IV SA/Po 240/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej 1 oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 2 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej 1 kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej 2 kwotę 997 zł ((słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu sprawy z wniosku J. K., decyzją z dnia 19 lutego 2024 roku (Nr [...]), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą, planowanej do realizacji na terenie działki ewid. nr [...], ark. 13, obręb Ł., położonej w [...] w rejonie ulicy [...] i ulicy [...]. W zakresie warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone zostały: - maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 4m od wschodniej granicy działki; - wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w przedziale 29-35% powierzchni działki z zastrzeżeniem, że powierzchnia zabudowy każdego z budynków nie może przekraczać 390m˛; - udział powierzchni biologicznie czynnej na minimum 25% powierzchni działki; - szerokość elewacji frontowej dla każdego z budynków w przedziale od 24,8-31m; - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla każdego budynku w przedziale 14-17m; - geometria dachu dla każdego z budynków dach płaski o spadku połaci dachowych do 12° oraz maksymalnej wysokości każdego z budynków na maksymalnie 17m; - dodatkowo dopuszczono realizację kondygnacji podziemnej/podziemnych oraz realizację łącznie w trzech budynkach maksymalnie 116 lokali. W zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, zgodnie z opinią Miejskiego Konserwatora Zabytków, między innymi postanowiono że: - budynek nie może zdominować swą skalą historycznej zabudowy willowej w pierzei ulicy [...] i zaburzyć ekspozycji budynków w tej pierzei; - zabudowa działki powinna stanowić analogiczną zabudowę pod względem wysokości i gabarytów bryły do znajdujących się na działce sąsiedniej nr [...] budynków oraz powinna harmonijnie wkomponować się w widoki perspektywiczne chronionego zespołu urbanistyczno-architektonicznego; - ze stanowiska konserwatora zabytków wskazana jest zabudowa willowa; - projekt inwestycji należy uzgodnić na etapie koncepcji w odniesieniu do zabudowy willowej przy ulicy [...] i zabudowy kwartałowej na ulicy [...]; - projekt architektonicznych wymaga akceptacji konserwatorskiej, a na prace budowlane należy uzyskać pozwolenie konserwatorskie przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę; - konieczne jest zachowanie części istniejącego drzewostanu oraz wprowadzenie nowych nasadzeń zieleni wysokiej w południowej i zachodniej części działki w celu odizolowania nowo projektowanej zabudowy od zabudowy willowej. W zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji ustalono: - pośredni dostęp do drogi publicznej z ulicy [...] (droga publiczna) przez działki nr [...], [...], ark. 13, obręb Ł., na których ustanowiona jest służebność przejazdu i przechodu dla działki inwestycyjnej; - obsługa komunikacyjna budynku powinna odbywać się zgodnie z opinią wydaną przez Zarząd Dróg Miejskich w [...] oraz zgodnie załącznikiem graficznym do wniosku, tj. poprzez układ dróg wewnętrznych zlokalizowanych na działce [...] i/lub [...]. Inwestor jest zobowiązany do wykonania, zgodnie z uprzednio zawartą umową z ZDM w [...], do przebudowy nawierzchni jezdni oraz miejsc postojowych na ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...], co musi być wykonane przed oddaniem do użytkowania inwestycji niedrogowej. Inwestycja nie może przyczynić się do pogorszenia kondycji i stanu zdrowotnego drzew rosnących w terenie pasa drogowego ulicy [...]. Zniszczenia jezdni i/lub chodnika ulicy [...] oraz innych dróg, którymi będzie odbywała się obsługa komunikacyjna placu budowy, muszą być odtworzone w całości kosztem i staraniem inwestora. Zakres odtworzenia nawierzchni utwardzonych należy uzgodnić z ZDM Wydział Remontów i Utrzymania Dróg; - zapewnienie pełnych potrzeb parkingowych na terenie inwestycji w ilości minimum 1 miejsce postojowe dla samochodu na 1 lokal mieszkalny i minimum jedno miejsce postojowe dla roweru na 1 lokal mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołań złożonych przez Współnotę Mieszkaniową 1, Wspólnotę Mieszkaniową 2 oraz Ws[pólnotę Mieszkaniową, decyzją z dnia 17 grudnia 2024 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że działka inwestycyjna położona jest w obszarze nie objętym planem miejscowym. W celu rozstrzygnięcia wniosku inwestora sporządzona została analiza urbanistyczna w wersji tekstowej i graficznej. Wyznaczony został obszar analizowany wynoszący 297m, tj. obszar stanowiący trzykrotność szerokości frontu działki od ulicy [...], z której będzie odbywał się wjazd na działkę objętą wnioskiem (3x99m). Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnej kontynuacji zabudowy w zakresie takich samych obiektów, nie oznacza mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy. Dla ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest, że planowana inwestycja nie koliduje z już istniejącą zabudową. Tak jest w rozstrzyganej sprawie. Planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy, wskaźnik wielkości zabudowy, szerokości elewacji. Wysokością i geometrią dachu planowane budynki nawiążą do zabudowy wielorodzinnej w pierzei ulicy [...]. W sposób odmienny określona została nieprzekraczalna linia zabudowy. Jednak przyjęte rozwiązanie pozwala wykorzystać potencjał inwestycyjny działki i nie narusza ładu planistycznego. Organ I instancji prawidłowo ustalił obszar analizowany, przyjął minimalną wielkość tego obszaru i stwierdził brak konieczności jego rozszerzenia. Planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Nie narusza przepisów odrębnych, jest wręcz z nimi zgodna. Każde odstępstwo zostało uzasadnione, wynika z przeprowadzonej analizy oraz nie wypływa niekorzystnie na istniejący ład przestrzenny. Zastosowanie odstępstw od parametrów średnich mieści się w pojęciu zasady kontynuacji określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do zarzutów odwołań organ wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy jest swego rodzaju informacją o terenie, wskazuje możliwy, dopuszczalny sposób zagospodarowania nieruchomości. Konkretyzacja zapisów takiej decyzji następuje na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Na tym etapie mogą ulec korekcie (zmniejszeniu) ustalone maksymalne parametry zabudowy. Konserwator zabytków wydał opinie w kwestii planowanej inwestycji, a szczegółowe warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowa ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dób kultury współczesnej wskazano w części III decyzji. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został przekazany konserwatorowi zabytków, który w ustawowym terminie nie zajął stanowiska. Warunki zabudowy zostały ustalone zgodnie z wcześniejszymi wskazaniami Miejskiego Konserwatora Zabytków. W ocenie organu odwoławczego nie ma potrzeby uzupełniania stanowiska konserwatora zabytków zawartego już w pismach złożonych w toku postępowania przed organem I instancji. Kolegium uznało, że chybiony, bo przedwczesny, jest zarzut o zagrożeniu drzew w związku z brakiem określenia dodatkowej linii zabudowy. Inwestor ma obowiązek zadbać o drzewostan w trakcie realizacji inwestycji. Ten obowiązek będzie szczegółowo wynikał z pozwolenia na budowę. Także na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę będzie szczegółowo określany sposób odprowadzania ścieków oraz sposób dojścia i dojazdu do planowanej inwestycji. Do rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy wystarczające jest ustalenie, że inwestycja posiada potencjalny dostęp do drogi publicznej. W odniesieniu do zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia jako strony postępowania Wspólnot Mieszkaniowych ulica [...], ulica [...] oraz ulica [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że "żadna ze skarżących nie posiada pełnomocnictwa do ewentualnego reprezentowania tych Wspólnot, zarzut w tej sprawie jest zatem niedopuszczalny i chybiony". Wspólnota Mieszkaniowa 1 w P. oraz Wspólnota Mieszkaniowa 2 w P., reprezentowane przez pełnomocników w osobie radców prawnych, skorzystały z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżące zażądały stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 lutego 2024 roku, ewentualnie uchylenia w całości wskazanych decyzji, umorzenia postępowania administracyjnego, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Wspólnoty Mieszkaniowej 1 kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie parametrów zabudowy niezgodnie z parametrami zawartymi we wniosku o wydanie warunków zabudowy oraz bez ustawowo określonych załączników do wniosku, albowiem wnioskodawca zmienił parametry inwestycji, a po zmianie nie przedłożył nowej charakterystyki inwestycji w formie opisowej i graficznej, ponadto w pkt 6 decyzji ustalono dla każdego budynku dach płaski o kącie nachylenia do 12ş, gdy we wniosku zawarte zostało żądanie określenia kata nachylenia dachu do 3ş do 5ş, a organ związany jest parametrami wskazanymi we wniosku; 2) art. 3 ust. 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez brak przeprowadzenia analizy prawidłowości opinii Konserwatora Zabytków oraz brak oceny czy prawidłowe były działania tego organu wyrażające się brakiem zajęcia pisemnego stanowiska w odniesieniu do projektu decyzji o warunkach zabudowy, a także brakiem analizy możliwości wpływu inwestycji na otaczającą zabudowę podlegającą ochronie jako zespół urbanistyczno-architektoniczny najstarszych dzielnic XIX-wiecznego [...] wpisany do rejestru zabytków; 3) art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu pod kątem zapewnienia ładu przestrzennego, 4) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że analizowany obszar może wykraczać poza promień 200m (przyjęcie wielkości 297m), organy nie uwzględniły zmiany naruszonego przepisu, która nastąpiła od 24.09.2023 roku, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o nieaktualny stan prawny; 5) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 64 § 2 K.p.a. albowiem organ odwoławczy miał obowiązek uchylić decyzję Prezydenta Miasta [...] i umorzyć postępowanie, gdyż ta decyzja rażąco naruszała prawo, bo postępowanie administracyjne w ogóle nie powinno się toczyć. Pismem z dnia 09.11.2024r. organ pierwszej instancji poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu podania bez rozpoznania, co zamknęło drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a wnioskodawca nie złożył skargi na bezczynność organu. Prezydent wszczął postępowanie w oparciu o podanie pozostawione bez rozpoznania i zakończył je decyzją ustalającą warunki zabudowy; 6) art. 136 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z opinii konserwatorskiej, gdy istniała uzasadniona potrzeba uzupełnienia w tym zakresie materiałów i dowodów; 7) art. 6, art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięcie obowiązujących przepisów prawa; 8) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, nieuwzględnienie wszystkich faktów i nieprzypisanie im odpowiedniego znaczenia; 9) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, jego lakoniczność i ogólnikowość skutkującą brakiem wyjaśnienia przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Wspólnocie Mieszkaniowej 2 kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 64 § 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania, a następnie dalsze procedowanie i wydanie decyzji na podstawie tego wniosku, gdy należało złożyć nowy i kompletny wniosek, bądź wnioskodawca mógł skorzystać z uprawnienia do złożenia skargi na bezczynność; 2) art. 136 § 1 K.p.a. w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego, tj. ponownego zwrócenia się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o doprecyzowanie opinii dotyczącej planowanej inwestycji; 3) art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej: wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla każdego budynku w przedziale 14-17m i maksymalną wysokości każdego z budynków na maksymalnie 17m, powierzchnie każdego z budynków do 390m˛ oraz szerokość elewacji frontowej dla każdego z budynków w przedziale od 24,8 do 31m z pominięciem faktu, iż w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajdują się znacznie niższe i mniejsze, podlegające ochronie, budynki o charakterze willowym; 4) art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez dopuszczenie możliwości realizacji inwestycji aż 116 lokali mieszkalnych, w sytuacji gdy w obrębie ulicy [...] i [...] występuje aktualnie bardzo wysokie natężenie ruchu samochodowego, a infrastruktura ulicy nie jest przystosowana do jego zwiększenia, zarówno pod względem przepustowości, jak i ilości miejsc parkingowych; 5) art. 136 § 1, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 85 K.p.a. poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego o zdjęcia z wizji lokalnej do ulicy [...], w tym zdjęcia drzewostanu rozgraniczającego działki [...] i [...]; 6) art. 10 § 1 w związku z art. 49 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, co do której jedynie pozornie otwarta została możliwość wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, bo w dniu 16.02.2024r. dokonano obwieszczenia o zakończeniu postępowania wyjaśniającego z informacją o możności wypowiedzenia się w sprawie w ciągu 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, a w dniu 19.02.2024r. wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy. Dzień obwieszczenia, tj. 16.02.2024r. przypadał w piątek, kolejne dni to dni wolne od pracy (sobota i niedziela), a decyzja została wydana w poniedziałek (19.02.2024r.). W tym stanie rzeczy strony nie miały realnej możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji; 7) art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej wadami uzasadniającymi jej uchylenie; 8) art. 52 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu niekompletny wniosek, tj. po wezwaniu inwestora do zajęcia stanowiska w sprawie ewentualnej korekty wniosku, a po analizie urbanistycznej oraz po wyrażeniu zgody na ustalenie warunków zabudowy według parametrów odmiennych od pierwotnie wnioskowanych przez inwestora, ustalenie warunków zabudowy bez dokonania korekty pierwotnie złożonego wniosku oraz bez złożenia mapek i nowej charakterystyki inwestycji, które korespondują z wynikami przeprowadzonej analizy urbanistycznej; 9) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji dostosowującej planowaną inwestycję do zabudowy stanowiącej wielomieszkaniowe budownictwo wysokie od ulicy [...] z pominięcie charakterystyki zabytkowej zabudowy willowej przy ulicy [...]; 10) § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowy zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaniechanie wyznaczenia dodatkowej linii zabudowy, która umożliwiałaby realną ochronę drzewostanu, tudzież dokonanie nowych nasadzeń w linii rozgraniczającej nową inwestycję od zabudowy willowej; 11) art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji, która dopuszcza odprowadzanie ścieków bytowy oraz wód opadowych i roztopowych z planowanej inwestycji, zgodnie z opiniami [...] i [...], poprzez działki [...] oraz [...] w stronę ulicy [...], w sytuacji gdy działki te są własnością innego podmiotu, a nadto objęte są umową dzierżawy na cele zapewnienia dojazdu do Wspólnoty. W ocenie skarżącej sposób odprowadzania ścieków wskazany w opiniach nie będzie możliwy, bo uniemożliwia to wykonywanie umowy dzierżawy, a ponadto gdyby obszar oddziaływania instalacji, wiążący się z brakiem możności dokonywania nasadzeń w określonej odległości od infrastruktury, obejmował jakąkolwiek część działki [...], to Wspólnoty Mieszkaniowej 2 nie wyrazi zgody na poprowadzenie takiej instalacji; 12) art. 28 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji błędne zakreślającej krąg stron postępowania, tj. nieuwzględnienia jako strony postępowania Wspólnot Mieszkaniowych ulicy [...], [...] oraz [...] które mimo niepozostawania w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, znajdują się w strefie jej oddziaływania, i niezależnie od interesu faktycznego, mają również interes prawny do bycia stroną postępowania, a to z uwagi na planowaną obsługę komunikacyjną inwestycji z wykorzystaniem służebności drogowych w odniesieniu do nieruchomości, których korzystają wskazane Wspólnoty. Argument braku pełnomocnictwa do reprezentowania tych Wspólnot jest chybiony. W odwołaniu podnoszono zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu uczestników postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wskazało, że zarzuty skarg są tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniach. Wspólnota tj. Wspólnota Mieszkaniowa budynku pod adresem ulica [...] w P., w piśmie z dnia 19 lipca 2025 roku, w całej rozciągłości zakwestionowała zaskarżoną decyzję oraz przychyliła się do argumentacji prawnej i faktycznej powołanej w skargach, ponadto zażądała ona dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a "organ odwoławczy nie dopuścił jej do udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym, pomimo tego, że prawo wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej ma nie tylko strona biorąca udział w postępowaniu zakończonym decyzją, ale odwołanie może wnieść także osoba, która nie brała w nim udziału, ale jest stroną w myśl art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego". Na rozprawie w dniu 4 września 2025 roku pełnomocnik Wspólnoty cofnął wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym, a to z uwagi na okoliczność, że Wspólnota Mieszkaniowa została rozpoznana z urzędu przez Sąd jako uczestnik tego postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek rozpoznania także odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Jeszcze przed złożeniem pisma z dnia 19 lipca 2025 roku Wspólnota otrzymał odpisy skargi i odpisy odpowiedzi na skargi, a także zawiadomienie o terminie rozprawy. J. K. (inwestor) oraz dopuszczeni do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania K. R. (protokół rozprawy z dnia 6 sierpnia 2025 roku, k. 187 akt sądowych) i G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (postanowienie z dnia 14 sierpnia 2025 roku, k. 191 akt sądowych) zażądali oddalenia skarg w całości. W uzasadnieniu zgłoszonych żądań wskazali, że wnioskodawca dokonał korekty wniosku w zakresie ilości budynków, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz jej wysokości. Natomiast fakt wcześniejszego pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie uniemożliwiał ponownego procedowania w sprawie. Z uwagi na braku przeszkód formalnych oraz materialnoprawnych Prezydent Miasta [...] zobowiązany był ocenić zgodność inwestycji z przepisami prawa i stanem faktycznym. Z ostrożności procesowej uczestnicy podnieśli, że brak jest przeszkód do uznania, że pismo złożone przez inwestora w dniu 14.11. 2024r. stanowiło nowy i uzupełniony wniosek. Zarzut niekompletności wniosku uznać należy za nadmiernie formalistyczny i oderwany od realiów sprawy. Przepisy nie określają szczególnej formy dokonania korekty wniosku, co oznacza, że zmiany dokonane przez wnioskodawcę były skuteczne i wiążące dla organu. Zaaprobowanie wyników analizy było jednoznaczne ze zmianą wniosku. Uczestnicy wskazali ponadto, że opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków jest kompletna, pozbawiona sprzeczności i umożliwiała podjęcie rozstrzygnięcia. Brak zajęcia stanowiska w terminie 2 tygodni od daty przedłożenia projektu decyzji skutkuje uznaniem uzgodnienia za dokonane. Miejski Konserwator Zabytków, Zarząd Dróg Miejskich oraz Wydział Klimatu i Środowiska Urzędu Miasta [...] nie zgłosili sprzeciwu wobec realizacji inwestycji w zaproponowanym kształcie. Twierdzenia jakoby planowana inwestycja zagrażała istniejącej roślinności nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym, a ponadto są przedwczesne. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o ostatecznym kształcie inwestycji. Na etapie prac projektowych inwestor uwzględnił potrzebę ograniczenia ingerencji w istniejącą zieleń. Zabudowę w obszarze analizowanym cechuje duże zróżnicowanie w zakresie wysokości i szerokości zabudowy oraz formy dachów. Zgodnie z danymi przedstawionymi w dokumentacji planistycznej dominująca zabudowa obejmuje budynki o trzech kondygnacjach nadziemnych z dachami płaskimi lub wielospadowymi. Występują również budynki o czterech, pięciu, a nawet siedmiu kondygnacjach nadziemnych. Budynek o maksymalnej wysokości pięciu kondygnacji nie tylko nie przekracza dopuszczalnych wartości, ale lokuje się w środku przedziału charakterystycznego dla tego obszaru, bez zaburzenia ładu przestrzennego. Przy ulicy [...], [...] oraz [...] znajdują się budynki pięciokondygnacyjne, których wysokość elewacji frontowej wynosi 16,5m. Górna granica wskaźnika powierzchni zabudowy (35%) odpowiada średniej wartości z obszaru analizowanego, co pozwala na realizację trzech budynków o powierzchni zabudowy do 390m˛. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza kopiowania już istniejącej zabudowy, lecz wymaga harmonijnego wkomponowania nowej inwestycji w zastany kontekst urbanistyczny, co w niniejszej sprawie zostało osiągnięte. Sam fakt krótkiego okresu pomiędzy obwieszczeniem a wydaniem decyzji nie może zostać uznany za naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., skoro organu obu instancji zagwarantowały dostęp do akt i możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wbrew stanowisku skarżących organ dokonał prawidłowej identyfikacji stron postępowania. Samo planowanie dostępu do drogi publicznej nie oznacza jeszcze naruszenia interesu prawnego innych właścicieli, dopóki nie dochodzi do ingerencji w sposób korzystania z nieruchomości. Żadna ze skarżących nie posiada pełnomocnictwa do działania w imieniu Wspólnot Mieszkaniowych przy ulicy [...], [...] i [...]. Na rozprawie strony podtrzymały żądania i argumentację zaprezentowaną w pismach złożonych w toku postępowania administracyjnego oraz sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skargi zasługiwały na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nich podniesione. Z akt administracyjnych wynika, że inwestor w dniu 19 października 2023 roku złożył wypełniony formularz wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy w kancelarii Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] (prezentata organu). W dacie złożenia wniosku obowiązywała ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.). Dostrzegać należy, że w świetle reguł intertemporalnych zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw: do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym (art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej), a do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1 (art. 59 ust. 2 pkt 1-2 ustawy zmieniającej). Na gruncie treści dokumentów włączonych do akt sprawy (uzasadnienie decyzji, analiza urbanistyczna oraz pisma skarżących) przyjmować należy, że działka inwestycyjna położona jest na obszarze, na którym obowiązuje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzone uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 23 września 2014 roku Nr [...]). Zgodnie z postanowieniami Studium wiodący kierunek przeznaczenia dla obszaru działki inwestycyjne oznaczony został symbolem MW/U (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub zabudowy usługowej). Kierunek uzupełniający to zieleń (parki, skwery), tereny sportu i rekreacji, tereny komunikacji i infrastruktury technicznej, tereny sportowo-rekreacyjne. Na gruncie bezspornych pomiędzy stronami okoliczności faktycznych przyjmować zatem należy, że postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (24 września 2023 roku) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie. Uwzględniając powyższe uznać należało, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.") w brzmieniu ustalonym na dzień złożenia wniosku (19 października 2023 roku), ale z tym zastrzeżeniem, że przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. należało stosować w brzmieniu dotychczasowym oraz nie należało stosować przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej w skrócie "K.p.a.") o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Przyjmuje się, że w każdym postępowaniu administracyjnym, niezależnie od tego, czy zostało ono wszczęte na wniosek, czy też z urzędu, organ musi zawsze dokonać samodzielnych ustaleń dotyczących strony postępowania. Są to ustalenia o znaczeniu fundamentalnym, bowiem rozstrzygają, o czyim uprawnieniu lub obowiązku będzie się orzekać w konkretnym procesie (Węgrzyn Gabriel, Ustalenie strony postępowania, OpenLEX). Obowiązek ustalenia stron postępowania administracyjnego spoczywa na organie administracji, a ustaleniu kręgu podmiotów będących stronami postępowania służyć mają wszelkie dostępne organowi środki dowodowe (wyrok NSA z 11.03.2014 r., II OSK 2468/12, LEX nr 1490540). Wobec braku przepisów w u.p.z.p., regulujących pojęcie strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to, czy dany podmiot jest jego stroną, ustala się na podstawie art. 28 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że niewątpliwie przymiot strony w takim postępowaniu posiada inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, jak również mogą go mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Wszystkie inne podmioty, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania tylko i wyłącznie wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 K.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (wyrok NSA z 11.04.2024 r., II OSK 387/23, LEX nr 3853053). Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust.1a-1d u.p.z.p. prawa rzeczowe do nieruchomości oraz dane dotyczące osób, którym te prawa przysługują, ustala się na podstawie ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków, zbioru dokumentów albo innych dokumentów urzędowych. Adresy osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, ustala się na podstawie wszelkich okoliczności, jeżeli są one znane organowi z urzędu lub zostały wskazane przez stronę, w tym również na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Doręczenie na tak ustalony adres jest skuteczne. W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym lub nieuzyskania danych pozwalających na ustalenie adresu właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości w sposób określony w ust. 1b, zawiadomienia dokonuje się w sposób, o którym mowa w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisu art. 43 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieruchomości Skarbu Państwa pisma doręcza się właściwemu organowi reprezentującemu Skarb Państwa. W wykonaniu opisanych powyżej obowiązków Prezydent Miasta [...] rozpoznał, jako strony postępowania inwestora, właściciela działki inwestycyjnej (nr [...]) oraz właścicieli lub użytkowników wieczystych działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością inwestycyjną, czyli działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] (k. 83 akt administracyjnych organu I instancji). Strony znane organowi I instancji zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania i przysługujących im uprawnieniach, a także o tym, że w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron, zatem zgodnie z art. 49a K.p.a. zawiadomienie stron o dalszych czynnościach, w tym o wydaniu decyzji, będzie następować w formie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] i w Biuletynie Informacji Publicznej. W przypadku nieruchomości, dla których nie uzyskano danych pozwalających na ustalenie właściciela lub użytkownika wieczystego zawiadomień dokonywano w formie obwieszczeń. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosły: Wspólnota Mieszkaniowa 1 (zarządzająca nieruchomością obejmującą działkę nr [...]), wspólnota Mieszkaniowa 2 (zarządzająca nieruchomością obejmującą działkę nr [...]) oraz, nierozpoznana jako strona w postępowaniu przed organem I instancji, Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w P. (zarządzająca nieruchomością obejmującą działkę nr [...]). Z akt sprawy wynika ponadto, że organ I instancji, w wykonaniu obowiązku określonego w przepisie art. 131 K.p.a., zawiadomił strony o wniesieniu/przekazaniu odwołań (k. 386-396 akt administracyjnych organu I instancji). Przyjmuje się, że krąg stron postępowania odwoławczego co do zasady powinien pokrywać się z kręgiem stron postępowania przed organem pierwszej instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest bowiem tożsama pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawa administracyjna rozstrzygnięta już decyzją organu pierwszej instancji (M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 28 oraz powołane tam orzecznictwo). Z akt postępowania odwoławczego wynika natomiast, że pismem z dnia 08 kwietnia 2024 roku Kolegium zawiadomiło strony o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o możliwości przeglądania akt sprawy. Z treści powyższego pisma wynika, że zostało ono doręczone jedynie Wspólnocie Mieszkaniowej 1 oraz Wspólnocie Mieszkaniowej 2. Przy czym decyzja organu odwoławczego została wydana także w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez Wspólnocie Mieszkaniowej , czyli podmiot, który nie został rozpoznany jako strona na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Decyzja odwoławcza została doręczona przesyłką pocztową inwestorowi i podmiotom, które wniosły odwołania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżony organ wyjaśnił, że w sprawie nie wydano obwieszczenia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, o wydaniu decyzji oraz o wpłynięciu i przekazaniu skarg do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy uznać należało, że treść czynności podejmowanych w toku postępowania odwoławczego ujawnia istotne różnice pomiędzy kręgiem stron postępowania odwoławczego a kręgiem stron postępowania pierwszoinstancyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żadnym zakresie nie zostały wyjaśnione przyczyn ujawnionych różnic podmiotowych. W tym aspekcie niemożliwe jest dokonanie oceny legalności czynności procesowych, a tym samym decyzji, organu drugiej instancji. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż całkowicie uchyla się ona spod kontroli w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania odwoławczego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przypomnieć należy, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć (wyrok WSA we Wrocławiu z 10.01.2018 r., II SA/Wr 637/17, LEX nr 2432654). Przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego ze względów podmiotowych zachodzi, gdy odwołanie wniesione zostało przez osobę, której nie przysługiwał w sprawie przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. (wyrok NSA z 19.04.2023 r., III OSK 7597/21, LEX nr 3590758). Jeśli organ pierwszej instancji wadliwie pominął jakąś osobę jako stronę postępowania, to organ odwoławczy obowiązany jest to uchybienie skorygować. Następuje to przez zawiadomienie takiej osoby o postępowaniu i odebranie od niej oświadczenia, czy i jakie czynności procesowe powinny być w nim powtórzone lub uzupełnione. Jeśli uchybień będących wynikiem pozbawienia określonej osoby możliwości działania w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie da się skorygować w postępowaniu odwoławczym, to organowi drugiej instancji pozostaje wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 28 oraz powołane tam orzecznictwo). Wniesienie odwołania tylko przez jedną z kilku stron, nie redukuje, nie ogranicza kręgu stron postępowania odwoławczego względem postępowania pierwszoinstancyjnego. Wynikający z przepisu art. 109 § 1 K.p.a. nakaz doręczenia decyzji administracyjnej jedynie stronom postępowania wiąże się jednocześnie z obowiązkiem uwzględnienia przy doręczaniu decyzji wszystkich stron tego postępowania. Niedoręczenie decyzji kończącej postępowanie oznacza, że strona nie ma wiedzy o rozstrzygnięciu sprawy, sposobie jej rozstrzygnięcia i motywach orzeczenia, a w konsekwencji pozbawiona zostaje możliwości jej zaskarżenia. Sąd nie ujawnił podstaw do usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu I instancji. W odniesieniu do zarzutów aktualnych na obecnym etapie postępowania wyjaśnić należy, co następuje. Postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, ale przed dniem utraty mocy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 23 września 2014 roku Nr [...] W konsekwencji powyższego podstawę prawną dla wyznaczenia obszaru analizowanego stanowił przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Prezydent Miasta [...] zgodnie z prawem uznał, że obszar analizowany może być większy niż 200m i prawidłowo wyznaczył go na 297m, tj. trzykrotność szerokości frontu działki od ulicy [...], z której będzie odbywał się wjazd na działkę inwestycyjną. Organ odwoławczy błędnie przywołał w tym zakresie, nieobowiązujący już od 3 stycznia 2022 roku, przepis § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). Pozostaje to jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym oraz uchylony § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w sposób identyczny wyznaczały granice obszaru analizy. Sąd nie podziela stanowiska o istotnej wadliwości postępowania, czy decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na podjętą w sprawie czynność pozostawienia podania bez rozpoznania. Współcześnie przyjmuje się, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie wymaga wydania ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Jest to mianowicie czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić pisemnie wnoszącego podanie z podaniem przyczyn pozostawienia podania bez rozpoznania (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 64). Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia (uchwała NSA(7w) z 3.09.2013 r., I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014, nr 1, poz. 2). Z treści wezwania z dnia 25 października 2025 roku wynika natomiast, że wnioskodawca został wezwany w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zapewnienie dostępu inwestycji do drogi publicznej zgodnie z obsługą komunikacyjną wskazaną we wniosku, tj. przez działki nr [...], [...], ark. 13, obręb [...]. Organ wprost wyjaśnił wnioskodawcy, że jednym z warunków umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Dostrzegać zatem należy, że w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych podania wnioskodawca został wezwany do przedłożenia dowodów warunkujących merytoryczne załatwienie sprawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W załączeniu do pisma opatrzonego datą 13 listopada 2023 roku (złożone w dniu 14 listopada 2023 roku) wnioskodawca przedłożył dokumentację obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przebiegającej wyłącznie od strony ulicy [...]. W ocenie Sądu brak jest podstaw do formułowania stanowiska, że czynność zawiadomienia o wszczęciu postępowania datowana na dzień 20 listopada 2023 roku została podęta w postępowaniu skutecznie zakończonym, postępowaniu administracyjnym zamkniętym prawidłową czynnością materialno-techniczną pozostawienia podania bez rozpoznania. Nie nosi cech naruszenia prawa działanie organu polegające na usunięciu stanu bezczynności wynikającego z nieprawidłowo dokonanej czynności materialno-technicznej pozostawienia podania bez rozpoznania. W aktach sprawy znajduje się zarówno części opisowa wniosku, jak i graficzne przedstawienie pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego wraz zagospodarowaniem terenu planowanej inwestycji oraz jej charakterystyką obejmującą w szczególności określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. W aktach sprawy udokumentowana została również treść czynności organu I instancji, które determinowały i określały zamiany parametrów planowanej inwestycji. Opis zamierzenia inwestycyjnego, który został udokumentowany w aktach w powyższy sposób, jest wyczerpujący z punktu widzenia potrzeb określonych koniecznością oceny spełnienia wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sąd nie dopatrzył się podstaw do tego, aby przyjąć ocenę, iż zakres odstępstw od pierwotnych parametrów planowanej inwestycji rodził konieczności przedłożenia nowej charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu w formie opisowej i graficznej. Sąd nie ujawnił braków w materiale dowodowym, które stanowiłyby o konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W aktach sprawy znajduje się część tekstowa oraz graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia faktyczne odnośnie parametrów i cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym zostały przedstawione tabelarycznie w części tekstowej analizy, pozostają bezsporne pomiędzy stronami, a Sąd z urzędu nie ujawnił podstaw do ich zakwestionowania. Obszar analizowany organ wyznaczył na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, którą pomniejszono do skali 1:1000. Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego nie budzi zastrzeżeń. Argumentacja przedstawiona w odwołaniach oraz w skargach nie wskazuje żadnych wad sporządzonej analizy urbanistycznej. Na potrzeby ustalenia spornych warunków zabudowy organ pozyskał ponadto opinię do Miejskiego Konserwatora Zabytków, opinię Zarządu Dróg Miejskich, opinię Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska. Wnioskodawca na wezwanie organu przedłożył inwentaryzację zieleni na działce inwestycyjnej. Argumentacja powołana na uzasadnienie zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 art. 80, czy art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów art. 3 ust. 13 i art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie wskazuje ani istotnych braków w materiale dowodowy, ani dowolności w ocenie materiału dowodowego. Skarżące w rzeczywistości kwestionują zasadność rozstrzygnięcia decyzji w zakresie przyjętych/dopuszczonych przez organ maksymalnych parametrów planowanej inwestycji. Dokonanie oceny, czy warunki zabudowy dla działki nr [...] zostały ustalone z pominięciem parametrów zabudowy willowej przy ulicy [...] oraz zabytkowego charakteru tej zabudowy nie wymaga powtórzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Z analizy urbanistycznej wynika, że parametry zabudowy zlokalizowanej przy ulicy [...] zostały w niej uwzględnione. W oparciu o wyniki tej analizy, a także z uwagi na treść opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków, wnioskodawca dokonał głębokiej korekty pierwotnych parametrów planowanej inwestycji. Z tych względów Sąd nie ujawniał w postępowaniu organu I instancji takich braków, które nie mogłyby zostać usunięte przez organ odwoławczy na żądanie strony lub z urzędu w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego. Stan wyjaśnienia sprawy przez organ I instancji pozwala na jest merytoryczne rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy. Sąd podziela stanowisko, że organ I instancji dopuścił się oczywistego naruszenia przepisów art. 49 § 2 w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Analiza akt administracyjnych w pełni potwierdza stanowisko skarżących, że w dniu 16.02.2024r. organ I instancji dokonał obwieszczenia o zakończeniu postępowania wyjaśniającego z informacją o możności wypowiedzenia się w sprawie w ciągu 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, a w dniu 19.02.2024r. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy. W świetle art. 49a K.p.a. poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2. Zgodnie natomiast z art. 49 § 2 K.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z powołaną regulacją przyjmować należy, że zakreślony w obwieszczeniu trzydniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy rozpoczynał bieg po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie. Skoro decyzja została wydana w trzecim dniu od daty obwieszczenia, to skarżące trafnie wskazują, że organ tylko pozornie stworzył możność końcowego wypowiedzenia się w sprawie. Dostrzegać jednak należy, że na gruncie okoliczności kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do formułowania oceny, iż opisane naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prezydent Miasta [...] zawiadomił strony o wydaniu decyzji. Od decyzji kończącej postępowanie w pierwszej instancji strony mogły wnieść odwołanie. W sprawie wniesione zostały trzy odwołania. Organ I instancji wykonał obowiązek poinformowania stron o wniesieniu/przekazaniu odwołań. W tym stanie rzeczy pomimo wydania decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. strony mogły podejmować czynności w postępowaniu odwoławczym. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O należnych stronom skarżącym kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 i 3 wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone kwoty składają się opłaty uiszczone tytułem wpisów od skarg (po 500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru każdej ze skarżących w stawce minimalnej (po 480 zł) oraz opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw (po 17 zł).