IV SA/Po 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta /spr./ WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej V. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 875 (osiemset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 roku Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego G. decyzją Nr [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w P. przy ulicy M. W., oznaczonej w ewidencji gruntów jak powyżej. W chwili, gdy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2004 roku w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału (Dz.U. Woj. Wlkp. z 2004r., Nr 83, póz. 1716 ). W konsekwencji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 roku Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego na podstawie art. 98a ust.1 i 1a,art.146 ust.1a oraz art.148 ust.1,2,3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej ugn tekst jednolity:Dz.u. z 2010 roku nr 102,poz.651 ze zmianami) ustalił wobec spółki opłatę adiacencką w wysokości [...] zł. Od tej decyzji spółka odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] listopada 2012 roku w sprawie o sygnaturze [...] roku utrzymało przedmiotową decyzję w mocy. SKO uzasadniło decyzję utrzymującą w następujący sposób. Istota sprawy sprowadzała się do wykazania, że w wyniku podziału wzrosła wartośćprzedmiotowej nieruchomości.Stosownie do art. 146 ust.la ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Biegły ustalił przeznaczenie nieruchomości na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...].02.2008 r., znak [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. Zgodnie z art. 154 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Biegły oszacował wartości nieruchomości podejściem porównawczym, metodą porównywania parami. Mógł zastosować podejście porównawcze, gdyż znane są ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uznać należy, że operat zawiera materiał dowodowy pozwalający uznać, że biegły wziął pod rozwagę różnice wynikające z cech poszczególnych nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Operat jest rzetelny. Ustalenia co do dwóch stanów faktycznych (przed i po podziale) zawarte w dowodzie (opinii) są poparte dokumentami w postaci protokołów z badania księgi wieczystej i oględzin nieruchomości. Dokumentacja zawiera zdjęcia oraz mapę zasadniczą. Jak wskazał organ I instancji szacując wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale biegły rozszerzył okres badania rynku do roku 2008. Do dalszych analiz przyjął trzy transakcje dotyczące nieruchomości najbardziej podobnych do działki nr [...], o powierzchniach [...] m2, [...] m2 i [...] m2, z których dwie położone są na terenie obrębu Naramowice, a jedna na terenie obrębu P.. Z kolei szacując wartość nieruchomości po podziale podziale do porównania przyjął dwie próby transakcji nieruchomościami najbardziej podobnymi, Pierwszą, wspólną dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], stanowią transakcje nieruchomościami o powierzchniach [...] m2, [...] m2 i [...] m2, położonymi na terenie obrębów G., K. i P. Drugą próbę, przyjętą dla działki nr [...], stanowią transakcje nieruchomościami o powierzchniach [...] m2, [...] m2 i [...] m2, położonymi na terenie obrębów K., S. oraz Ł. Biorąc pod uwagę fakt, że działka ta została wydzielona pod drogę wewnętrzną, do jej wyceny wykorzystał transakcje gruntami o analogicznym przeznaczeniu. Następnie wyliczył poprawki stanowiące wynik uwzględnienia różnic pomiędzy nieruchomością wycenianą, a nieruchomościami wybranymi do porównań, występujących w poszczególnych cechach, określił wartości nieruchomości z każdej pary porównawczej jako ceny transakcyjne skorygowane o sumę poprawek i ostatecznie określił wartości nieruchomości wycenianej jako średnie arytmetyczne z wartości uzyskanych z porównań w poszczególnych parach. Ponadto odniósł się do kwestii zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Na podstawie przeprowadzonej analizy notowań transakcji ustalił, że od początku 2006 r. następował wzrost popytu na nieruchomości gruntowe niezabudowane w granicach miasta P., natomiast podaż utrzymywała się na stałym poziomie, co spowodowało wzrost poziomu cen transakcyjnych. Jednak od początku 2008 r. obserwuje się wyhamowanie tendencji wzrostowych oraz mniejszą liczbę zawieranych transakcji. W związku z powyższym w przeprowadzonym porównaniu przyjął stagnację cen, a trend czasowy określił na poziomie równym 0,00. W wycenie nieruchomości zarówno przed, jak i po podziale, rzeczoznawca majątkowy uwzględnił fakt, iż bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości obok zabudowy mieszkaniowej stanowią również tereny niezabudowane oraz ciek wodny, a najbliższy przystanek komunikacji publicznej oddalony jest od niej o ok. 500 m. Wziął również pod uwagę, że powstałe w wyniku podziału działki nr [...],[...] i [...], ze względu na węższe fronty, mają średnio korzystny kształt. W przypadku działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] uwzględnił konieczność prawnego ustanowienia dojazdu do drogi publicznej. Wyceniając działkę nr [...] uznał, że w przypadku terenów przeznaczonych pod komunikację na wartość działki nie ma wpływu jej kształt oraz powierzchnia i nie przyjął tych cech jako atrybutów waloryzujących. Powyższa analiza operatu dokonana przez organ I instancji oraz Skład orzekający Kolegium pozwala uznać, że opinia zawiera pełne informacje, a dowód ten jest sporządzony w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu zaistnienia przesłanek do wydania decyzji. Ogólne tendencje oraz nieruchomości przedstawione przez biegłego na rynku nieruchomości nie odbiegają od rzeczywiście zaistniałych stanów na rynku nieruchomości. Dokonany wybór przez biegłego jest zróżnicowany i obejmuje adekwatne tj. podobne nieruchomości. Dokonane obliczenia w oparciu o stosowne algorytmy zastosowane w operacie przez biegłego są jednocześnie przełożeniem istniejących tendencji na rynku nieruchomości, a także wartości poszczególnych wycenianych działek, ich cech różniących się od cech branych do porównania nieruchomości przekłada się na wartość w postaci ceny (wartości jednostkowej) możliwej do uzyskania na rynku sprzedaży nieruchomości. Skład orzekający oceniając materiał uznaje, że opinia w sposób jednoznaczny wykazuje wzrost wartości nieruchomości. Za właściwy uznać również należy wybór przez rzeczoznawcę podejścia porównawczego, metody porównywania parami w celu dokonania wyceny. Podobieństwo nieruchomości porównawczych nie może być utożsamiane z ich identycznością, stąd zestawienie przez biegłego, w poszczególnych próbach, nieruchomości wycenianej (zarówno w stanie przed jak i po podziale) z trzema innymi nieruchomościami, pozwala na precyzyjne określenie stopnia ich podobieństwa pod względem poszczególnych cech. Celowi temu służą, określane przez rzeczoznawcę dla analizowanego rynku na podstawie preferencji nabywców nieruchomości, cechy (atrybuty) nieruchomości wraz z ich wagami procentowymi. W oparciu o wyznaczone cechy i przy zastosowaniu metody porównywania parami, biegły bez błędów rachunkowych i zgodnie z przyjętą metodyką dokonał korekty cen transakcyjnych nieruchomości podobnych. Należy zatem uznać, iż uzyskane przez nią wyniki w postaci wartości rynkowych dzielonej nieruchomości, stanowią najbardziej prawdopodobne jej ceny, możliwe do uzyskania na rynku. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż biegły na podstawie analizy lokalnego rynku nieruchomości, gdzie najliczniejszą liczbę transakcji odnotowuje się wśród gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, w sposób logiczny i wiarygodny wykazał w ramach wyznaczonych przepisami prawa kompetencji, iż na skutek podziału wycenianej nieruchomości nastąpił wzrost jej wartości. Jak wskazano powyżej słusznie zatem organ I instancji przyjął, że na stronach [...],[...], [...],[...], i [...] w tabelach pod pozycją "Porównanie nieruchomości" zestawione obliczenia są poprawne dla przyjętych poszczególnych cech rynkowych z uwzględnieniem wagi procentowej każdej z tych cech. W wyniku dokonanej weryfikacji Kolegium stwierdziło, że operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i zasadami, a zarzut Strony, iżby operat był nieprawidłowy i nie można przyznać mu przymiotu wiarygodności nie znajduje potwierdzenia w niniejszej sprawie. Biegły wyjaśnił w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 roku wyjaśnił powody wybranej metody oraz wyboru transakcji. Wyjaśnienia w ocenie organu odwoławczego są wystarczające. W uznaniu Kolegium Organ I instancji działał w granicach umocowania ustawowego, a przepisy prawa materialnego (art. 98a ustawy o gos. nier.) pozwalają na ustalenie opłaty adiacenckiej w konsekwencji wystąpienia przesłanek wymienionych w treści tego przepisu oraz w niniejszym stanie faktycznym. Podkreślić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zwróciło szczególną uwagę na zawarte w tabelach obliczenia. Dokonało weryfikacji tych kwot. Zbadało poprawność dokonanych korekt w pozycji "Cechy rynkowe" - w tym wagi każdej cechy oraz poprawności zakresu kwotowego każdej cechy. Zbadało także poszczególne cechy: położenie, uzbrojenie, kształt działki, sąsiedztwo i otoczenie oraz dostępność komunikacyjną, powierzchnię działki, czy przyjęte w tabelach dla wycenianych i wziętych do porównania nieruchomości zgadzają się z zakresem kwotowym cechy. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie organów operat nie budził wątpliwości, a dalsze czynności prowadziłyby tylko do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania. Ponadto jedynie organizacja zawodowa rzeczoznawców mogłaby uznać, że operat jest całkowicie nieprzydatny w niniejszej sprawie. Jednakże organy nie znalazły podstaw do skierowania dowodu w postaci operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego T. K. pod opinię takiej organizacji. Tym samym wartość nieruchomości położonej w P. przy ulicy M. W. po podziale ustalona została w wysokości [...] złotych, z kolei wartość nieruchomości przed podziałem to [...] złotych. W związku z tym organ I instancji b prawidłowo ustalił, że wzrost wartości nieruchomości będącej we władaniu "A." Sp. z o.o. w konsekwencji podziału wynosi: [...] zł - [...] zł = [...] zł Powyższa kwota jest podstawą do ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Dlatego biorąc pod uwagę uchwałę nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2004 roku, która stanowi, że stawka opłaty adiacenckiej wynosi 30% różnicy pomiędzy wartością nieruchomości przed podziałem, a wartością nieruchomości po jej podziale stwierdzić należy, że zawarta w decyzji organu I instancji wysokość opłaty jest prawidłowa. Wynika to z obliczenia: [...] zł (wzrost wartości nieruchomości) x 30% = [...] złotych. Skargę do tutejszego Sądu wniosła " A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Poznaniu zarzucając : - naruszenie art. 7 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (dalej kpa) poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie- wydanego z naruszeniem przepisów prawa oraz nieuwzględniającego słusznego interesu obywatela, - naruszenie przepisu art. 11 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji, w której zachodzi wyraźna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a jej uzasadnieniem- co jednocześnie stanowi naruszenie art. 8 i 9 kpa- w myśl których organy administracji publicznej winny prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do państwa, a także wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy tak, aby strona nie doznała szkody wskutek nieznajomości prawa, - naruszenie przepisu art. 77 w związku z art. 80 kpa- co doprowadziło do wydania błędnej decyzji, podjętej na podstawie wybiórczo oraz tendencyjnie ocenianego materiału dowodowego, bez uwzględnienia wszelkich okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy, Skarżąca wniosła o : 1) Uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia ww. wniosku, 2) Uchylenie decyzji organu II instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła, że opinia sporządzona została w sposób nierzetelny i niespójny. Biegły dokonując wyboru metody porównawczej nie wziął pod uwagę i nie porównał nieruchomości w obrębie Podolan. Biegły do porównania przyjął dwie próby transakcji nieruchomościami najbardziej podobnymi położonymi na terenie obrębów G, K. i P., S. oraz Ł.. Biegły sporządzając operat winien wziąć pod uwagę nieruchomości położone w obrębie P., J. czy P. Zasadniczym bowiem elementem wartości nieruchomości jest jej położenie. Nieruchomości wybrane do porównania znajdują się w zupełnie innej części P., a jeżeli chodzi o K., S. czy P. są to nieruchomości, które znajdują się poza granicami miasta P. Uznać należy za oczywiste, iż położenie nieruchomości wpływa na ich wartość, a co za tym idzie również na cenę. Przy sporządzaniu operatu biegły nie wziął pod uwagę zmian, jakie zaszły na rynku nieruchomości, a czego również pod uwagę nie wzięło Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy rozpoznawaniu sprawy. Opinia sporządzona została [...] listopada 2010 r. Rzeczoznawca potwierdził aktualność opinii w dniu [...] listopada 2011 r. , co jednakże nie zmienia faktu, iż od momentu jej sporządzenia do daty wydania decyzji na rynku nieruchomości zaszły znaczące zmiany. Biegły winien uwzględnić spadek cen nieruchomości spowodowany kryzysem panującym na rynku a także fakt, że nie było w owym czasie nawet transakcji nadających się do porównania i dających chociażby wymierny pogląd na kształtowanie się cen nieruchomości. Okoliczność, iż. operat szacunkowy może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony przez okres dwunastu miesięcy od daty jego sporządzenia, nie zwalnia organu od obowiązku sprawdzenia, czy ewentualnie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Na podstawie art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), w myśl którego sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma obowiązek skontrolować zaskarżone rozstrzygnięcie z punktu widzenia jego legalności, czyli zgodności z wszystkimi przepisami prawa (materialnego, procesowego i ustrojowego), które w sprawie mają zastosowanie, i które organ powinien był wziąć pod uwagę, a nie tylko w kontekście podniesionych w skardze zarzutów. Kontroli tej sąd dokonuje zasadniczo na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania (por. wyrok NSA z 18.11.2008 r., II FSK 1162/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle art. 98a u.g.n., jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela (lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa) wzrośnie jej wartość, wójt (burmistrz, prezydent miasta) może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że doszło do podziału przedmiotowej nieruchomości (działki nr [...]) na wniosek skarżącej spółki, w obrocie prawnym znajduje się Uchwała określająca stawkę opłaty adiacenckiej, zaś organ administracyjny dochował wspomnianego, trzyletniego terminu. Sporną pozostaje natomiast kwestia, czy dokonany podział geodezyjny nieruchomości doprowadził do wzrostu jej wartości. Podstawą stwierdzenia wzrostu wartości nieruchomości był operat, znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy (k. 30-61). W ocenie Sądu operat w dacie orzekania przez organ II instancji nie był już aktualny. Zgodnie z art. 156 ust. 2 i 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników. Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie tego okresu po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził. Sąd wskazuje, że operat szacunkowy został sporządzony pierwotnie w dacie 29 października 2010 roku w aktach sprawy znajduje się klauzula aktualizacyjna umieszczona przez tego samego rzeczoznawcę z daty 5 listopada 2013 roku .Decyzja organu drugiej instancji zapadła w dacie 7 listopada 2012 roku a więc po upływie kolejnych dwunastu miesięcy. SKO w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji nie odniosło się do tego faktu. SKO również w odpowiedzi na skargę nie odniosło się też do faktu, że dwunastomiesięczny termin ważności operatu upłynął w dacie [...] listopada 2012 roku jak i do tego, dlaczego rzeczoznawca nie dołączył kolejnej klauzuli aktualizującej. Zauważyć należy ,że sprawa przed organem II instancji toczyła się już od początku czerwca 2012 roku a więc do daty wydania decyzji przez okres pięciu miesięcy. Sąd w składzie obecnym podziela pogląd, że choć w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie ma o tym mowy, to z § 58 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości wynika, że ważność jednego operatu może być przedłużana więcej niż jeden raz, po upływie kolejnych 12 miesięcy, zawsze w taki sam sposób (zob. E. Bończak-Kucharczyk, U.g.n. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 6 do art. 156). W świetle powyższego istotne jest zatem tylko to, aby w dacie umieszczania klauzuli w operacie rzeczoznawca mógł potwierdzić jego aktualność. Ważne, aby w chwili orzekania organ administracji dysponował operatem, którego aktualność została potwierdzona nie dalej niż 12 miesięcy przed dniem wydania decyzji. W tej konkretnie sprawie jest to naruszenie przepisów prawa mogące istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Tym bardziej ,że skarżąca zarzuciła, że przy sporządzaniu operatu biegły nie wziął pod uwagę zmian, jakie zaszły na rynku nieruchomości , a czego również pod uwagę nie wzięło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Termin 12 miesięcy, o którym mowa w przepisie art. 156 ust. 3 u.g.n. dotyczy również organu odwoławczego(vide- I SA/Wa 1345/10 wyrok wsa16-12-2010 w Warszawie LEX nr 750646,I SA/Wa 886/10,09.11.2010 w Warszawie wyrok wsa LEX nr 750980. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej nie wzięcia pod uwagę przez biegłego nieruchomości z obrębu P. ,gdyż biegły wziął do wyceny dane dotyczące rynku lokalnego. Zobowiązanym do uiszczenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości (bo to oni są ewentualnie beneficjantami wzrostu wartości nieruchomości), bez względu na to, czy podział nastąpił w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który opłacił opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego, czy nastąpił w wyniku orzeczenia sądu cywilnego Pełnomocnik skarżącej na rozprawie podniósł, że opłata adiacencka powinna być wymierzona innej osobie ,bo spółka zbyła nieruchomość . Powyższe nie zostało wykazane żadnym dokumentem więc sąd nie mógł odnieść się do tego zarzutu. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku uchylając decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a określił, że za zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt 2 wyroku) . O kosztach postępowania Sąd orzekał na podstawie art. 200 oraz 202 §2 ustawy p.p.s.a zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. U. zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 618 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 257 zł na podstawie w przepisu § 18.1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji rozważy konieczność umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na upływ terminu do wydania decyzji określonego w art. 98 ust. 1 u.g.n. Weźmie przy tym pod uwagę pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (wydanym w składzie 7 sędziów) z dnia 11 stycznia 2010 r. (I OPS 5/09, ONSAiWSA 2010/3/43) – podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie – w myśl którego upływ trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 98a ust. 1 u.g.n., dotyczy rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty adiacenckiej decyzją ostateczną. MZ