IV SA/Po 271/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi P."S.S." w S. L. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] października 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P."S. S." w S. L. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej – WWINB ) po rozpoznaniu odwołania [...] w S. L. ( dalej - ROD [...] )" utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ( dalej PINB ) z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. W zadnieniu organ wskazał, iż PINB po uprzednim zawiadomieniu o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów materiałów (art. 10 § 1 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 267 – dalej Kpa), w dniu 4 października 2013 r. którą umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowy budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] na terenie ROD [...] w S. L.. Dalej organ wskazał, że od powyższej decyzji odwołanie w terminie ustawowym odwołanie wniósł zarząd ROD "[...]". W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, iż z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94, publ. ONSA 1996 r., nr 2, poz. 80). Jak stwierdził NSA, z klasyczną postacią bezprzedmiotowości mamy do czynienia wówczas, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje (wyrok NSA z dnia 1 marca 1984 r., sygn. akt II SA 2085/83, publ. ONSA 1984 r., nr 1, poz. 23). Niniejsze postępowanie administracyjne dotyczy ustalenia czy budynek letniskowy usytuowany na działce nr [...]na terenie ROD "[...]" w S. L., odpowiada przepisom ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 – dalej Prawo budowlane) Zdaniem organu kwestią istotną w niniejszej sprawie jest określenie definicji pojęcia "powierzchnia zabudowy", gdyż ustawa Prawo budowlane nie definiuje tegoż pojęcia, zaś zgodnie treścią art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Rozwinięcie definicji pojęcia "powierzchnia zabudowy" znajduje się w § 63 ust. 2 Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454; ze zm.) - Przez powierzchnię zabudowy rozumie się pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur budynku, o którym mowa w ust. 1a-1c. Jednakże orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że ww. rozporządzenie nie dotyczy kwestii związanych z inwestycją budowlani) (wyrok NSA z dnia 06.09.2011 r. sygn. akt II OSK 1283/10, CBOSA). Definicja pojęcia "powierzchnia zabudowy" znajduje się również w Polskiej Normie PN-ISO 9836 z października 1997, o której mowa w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462; ze zm.). W pkt 5.1.2.1 tej normy określono, że przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu, zaś w pkt 5.1.2.2 wskazano, iż powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu oraz, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze. Organ wyjaśnił, iż jak wynika z powyższych definicji "powierzchni zabudowy", oba te pojęcia wzajemnie się nie wykluczają, zatem WWINB mając na uwadze ww. definicje wyjaśnia, iż zdaniem tutejszego organu, co również znajduje potwierdzenie w doktrynie, przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć "powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym". Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Innymi słowy jest to powierzchnia jaką zajmuje budynek na działce. Przyjmuje się, iż do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu. Wlicza się natomiast te, które wystają ponad powierzchnię terenu za wyjątkiem powierzchni elementów drugorzędnych, jak np. schodów i ramp zewnętrznych, daszków, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego etc. Z przedstawionej wyżej definicji wynika, że powierzchnia zabudowy jest wyznaczana przez podstawową bryłę budynku, czyli w zasadzie przez ściany zewnętrzne, z pominięciem elementów dodatkowych tzw. drugorzędnych. Wyliczenie tych elementów ma charakter jedynie przykładowy, który ma na celu wskazanie kierunków ewentualnej klasyfikacji. Skoro za takie elementy są traktowane daszki i występy dachowe, to tak samo do tej kategorii należałoby zaliczyć okapy. Zaliczenie do elementów drugorzędnych schodów zewnętrznych nie oznacza, że mają one taki charakter z punktu widzenia funkcjonalności budynku. Ich niezbędność nie zmienia faktu, że dla rzutu bryły budynku wyznaczonej przez jego zewnętrzne krawędzie mogą mieć charakter drugorzędny. Podobnie należy zakwalifikować balkony i tarasy usytuowane na gruncie. Skoro bowiem rampa - czyli usytuowany na gruncie, wzdłuż ściany pomost - jest traktowana jako element drugorzędny, to z punktu widzenia zewnętrznych krawędzi budynku nie różni się do usytuowanego na gruncie tarasu, który również umiejscowiony jest na gruncie wzdłuż ściany. Z tego względu również taras należałoby zaliczyć do elementów drugorzędnych." (Łukasz Smagała; Serwis Budowlany). Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie, co wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB z dnia [...] czerwca 2013 r. użytkownik działki nr [...]położonej w S. L. na terenie ROD "[...]", dokonał rozbiórki części obiektu budowlanego (znajdującego się bezpośrednio na gruncie tarasu), zmniejszając jego powierzchnię zabudowy o 6,54 m2. Pierwotnie powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku letniskowego wynosiła 39.31 m2 po dokonaniu rozbiórki części obiektu budowlanego, inwestor doprowadziła wymiary powierzchni zabudowy budynku letniskowego do stanu zgodnego z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (ROD "[...]" leży poza granicami miasta). Skoro zatem według wyżej przytoczonej doktryny tarasy i balkony usytuowane na gruncie nie zalicza się do powierzchni zabudowy, to tym bardziej do powierzchni zabudowy nie można zaliczyć balkonu - tarasu mieszczącego się na piętrze budynku letniskowego wspartego filarami. Odnosząc się do kwestii zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, iż zacytowany fragment uzasadnienia odwołania dotyczy innego postępowania administracyjnego, które nie może przesądzać o rozstrzygnięciu mającym zapaść w niniejszym stanie faktycznym. Poza tym tutejszy organ zwraca uwagę skarżącemu, iż w różnych postępowaniach toczących się przed organami nadzoru budowlanego w odmiennych stan faktycznych powołuje się na to samo pismo Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], w którym to ww. organ powołuje się na dołączoną przez F. B. dokumentację fotograficzną, która nie jest znana tutejszemu organowi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Polski [...] w S.L. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 29 ust 4 Prawa budowlanego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zlokalizowana na działce nr [...] w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym "[...]" altana nie przekracza dozwolonej przez prawo powierzchni zabudowy 35 m2. 2. naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art.138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału daje podstawę do jej uchylenia. 3. naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 Kpa poprzez umorzenie przez PINB postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z przepisami prawa budowy budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym "[...]". Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom organu budynek na działce nr [...] w ROD "[...]" przekracza dozwoloną przez prawo powierzchnię zabudowy 35 m2. Zdaniem skarżącego postawiony przez inwestorkę budynek pomimo dokonania przez nią częściowej rozbiórki obiektu nadal nie odpowiada przepisom prawa budowlanego. Zagadnieniem kluczowym w powstałym sporze jest definicja pojęcia "powierzchnia zabudowy". Skarżący dalej wskazał, iż przedkłada opinię Departamentu Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, dotyczącą Polskiej Normy PN-ISO 9836: 1997 w temacie definicji powierzchni zabudowy. Zapytanie dotyczyło konkretnie przedmiotowej budowy, o czym świadczy załączona fotografia (zał. nr 6 i 7). Jak się jednak wydaje, opinia zawarta w ww. piśmie może mieć charakter ogólny, a zawarte zastrzeżenie o indywidualnym podejściu do każdej sprawy pozwala używać jej do innych, analogicznych sytuacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym uczestniczka postępowania wniosła o odrzucenie skargi z uwagi, że strona skarżąca nie posiada interesu prawnego. Ponadto strona uzasadniając odrzucenie skargi wskazała na brak celów i zadań określonych w statucie stanowiących podstawę do złożenia skargi, reprezentowanie innego stanowiska niż podmiot, z którego osobowości prawnej się korzysta, brak stosownego umocowania oraz bierną postawę wobec innych działkowców. W kolejnym piśmie procesowym uczestnik postępowania zwrócił uwagę na rozbieżności związanych z definicją powierzchni zabudowy wynikającą z faktu nie obowiązywania w momencie budowania altany polskiej normy. Strona wskazała również na hierarchię aktów prawnych podnosząc, że normy nie mogą być sprzeczne z zapisami ustawy. Strona zwróciła również uwagę na zgodność altany z regulacjami Polskiego Związku Działkowców, spełnienia przesłanek do zastosowania prawa zwyczajowego. Na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. skarżący podtrzymał skargę oraz wskazał, iż nie zgadza się z zarzutami wniesionymi przez uczestniczkę postępowania. Pełnomocnik uczestniczki postępowania podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej sprawy odnieść należy się do wniosku uczestniczki postępowania o odrzucenie skargi. Uzasadniając powyższy wniosek strona wskazała na: - brak interesu prawnego - brak celów i zadań określonych w statucie stanowiących podstawę do złożenia skargi - reprezentowanie innego stanowiska niż podmiot, z którego osobowości prawnej się korzysta, - brak stosownego umocowania do złożenia skargi - bierna postawa strony skarżącej wobec innych działkowców. Odnosząc się do powyższego odwołać należy się do załączonego do skargi regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu 7 kwietnia 2004 r.. Zgodnie z § 3 ust. 1 Regulaminu Polski Związek Działkowców zakłada i prowadzi rodzinne ogrody działkowe na gruntach przekazanych lub nabytych na ten cel i zarządza nimi poprzez swoje organy. Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż obowiązkiem Polskiego Związku Działkowców jest prowadzenie i zarządzanie rodzinnymi ogrodami działkowymi. Zatem skoro Polski Związek Działkowców prowadzi rodzinne ogrody działkowe, to miał prawo, a nawet obowiązek występować w sprawie gdzie w jego ocenie członek PZD naruszył przepisy prawa na terenie, który prowadzi i zarządza nim. Z powyższych względów uznać należy, że skarżącemu przysługuje interes prawny do wniesienia niniejszej skargi. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku stosownego umocowania wskazać należy, że w przedmiotowej sprawię skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podpisał prezes Zarządu oraz Wiceprezes Zarządu. Do skargi skarżący załączył również protokół Walnego Zebrania Sprawozdawczo-Wyborczego, który potwierdza, że osoby podpisane pod skargą sprawują funkcję Prezesa i Wiceprezesa. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 92 ust. 3 regulaminu Prezes zarządu łącznie z innym członkiem zarządu umocowany jest do składania oświadczeń woli w imieniu ROD, w tym do ustanowienia pełnomocników procesowych w sprawach określonych w ust. 1. W myśl ust. 1 § 92 regulaminu w zakresie swoich kompetencji określonych niniejszym statutem zarząd działa w imieniu i reprezentuje ROD na zewnątrz, w tym w sprawach sądowych, administracyjnych i podatkowych (sprawy zwykłego zarządu). Ponadto do akt sądowych skarżący nadesłał uchwałę nr [...], z której wynika upoważnienie prezesa F. B. i wiceprezesa E.K. do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z powyższych względów nie można uznać za zasadny zarzut braku umocowania do wniesienia skargi. Natomiast zarzuty odnoszące się, co do biernej postawy strony skarżącej wobec innych działkowców oraz reprezentowania innego stanowiska niż podmiot, z którego osobowości prawnej się korzysta nie mają żadnego wpływu na ocenę dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Przechodząc do oceny merytorycznej niniejszej sprawy wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Regulacja zawarta w art. 29 Prawa budowlanego stanowi wyjątek od zasady zamieszczonej w art. 28 ustęp 1 tej ustawy, a wyjątków od zasady nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009 r., VII SA/Wa 1546/09, LEX nr 583604). Analiza przepisów Rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odstępstwa od tej zasady, o których mowa w art. 29-31 cytowanej ustawy (zgłoszenie rozpoczęcia robót właściwemu organowi lub prowadzenie ich zarówno bez pozwolenia, jak i zgłoszenia), dotyczą różnego rodzaju obiektów o niskim stopniu skomplikowania przy ich realizacji. Stosownie do treści art. 29 ust.1 pkt 4 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji), pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4m przy dachach płaskich. Z powyższej regulacji wynika, że obiekty gospodarcze oraz altany o określonych parametrach na terenie rodzinnych ogrodów działkowych podlegają zwolnieniu z reżimu Prawa budowlanego w zakresie warunków ich budowy. Trzeba przy tym podkreślić, że teren rodzinnych ogrodów działkowych nie podlega terytorialnemu wyłączeniu spod obowiązywania ustawy Prawo budowlane. Analizowane zwolnienie ma charakter złożony, budowa musi spełnić kilka warunków, aby nie było wymagane uzyskanie pozwolenia czy dokonanie zgłoszenia. Podkreślić należy, że budowa winna być prowadzona na terenie rodzinnego ogrodu działkowego, mieć określone parametry, a powstający obiekt winien być altaną lub obiektem gospodarczym. Miejsce prowadzenia budowy niniejszej sprawie nie było sporne. Nie budzi też wątpliwości, że tylko altany i obiekty gospodarcze korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Z tych też względów organ przed przystąpieniem do badania czy powierzchnia zabudowy wynosi mniej niż 35 m 2 w pierwszej kolejności winien jednoznacznie przesądzić jaki ma charakter zabudowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Jak wnika z akt sprawy, a przede wszystkim z zawiadomienia z dnia 8 sierpnia 2011 r. o wszczęciu z urzędu postępowania, iż przedmiotem sprawy była zgodność z przepisami Prawa budowlanego budynku letniskowego. Zatem organ de facto zastosował regulację art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego do obiektu nie wskazanego w tym przepisie, co stanowi jego naruszenie. Organ przed uznaniem, że w przedmiotowej sprawie budowa spornego obiektu, na mocy art. 29 ust.1 pkt 4 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia winien przesadzić czy mamy do czynienia z altaną czy tez budynkiem gospodarczym. Dopiero powyższe pozwoliłoby mu na dokonywanie ustaleń, co do powierzchni zabudowy. Natomiast w sytuacji ustalenia, że wniesiony budynek nie mieści się pojęciu "altany" czy też "budynku gospodarczego" organ nie miał podstaw do dokonywania powyższych ustaleń, jak również nie miał podstaw do zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Z powyższych względów uznać należy, iż organ dopuścił się naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego przez jego przedwczesne zastosowanie tj. przed jednoznacznym przesądzeniem czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z altaną, budynkiem gospodarczym czy tez innego rodzaju budynkiem. Rozpoznając sprawę ponownie organ w pierwszej kolejności winien ustalić z jakim obiektem budowlanym mamy do czynienia. Następnie w razie uznania, iż mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, obliczając powierzchnię zabudowy winien mieć na uwadze, iż Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie wskazuje się, że niezdefiniowanemu w ustawie pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2010 r., II SA/Po 58/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 774/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 648/11 ). Zatem definiując pojęcie "powierzchnia zabudowy" odwołać należy się do Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". W tym miejscu wyjaśnić należy, że polskie normy nie są przepisami powszechnie obowiązującymi, co wynika wprost z przepisów art. 5 ust 1, 3 i 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2002 r. o normalizacji ( Dz. U. Nr 169 poz. 1386, z późn. zm.), które stanowią, że normy te mogą być przyjęte w drodze konsensusu, a ich stosowanie jest dobrowolne. Jednak normy te do dnia 31 grudnia 1993 r. stanowiły obowiązujące przepisy prawa i kształtowały przez wiele lat świadomość prawną, zaś aktualnie nadal używane są na zasadzie powszechnego konsensusu. W tych okolicznościach, z uwagi na brak definicji ustawowej, posiłkowanie się definicją powierzchni zabudowy zawartą w polskiej normie, jest praktyką pożądaną w tego typu sytuacjach i powszechnie akceptowaną. Tym bardziej, że przyjęcie takiej definicji zabudowy nie odbiega w sposób istotny od języka potocznego. Zgodnie z tą definicją powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, do powierzchni zabudowy nie wlicza się: - powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, - powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze, np. szklarnie, altany, szopy (punktu 5.1.2.2 omawianej Normy). Z powyższych względów przyjąć należy, iż wszystkie elementy, jak balkony, loggie, tarasy wlicza się do powierzchni zabudowy. Przy ustalaniu powierzchni zabudowy nie bierze się pod uwagę jedynie elementów pomocniczych takich jak schody zewnętrzne, markizy, daszki. W tym stanie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 135 Ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi, iż zaskarżony akt nie nadaje się do wykonania.