IV SA/Po 259/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi R. J. Sz., A. Sz. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę Starosta Sz. (dalej Starosta) ostateczną decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr 971/10, znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2010 r.), działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej pr.bud.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. G. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego na działce nr ew. [...] w miejscowości P., gm. Sz. Podaniem z dnia [...] stycznia 2012 r. R. J. Sz. oraz A. Sz. (dalej wnioskodawcy, odwołujący albo skarżący) złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego powyższej decyzji, powołując się na brak udziału w tym postępowaniu. Starosta postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 149 §1 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2010 r. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2012 r.) Starosta umorzył postępowanie w sprawie wznowienia zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] października 2010 r. postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawcy o wydaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. dowiedzieli się w dniu [...] listopada 2011 r., kiedy to na wniosek o udzielenie informacji publicznej otrzymali kserokopię pozwolenia na budowę. Oznacza to, że wnioskodawcy, składając wniosek o wznowienie postępowania, uchybili terminowi określonemu w art. 148 kpa. Przy uwzględnieniu faktu wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, Starosta stwierdził, że niniejsze postępowanie należy umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyli wnioskodawcy wskazując na okoliczność, że jako właściciele sąsiedniej nieruchomości nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 2010 r. Odwołujący podnieśli również, że w trakcie prowadzonego postępowania nie udostępniono im dokumentacji z postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. W aktach sprawy nie było również żadnych dokumentów dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na działce nr [...] na budynek usługowy. Wojewoda Wielkopolski (dalej Wojewoda albo organ II instancji) po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 3 kpa, gdyż w wydaniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. udział brał K. M., biorący również udział w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził również, że organ I instancji naruszył także podstawowe zasady kpa. Jak wynika z akt sprawy, korespondencja wysyłana w niniejszym postępowaniu była adresowana do obojga małżonków łącznie, co stanowi naruszenie art. 40 § 1 kpa. W sytuacji, gdy w jednej kopercie przesyłany jest dwom adresatom jeden egzemplarz pisma, brak jest podstaw do stwierdzenia, że domownik odebrał przesyłkę kierowaną do drugiego adresata, bowiem przesyłka jest tylko jedna i zostaje doręczona tylko osobie kwitującej jej przyjęcie. Nawiązując do treści zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, że przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony po terminie przewidzianym w art. 148 kpa. Organ odwoławczy wskazał przy tym na fakt dostarczenia kopii decyzji o pozwoleniu na budowę odwołującym w dniu [...] listopada 2011 r., co oznacza, że wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r. o wznowienie przedmiotowego postępowania został złożony po terminie. Na marginesie sprawy Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił, że pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2010 r. obejmuje jedynie budynek gospodarczo-garażowy na działce o nr ew. [...] w P. Zatem, wbrew temu co wskazują w pismach odwołujący, pozwolenie na budowę nie obejmuje budynku usługowego. W przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na usługowy, właściwym organem do zbadania powyższej kwestii jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sz. Wnioskodawcy, kwestionując powyższą decyzję wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P. (dalej WSA) zarzucając, że organ odwoławczy ograniczył się jedynie do rozstrzygnięć natury proceduralnej i w swoim uzasadnieniu nie wykazał, czy są Oni stroną w tej sprawie i czy decyzja w sprawie pozwolenia na budowę wydana została przez Starostę z naruszeniem prawa. Skarżący podnieśli, że skoro obiekt dobudowany jest do budynku usługowego, nie będzie służył na cele indywidualne, a jego kubatura i kształt nie przypominają budynku gospodarczo-garażowego, to obiekt ten będzie miał negatywny wpływ na ich nieruchomość i dlatego nie godzą się na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ew. [...] w miejscowości P. gm. Sz. w tak bliskim sąsiedztwie ich budynku mieszkalnego. Odnosząc się do kwestii uchybienia terminu, Skarżący zakwestionowali wiarygodność kserokopii decyzji sporządzonej na "własny użytek" bez pieczęci, opłaty skarbowej. Skarżący podnieśli również, że nie zostali w żaden sposób powiadomieni o zmianie przeznaczenia budynku znajdującego się na działce nr ew. [...], który w momencie jego zakupu przez J. G. był budynkiem mieszkalnym. Wyrokiem z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 448/12, WSA w pkt 1 uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., zasądzając w pkt 2 od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu WSA zauważył, że dla skutecznego wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na brak udziału w postępowaniu prowadzonym w postępowaniu zwykłym (okoliczność, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie jest przez organy kwestionowana), wymagane jest zachowanie terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie, organ II instancji miałby podstawę do zastosowania art. 138 §2 kpa wówczas, gdyby z zebranego materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego, nie wynikało jednoznacznie, czy skarżący zachowali termin określony w art. 148 §1 i 2 kpa. W tym zakresie organ II instancji w sposób stanowczy i prawidłowy uznał, że wniosek skarżących o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę został złożony po terminie przewidzianym w w/w przepisie. Już w piśmie nazwanym "wnioskiem o udzielenie informacji publicznej" z datą [...] listopada 2012 r., skarżący piszą o "pozwoleniu na budowę obiektu o dużej kubaturze na działce nr [...] w Piasecznie" zaznaczając, że takiej decyzji nie otrzymali i domagając się jej przesłania. Zatem już w tym dniu skarżący mieli ogólną wiedzę o wskazanej decyzji. Sąd ustalił w tym zakresie, że dostarczona skarżącym kserokopia decyzji zawiera taką samą treść, jaka jest w oryginale, a fakt ten ma istotne konsekwencje w ocenie, czy w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 148 § 1 kpa. W niniejszej sprawie organy obu instancji trafnie przyjęły, że skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] stycznia 2012 r. uchybili jednomiesięcznemu terminowi. Skarżący powzięli bowiem wiadomość o wydaniu przez Starostę decyzji z dnia [...] października 2010 r., odbierając w dniu [...] listopada 2011 r. pismo Starostwa Powiatowego w Szamotułach z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]. Z pewnością kwestia oceny, czy zachowano termin określony w art. 148 §1 kpa, nie należy do tych zagadnień, które wymagałyby wyjaśnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji. Kwestia uchybienia terminowi 1-go miesiąca została bowiem prawidłowo ustalona już przez organ I instancji i z tą oceną zgodził się organ II instancji. Wobec powyższego, ta kwestia nie powinna być podstawą uchylenia decyzji organu I instancji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Z uwagi na fakt wyjaśnienia w toku postępowania, że skarżący nie dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa, organ administracyjny umorzył wszczęte postępowanie, gdyż nie można odmówić wszczęcia już wszczętego postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, np. nie został dochowany przez stronę termin wniesienia podania o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 kpa. Powyższe oznacza, że organ I instancji zasadnie umorzył postępowanie w sprawie wniosku o wznowienie. Takie było też stanowisko organu II instancji. Uznanie argumentacji i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji i brak wykazania naruszenia przepisów postępowania oznacza, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 138 §2 kpa. W takiej sytuacji, organ odwoławczy powinien podjąć rozstrzygnięcie co do meritum. Jeśli bowiem w toku wznowionego postępowania okaże się, że z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, to orzekając w postępowaniu instancyjnym organ władny jest zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, organ II instancji słusznie wskazał na nieprawidłowe doręczenie korespondencji odwołującym w jednej przesyłce, ale uchybienie to nie miało wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Organ II instancji trafnie też zwrócił uwagę na fakt, że decyzję I-szoinstancyjną podpisał ten sam pracownik – z upoważnienia Starosty, który podpisał decyzję – pozwolenie na budowę w postępowaniu zwykłym, co stanowi naruszenie art.24 § 1 pkt 5 kpa. Wskazana wada decyzji organu I instancji została wyraźnie stwierdzona przez organ II instancji, zatem, nie było potrzeby prowadzenia w tym zakresie "wyjaśnień" w myśl art. 138 § 2 kpa. Zdaniem sądu, jeżeli organ odwoławczy tylko kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, lecz nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy i nie wskazuje na okoliczność, która ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i powinna zostać wyjaśniona w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ I instancji, to powinien wydać decyzję reformatoryjną w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Organ II instancji ma bowiem kompetencje do sanowania wady, która nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w postępowaniu wznowieniowym (w niniejszej sprawie podstawą umorzenia postępowania było niedochowanie terminu 1-go miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa), przez rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1pkt 2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r.) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu organ II instancji opierając się na wytycznych zawartych w opisanym powyżej wyroku WSA wskazał, że podanie o wznowienie postępowania zostało w niniejszej sprawie złożone po upływie terminu o którym stanowi art. 148 kpa. Zatem w sytuacji gdy postanowieniem wznowiono postępowanie administracyjne na podstawie wniosku, który został złożony po upływie określonego terminu, powinno ono zostać umorzone. O złożeniu przez wnioskodawców podania bez zachowania terminu wynikającego z art. 148 kpa świadczy fakt dostarczenia decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] listopada 2011 r. wraz z wyjaśnieniami w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...]. Powyższe potwierdzone zostało przez wnioskodawców, którzy do swojego odwołania dołączyli kserokopie tego pisma oraz decyzji o pozwolenie na budowę, dostarczonej wraz z nim. Zatem wnioskodawcy mieli wiedzę o danej decyzji i jej rozstrzygnięciu od dnia [...] listopada 2011 r. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wznowił jednak postępowanie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Z uwagi na fakt wyjaśnienia w toku postępowania, że wnioskodawcy nie dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 §1 kpa, należy umorzyć wszczęte postępowanie, gdyż nie można odmówić wszczęcia już wszczętego postępowania. Z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego po terminie wynikającym z przepisów kpa Wojewoda nie był zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy i stwierdzenia, czy wydaniu pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2010 r. doszło do zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa - stwierdzenia czy odwołujący mieli status strony w podstawowym postępowaniu o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Z tego samego powodu nieuprawnione jest zbadanie zarzutów odwołujących odnośnie braków w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] lutego 2013 r. wnioskodawcy (dalej skarżący) kwestionując zgodność z prawem decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. zauważyli, że Starosta wydając decyzję z dnia [...] października 2010 nie uznał Ich za strony w tym postępowaniu, pomimo że obiekt ten budowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżących. Nie powiadomiono skarżących żadnym pismem ani decyzją o toczącym się postępowaniu, dlatego też nie brali Oni z własnej winy udziału w tym postępowaniu. Budynek gospodarczo - garażowy dobudowywany jest do budynku usługowego a zatem nie będzie on służył na cele indywidualne, a jego kształt i kubatura nie przypominają budynku gospodarczo - garażowego, dlatego też w obawie przed uciążliwościami i negatywnym wpływem na nieruchomość skarżących, nie zgodzili się oni na budowę budynku gospodarczo garażowego na działce nr. ewid. [...] w miejscowości P. gmina Sz.. Nie wiadomo, jaka działalność będzie tam prowadzona, a budynek gospodarczo - garażowy budowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie pod oknami budynku mieszkalnego skarżących. Skarżący podkreślili, że nie uchybili terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący dnia [...] listopada 2011 roku, a zatem przed datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania, złożyli wniosek o udzielenie informacji publicznej do Starosty. Tak więc Starosta już wówczas miał informację o nieprawidłowościach i mógł w tej sprawie podjąć odpowiednie działania. Dnia [...] listopada 2011 roku skarżący skierowali również pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sz. o zbadanie zgodności z prawem i legalności wydanej decyzji na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr. ewid. [...] w miejscowości P. gmina Sz., a jeżeli nie należało to do jego kompetencji powinien przesłać to pismo do właściwego urzędu. Skarżący do dnia dzisiejszego nie wiedzą, jakiej treści decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana dla działki nr ewid. [...], ponieważ nigdy nie pokazano im oryginalnych dokumentów (k. 4-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], Wojewoda wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że sformułowane w skardze zarzuty pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia (k. 37-38 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody z dnia [...]stycznia 2013 r. oraz czynności procesowe poprzedzające jej wydanie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że wyrokiem z [...] października 2012 r. IV SA/Po 448/12, WSA uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., zasądzając od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda rozpoznając ponownie niniejszą sprawę i Sąd w niniejszym postępowaniu na zasadzie art. 153 ppsa pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA. Zgodnie z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 ppsa pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 ppsa określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. W wyroku z dnia [...] października 2012 r. WSA w czytelny sposób dokonał oceny prawnej oraz sformułowania wiążących wskazań, których prawidłowe zastosowanie uczyniłoby działanie Wojewody zgodnym z prawem. WSA wskazał wyraźnie, że Wojewoda w sposób prawidłowy uznał, że wniosek skarżących o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę został wniesiony po terminie przewidzianym w art. 148 § 2 kpa. Dla rozpoczęcia biegu tego terminu wystarczy, aby strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji w postępowaniu, w którym nie wzięła udziału. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Zdaniem WSA, skarżący składając podanie o wznowienie postępowania dnia [...] stycznia 2012 r. uchybili jednomiesięcznemu terminowi, ponieważ powzięli wiadomość o wydaniu przez Starostę decyzji z dnia 20 października 2010 r. odbierając dnia [...] listopada 2011 r. pismo Starostwa Powiatowego w Sz. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]. Zdaniem WSA, Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę powinien uwzględnić zaprezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że jeśli w toku wznowionego postępowania okaże się, że z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, to orzekając w postępowaniu instancyjnym organ władny jest zastosować art. 138 §1 pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję organu I instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wojewoda wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. uwzględnił w prawidłowy sposób ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda ustalił, że skarżący otrzymali kopie decyzji z dnia 20 października 2010 r. w dniu [...] listopada 2011 r. Wobec tego wniosek o wznowienie postępowania pochodzący z dnia [...] stycznia 2012 r. został wniesiony po terminie. Z tego względu Wojewoda wyjaśnił, że nie jest zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy i stwierdzenia, czy w wydaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. doszło do zaistnienia przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 kpa. Skoro zatem Wojewoda w prawidłowy sposób uwzględnił ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] października 2012 r. w wydanej decyzji, skarga od niej wniesiona podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu argumenty podniesione przez skarżących nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd w niniejszym postępowaniu nie badał ani zgodności z prawem decyzji z dnia [...] października 2010 r., ani nie rozpoznawał co do meritum sformułowanej przez skarżących przesłanki wznowienia, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania w tym przedmiocie przez skarżących. Należy przy tym jeszcze raz powtórzyć, że w wyroku z dnia [...] października 2012 r. WSA dokonał w sposób precyzyjny wykładni art. 148 §2 kpa wskazując, że powzięcie wiadomości o decyzji nie jest równoznaczne z uzyskaniem informacji na temat szczegółowej treści rozstrzygnięcia, czego skarżący wydają się nie odróżniać. Jeżeli w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu zostało dowiedzione, że do skarżących dotarła informacja o wydaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. i zawartym w niej rozstrzygnięciu dnia [...] listopada 2011 r., to podanie o wznowienie z dnia [...] stycznia 2012 r., w sposób niewątpliwy zostało wniesione z uchybieniem terminu miesięcznego. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.