostce urbanistycznej na obszarze oznaczonej symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi. Kolegium wskazało wprost, że analiza zapisów planu miejscowego nie budzi wątpliwości, iż realizacja spornej inwestycji na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] i [...] w obrębie geodezyjnym J. - jest zgodna z przeznaczeniem terenu - określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże chociaż plan ten dopuszcza lokalizację przedmiotowej inwestycji wskazano, że w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016, poz. 961). W związku z wejściem w życie tej ustawy Kolegium wskazało na definicję legalną elektrowni wiatrowej, która zawiera art. 2 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zgodnie z którym elektrownia wiatrowa oznacza budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925). Dalej wskazano, że na podstawie art. 2 pkt 2 tej ustawy elementy techniczne elektrowni wiatrowej obejmują: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Zaznaczono przy tym, że wyliczenie zawarte w art. 2 pkt 1 ww. ustawy, nie ma charakteru wyczerpującego z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "składają się co najmniej". Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, minimalna odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej, winna być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. Jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Kolegium wskazało, że przepis ten, wobec braku regulacji intertemporalnych w tym zakresie, ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie ustawy. W rozpoznawanej sprawie jest natomiast niesporne, że wniosek o określenie środowiskowych uwarunkowań złożony został przed dniem 16 lipca 2016 r. (data wejścia w życie ustawy) a sprawa nie została ostatecznie zakończona przed tą datą. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 13 ust. 3 ustawy stanowi, że: "Postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych". Brak w tym przepisie jakiegokolwiek odniesienia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast z treści przepisów art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy nie można wyciągnąć wniosku, że przepisy ustawy stosuje się wyłącznie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że ustawodawca stanowiąc nowe prawo powinien określić jaki reżim prawny obowiązuje wobec stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy, które pozostają w toku. Może przewidzieć bezpośrednie działanie nowych przepisów do tzw. "przechwyconych spraw", albo dalsze stosowanie przepisów dotychczasowych. Jeżeli jednak nie wypowiada się w tej kwestii wyraźnie, należy przyjąć jako obowiązującą zasadę bezpośredniego zastosowania nowej ustawy. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znajdzie więc zastosowanie do zdarzeń, stosunków prawnych czy stanów zarówno powstałych po dniu jej wejścia w życie, jak też do tych które co prawda miały miejsce wcześniej, ale trwają dalej, a więc nie zostały zamknięte w przeszłości. Kolegium wskazało, że mając powyższe na uwadze Wójt Gminy K. słusznie przeprowadził postępowanie w celu ustalenia czy zachowane zostały minimalne odległości tego przedsięwzięcia od zabudowy mieszkaniowej. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się operat pomiarowy wykonany w czerwcu 2017 r. przez uprawnionego geodetę. Z operatu tego wynika, że odległość istniejącej elektrowni wiatrowej [...] zlokalizowanej na działce o nr ewi. [...] o wysokości całkowitej [...] m od budynków mieszkalnych położonych na działce o nr [...] wynosi [...] m i [...] wynosi [...] m oraz elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działce o nr [...] o wysokości całkowitej [...] m od budynku mieszkalnego położonego o nr [...] wynosi [...] m, czyli są mniejsze od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Mając powyższe na uwadze za niezasadny Kolegium uznało zarzut niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 3 oraz art. 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej oraz w zw. z § 30 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 283). W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego wywiódł Z. S. prowadzący działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe X w K. . W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. : a. art. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez uznanie, iż przedmiotowe turbiny wiatrowe Skarżącego spełniają definicję elektrowni wiatrowej określoną w art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, mimo że nie posiadają zespołu przeniesienia napędu, który to zgodnie literalnym brzmieniem przywołanego przepisu stanowi niezbędny element kwalifikujący daną budowlę jako elektrownie wiatrową - turbiny wiatrowe (budowle) skarżącego są bowiem oparte na konstrukcji bezprzekładniowej. b. art. 80 ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie uzasadnionym pozostawało wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowych, zwłaszcza w sytuacji gdy inwestycja jest już zrealizowana c. niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 3 oraz art. 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, polegające na wadliwym przyjęciu, że skoro przywołana ustawa nie reguluje kwestii intertemporalnej względem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań, to dla postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, lecz w zakresie decyzji wydawanych po dniu wejścia w życie ustawy, stosujemy przepisy obecnie obowiązujące, mimo że w przedmiotowym przypadku w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...].09.2011 r. winny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązuję na dzień wydania decyzji względem której stwierdzono nieważność d. niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 3 w związku z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej oraz w związku z § 30 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) poprzez błędne przyjęcie przez organ I instancji, iż przepisy ustawy o inwestycjach miały zastosowanie w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji Wskazano nadto na naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkowi w tym zakresie oraz na jego dowolnej ocenie i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; b. art. 8 i 107 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, c. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w oparciu o postępowanie wszczęte przez Wójta Gminy K. w związku ze wznowieniem postępowania [...], mimo że SKO w K. postanowieniem z dnia [...].03.2017 r. ([...]) wyznaczyło Wójta Gminy K. do rozstrzygnięcia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...].09.2011 r. wydanej w sprawie [...] Żądaniem skargi objęto uchylenie w całości - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a - decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].12.2017 r. sygn. akt [...] oraz stosownie do art. 135 p.p.s.a. decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...].08.2017 r. nr [...], a nadto zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. sygn. IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie sygn. akt IV SA/Po [...] ze skargi Z. S. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe X w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy będzie zależało od wyniku postępowania toczącego się przez Trybunałem Konstytucyjnym, w połączonych sprawach K 51/16 i K 54/16. Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że sytuacja prawna inwestora uległa zmianie, a w związku z tym jego wniosek powinien zostać rozpoznany z uwzględnieniem stanu prawnego aktualnego na dzień orzekania przez organy. Postanowieniem z dnia 03 czerwca 2020 r. sygn. K 51/16 Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 2107) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. - zwanej: p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie dotyczące odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu [...] realizowanego na dz. o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny J. gm. K." – (po dokonaniu zmian podziału geodezyjnego nieruchomości) "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...],[...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym J. gm. K." na rzecz Z. S. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe X Z. S. z siedzibą w K. , ul. [...] Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r. (karta nienumerowana) i na skutek tego wniosku doszło do wydania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], której nieważność została następnie stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Kwestią bezsporną pozostaje również, że dokonano podziału działki ozn. nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym J. na dwie działki o nr ewid. [...] i [...]. Bezsporne pozostaje, że działki objęte wnioskiem położone są na obszarze dla którego obowiązuje i w dacie orzekania przez organy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: K., G. , S. , J. , K. , N. , S. , S. , I. , W. , K. , na terenie Gminy i Miasta K. (Dz.Urz. Woj.Wlkp. z 2012, poz. 1313 – dalej również jako: "Plan"). Niekwestionowane pozostaje ponadto, że zgodnie z zapisem Planu teren inwestycji tj.: działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie ewid. J. , gm. K. położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi oraz R1 i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym. Działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie J., gm. K. położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi oraz R1 i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym. Działka ozn. nr ewid. [...] w obrębie J., gm. K. położona jest w jednostce urbanistycznej na obszarze oznaczonej symbolem: R/Ew i przeznaczona jest pod teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi. Reasumując, realizacja spornej inwestycji na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] i [...] w obrębie geodezyjnym J. - jest zgodna z przeznaczeniem terenu - określonym w Planie. Istota sporu sprowadza się do zasadności stosowania w ustalonym stanie faktycznym przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016, poz. 961; aktualnie: Dz.U. z 2020, poz. 981 – dalej jako: u.e.w.)., a konkretnie wymogu wynikającego z jej art. 4. Wskazany przepis stanowi, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Spór ogniskuje się wokół zasadności stosowania wskazanego przepisu do stanu faktycznego badanej sprawy. Należy, bowiem wskazać, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r. (karta nienumerowana) i na skutek tego wniosku doszło do wydania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], której nieważność została następnie stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Okoliczność ta jest o tyle istotna, że stwierdzenie nieważności jest instytucją umożliwiającą wycofywanie z obrotu prawnego - decyzji - administracyjnych i postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Po stwierdzeniu nieważności decyzji - sprawa wraca - do organu administracji, który decyzję wydał (por. wyrok NSA z dnia 07 lipca 2011 r. sygn. II OSK 256/11). Należy zatem zgodzić się ze Skarżącym, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. zostało wszczęte z jego inicjatywy w 2011 r., a więc jeszcze przed wejściem życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] grudnia 2017 r. art. 15 ust. 3 u.e.w. stanowił, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Należy wskazać, że Kolegium wnikliwie przeanalizowało przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraziło pogląd, który był jednym z poglądów prezentowanych ówcześnie w kwestii wykładni przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Najbardziej wyrazistym potwierdzeniem faktu, że interpretacja przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w tym art. 15 ust. 3 u.e.w. budziła silne kontrowersje jest fakt, że była ona przedmiotem skargi do Trybunału Konstytucyjnego, który jednak sprawę tego pytania prawnego umorzył. Badając niniejszą sprawę merytorycznie, należało w ocenie Sądu, interpretacji art. 15 ust. 3 u.e.w. dokonać przy użyciu narzędzi tzw. wykładni dynamicznej, która zakłada zmienność znaczenia przepisów wysławiających normy, uwzględniającej aktualne potrzeby systemu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2020 r. sygn. I GSK 597/17). Przy interpretacji tego przepisu nie można było zatem pominąć, faktu nowelizacji przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dokonanej ustawą z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018, poz. 1276). Na mocy tej nowelizacji ustawodawca dodał do art. 13 ust. 3b. Przepis art. 13 ust. 3b u.e.w. stanowi, iż w przypadku, gdy wymagana będzie zmiana albo wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na potrzeby postępowań określonych w ust. 3a (a są to m.in. postępowania w sprawie zmian pozwoleń na budowę wydanych na podstawie postępowań, o których mowa w art. 13 ust. 3), organy wydające takie decyzje nie stosują wymogów określonych w art. 4, pod warunkiem że wydanie albo zmiana pozwoleń na budowę określonych w ust. 3a nie prowadzi do zwiększenia mocy zainstalowanej elektrycznej lub oddziaływań elektrowni wiatrowej na środowisko. Mając na uwadze, że nie doszło do nowelizacji art. 15 ust. 3 u.e.w. Naczelny Sąd Administracyjny posługując się dyrektywami wykładni systemowej doszedł do wniosku, że przepis art. 15 ust. 3 u.e.w. ma zastosowanie do postępowań o wydanie pozwolenia na budowę oraz postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "wszczętych już po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych" (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r. sygn. II OSK 487/20). Takie stanowisko NSA jest spójne z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP należy stosować normę względniejszą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1691/12 i z 16 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1996/11, CBOSA). Kwestią dyskusyjną w okolicznościach badanej sprawy było właśnie niejednoznaczne brzmienie przepisów przejściowych. W ocenie Sądu sprawę niniejszą rozpoznającego trafność wniosków zaprezentowanych w powołanym powyżej wyroku NSA potwierdzają również wyniki wykładni art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 u.e.w. dokonanej z uwzględnieniem wskazań wyroku TSUE z dnia 28 maja 2020 r. sygn. C-727/17 w sprawie ECO-WIND, gdzie również zawarto pewne wskazówki interpretacyjne wskazując, iż artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 z dnia 9 września 2015 r. - należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych - "jeśli - to uregulowanie jest niezbędne i proporcjonalne w świetle wiążącego dane państwo członkowskie obowiązkowego krajowego celu ogólnego, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego". Jak wskazano w Dyrektywie, "głównym celem wyznaczenia obowiązkowych krajowych celów jest zagwarantowanie pewności dla inwestorów i zachęcanie do ciągłego rozwijania technologii, które wytwarzają energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych – pkt 14 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L.2009.140.16 z dnia 2009.06.05). Należy również wskazać, że jak wynika z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/WE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, Dz.U.UE.L.2012.26.1 z dnia 2012.01.28 przepisy unijne wymagają oceny, względnie weryfikacji inwestycji pod katem ochrony jednego z celów Unii jakim jest ochrona środowiska i jakości życia. Przepisy Dyrektywy 2011/92 nakładają wręcz taki obowiązek w odniesieniu do elektrowni wiatrowych. Jeżeli zatem taka ocena została unieważniona, a inwestycja istnieje, to zasada lojalnej współpracy i efektywności prawa unijnego, wynikająca z traktatu, wymaga dokonania wykładni przepisów prawa polskiego w sposób zapewniający przeprowadzenie takiej oceny. W badanej sprawie nie chodzi zatem o badanie zgodności inwestycji, tak jakby była ona dopiero planowana, ale o proceduralne uzupełnienie zaistniałego stanu w kierunku zgodności, także proceduralnej z unijnym prawem ochrony środowiska. Potwierdzeniem tego stanowiska Sądu jest orzeczenie TS w sprawie C-201/01, Wells gdzie wskazano, że w przypadku sprzecznego z prawem zaniechania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko państwo członkowskie jest zobowiązane do zniweczenia bezprawnych konsekwencji naruszenia prawa UE (art. 4 ust. 3 TFUE w zw. z art. 4 (2) i art. 2 (1) dyrektywy OOŚ) i podjęcia wszelkich działań, aby przedsięwzięcie było ocenione z punktu widzenia jego wpływu na środowisko (pkt 64–65). Ponadto jest zobowiązane do naprawienia każdej szkody (to make good any harm) spowodowanej zaniechaniem przeprowadzenia wymaganej oceny. Odnośnie do środków, które winny być podjęte, Trybunał orzekł, że: "do sądu krajowego należy ustalenie, czy na gruncie krajowego porządku prawnego możliwe jest uchylenie lub zawieszenie zezwolenia, tak aby można było poddać przedsięwzięcie uprzedniej ocenie oddziaływania na środowisko, zgodnie z wymaganiami dyrektywy 85/337, czy alternatywnie, jeśli jednostka wyrazi zgodę, czy istnieje możliwość dochodzenia przez nią odszkodowania za wyrządzoną szkodę" (por. Barbara Iwańska, koncepcja "skargi zbiorowej" w prawie ochrony środowiska, Wyd/El 2013). Mając na uwadze powyższe, w badanej sprawie należało dokonać merytorycznej oceny spornej inwestycji pod katem ochrony jednego z celów Unii jakim jest ochrona środowiska i jakości życia. Powinność przeprowadzenia tej oceny - w szczególnych okolicznościach badanej sprawy - nie mogła zostać zniesiona przez sam fakt określenia przez ustawodawcę wymogów o których mowa w art. 4 u.e.w. i to wiele lat po złożeniu wniosku inicjującego postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań oraz po wydaniu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania, której nieważność została następnie stwierdzona. Wobec powyższego zasadnie Skarżący zakwestionował legalność decyzji Kolegium oraz decyzji ją poprzedzającej, a w szczególności zastosowanie art. 4 u.e.w. w odniesieniu do inwestycji zrealizowanej - na której użytkowanie inwestor uzyskał zezwolenie - jeszcze przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Na zakończenie należy wskazać, że sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego - wymiaru sprawiedliwości - (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sprawując wymiar sprawiedliwości i rozstrzygając sporne zagadnienia sądy uprawnione są do wyważenia racji stron procesu w ramach wykładni i stosowania relewantnych norm prawnych. Nie do pogodzenia - z istotą wymiaru sprawiedliwości - w ocenie Sądu sprawę niniejszą rozpoznającego, byłoby przyjęcie interpretacji przepisów, w sposób, który prowadziłby do sytuacji w której możliwość uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania w odniesieniu dla inwestycji - zrealizowanej na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych i w zaufaniu do organów państwa - jeszcze przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, byłaby wykluczona tylko i wyłącznie z tej przyczyny, że inwestycja ta nie odpowiada wymogom odległościowym, powołanym do życia po jej zrealizowaniu. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że decyzje obu instancji zapadły z naruszeniem przepisu prawa materialnego (art. 15 ust. 3w zw. z art. 4 u.e.w.), które miało wpływ na wynik sprawy - poprzez błędną jego wykładnię i błędne zastosowanie. Uzasadniało to ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych Skarżącej od organu Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. we zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.