IV SA/Po 266/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi H.-T.-J. na postanowienie Wojewody W. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę Starosta P. (dalej Starosta albo organ I instancji) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r.) działając na podstawie art. 113 §1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r.) w ten sposób, że w pkt I postanowienia zamiast zapisu "powołać rzeczoznawcę majątkowego p. W. E. nieruchomości położonej w P. przy ul. G., oznaczonej w ewidencji gruntów jako: działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb P., zapisana w księdze wieczystej kw nr [...] jako własność Miasta P., w celu sporządzenia opinii ustalającej wartość ww. nieruchomości, zgodnie z punktem II postanowienia" powinno być "powołać rzeczoznawcę majątkowego p. B. W. jako biegłego w postępowaniu w sprawie zwrotu na rzecz p. W. E. nieruchomości położonej w P. przy ul. G., oznaczonej w ewidencji gruntów jako: działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb P., zapisana w księdze wieczystej kw nr [...] jako własność Miasta P., w celu sporządzenia opinii ustalającej wartość ww. nieruchomości, zgodnie z punktem II postanowienia". W zażaleniu od powyższego postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. H. T.-J. (dalej żaląca) reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego wniosła o uchylenie postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu żaląca wskazała, że podlegająca sprostowaniu informacja o osobie biegłego nie była oczywistą omyłką pisarską. Błąd co do danych powołanego biegłego stanowi bez wątpienia omyłkę istotną i jako taki nie nadaje się do wprowadzenia w trybie sprostowania postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r.) Wojewoda W. (dalej Wojewoda albo organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. Zdaniem Wojewody, omyłkowe wpisanie w osnowie postanowienia o wyznaczeniu biegłego rzeczoznawcy majątkowego nazwiska strony postępowania, zamiast nazwiska rzeczoznawcy majątkowego, z którym organ uzgodnił sporządzenie operatu szacunkowego, nie jest omyłką istotną. W szczególności omyłka ta nie dotyczy zastosowania prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej, ani też ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Wyznaczenie biegłego rzeczoznawcy majątkowego w postępowaniu administracyjnym, jako czynność procesowa, jest czynnością techniczną. Świadczyć może o tym fakt, że na postanowienie rozstrzygające tą kwestię nie przysługuje stronom postępowania zażalenie. Omyłka popełniona w postanowieniu Starosty z [...] listopada 2012 r. jest oczywista, a jej sprostowanie nie ingeruje w merytoryczną treść postanowienia o wyznaczeniu biegłego rzeczoznawcy majątkowego, a w szczególności nie zmienia sytuacji materialnoprawnej, ani procesowej stron postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) z dnia [...] lutego 2013 r. H. T.-J. (dalej skarżąca) reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego wniosła o uchylenie w całości postanowienia z dnia 15 stycznia 2013 r. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 113 kpa przez zastosowanie go do zmiany postanowienia o powołaniu biegłego w zakresie wskazania osoby biegłego, a więc zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej, podlegająca sprostowaniu informacja o osobie biegłego jest omyłką istotną. W przypadku dopuszczenia takiego postanowienia do obrotu, opinia w sprawie zostałaby wydana przez niewłaściwego biegłego lub biegłego powołanego na podstawie wadliwego postanowienia. Błąd co do danych powołanego biegłego stanowi bez wątpienia omyłkę istotną i jako taki nie nadaje się do wprowadzenia w trybie sprostowania postanowienia na podstawie art. 113 § 1 kpa (k. 4-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesione przez skarżącą zarzuty oraz argumenty nie stanowią nowych okoliczności w sprawie, lecz znane były organowi w przeprowadzonym postępowaniu, gdzie w sposób jasny, precyzyjny i wyczerpujący ustosunkowano się do nich (k. 11 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy było dokonanie kontroli zgodności z prawem postanowienia Wojewody z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz poprzedzającego jego wydanie postępowania prowadzonego w przedmiocie sprostowania postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. Spór pomiędzy stronami w niniejszym procesie sprowadzał się do dopuszczalności sprostowania jako oczywistej omyłki pisarskiej imienia i nazwiska rzeczoznawcy majątkowego powołanego celem sporządzenia opinii ustalającej wartość nieruchomości położonej w P. przy ul. G., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb P., zapisanej w księdze wieczystej pod nr [...], jako własność Miasta P. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek W. E. z dnia [...] grudnia 2012 r., inicjatora postępowania w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Podstawą prawną sprostowania przez organ administracji publicznej na żądanie strony oczywistej omyłki w wydanym postanowieniu jest art. 113 §1 kpa w zw. z art. 126 kpa. Istota oczywistej omyłki pisarskiej polega na tym, że w postanowieniu wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wypowiedzianą niejednoznacznie przez organ władzy publicznej, wyrażone jedynie przez przeoczenie albo niewłaściwy dobór słów (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 584 oraz podana tam literatura). Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią postanowienia. Niedopuszczalne jest sprostowanie postanowienia, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 26.06.2012 r., sygn. akt II GSK 812/11, lex nr 1217423, wyrok NSA z dnia 01.09.2011 r., sygn. akt I OSK 1451/10, lex nr 1068414). Innymi słowy, sprostowaniu na podstawie art. 113 §1 kpa nie mogą podlegać omyłki istotne, nieoczywiste dla stron postępowania, wpływające w znaczny sposób na ich sytuację prawną. Tego gatunku uchybienia oraz niejednoznaczności powinny być usuwane albo przez wydanie postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji, albo w trybie odwoławczym. W orzecznictwie sądowym wskazuje się na szereg przykładów niedopuszczalnego poszerzania pojęcia oczywistej omyłki w wydawanych decyzjach przez sprostowanie tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez dopisanie brakujących oznaczeń występujących na rysunku planu (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12.04.2012 r., sygn. akt II SA/Gl 745/11, lex nr 1145760), określenie rodzaju inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 08.01.2013 r., sygn. akt II OSK 1611/11, baza orzeczeń NSA), wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy numeru działki, określającego w istocie, której nieruchomości sprawa dotyczy (wyrok NSA z dnia 03.12.2010 r., sygn. akt II OSK 1950/10, baza orzeczeń NSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał jednak na uwadze, że charakter stwierdzonej w postanowieniu omyłki lub błędu musi być przeanalizowany w odniesieniu do każdej indywidualnej sprawy administracyjnej. Analizy takiej nie może zastąpić wyłączne oparcie się na stanowisku orzecznictwa wypracowanym w odmiennych stanach faktycznych. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę zaistniałą w pkt I postanowienia z dnia [...] listopada 2012 r., polegającą na mylnym wskazaniu imienia i nazwiska biegłego rzeczoznawcy majątkowego, powołanego w celu sporządzenia opinii szczegółowo określonej nieruchomości. Postanowienie to zapadło na podstawie art. 84 i 123 kpa oraz art. 140 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej ugn). Miało ono charakter procesowy, wydany w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, zainicjowanego przez uczestnika postępowania W. E., błędnie oznaczonego jako rzeczoznawca majątkowy powołany do wyceny nieruchomości. Z samych przytoczonych okoliczności znajdujących umocowanie w art. 176 ugn w zw. z art. 24 §1 pk1 kpa wynika, że wnioskodawca nie mógł być jednocześnie biegłym rzeczoznawcą majątkowym powołanym do wyceny nieruchomości w sprawie, w której jest stroną. Zaistniały w tym zakresie błąd miał charakter oczywisty i nieistotny, ponieważ nie dotyczył on merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, tylko postępowania wpadkowego o wyznaczeniu biegłego rzeczoznawcy. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę właśnie w takich przypadkach art. 113 §1 kpa powinien znajdować zastosowanie, gdy ze względu na oczywistość i jednoznaczność błędu oraz dążenie do sprawnego załatwienia sprawy, powstałe uchybienie wynikające z niedokładności czy też przeoczenia, podlega usunięciu. Samo sprostowanie oczywistej omyłki nie naruszyło przy tym ani interesu prawnego skarżącej, ani W. E. Z kolei umożliwiło ono prowadzenie dalszego postępowania w sposób zgodny z prawem. Odnosząc się do przywołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych, nie miały one wpływu na treść podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Przede wszystkim podkreślić należy, że zapadły one w zupełnie innych stanach faktycznych. Ogólne sformułowania z uzasadnień wyroków zapadłych w innych sprawach na tle art. 113 §1 kpa, zacytowane w skardze, nie mogą same w sobie przeczyć zgodności z prawem kontrolowanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. Sprostowanie zaistniałej w niniejszej sprawie omyłki nie doprowadziło do zmiany rozstrzygnięcia sprawy, innej wykładni znajdujących zastosowanie przepisów, czy modyfikacji stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.