IV SA/Po 248/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant str. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Z.m. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu, o d d a l a s k a r g ę Decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z wydzieleniem działek, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...],[...], ark. [...], obr. S położonych w Poznaniu przy ul. L [...],[...],[...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na wniosek Z.M. wszczęto i przeprowadzono postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Decyzją Prezydenta. Miasta Poznania z dnia [...] 02.2007 r. Nr [...], znak [...], ustalono warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, decyzją z dnia [...].05.2007 r. Nr [...] r., po rozpatrzeniu odwołania T.S., (uczestnika postępowania) utrzymało w mocy powyższą decyzję. W skutek skargi T.S. sprawę rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia [...] 6.01.2008 r. sygn. akt II SA/Po 368/07, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził min., że w ocenie Sądu organy orzekające oparły swe rozstrzygnięcia na błędnie przeprowadzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania. Podkreślił, że mapa, na której przeprowadza się analizę winna być aktualna (znajdująca się w aktach sprawy taką nie była), winna odzwierciedlać aktualny w chwili prowadzenia przez organ postępowania stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym, a w szczególności ich sposób zabudowy i zagospodarowania. Wskazano, że ustalenie wymagań dla nowej zabudowy nastąpiło w warunkach wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego. Zdaniem Sądu brak było podstaw do powoływania się w zaskarżonej decyzji, celem uzasadnienia prawidłowości analizy przeprowadzonej przez organ I instancji na zapisy map - wydruków internetowych analizowanego terenu (k. 37-40). Podkreślono nadto konieczność ponownego rozważenia kwestii określenia kręgu osób uznanych za uczestników postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę, organ administracji publicznej przeprowadził ponowną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. Prezydent Miasta Poznania w decyzji z dnia [...].03.2009 r. jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Analiza stanu faktycznego i prawnego wykazała, że działki będące przedmiotem zainteresowania stanowią własność Miasta Poznania w użytkowaniu wieczystym. Ponadto działki są niezabudowane i posiadają dostęp do drogi publicznej z ul. L . Na skutek dokonanej analizy obszaru, wyznaczonego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, i nie mniejsza niż 50 m dla działki, co stanowi ok. 195m, na której przewidziano lokalizację omawianej inwestycji, ustalono, że w obszarze analizowanym wzdłuż tej samej drogi publicznej, co projektowane budynki szeregowe tj. wzdłuż ul. L występuje zabudowa o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej o charakterze wolnostojącym, bliźniaczym i szeregowym,. W obszarze analizowanym dominuje zabudowa o dachach stromych. W przypadku budynków o stromych dachach ostatnia kondygnacja zrealizowana jest jako poddasze użytkowe, podobnie jak w koncepcji zaproponowanej przez wnioskodawcę. Planowana inwestycja pod względem szerokości elewacji poszczególnych budynków stanowi kontynuację parametrów budynków istniejących na sąsiednich nieruchomościach w obszarze objętym analizą. Planowana inwestycja pod względem linii zabudowy stanowi kontynuację tego parametru, linia wyznaczona jest przez elewacje budynków przy ul. L . Organ podkreślił, iż w sąsiedztwie występuje dużo budynków szeregowych, a planowana zabudowa nie burzy w żadnym wypadku ładu przestrzennego na omawianym terenie i stanowi kontynuację funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenie postępowania stosownie do treści art. 62 ustawy o planowaniu (...) ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. W odwołaniu zarzucono zaskarżonej decyzji: naruszenie zasad ogólnych kpa, wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11, oraz naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu (...) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie przepisów zobowiązujących organy samorządu terytorialnego do racjonalnego gospodarowania środkami finansowymi znajdującymi się w dyspozycji tych organów; niezastosowanie przepisów art. 62 ustawy, pozwalającego na zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy w okresie opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem. Odwołujący poddał w wątpliwość możliwość ustalenia warunków zabudowy dla więcej niż jednej działki w jednym postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że działkami sąsiednimi dla działek objętych wnioskiem są działki między ul. P. i ul. C., na których występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna wolnostojąca. Zabudowa taka przeważa w obszarze analizowanym. Organ I instancji naruszył - zdaniem Odwołującego - zasadę tzw. "uznania administracyjnego". Odwołujący zwrócił uwagę na treść pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Poznaniu, dotyczącego opracowywanego planu miejscowego, co zostało pominięte przez Organ I instancji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zastosował się tylko do niektórych zawartych w wyroku WSA wskazań- dotyczących uzyskania prawidłowych map i mapy takie znalazły się w aktach sprawy (k. 153 i 154), oraz do ponownego ustalenia uczestników postępowania (k. 128-135). Pozostałe zalecenia nie zostały zrealizowane. Dotyczy to przede wszystkim wyznaczenia obszaru analizowanego, dokonania analizy i przedstawienia ustaleń z niej wynikających w formie opisowej i graficznej, mapy, na której przedstawiono "analizę w formie graficznej". Według Kolegium nieprawidłowe są również załączniki do decyzji. W analizie opisowej stwierdzono, że obszar analizowany to działka objęta wnioskiem wraz z terenem przyległym do niej, wyznaczonym zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przepisów tych nie wskazano (w "Uwagach/wnioskach z analizy" wskazano ogólnie rozporządzenie oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). W analizie przeplatają się fakty dotyczące obszaru analizowanego oraz wnioski dotyczące planowanej zabudowy. Tymczasem zgodnie z obowiązującymi przepisami analizy winny być dwie, jedna na podstawie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy (w tej analizie winny znaleźć się ustalenia dotyczące także terenu planowanej inwestycji), druga, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia (w tej należy ograniczyć się do podania faktów dotyczących działek z obszaru analizowanego, istotnych dla ustalenia parametrów, o których mowa w §§ 4 do 8 rozporządzenia oraz w art. 61 ust. 1-5 ustawy). Poza tymi faktami w analizie winno znajdować się wyjaśnienie w jaki sposób i dlaczego właśnie tak wyznaczono obszar analizowany, a także wyliczenie średnich wartości parametrów, jeżeli takie są przewidziane w przepisach rozporządzenia. Analiza nie powinna zawierać żadnych wniosków dotyczących nowej zabudowy, propozycji odstępstw od zasad określonych w rozporządzeniu dla ustalania parametrów nowej zabudowy. Dalej SKO wskazało, iż analiza w formie graficznej winna zostać sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wyniki (ustalenia) obu analiz winny być tożsame, różnica polega tylko na formie ich przedstawienia. W omawianej sprawie analiza graficzna została przedstawiona na geomapie (k.164), która nie spełnia wymagań ustawowych. Poza tym zawiera ustalenia dla nowej zabudowy, a nie dane o zabudowie istniejącej w obszarze analizowanym. Przeprowadzona analiza nie może być w związku z tym uznana za miarodajną. Analizy w formie opisowej i graficznej, wykonane zgodnie z powyższymi uwagami, winny być podpisane przez Prezydenta Miasta lub osobę upoważnioną do działania w jego imieniu. Tak sporządzone analizy winny również stanowić załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia, i podpisane przez osobę, która podpisała decyzję. W omawianej sprawie sporządzono nowy dokument, nazwany "Wynikami analizy" i nowy załącznik graficzny, które uczyniono załącznikami do decyzji. Załącznik graficzny do decyzji opisany jako przedstawiający wyniki analizy, zawiera ustalenia dla nowej zabudowy; stanowi, zatem część graficzną decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, która również powinna być dołączona do decyzji, a nie analizę w formie graficznej, o której mowa w § 9 ust. 2. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja jest niekompletna; nie ma właściwych załączników, które winny stanowić jej integralną część. Organ odwoławczy wskazał, iż w aktach sprawy brak dokumentu (oryginału lub potwierdzonej kopii) potwierdzającego, że osoba, która sporządziła projekt decyzji jest wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Nadto w decyzji znalazły się rozstrzygnięcia dotyczące podziału działek objętych wnioskiem, bez podania ich podstawy prawnej. Ustawa i rozporządzenie nie przewidują dokonywania podziału działek w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z.m.. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie art. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 138 § 2 kpa oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podkreśliła, iż uzasadnienie decyzji SKO jest bardzo niejasne, zagmatwane i niezrozumiałe, a rzekome uchybienia decyzji I instancji są nietrafne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Poznania ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. I ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2) Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Załączniki stanowią integralną część decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy, co z kolei oznacza, iż powinny być one tak oznaczone, by nie zachodziła wątpliwość, której konkretnie decyzji dotyczą. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd powyższy potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008 roku, II SA/Ol 537/08, Lex Nr 451625; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 roku, II OSK 1862/06, Lex Nr 467127; wyrok NSA z dnia 12 października 2006 roku, II OSK 491/06, Lex Nr 289267; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 roku, IV SA 1757/98, Lex Nr 47867; wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 roku, SA/Gd 2939/95, Lex Nr 30583 i inne). Do decyzji organu I instancji załączono tylko "Załącznik graficzny przedstawiający wyniki analizy", zawierający ustalenia dla nowej zabudowy. Załącznik ten nie zawiera żadnych danych dotyczących zabudowy w obszarze analizowanym. Do decyzji dołączono również "Wyniki analizy" w formie opisowej. Zawierają one ustalenia dla nowej zabudowy, zasady wydzielenia działek oraz - co jest prawidłowe - ustalenia dla terenu objętego wnioskiem (art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Decyzja jest, zatem niekompletna. Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z uwagi na opisane powyżej uchybienia Sąd stwierdził, że błędnie opracowana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie pozwala na zweryfikowanie czy nowa zabudowa stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie, zatem uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ orzekający w I instancji naruszył też przepisy § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie, z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z treści przytoczonego przepisu wynika, więc, że organ w celu przeprowadzenia analizy wyznacza obszar analizowany na mapie zasadniczej (lub katastralnej) w skali 1:500 lub 1:1000, wykonanej w czytelnej technice graficznej. Tymczasem załączona przez organ pierwszej instancji część graficzna analizy została sporządzona na wydrukach komputerowych geomapy, które nie posiadają skali, a więc nie spełniają wskazanych wyżej wymogów. Taka bezskalowa komputerowa geomapa nie daje gwarancji rzetelności danych zawartych w treści mapy i uniemożliwia wyznaczenie obszaru analizowanego. Poza tym zawiera ustalenia dla nowej zabudowy, a nie dane o zabudowie istniejącej w obszarze analizowanym. Analizy w formie opisowej i graficznej, wykonane zgodnie z powyższymi uwagami, winny być podpisane przez Prezydenta Miasta lub osobę upoważnioną do działania w jego imieniu. Tak sporządzone analizy winny również stanowić załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia, i podpisane przez osobę, która podpisała decyzję. Decyzja I instancji została wydana przez Prezydenta Miasta i podpisana przez upoważnionego pracownika. Jednakże podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji umieszczony jest tylko na decyzji. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i załączona do niej mapa, nie są podpisane przez osobę wydającą decyzję. Dokumenty te zostały opatrzone jedynie podpisem osoby przygotowującej analizę. Przede wszystkim podpis osoby sporządzającej analizę, w obliczu tego, że decyzja jest wydawana przez organ I instancji, jakim jest Prezydent Miasta, jest niewystarczający. Ponadto wskazać należy, iż skoro załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia, stanowią integralną część tej decyzji, to stosownie do art. 107 § 1 Kpa załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci mapy i wyników analizy Rozważając przedstawione wyżej okoliczności sprawy trzeba przede wszystkim wskazać, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy może być sporządzony wyłącznie przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie zawodowe. Za osobę z takim przygotowaniem uważa się, w myśl art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, urbanistę lub architekta wpisanego na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, działających na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa i urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42). Brak jest w rozpoznawanej sprawie dowodów wskazujących, że projekt decyzji organu I instancji sporządzony został przez osobę do tego uprawnioną. Nie wynika to z treści decyzji Prezydenta Miasta Poznania, ani z innych materiałów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności zaś z treści analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury mówi się, że "właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę cech oraz funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", ale treść tego przepisu w powiązaniu z wymogiem ustawowym określonym w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (oraz treścią przepisu art. 53 ust. 3 w związku z art. 64) należy rozumieć w ten sposób, że przedmiotową analizę sporządza w istocie urbanista, chociaż może ją podpisać osoba uprawniona w imieniu właściwego organu. Konieczność zapewnienia stosownego poziomu merytorycznego i wykonania projektu decyzji zgodnie z wiedzą fachową prowadzić musi do wniosku, że czynności związane ze sporządzeniem analizy wymagają także tej szczególnej wiedzy fachowej. Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego miały wpływ na wynik sprawy, bowiem mogły uniemożliwić dokonanie prawidłowej analizy uwarunkowań terenu, na którym planowana jest inwestycja skarżącej. Wskazać także należy, iż przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza nie odpowiada przepisom rozporządzenia, ponieważ nie wynika z niej, w jaki sposób wyznaczono obszar analizowany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4.09.2007r., II SA/Po 334/07, Lex nr 376849). Jeżeli więc teren obszaru analizowanego zostanie wyznaczony nieprawidłowo to sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.11.2006r., IV SA/Wa 1504/06, Lex nr 302537). Reasumując, zważając na liczne uchybienia organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliło tą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, co skutkowało oddaleniem skargi stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. MZ